Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De Club van 27

SportGeplaatst door Frank Van Laeken za, augustus 22, 2015 11:58:23

Maandag ben ik naar Amy geweest, of toch tenminste wat er van de gevallen diva overblijft: een prachtige, beklijvende documentaire die haar veel te korte leven reconstrueert aan de hand van home video's, concertfragmenten en ander archiefmateriaal, waarover dan auditieve getuigenissen van verre en nabije dierbaren werden gekleefd. Een leven dat werd verwoest door drank, drugs, de tol van de roem en een entourage die daar heel slecht of niet op inspeelde. Zo zonde. Ik moest huilen. Nu moeten we het voor altijd stellen met één zeer verdienstelijke debuutplaat (ik koester de titel ervan: Frank) en één briljant meesterwerk, Back To Black, de gedachte dat er nog zoveel moois had kunnen komen (en toch ook weer niet, gezien haar wankele geestelijke en fysieke gezondheid), en de vaststelling dat de 'Club van 27' vier jaar geleden een eminent lid rijker is geworden. Na Robert Johnson, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Jim Morrison en Kurt Cobain, de onvergetelijke Amy Winehouse (vergeet ik iemand?).

***

De mens Anthony Vanden Borre is niet dood, maar na een opzienbarend interview in Het Laatste Nieuws van donderdag is de voetballer-Vanden Borre dood en begraven. VDB - er zit iets grondigs fout met die initialen! - trapte flink na richting 'zijn' club, Anderlecht, de trainer, Besnik Hasi, en al die mensen die vergeefs hadden geprobeerd hem weer op het rechte pad te krijgen én te houden. Er vloeide vitriool over twee volle krantenpagina's, er werd afgerekend dat het een lieve lust was.

'Dit is een zwarte dag voor Anderlecht', repliceerde manager Herman Van Holsbeeck, maar de speler wordt vooralsnog niet ontslagen. Dat zijn voetbalcarrière erop zit is wel duidelijk. Op zijn - het kan geen toeval zijn! - 27ste. Zo zonde. Toch moest ik niet huilen.

Van Vanden Borre wordt al lang onder journalisten gefluisterd dat hij ze niet alle vijf op een rij heeft. Dat zijn hersencellen in shiften opereren en regelmatig wegblijven van het werk. Dat hij een ongeleid projectiel is. Typisch voor zoveel jonge voetballers: niet al te intelligent, al heel jong in aanraking gekomen met het Grote Geld of iets dat erop begon te lijken, zwakke entourage, foute vrienden, geen zelfkritiek, alleen maar omringd door jaknikkers, bewonderaars en profiteurs. Een dodelijke cocktail. In het geval van Amy Winehouse leidde het tot overmatig drinken, snuiven, spuiten, vanbinnen doodgaan en er vanbuiten alles aan doen om de drang om te leven te ontkennen. In het geval van Anthony Vanden Borre uit de zelfdestructie voor zover ik dat kan inschatten in een ongeneeslijke vorm van nonchalance — ik las in een krant dat hij slechts op 56 procent van de trainingen aanwezig was dit seizoen, amper de helft dus, voor de rest verzon ie een smoes —, een te hoge inschatting van zijn eigen capaciteiten en niemand in zijn omgeving die dat even kon relativeren, en te weinig motivatie om alles uit zijn talent te halen. Zeg maar: het Mario Balotelli-syndroom.

Op zijn zestiende gedebuteerd bij Anderlecht én bij de Rode Duivels, niet eens volle twintig wanneer hij naar het Italiaanse Fiorentina vertrok en daar compleet verzopen. Uitgeleend en daarna doorverkocht aan Genoa, ook daar geen potten gebroken, uitgeleend aan de Engelse degradatiekandidaat Portsmouth, daarna contractloos in Genk verzeild geraakt en daar na een goed seizoen opnieuw weggedeemsterd en vervallen in oude gewoonten. Door Anderlecht heropgevist in de winter van 2013, opnieuw een goed seizoen beleefd, wat hem een plaats in de selectie op het WK 2014 opleverde en daar jammer genoeg uitgevallen na een blessure. En dat was het dan. Laten we breeddenkend zijn: op twaalf jaar tijd vier beloftevolle en twee prima seizoenen, en zes jaar om zo snel mogelijk te vergeten. Op je zevenentwintigste zijn dat tegenvallende statistieken. Het zoveelste voorbeeld van een getalenteerde sportman die bezwijkt onder de externe verleidingen en daardoor een niet eens half geslaagde carrière meemaakt. Zullen we er die andere VDB bij halen, die het niet meer kan navertellen? Zo zonde. Om hem moest ik wel stilletjes huilen, omdat hij zo'n warme persoonlijkheid had. Bij deze VDB mis ik die. Ik vind Anthonieke geen toffe jongen.

***

'Zonder mensen als Anthony Vanden Borre is sport de moeite niet waard', schreef columnist San F. Yezerskiy gisteren in De Morgen. I beg to differ. Iemand die geen respect opbrengt voor de mensen die hem een flink loon betalen, voor zijn supporters en voor de hele voetbalwereld verdient zelf ook geen respect, vind ik. Die is zelf niet de moeite waard. Iemand die bijt in de hand die hem voedt, moet maar zelf de gevolgen dragen en niet worden opgehemeld omdat 'hij het eens durft te zeggen', zoals je nu her en der in de sociale media leest. Wát durft hij dan te zeggen? Dat hij niet tevreden is omdat de club niet tevreden is met zijn wangedrag (nonchalance, afspraken negeren, amper één keer op twee op training verschijnen)? Hoe zelfgenoegzaam moet je zijn om dan te denken dat je recht van spreken hebt?

'Voor de goede sportfilm heb je een ettertje nodig', meende Yezerskiy nog. Waarop namen als Diego Maradona, Eric Cantona en John McEnroe de revue passeerden, stuk voor stuk sporters die tijdens en na hun actieve loopbaan afwijkend gedrag vertoonden. Rebellen. Maar wel: rebellen mét een zaak. Ze bereikten de absolute top in hun clubs of hun sporttak. Ze deden ons naar adem happen op en naast het terrein. Ze verbaasden de fans ondanks én dankzij hun exorbitante gedragingen.

Wat heeft Vanden Borre al bereikt waardoor je die 'ondanks én dankzij' bij hem zou kunnen toepassen? Heeft hij een wereldkampioenschap gewonnen? Is hij beslissend geweest in een landskampioenschap? Stond hij op één op de wereldranglijst? Heeft hij, buiten Brussel, sportliefhebbers langer dan enkele flitsen verwarmd, op het puntje van hun stoel doen zitten, in extase gebracht?

Kom nou, Anthony Vanden Borre is slechts een voetnoot in de geschiedenis van Anderlecht, hooguit een korte verwijzing waard in het gulden boek van het Belgische voetbal, zal niet eens worden vermeld in het hele dikke boek dat de geschiedenis van het voetbal belicht. Hij is nu heel even wereldberoemd in Brussel en wijde omgeving omdat hij een paar stoute dingen heeft gezegd in een kranteninterview, zo niet zou hij geruisloos van het toneel zijn verdwenen.

***

Anderlecht zou het naar het schijnt niet aandurven de speler te ontslaan, uit vrees voor een rechtszaak. Vrijheid van meningsuiting en dat soort dingen. Alsof een werknemer in het openbaar eender wat mag zeggen over zijn werkgever. Ik vermoed dat men in het Astridpark stilletjes hoopt op een naïeve club uit Verweggistan die Vanden Borre alleen maar kent van enkele ludieke YouTube-filmpjes waarop hij ostentatief op de bal gaat staan om de tegenstander belachelijk te maken en die er in een gulle bui 250.000 euro voor over heeft om de rechtsback een vijfde herkansing te gunnen. Een come-come-come-come-come-back, als het ware.

***

Hij had de beste rechterflankverdediger uit de Belgische voetbalgeschiedenis kunnen worden: completer dan Georges Heylens en Eric Gerets. Maar de would-be is op een leeftijd waarop een sporter normaal pas zijn top bereikt al een has-been.

Zo zonde. Ik moet nog altijd niet huilen.



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post661