Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Greferendum

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 04, 2015 13:08:06

Ook die foto gezien van die wanhopig wenende oude man, ergens in Athene, zittend op een betonnen vloer, die zwaar tegen zijn zin wordt recht geholpen door twee agenten? Het gebeurt op 2.800 kilometer van bij ons, in een land dat wel eens de bakermat van onze beschaving wordt genoemd, lid van de Europese Unie die ons naar een Beter Leven zou leiden, zonder oorlogen, zonder armoede, zonder interne conflicten, weet u nog wel?

Die man heeft geen nagel om aan zijn gat te krabben, zegt de dialect sprekende Antwerpenaar in mij, en wellicht ook geen geld om een revolver te kopen om een einde te maken aan zijn aanslepende miserie, fluistert een cynisch stemmetje in mijn bovenkamer. Zouden de dames Lagarde en Merkel en de heren Schäuble, Draghi, Tsipras en Varoufakis die foto gezien hebben en, zo ja, heeft dit hen tot enige emotie - al was het maar knipperende ogen of een opwellende traan - bewogen? Hebben de vroegere Griekse leiders het beeld aanschouwd en, zo ja, voelen zij zich diep vanbinnen misschien toch wel een ietsiepietsie schuldig om het trieste lot van hun landgenoot?

(Waarom ik de heren Juncker, Tusk en Dijsselbloem niet vermeld in de vorige paragraaf? Omdat ik hen als meelopers beschouw, die braaf aan het handje van Duitsland, de Europese Centrale Bank en het IMF lopen, blij om hun flink betaalde postje en bevreesd dat de buitenwereld zal doorhebben dat het Peter Principle hen momenteel zwaar parten speelt.)

Het is geen fraai schouwspel. Het is een Griekse tragedie. In de ene hoek: mannen en vrouwen met moderne telramen, die alleen maar geïnteresseerd zijn in cijfertjes. In de andere hoek: mannen die het zelf ook niet meer te best weten en dan maar kiezen voor de chaos, zoals bekend een Grieks woord. Tussenin: de letterlijk en figuurlijk arme Grieken, die met de dag moedelozer worden, ondergedompeld als ze zijn in een schier uitzichtloze, zeg gerust: hopeloze situatie. Iannis met de pet heeft onze sympathie, nog een Grieks woord, maar we houden hem liefst op afstand. Zo zijn we dan ook weer wel. We mogen niet overdrijven met het toepassen van alweer een ander Grieks woord: empathie.

Morgen is er dat referendum, waarin de Griekse bevolking 'oxi' of 'nai' mag aanduiden op een formuliertje met een paar krakkemikkig geformuleerde vragen, waarbij de 'nai' vreemd genoeg staat voor 'ja'. Een referendum is een democratisch perfect legitiem middel, alleen heeft premier Tsipras dat veel te laat en zeer brutaal in de onderhandelingen gewriemeld. Mocht hij bij aanvang hebben gezegd dat hij welke uitkomst en welk voorstel ook zou voorleggen aan zijn bevolking, dan was dat een duidelijk standpunt geweest. Door het pas aan het eind op tafel te gooien, klonk het als een maneuver om tijd te rekken en om zichzelf vrij te pleiten van overdreven stoerheid, wat het allicht ook is. Vreemd genoeg kan dit referendum het harde Europa goed uitkomen, want als de meerderheid van de Grieken morgen 'nai' stemt, pro EU, dan betekent dit per definitie een motie van wantrouwen tegenover de door het linkse Syriza gedomineerde regering en horen we wellicht heel snel 'antío Kýrios Tsipras' weerklinken, vaarwel meneer Tsipras.

'Slaapwandelaars', noemde Bart Eeckhout de Europese leiders en de hen met statistieken voedende eurocraten vandaag in De Morgen. Gevoelloze rekenmachines, zou ik hen durven noemen. Net zoals de stoere mannen van Syriza roekeloze vechtjassen blijken te zijn. De gigantische staatsschuld, het door en door corrupte politieke systeem en de Europese hulp uit het verleden kunnen Syriza niet aangewreven worden, hoezeer populistische politici met een kort geheugen en een nog korter lontje dat ook proberen te doen. Syriza is alleen maar aan de macht gekomen omdat de Grieken alles wat in eigen land fout liep in het verleden én de arrogantie van de EU beu waren. Het succes van Syriza is een gevolg van de crisis, geen oorzaak.

Natuurlijk moeten we er geen doekjes om winden: het zou de Europese leiders - meestal van conservatieve slag, de sociaal-democraten voorop - goed uitkomen mocht de doortocht van de crypto-communisten slechts een intermezzo blijken te zijn. Als Tsipras en Varoufakis zeer binnenkort van het toneel zouden verdwijnen, zullen de champagnekurken tot tegen het plafond vliegen in dure gebouwen in Brussel, Frankfurt en Berlijn. Democratie is een mooi ding, zolang het in je voordeel werkt, redeneren de meeste politici. Maar door zo onhandig en chaotisch te negotiëren hebben Tsipras & co hun landgenoten evenmin een dienst bewezen. De huidige impasse mag hen dus wel degelijk voor een flink stuk aangewreven worden.

Wat morgen ook de uitslag is van het 'Greferendum', er zullen alleen maar verliezers zijn. Ik hoop dat het die intrieste man op die beklijvende foto goed vergaat, maar ik vrees ervoor. Helaas, Hellas.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post656