Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Wild vlees (Celia Ledoux)

LiteratuurGeplaatst door Frank Van Laeken wo, oktober 07, 2015 18:33:21

"Als vrouw kan je je in de razendste wilde nachten een sekstijgerin voelen, maar je ziet er nadien altijd uit als een verkeerd gevallen boterham."

***

Ze wou vroeger David Bowie zijn, tekende Celia Ledoux een paar maanden geleden op in Charlie Magazine. En ja, als je haar op afbeeldingen googlet vind je verschillende haarkleuren en -snitten terug, variabele looks, verschillende personages zo lijkt het wel, of ben ik al in de tweede paragraaf van dit stukje aan het hineininterpretieren?

Vrouw. Moeder van twee. Zangeres geweest, lees ik in haar biografie, en tegenwoordig voltijds schrijfster. Recensente. Columniste. Schreef met Mama een boek over het moederschap. En sinds een week of vier mag ze zich non-fictie-auteur noemen, van haar eerste worp Wild vlees, een roman die draait rond drie vrouwelijke hoofdpersonages.

Donna is VP in een multinational die heel onpersoonlijk Het Concern wordt genoemd. Bitchy carrièrevrouw ("Wij zijn roofvissen vol pijnlijk zwaar metaal — maar we zijn tenminste geen guppy's, klaar voor het opvreten"), serieel ontrouw aan haar saaie man, net niet getrouwd met haar droomvent met wie ze wel een passionele relatie blijft beleven. Vlucht naar een wildernis in het Verre Oosten, nadat ze eerst bedrijfsgeheimen verklapte aan een opdringerige journaliste-activiste. Had alles onder controle en loopt nu weg voor haar artificiële leventje.

Clara is een burgerlijke huisvrouw, moeder van een tweeling, die hopeloos verliefd wordt op een man die alles heeft in het leven, behalve een vaste vrouw, en die meerdere 'Clara's' van nabij leert kennen.

Lucie is in rijkdom opgegroeid, van goeden huize zoals dat heet, maar wel verslaafd aan door sperma doordrenkte bezoekjes aan een parenclub, tot ze moddervet wordt en niet meer welkom is in dat ietwat aparte milieu. Van dan af loopt het helemaal mis: verslaafd aan pillen glijdt ze steeds verder weg van de realiteit.

Drie aparte vrouwen, maar gaandeweg kom je te weten dat ze tegen hun zin in een innige band hebben met elkaar. Zonder al te veel te willen verklappen: het gaat om twee zussen en een schoonzus, en de twee zussen hebben dan nog eens dezelfde minnaar. Voldoende stof om 254 pagina's van jetje te geven.

***

In één woord omschrijven waarover Wild vlees gaat? Seks.

In twee woorden dan? Véél seks.

Oké, het mag iets meer zijn: héél veel seks.

Maar vooral, als u me toestaat om toch een paragraaf hierover te vullen: dit boek gaat over fundamentele eenzaamheid, voor de hand liggende maar foute levenskeuzes, egocentrisme en narcisme, bedrog en zelfbedrog, in blitse, modieuze kleren verpakte menselijke lelijkheid, schone schijn. Geen enkel personage wekt sympathie op. Daarvoor is de carrièrevrouw té zeer op zichzelf gericht, het burgertrutje té naïef, de seksueel geobsedeerde vrouw té leeghoofdig en het mannelijke personage té onbetrouwbaar.

Er zijn dus redenen om deze roman terzijde te schuiven, maar dat doe je dus vooral niet als lezer. Je dendert door, dit boek móet uit, je wil de karakters doorgronden, geëntertaind worden, opgehitst ook. En wel vanaf de eerste paragraaf, waarin Donna aan het woord is. Ik citeer: "Ik heb in die kneuterige hoofdstad, totaal boven zijn krachten gegroeid, Sinéad gezien. We hebben vandaag de eindpresentatie afgewerkt voor die vetklep van een Grote Leider. Ik liet Sinéad het woord voeren, ze denkt dat dat iets betekent. Na een half jaar voetveeg spelen verdient ze dat gewoon. Bovendien valt de Grote Leider op dik, kon ik zitten neuspeuteren en deed het Sinéad pootjes geven van dankbaarheid zonder één cent bonuskost — win-win-win."

Nee, die Donna is geen geweldige meid, maar geef toe dat u onmiddellijk wil verder lezen in dit hoofdstuk dat heel toepasselijk 'Een hoofdstukje seks en drugs' werd getiteld. Ledoux schrijft wervelend, in lekker rollende volzinnen, waarin net voldoende geschrapt werd om niet overladen te klinken. De sekspassages zijn pittig geschreven, bij gebrek aan beter adjectief dat me te binnen schiet. En vanaf het moment dat de drie vrouwen onlosmakelijk met elkaar verbonden blijken, wil je weten hoe het afloopt met die zoektocht naar de verdwenen Donna in een ver oosters land.

Ergens doet de thematiek denken aan de leeghoofdige milieus in enkele literaire mijlpalen uit de door de yuppies gedomineerde jaren tachtig van de vorige eeuw. American Psycho, zonder de seriemoordenaar. Bright Lights, Big City, zonder de dominante aanwezigheid van één specifieke grootstad, dat een personage op zich is. The Bonfire of the Vanities, zonder de politieke connotaties. Ik ga Celia Ledoux niet vergelijken met Bret Easton Ellis, Jay McInerney of Tom Wolfe, maar Wild vlees slaagt er wel in om je mee te zuigen in een verhaal over figuren die je in het echte leven liefst zo weinig mogelijk zou tegenkomen, omdat ze zo verdomd zelfgenoegzaam en intellectueel leeg zijn. Dat is knap en kom je helaas te zelden tegen in de Nederlandstalige literatuur. Het zullen de seks, de pillen en het voortdurende overspel zijn, en natuurlijk ook de schrijfstijl. Die is meedogenloos, hard, to the point. Ledoux heeft haar darlings flink gekilld, inclusief de drie vrouwen die haar debuutroman dragen. Mededogen is niet iets wat je voelt voor hen.

Om maar te zeggen: ik heb Wild vlees met plezier en toch ook gejaagd door de wind gelezen, smerige pageturner dat het is. Een mens zo van zijn werk houden! Celia Ledoux kan schrijven en ze doet dat ook.

***

"Mijn man weet niet dat ik betoverd en betoverend ben. Ik ben een fabeldier, een molenaarsdochter die goud weeft uit haar saaie leven. Catwoman die thuis verhaaltjes vertelt over vergaderingen, weekendwerk, colloquia, slapen bij een collega of vriendin, maar vlucht in een duizendste nacht."

Celia Ledoux, 'Wild vlees', uitgeverij Vrijdag, 19,95 euro.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post675