Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

LastPost

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 20, 2015 12:54:41

Joël De Ceulaer heeft eventjes geen meningen meer. 't Is te zeggen (en te hopen voor hem): hij heeft die ongetwijfeld nog wel, maar hij zal ze voorlopig niet meer delen via Knack en Twitter. 'Mijn ego gaat voor even in de koelkast', mag hij in de titel van een zeer leesbaar interview in de weekendbijlage van De Morgen zeggen. Roepen dat je geen meningen meer wilt ventileren omdat je al die meningen, in de eerste plaats die van jezelf, wat beu bent, is vanzelfsprekend óók een mening, maar dit geheel terzijde.

Ik ken hem niet, toch niet persoonlijk, maar ik mag hem wel, al deel ik zijn mening niet altijd. Zo gaat dat met meningen: je hoeft ze niet te delen, maar ze moeten je wel aan het denken zetten, je doen lachen of wenen, je beroeren, je irriteren, iets met je doen. Anders blijven het losse flodders. Als je een blad zonder meningen wil lezen, moet je een abonnement nemen op het Belgisch Staatsblad. En dan nog.

De déclic is er bij De Ceulaer gekomen in de week na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo, zegt ie. 'Dat ik daar nu ook weer een mening over moest hebben, dat vond ik een ongemakkelijke gedachte'. Ik herken dat. Ik betrap mezelf ook geregeld op meningitis. Laatst was ik veertien dagen met vakantie in Italië en zelfs daar - als de wifi-verbinding het tenminste toeliet - kon ik het niet laten af en toe een flardje opinie te tweeten, ook al had ik de actualiteit maar sluiks gevolgd. De aard van het beestje. Soms denk ik: wie zit daar nu op te wachten? Wel, denkt de narcist in mij, uw 3.500-en-nog-wat-volgers. In het geval van De Ceulaer: zijn 16.745 Twitterapostelen, die nu een beetje verweesd achterblijven, op die enkelingen die 'Hoera, de klootzak is weg!' schreeuwen na.

Nee, ten huize van de familie P. uit Erembodegem mag de champagne nog niet ontkurkt worden, ik ga nog even - op mijn bescheiden plek, die voor alle duidelijkheid niet de laatste redactionele pagina van een gezaghebbend weekblad is - door. Maar ik word wel milder, zeer zeker. Ik zal mijn onmisbare bijdrage tot het maatschappelijke debat voortaan iets vaker uitstellen, nuanceren, polijsten tot de allerscherpste randjes eraf zijn.

Dat komt zo. Ik kreeg deze week de kans om tien prominente Oost-Vlamingen te interviewen voor de fijne regionale zender TV Oost. Daar zaten mensen tussen met wie ik niet de minste affiniteit heb en die ik op deze blog of in de sociale media al eens flink te kakken heb gezet. Ja, ik heb de 'mediageilheid' van Jef Vermassen flink gehekeld. Zeer zeker, Fernand Huts kreeg van mij geregeld een veeg uit de pan waarin de hutsepot stond te pruttelen. Natuurlijk kon ik het tussendoor niet laten om Rode Rudy (De Leeuw) te bekritiseren omdat ik sommige syndicale standpunten achterhaald vind. Haha, die mannen van Studio 100 zijn alleen met commercie bezig, dat had ik Hans Bourlon al eens - vanop veilige afstand, dat spreekt voor zich - onder de neus gewreven.

Door met die mensen te praten - waarbij u moet weten dat voor- en nagesprekken vaak interessanter zijn dan het eigenlijke interview dat wordt opgenomen en uitgezonden - kreeg ik meer begrip voor hun standpunten, hun manier van communiceren, hun ergernissen, hun strijdvaardigheid, ja, hun persoonlijkheid. Het kan soft klinken uit mijn pen, maar praten helpt dus écht. En zeker dat ene, helaas iets te dikwijls vergeten onderdeel van een gesprek: luisteren. Begrip krijg je alleen maar als je bereid bent te luisteren, liefst nog voor je een hapklare mening op de wereld loslaat. Misschien moet ik maar eens gaan lunchen met Zuhal Demir? (Er zijn grenzen, ik weet het. Al vond ik haar best wel een sympathieke madam toen zij twee jaar geleden namens de stad Antwerpen mijn honderdjarige grootmoeder kwam feliciteren. Ze deed dat met heel veel menselijke warmte en oprechte interesse, tenminste: dat straalde ze uit. Die warmte mis ik als ik haar zoveelste uithaal naar de sociaal zwakkeren lees of hoor.)

'Ik wil hier nu wel eens duidelijk maken dat ik géén verzuurde mens ben', zegt Joël De Ceulaer nog in dat interview in De Morgen. 'Ik leef bijzonder graag, en alles gaat goed in mijn leven.' En hij verwijst dan naar de stevige kritiek die hij vaak heeft op individuen, organisaties en partijen. 'Kritiek hebben wijst niet op verzuring. Integendeel zelfs, kritiek is een blijk van respect.'

Ook daar volg ik de binnenkort tijdelijk meningenloze eminente collega volledig in. Wie een opinie heeft en die durft uiten, is ofwel een kritiekloze aanhanger ofwel een verzuurde zeurpiet. Een tussenweg bestaat er tegenwoordig niet meer. U bent tegen? Verzuurd! U vindt het niet goed genoeg? Verzuurd! U geeft negen positieve opmerkingen en één negatieve? Verzuurd!

Kritiek is nodig, meer dan ooit zelfs in een gepolariseerde samenleving. Kritiek is ook: interesse tonen, laten zien dat je bekommerd bent om iets of iemand, vanuit een zekere verontwaardiging aanzetten tot verandering geven, liefst met enige kracht, maar maak er dan bij voorkeur geen partijslogan van. Kritiek is onmisbaar, anders worden we Noord-Korea.

Tenslotte wil ik langs deze weg openlijk en schaamteloos solliciteren naar de functie van columnist-criticaster-meningenspuier bij Knack. De titel LastPost mag gerust blijven, ik wil daar niet moeilijk over doen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post651