Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De ontmenselijkte samenleving

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 07, 2015 12:54:43

Blogpost schrijven over het activeren van 26.000 bruggepensioneerden: check!

Vrijdaggast zijn in Terzake: check!

Opiniestuk publiceren op pagina 2 van De Morgen: check!

Drukke week achter de rug, ook al heb ik er geen cent aan verdiend, in tegenstelling tot wat enkele lieden op Twitter insinueerden. Iets met één-tweetjes van linkse journalisten en zo, u kent dat soort verdachtmakende commentaren onderhand wel. Er stonden weer wat ranzige betweters en brallers aan de virtuele toog gisteravond. Ach, het is meegenomen promotie voor mijn boek (had ik u al gezegd dat Als het werk stopt op 17 april in de winkel ligt?), maar ik heb geen enkele intentie om de woordvoerder van die 26.000 mannen en vrouwen te worden, noch van alle werkzoekende vijftigplussers. Al wat ik wilde doen - via mijn bijdragen, mijn aanwezigheid in een tv-studio en mijn boek - is een stem geven aan de stemlozen. De vergeten massa.

Achter die 26.000 bruggepensioneerden en die 233.349 uitkeringsgerechtigde werklozen die Vlaanderen eind vorig jaar telde, zitten namelijk mensen van vlees en bloed. Mensen die een persoonlijk drama hebben meegemaakt: zonder werk vallen. Mensen die nu van hardvochtige politici en zelfverklaarde deskundigen te horen krijgen dat ze maar wat harder moeten zoeken, want er zijn immers jobs genoeg. Mensen die vaak ook in de eigen familie- en vriendenkring met de nek worden aangekeken als de sukkels die niet hard genoeg hun best doen. Losers!

Een reactie van vannacht op Twitter: er zijn 92.000 openstaande vacatures op de site van de VDAB, er zijn dus wél jobs. Een andere geweldig doordachte tweet: er zijn jobs voor iedereen, neen, we zetten die natuurlijk niet op de site van de VDAB, want wat zullen die ambtenaren daarmee aanvangen. (Hoe komt zo'n werkzoekende dan te weten dat er een vacature is?) Nog eentje, om het af te leren: er zijn nu heel wat jobs die zich in de zwarte economie situeren, werk genoeg. Oké, zal wel zijn, en wiens schuld is dat dan: van de werknemer die in het zwart bijklust of van de werkgever die zwart werk creëert en zo de legale economie ontvlucht omdat hem dat beter uitkomt?

Men neme een rekenmachine. Men trekke 92.000 af van 233.349. Men bekome het getal 141.349. Men vergete daarbij vooral niet dat die 92.000 'nieuwe' vacatures ook wel worden 'gecompenseerd' door bedrijven die intussen failliet zijn gegaan of zullen gaan en werknemers die werden ontslagen of met pensioen gingen zonder dat ze werden vervangen. Die 92.000 nieuwe jobs is dus niet eens een netto getal.

Ja, die achterpoortjes moeten dicht: begraaf dat brugpensioen samen met zijn naam en steek er dat SWT ('stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag') meteen maar bij. Zeer zeker, er is een loonkostenhandicap. Werk die zo snel mogelijk weg. Natuurlijk, het ondernemerschap wordt in dit land onvoldoende gestimuleerd. Overheid, doe er iets aan.

Maar hou er alstublieft mee op om mensen die het moeilijk hebben in deze samenleving te stigmatiseren. Ze lopen nu al met dat stempel 'Lui & Onproductief' op hun voorhoofd rond. Ze moeten nu al alle zeilen bijzetten - neen, slechte metafoor, ze hebben natuurlijk geen zeilboot! -, ze proberen nu al vergeefs de eindjes aan elkaar te knopen, elke dag opnieuw, bang uitkijkend naar de rode cijfers op hun eigen economisch rapport op het einde van de maand. Het is hun begrotingscontrole, eentje waar een deficit onmiddellijk voelbaar is.

Ik herken vandaag veel van wat ik in de kille jaren tachtig aan den lijve heb mogen ondervinden. Reaganomics, Thatcherism, 'Baby Thatcher' bij ons: een niets en niemand ontziende neoliberale aanpak die er, ondanks mooie beloften en de herhaalde aankondiging, toen al, dat er geen alternatief was, niet voor heeft gezorgd dat de staatsschuld, de werkloosheid en de ongelijkheid in de maatschappij werden gereduceerd tot een aanvaardbaar niveau. De simpele waarheid is dat noch een linkse, noch een rechtse aanpak heeft gewerkt. Of de dominante politieke kleur nu rood, oranje, blauw of geel is: er bestaan geen oplossingen voor alles. Aan het eind van de dag moeten zowel de bevlogen theoreticus, de naïeve wereldverbeteraar en de onverbeterlijke cynicus toegeven dat ze alleen maar kunnen proberen, meer niet. Hun best doen, zoals die werkloze die op zoek is naar een nieuwe baan.

Als we die 26.000 of die 233.349 niet meer als mensen zien, als individuen die zich een weg proberen te banen door een moeilijk leven met veel meer obstakels dan gehoopt of verwacht, dan worden we zelf een stukje onmenselijker. Een ontmenselijkte samenleving is kil, koud en wereldvreemd. Noem me naïef, maar dat vind ik oneindig veel erger dan een begroting die eventjes niet sluit of een werkzoekende die de voorbije week geen tien sollicitatiebrieven heeft verstuurd.



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post603