Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Content

LiteratuurGeplaatst door Frank Van Laeken ma, maart 02, 2015 11:35:45

Postmanuscriptale depressie, bestaat dat? Het akelige, quasi postnatale gevoel dat een auteur overvalt wanneer hij net zijn definitieve tekst heeft ingeleverd bij zijn uitgever. Nou ja, definitief is relatief, natuurlijk, want er volgen nog wel wat correcties, zodat er straks ook nog eens een definitieve definitieve versie zal worden gemaakt. Mijn boek mag dan wel Als het werk stopt gaan heten, maar werken aan een boek stopt nooit. Die titel is zó fout.

Een lijf dat stijf staat van de adrenaline, een hoofd dat niet ophoudt met malen, een hart dat driftig bonkebonkt tijdens eindeloos lijkende half-slapeloze nachten. Nooit schrijf ik nog een boek! (Deze maand, bedoel ik, of deze week, want er liggen al wat projecten in het verschiet) Vrijdagavond had ik heel even een gelukzalig ik-momentje: ik was tevreden over mezelf. Dat overkomt me uiterst zelden en als het dan al eens gebeurt druk ik snel op de ontkenningstoets. Dit. Gebeurt. Niet. Mag. Niet. Kritisch. Blijven. Jongen!

'Wreed content' met de content, ja, dat was ik. Schaamteloos. Onbescheiden, al wist de rest van de wereld er niet van af, wat dan toch weer op enige bescheidenheid duidt. Ik had een allerlaatste interview uitgetikt en daarna de hele tekst nog eens onder de loep gehouden. Muggen werden gezift, komma's geneukt, net als de occasionele mier, en... ik voelde dat het wel goed zat. Mag dat even, ja? Vraag in eerste instantie aan mezelf gericht. (Het antwoord was 'Ja', voor één keer zonder aarzeling.)

Maar nu is er dus die leegte. Doet me denken aan Eric Gerets die ooit de in zijn ogen al te kritische sportjournalist Ivan Sonck, een rijzige slanke man, smalend 'De Lange Leegte' noemde, naar het gelijknamige stadion van de Nederlandse voetbalclub SC Veendam. Goede vriend Ivan nam die geuzennaam dankbaar aan en vertelt nog altijd graag die anekdote van dertig jaar geleden. De Lange Leegte. Letters dansen niet meer op papier, gedachten blijven verward achter in de hersenpan, het is even op. Als ik vandaag in de krant de foto zie van die terminaal zieke Club Brugge-supporter die voor euthanasie heeft gekozen en die voor hij zelf het pad naar zijn Lange Leegte inslaat de aftrap mocht geven van een voetbalwedstrijd, dan schiet mijn gemoed vol. Die duim naar het volk op de tribunes. Die beschermende blik van dat zesjarige dochtertje. Die opdringerige mascotte die op een of andere manier het plaatje toch compleet maakt. Tot tranen toe bewogen. Dit is zo on-mij. Wie ben ik? Ben ik dit echt of ben ik die man die vorige week als een razende gek achttienduizend woorden heeft getikt, omgerekend goed voor tien volle krantenpagina's, met of zonder ontroerende foto's, en die de dagelijkse waanzin door een sarcastische bril probeert te bekijken?

Bestaat dat, postmanuscriptale depressie?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post600