Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Schrijver

LiteratuurGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 05, 2015 14:02:58

Dames en heren, ik ben genomineerd voor de Bronzen Urbanus, zowat de belangrijkste culturele prijs van de gemeente Galmaarden, waartoe mijn woonplaats Tollembeek behoort. En Urbanus, dat weet iedereen van De Panne tot Tongeren, is de beroemdste inwoner van dit Pajotse dorp. Dé Urbanus, jawel, die ik op mijn zestiende bewonderde omdat hij a) grappig was, b) soms zelfs hilarisch, c) anti-establishment met lange vettige haren en d) mij inspireerde om zelf de rest van mijn leven absurde flauwiteiten uit te spuwen (sorry, daarvoor).

'Schrijver', zo staat er achter mijn naam in een artikeltje van dertig lijnen dat geheel onterecht werd weggemoffeld op de regionale pagina's van Het Laatste Nieuws. Andere kranten maakten niet eens melding van deze prijs, die hier ten velde nochtans het equivalent is van de Gouden Boekenuil of de Oscars, kan je nagaan. Vijf tegenkandidaten zijn er, die ik verder van haar noch pluim ken, maar dat geldt ongetwijfeld ook in omgekeerde richting. Hier wonen niet veel mensen, maar we laten elkaar met rust. Of we zijn niet geïnteresseerd in wie de ander is, beslist u zelf maar. De buren kennen we een beetje, dat wel. Het is dan ook mijn sympathieke overbuurman die me genomineerd heeft. Als lid van de cultuurraad heeft hij dat voorrecht. Op 23 januari weet ik of we halsoverkop een schouw moeten laten bouwen om een trofee op te zetten. (Ik moet er verdorie een thuiswedstrijd van mijn geliefde voetbalclub voor laten vallen, maar alles voor die fifteen minutes of very local fame.)

'Schrijver', ik probeer van het woord te proeven, maar het blijft vreemd klinken. Ik heb dit jaar twee boeken geschreven. Ik schreef in het verleden drieënhalf boeken en schrijf volop artikels, columns en blogposts, maar voel me geen 'schrijver'. Hugo Claus, dat was een schrijver. A.F.Th. van der Heijden, dat is er één. En er zijn er nog, van hele goede tot wanstaltige, maar ze mogen zich wel schrijver noemen. Een schrijver associeer ik met fictie, niet met afstandelijke verslaggeving of het kritisch spuien van meninkjes. Schrijven is voor mij een werkwoord, geen kunstvorm.

Eerlijk gezegd, toen ik de vraag kreeg of het me interesseerde om genomineerd te worden, was ik eerst verrast. Té verrast om: 'Bah, weet ik zo nog niet' te zeggen. Dus zei ik: 'Ach ja, waarom niet?'. En nu ik mijn naam na veel te lang zoeken (waarom is dit geen voorpaginanieuws?!) heb teruggevonden, wil ik winnen, want zo zit ik dan ook weer in mekaar: tussen 'Nee, geen interesse' en 'Ja, ik ga ervoor' zit hooguit een dag, of de publicatie van een minuscuul artikel in de krant. Geef me een computerspel en ik wil winnen. Tot vals spelen toe, er zijn getuigen van. Dus ja, ik wil dit kleinood uit handen van de grote Van Anus ontvangen. (Wie moet ik allemaal bedanken in mijn overwinningstoespraak?)

***

Dimitri Verbelen, dat is tenminste een echte schrijver, die heeft een roman gepleegd, maar die woont niet in Tollembeek en komt dus niet in aanmerking voor de Bronzen Urbanus. In Vrolijke, vrolijke vrienden wordt de lezer door hem opnieuw naar Aalst ontvoerd. Het is daar een vruchtbare bodem, blijkbaar. Verbelen kan het weten, want hij heeft er lang vertoefd. Zijn naam zegt u iets? Hij is de man achter de Facebookpagina 'Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis en verzuring', die — zoals de naam het al zegt — vrolijk relativeert en daarmee de verzuring probeert te bestrijden.

Dat doet hij in Vrolijke, vrolijke vrienden niet, het verhaal van vier jeugdvrienden die elkaar uit het oog verliezen en terug contact zoeken in de marge van een voetbalclub op de dool, het immer geweldige en zelden succesvolle Eendracht Aalst. Maar de zuipschuiten van weleer stevenen af op een verschrikkelijk drama. Er kan wat afgelachen worden met deze roman, maar bovenal is het toch een heel serieuze plot.

Ja, ik moest geregeld aan De helaasheid der dingen denken, waarin Dimitri Verhulst zijn personages ook om ter marginAalst laat wezen. In vergelijking met dat wonderbaarlijke, afwisselend intrieste en hilarische, boek moet Verbelens worp het afleggen, dus laten we die weg niet verder inslaan. Want Vrolijke, vrolijke vrienden mist wel een aantal dingen — er zouden meer dialogen in mogen staan, bijvoorbeeld, en minder beschrijvende passages —, maar biedt genoeg inhoud en stilistisch vermogen om je als lezer bij het nekvel te blijven vasthouden. (Hahaha, 'stilistisch vermogen', 'nekvel', ik lijk wel een would be-schrijver die een collega de vergetelheid in recenseert, niet doen, Van Laeken, je bent een 'schrijver'!). Met plezier gelezen, bijgevolg. Ook al omdat de personages zo herkenbaar zijn: in je eigen omgeving heb je ook al weleens een veelvraat, een grote mond met losse handjes en een stille genieter tegengekomen. En een man met grootse plannen die uiteindelijk in een heel voorspelbare omgeving terechtkomt, want dat ben je tenslotte zelf.

***

En nu ga ik snel afsluiten. Ik heb nog zeven weken om de jury van de Bronzen Urbanus gunstig te stemmen. Ideeën voor steekpenningen en cadeautjes zijn welkom. Te richten aan: Frank Van Laeken, schrijver, Tollembeek. Adres hoeft niet, de postbode leest de krant, lokale beroemdheden pluk je er hier zo uit.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post687