Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

...a marvelous night...

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 18, 2015 10:59:16

De wereld is slecht. Het leven is lelijk. De actualiteit van deze week zat weer op Armageddoniveau. Hardvochtige Duitsers, bedelende Grieken (u mag zelf het accent leggen: 'bédelen' of 'bedélen'), moorden, ongevallen, waanzinnige transfersommen in het voetbal, en, ja, toch ook wat ontspanning met die nucleaire overeenkomst tussen de Verenigde Staten en Iran. Ik weet niet wat u daarmee aanvangt - misschien wel helemaal niets, wat uw volste recht is, al zal ik het nooit begrijpen - maar ik heb dan nood aan balsem voor de ziel. Dan komt het goed uit dat je een ticket hebt voor een concert van Van Morrison op Gent Jazz.

***

Een krasse knar van bijna 76 betoverde bij wijze van opwarming de nog maar halfvolle tent. Nee, ik heb het niet over Van Morrison (die moet nog zeventig worden, op 31 augustus), maar over drummer Ginger Baker, ooit het kloppende hart van supergroepen als Cream en Blind Faith, later zijn jazz-, blues- en rockinvloeden verruimend met Afrikaanse ritmes. Dat resulteerde in Ginger Baker's Jazz Confusion, een vierkoppig gezelschap dat het avontuur niet schuwt op het podium. Beeld u daarbij geen wervelend spektakel in, ik heb het over muzikaal avontuur. Mooi.

***

Ik heb het even opnieuw nagerekend: dit was niet het twaalfde optreden van Van Morrison dat ik zag - zoals ik eerder schreef - maar het dertiende. Ik was vergeten dat ie heel lang geleden, in 1992, ook op Graspop had gestaan, toen dat nog geen heavy metalfestijn was. Dertien, voor een Beerschotsupporter móet dat wel een geluksgetal zijn.

Het openingstrio was identiek aan dat van het concert in Brescia, anderhalve maand geleden. Celtic Swing, Close Enough For Jazz en By His Grace beloofden een beleefd optreden, smaakvol op temperatuur gebracht door een geoliede vijfkoppige band en aangevuurd door Die Unieke Stem. Op zijn bijna zeventigste tovert Morrison nog altijd warme klanken uit zijn strot.

Ook Carrying A Torch, met de mooi tegen elkaar schurkende stemmen van Van en achtergrondzangeres Dana Masters, liet nog niet vermoeden dat het een onvergetelijke avond zou worden. Swingend, knap gebracht, smooth, fijne klasse, al wat u maar wil, maar onvergetelijk? Dat was al geleden van april 1992, toen ik hem in het pluche van de Koningin Elisabethzaal met open mond en tranen van opwinding zat te bewonderen.

En toen... barstte Baby Please Don't Go los. Een nummer uit zijn Them-periode, toen hij nog 'angry young Van' was: amper twintig, muzikale rebel, thuis opgevoed met een stapel jazz- en bluesplaten van intussen allang vergeten artiesten, invloeden die de kleine Van opzoog en later zou uitwerken tot een volledig eigen muziekstijl. Dit was geen routineus gebrachte, een volle tent tevreden stellende song meer, eindelijk ging de Noord-Ier weer voluit. Parchman Farm, My Baby, Stop Drinking en Don't Start Crying Now vloeiden in elkaar over. Aangezweept door een enthousiaste menigte - wat een contrast met het brave Italiaanse publiek in Brescia! - volgde een doorleefde versie van Ray Charles' I Believe To My Soul, dat ook al terug te vinden was op zijn allerbeste live-plaat, It's Too Late To Stop Now uit 1974.

In het onvermijdelijke Moondance, de song die hij het vaakst live heeft opgevoerd, hier in een jazzy versie, slopen enkele tonen My Funny Valentine: dat deed hij als vanouds voortdurend, stukjes citeren uit nummers van zijn lievelingsmuzikanten. Toen wist ik al: het is inderdaad 'a marvelous night'. Prima maar voor de rest allesbehalve onmisbare songs als Tore Down A La Rimbaud en Enlightenment klonken plots als, euh, onmisbare songs, met heel veel bezieling gebracht. Zag ik de meester zelfs even onhandig mee swingen tijdens een instrumentaal intermezzo of was het toch een stofje in mijn oog? Nee, hoor, het gebeurde echt.

***

'Magisch moment in tent te Gent' - het had in een vlaag van slechte inspiratie ook de titel boven dit stuk kunnen geweest zijn -, daar zorgden de in elkaar gevlochten mini-meesterwerkjes In The Afternoon, Ancient Highway en Raincheck uit de cd Days Like This (die met vier songs het best vertegenwoordigd was gisteravond) wel degelijk voor: magie in het kwadraat. Koude rillingen, kippenvel, ontroering. En op het podium: veel zweet. De strak in het pak zittende bard breide er nog enkele flarden Big Joe Turner aan en Burn Baby Burn, terwijl hij tussendoor het parelende zweet vanonder zijn hoed wegveegde.

Morrison omgordde dan voor het eerst (en ook het laatst) zijn gitaar om in een hemelse versie van It's All Over Now Baby Blue generatiegenoot Bob Dylan waardig te eren. (Anekdote: Van en Bawb hebben veel bewondering voor elkaar en zijn ook halve vrienden. Ooit zaten ze samen iets te drinken, een ontmoeting waarbij nauwelijks een woord gewisseld werd. Na het afscheid zei Van tegen een compagnon: 'It's always nice to meet Bob'. Dat soort mensen!) Om maar te zeggen: hij zegt niet veel, ook niet tegen zijn publiek. De gitaar zei wel heel veel in And The Healing Has Begun. Wat is de overtreffende trap van ultieme schoonheid? Ach, zoek niet naar een modaal woord om het onbeschrijfelijke te beschrijven, het lukt toch niet.

Help me mocht de reguliere set afronden en eventjes koesterde ik zelfs de hoop dat hij voor één keer niet na het contractueel afgesproken anderhalf uur het podium zou verlaten, want elke aandachtige afwezige kon zien dat de artiest die zelden emoties toont zich zeer goed amuseerde. Al bleef de verbale communicatie met het publiek beperkt tot een bijna onverstaanbaar gepreveld 'How about this band?' helemaal op het eind.

Vanuit de coulissen kwam een roadie aangespurt om de keyboardspeler in het oor te fluisteren dat The Man als eerste bis Ballerina wilde brengen, een van de acht songs op het meesterwerk Astral Weeks uit 1968, een hermetische, bloedmooie collectie impressies van een op dat ogenblik amper 22-jarige zoekende artiest die het idioom van rockster (Gloria!) zo snel mogelijk van zich af wilde schudden. Ballerina is een waanzinnig schoon liefdesliedekijn. O zo schoon. Waarna hij dan toch loos ging in Gloria, de song die hij bijna vijftig jaar geleden nog zo vervloekte. Twee keer het refrein uit volle borst laten meezingen door het uitgelaten publiek en weg was ie. De band mocht dan nog minutenlang soleren en excelleren, maar ik wist: hij is weg. Limousine in, recht naar het hotel. Zo staat dat in hetzelfde contract waarin ook die 90 minuten vermeld worden.

***

De hemel huilde na afloop dikke tranen van ontroering, misschien wel omdat er net iemand vier sterren weggeplukt had. Die iemand was ik, u moet het mij vergeven. Ik ben al vergeten wat er deze week in de actualiteit zat. De wereld is goed. Het leven is mooi. ★★★★

***

Setlist

Celtic Swing

Close Enough For Jazz

By His Grace

Carrying A Torch

Baby Please Don't Go/Parchman Farm/My Baby/Stop Drinking/Don't Start Crying Now

I Believe To My Soul (Ray Charles cover)

Moondance

Days Like This

Precious Time

Tore Down A La Rimbaud

Enlightenment

In The Afternoon/Ancient Highway/Raincheck/Burn Baby Burn

Whenever God Shines His Light

Think Twice Before You Go

It's All Over Now Baby Blue (Bob Dylan cover)

And The Healing Has Begun

Help Me (Sonny Boy Williamson cover)

---

Ballerina

Gloria



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post658