Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Ja, ik blijf nog even

CommunicatieGeplaatst door Frank Van Laeken vr, maart 27, 2015 11:10:43

Ik hou van Twitter. Ik haat Twitter.

Ik hou van Facebook. Ik haat Facebook.

Ik hou van Instagram. Ik haat Instagram.

Drie jaar geleden lachte ik de sociale media nog weg, noemde hen 'asociaal', vond dat ik daar op mijn leeftijd niet meer mee moest beginnen. Ook al omdat ik van mezelf weet dat ik niet tegen minder dan honderd per uur kan leven. In de sociale media duiken zou dus betekenen: er met mijn volle gewicht in duiken. Acht verdwenen kilo's later doe ik dat nog altijd, maar die ietwat schizofrene aanvangshouding is niet echt verdwenen.

Foto's op Instagram zetten, ach, hoe narcistisch wordt het hier eigenlijk? Heel narcistisch, zo blijkt, en ik doe vrolijk mee. Schoorvoetend, nog altijd letterlijk naar het juiste kader zoekend, maar mezelf toch af en toe een heel klein beetje blootgevend. (Figuurlijk, dames, figuurlijk!) Tussen alle rotzooi en 'Zie mij eens geweldig wezen'-poses door zie je er wel eens hele mooie, verfijnde, doordachte, kunstzinnige foto's verschijnen. Kleine pareltjes die een kortstondige glimlach op mijn gegroefde gelaat toveren. Daar doe ik het voor. Ja, ik blijf nog even.

Tussen de schier eindeloze revue van katten, honden, perfecte kinderen, onveranderlijk uitstekende rapporten en 'Zie mij eens geweldig wezen'-tekstjes ontwaar ik op Facebook - het sociale medium waar de meeste platitudes passeren - af en toe een mooi motto van iemand die mij dierbaar is, ik blijf in contact met verre vrienden of kennissen uit lang vervlogen tijden, en ik zie lekker sarcastische opmerkingen verschijnen. Die maken de rotzooi een beetje goed. Ja, ik blijf nog even.

Ik tel inmiddels ruim drieduizend driehonderd volgers meer dan die ene van Nazareth bijna tweeduizend jaar geleden, wat mij soms het valse gevoel geeft dat ik over water kan lopen, maar Twitter bezorgt mij bijwijlen ook een opstoot van energie, een soort Red Bull van de sociale media. Het is prettig dat er mensen die mix van diepe ernst, pogingen tot diepzinnigheid en baarlijke nonsens voldoende te pruimen vinden om er hun kostbare tijd aan te spenderen. Welkom, ga zitten, neem plaats, excuus voor de harde stoelen.

In het beste geval is Twitter een interessant medium om op de hoogte te blijven, zowel van de strikte actualiteit als van waar mensen die ik volg mee bezig zijn. Dank zij Twitter heb ik al heel wat boeiende, interessante mensen mogen ontmoeten, iets wat in het Echte Leven nooit zou gebeurd zijn, omdat ik die mensen voordien van haar noch pluim kende en waarom zou ik ook? Dat is het mooie ervan: je doet ontdekkingen, je komt in contact met soulmates, je raakt bevriend, niet de kunstmatige 'vriendschap' van Facebook, maar échte vriendschap. (Enfin, dat hoop ik toch, slag om de arm houden!) Op zulke momenten overstijgt Twitter zijn eigen doel. Ja, het wordt zowaar een sociaal medium, stelt u zich dat maar even voor.

Maar in het slechtste geval is Twitter een praatbarak waar de decibels ongegeneerd tegen de muren spatten, een cafétoog waar dronken lawaaimakers elkaar verdringen voor een rij verschaalde halfvolle pilsglazen, een speelplaats waar volop gepest, gevochten en nagetrapt wordt, een half ingestorte tempel van het Grote Gelijk waar tegengestelde meningen geofferd worden op het altaar van ieders eigen afgod, een bevreemdend schouwspel dat het midden houdt tussen een Griekse tragedie en een drama van Shakespeare maar dan met minder bevlogen teksten en amateuristische en slecht voorbereide acteurs die 'Zie mij eens geweldig wezen' uitstralen. Op zulke momenten is Twitter een oord om zo snel mogelijk te verlaten. En het ergste is dat zelfs iemand die zich beroept op genuanceerd en met een open geest denken zich soms laat verleiden om mee te beginnen schelden en tieren. Niet slim, Van Laeken, niet slim.

Twitter brengt het mooiste en het lelijkste van de mens samen en dan nog liefst vlak na elkaar, zonder tussenpauze, zonder tijd om op adem te komen. Het lijkt het Echte Leven wel, maar dan verpakt in korte boodschappen van maximaal 140 tekens, alsof je in een gewoon gesprek van abrupt standpunt naar abrupt standpunt zou hakkelen, ondertussen de medeklinkers inslikkend. Gelukkig is er de negeer-knop. En voor de ergste gevallen: de blokkeerknop. Zoals ik precies een jaar geleden al schreef: 'Waarom zou ik dat soort figuren welkom blijven heten? Ik wil nog zelf kunnen kiezen met wie ik op virtueel café ga en in welk etablissement ik dat doe, dankjewel. Ik ben geen skinhead die een robbertje wil gaan vechten aan een punkcafé. Helaas zijn vele anderen dat wel. Als een moderne versie van de middeleeuwse struikrovers liggen ze op de loer, wachtend op hun prooi, om dan genadeloos toe te slaan.'

Er valt veel negatiefs te zeggen op Twitter, maar voorlopig weegt het positieve toch nog behoorlijk door. Ja, ik blijf nog even.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post612