Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Une belle histoire

TheaterGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 02, 2015 16:20:00

Ik moet anderhalf of zo geweest zijn. Laatbloeier. 'Gij sliep altijd toen ge klein waart', zei mijn moeder jaren later. Dat kan een verklaring zijn waarom ik later dan mijn generatie- en leeftijdgenoten begon te kruipen, stappen en lopen, activiteiten die stuk voor stuk bijzonder vermoeiend waren, waarna ik alweer in een droomrijke jonge-mensen-slaap viel.

In mijn paniekerige dreumesoogjes moet te lezen zijn geweest dat ik niet klaar was voor de volgende stap. Letterlijk. De. Volgende. Stap. Voor het eerst in mijn leven stond ik op het punt een trap af te dalen en in mijn kleine brein spookten allerlei doemscenario's rond. Dat ik zou vallen stond buiten kijf, ondanks de reddende hand en de bedachtzame aanmoedigingen van mijn mama. Misschien viel ik meteen wel tien treden neerwaarts, probeerde het minuscule doemdenkertje in mij met de hem beschikbare mini-woordenschat te argumenteren. Doe het niet!

Ik deed het. Met bravoure, zij het in een tempo dat ik mezelf toestond. Laten we zeggen: een eerste marathon in meer dan acht uur. Maar beneden wachtte mij een medaille in de vorm van een kus en een 'Dikke proficiat!' van mijn mama, dus was het goed. Zeer goed. Op een schaal van oké tot fabeltastisch dicht bij het tweede aanleunend. A giant step for Frankkind.

Jaren later zag ik Neil Armstrong als eerste mens op de maan stappen. 'A small step for man, a giant leap for mankind', u kent zijn historische woorden nog wel. Gewichtloos probeerde hij zijn voeten zo gericht mogelijk op het bultige oppervlak neer te plaveien. Voorzichtig, als was hij een kleine jongen die opnieuw moest leren stappen. Het was historisch en uitermate komisch tegelijk.

***

Vanochtend moest ik aan mijn kleine Ik en Neil Armstrong denken toen ik de trap nederdaalde. Zeventien treden, die ik stapje voor stapje nam, lichte paniek in de ogen, stevige weerstand van de getormenteerde spieren in mijn bovenbenen ondervindend. Quasi gewichtloos moet ik geleken hebben in het op dat moment gelukkig lege huis. Bij elke stap dacht ik: nu donder ik naar beneden. Daar moest ik even later hartelijk om lachen.

De lachspieren bleken de enigen die niet aangetast waren door een dagje Twittervoetbal. Alle andere gewrichten, spieren en botten kraakten, riepen luidop 'Gij onnozelaar, gij, op uw leeftijd nog wat gaan sjotten, wat denkt ge wel!', deden de herinnering aan een zeer fijne dag een klein beetje vervagen. Op vierentwintig uur tijd was ik van 'Yes, I can' naar 'Why did I do it?' geëvolueerd, maar na een paar dagen afzien zal dat wel weer 'Yes, I did it!' worden. (Vermoed ik.)

Nu even niet. Vijf wedstrijden (drie gewonnen, twee verloren, vijfde op negen teams in de eindstand), acht tegendoelpunten, een paar reddingen met lichaamsdelen waarvan ik niet eens vermoedde dat ze nog actief waren, het was al bij al toch een heel klein beetje heroïsch; het soort heroïek dat je doorgaans in straffe verhalen aan de toog te horen krijgt, maar toch.

Ik wist nu ook: Twittervoetbal is zaalvoetbal buiten op gras en Twitter is alleen maar het medium dat de meeste deelnemers bindt. Stel u vooral niet voor dat er vijf tegen vijf met smartphones over het veld gelopen werd, terwijl er ondertussen hashtagspelletjes, pertinente meningen en onweerstaanbare witzen de wijde wereld werden ingestuurd.

Enfin, het is voor herhaling vatbaar (hoop ik over een dag of vijf te kunnen zeggen). Une belle histoire, quoi.

***

Une belle histoire is de titel van de theatertournee die Bart Van Loo en Eddy et les Vedettes nu al bijna anderhalf jaar lang langs grote en middelgrote zalen in Nederland en Vlaanderen voert. Bart en ik volgen elkaar al ongeveer even lang op Twitter en Facebook. Ik vond hem een uitermate sympathieke verschijning in de vierdelige tv-reeks God in Frankrijk, waarin hij samen met Karl Vannieuwkerke door la douce trok. Karl debiteerde anekdotes over de koers, Bart over zijn geliefde Frankrijk.

Vorige zomer zat ik samen met hem op een trein voor een lange rit naar het zuiden van Frankrijk voor een interview met Charles Aznavour. Op het eind van de terugrit bood hij me aan om naar de show te komen kijken. Ik prikte een plek dicht bij huis en een datum die toen nog heel ver weg lag, maar als koele minnaar van het Franse chanson verwachtte ik niet meteen een avond die mij zou bouleverseren.

Hoe fout kon ik zijn? Het enige gênante moment van de hele avond was de manier waarop ik mij voor aanvang in mijn stoeltje liet ploffen. Stramme spieren na het Twittervoetbal, blauwe plekken van mijn enkel tot mijn heup, een verstuikte ringvinger - zeer onhandig als je de dag nadien een o, een l of een dubbele punt moet tikken als tienvingerige klavieratleet -, en, ach, laten we 't maar toegeven: de leeftijd.

Vanaf het moment dat Van Loo en de band het podium betraden werd het één groot feest. Mocht u Bart Van Loo niet kennen: hij stond 42 jaar geleden op de eerste rij toen het enthousiasme werd uitgedeeld en is op een podium tweeënhalf uur lang zijn hyperkinetische zelf, waarbij hij zich bedient van een zeer rijk geschakeerd Nederlands, afgewisseld met Frans zonder cheveux op.

Ja, ik heb zelfs mee gewiegd op Alexandrie Alexandra van Claude François, ik wil dat hier grif toegeven. Nee, door de knieën gaan, de vuisten vooruit steken en de oerkreet 'Ha!' uitstoten lukte niet meer. Het lijf zei: tot hier en niet verder. Het lijf heeft weer gelijk gekregen, maar in gedachten deed ik vrolijk mee.

Het was une soirée fantastique, waarvoor 'Merci, Bart! Merci Eddy et les Vedettes!'. Gaat dat zien, gaat dat zien, laat u bedwelmen door subliem entertainment, ook al heeft u misschien weinig affiniteit met het Franse chanson. Dit moet zowat de plezantste les Frans uit de geschiedenis zijn.

Info: www.bartvanloo.info

***

En als u me nu wilt verontschuldigen: ik moet weer zeventien treden naar beneden. Une belle histoire zou ik deze stijve zaterdag niet direct noemen. Knoken, en avant, marche!





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post635