Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

The One With The Green Onions

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken vr, januari 23, 2015 14:46:44

We were on a break!

Ik had dat zinnetje al wel vaker horen passeren in grappige conversaties en lachte dan even flink mee met het dijenkletsende gezelschap, al wist ik niet in welke context ik die uitspraak moest plaatsen. Ach, het Stockholmsyndroom is mij niet vreemd, zeker in omstandigheden waarbij het adjectief 'hilarisch' wel eens misbruikt wordt.

Thans ben ik zelf eindelijk in staat om 'We were on a break!' te joelen. Bij de zesde of zevende integrale herhaling van de tien Friends-seizoenen op Vier - eat your heart out, FC De Kampioenen! - heb ik ergens halfweg het eerste seizoen ingepikt en sindsdien - dat wil zeggen: sinds een maand of vier - heb ik mijn dagelijkse portie Rachel, Monica, Phoebe, Joey, Chandler en Ross nodig (ik som ze gemakshalve even op in de volgorde op de begingeneriek). Waarom heb ik dit tussen 1994 en 2004 gemist? (Antwoord: omdat ik druk bezig was met onbelangrijkere dingen, zoals carrière maken en geld verdienen).

***

Grijp even die zakdoek en bedenk, samen met mij: Friends zijn in het echte leven onmisbaar. Ik kom hooguit aan een handvol, als ik het over vrienden heb, maar dat zijn dan ook échte vrienden. Ik zie hen te weinig, ik hoor hen te weinig, ik vraag te weinig hoe het is gesteld met hun man/vrouw, kinderen, werk, hobby's, politieke overtuiging, favoriete voetbalclub en huisdier, ik voel me te weinig betrokken. Maar het blijven mijn boezemvrienden, dus zal ik wel iets goed doen. En als ze me echt nodig hebben, zing ik I'll Be There For You.

Een van mijn beste vrienden trakteert mij elk jaar in de buurt van mijn verjaardag op een verrassingsconcert. Dat wil zeggen: hij vraagt me een datum in mijn agenda te blokkeren, ik doe dat en probeer vervolgens te vermijden op het Grote Boze Internet op zoek te gaan naar de cultuuragenda van die dag. Ik schrijf: ik probéér. Zo belandde ik de voorbije jaren al op mooie optredens van Martha Wainwright, Slagerij Van Kampen en een Frank Zappa Tribute. Goede smaak, die vriend (ook in vrienden, trouwens, maar dit min of meer geheel terzijde).

Donderdag 22 januari 2015 stond er dan ook al vele maanden 'Iets met X' (waarbij 'X' staat voor de naam van die ene vriend, maar dat had u al begrepen) in mijn digitale agenda genoteerd. Hij ontvoerde me dit keer naar De Roma, de door culturo's geroemde cultuurtempel aan de Turnhoutsebaan, een voorlopig nog gedemilitariseerd gedeelte van de stad A.

Schande dat ik op die fijne plek - waar ik ooit, héééééél lang geleden, Sinterklaasfeesten op uitnodiging van de werkgever van mijn vader had mogen meemaken - nog niet was geweest sinds de feestelijke heropening in mei 2003. De monumentale entrée werd opgevat als een soort schrijn van lang vervlogen tijden, toen dit een cinemazaal met tweeduizend plaatsen was. De affiches herinneren aan Antwerpen Kinemastad, in die tijd met een stuk of dertig aparte zalen, zonder complexen, en nog een boel bioscopen in de randgemeenten. Er werden niet alleen films vertoond in de gloriejaren van De Roma. Lou Reed heeft hier nog opgetreden in de jaren zeventig. En Iggy Pop. En Emmylou Harris. En Ry Cooder. En Cliff Richard & the Shadows. En Paul McCartney and Wings. Een ticket voor dat laatste concert kostte in 1972 150 frank, snel omgerekend 3,75 euro. Dat is zo goed als verniet. Wat jammer toch dat mijn dertienjarige zelf dat in die tijd nog niet besefte.

***

Booker T. Jones, zo heette de verrassing van dit jaar. Ik moet eerlijk bekennen: ik had het de dag voordien al ontdekt en danste die hele avond anticiperend de Soul Limbo. Ik ben namelijk een fan van Stax en op dat zalige soullabel waren Booker T. and the MG's een van mijn favoriete bands. Bovendien begeleidingsband van de andere groten der aarde in het genre van de zielsmuziek.

Zeventig is de man intussen en hij heeft zijn MG's ingeruild voor een jonger gezelschap, dat wil zeggen: gezapige veertigers. Geen Steve Cropper, dus, geen Donald 'Duck' Dunn of Al Jackson Jr., die laatste twee kon ook moeilijk wegens al een tijdje niet meer onder ons. Ook Booker T.'s zoon Ted maakte deel uit van het gezelschap. Vooraf kwam acteur Ivan Pecnik iets zeggen over afbladderende verf en dringende herstellingen aan het dak; als er op dat moment een koster was rondgekomen met een mandje voor het stoeltjesgeld, was ik minstens een tientje kwijt geweest. (Quod non, dat is Latijn voor: het is niet zo geschied, maar ik vind wel dat we De Roma moeten helpen redden van een tweede ondergang). In het voorprogramma mocht de Belgisch-Namibische zangeres Shishani enkele milieuvriendelijke liederen kwelen. Aardig gezongen, maar ik zat er niet om de wereld te verbeteren.

Booker T. kwam niet naar Antwerpen om, zoals ik een beetje vreesde, nog wat bij te verdienen op zijn oude dag en zich na een uurtje verveeld terug te trekken in de coulissen. Neen, hij gaf volle twee uur van jetje. Grote hits passeerden (Hang 'Em High, al heel vroeg in de set, het onvergetelijke Green Onions, geschreven toen hij zelf nog maar zeventien was, Hip Hug Her, aanstekelijk als altijd, Soul Limbo, nog veel aanstekelijker met dat zenuwachtige ritme waardoor je benen plots een eigen leven beginnen te leiden, en Time Is Tight, nog zo'n klassieker als uitsmijter van de reguliere set).

Tussendoor wat oude blueskrakers waar Booker T. op een of andere manier aan meegewerkt had en ook wat verrassende covers: hij bouwde de stadionhymne Purple Rain om tot een pakkende nachtclubsong, zijn versie van Hey Joe deed je tenen zeker niet krullen van plaatsvervangende schaamte en het sinds 1971 plat gecoverde A Song For You van Leon Russell was zó mooi - eerst Booker T. solo, op hammond, ingetogen zingend, op het eind met de volledige band - dat er zich enig kippenvel op mijn beide armen manifesteerde. Lange mouwen zijn handig om dat te verdoezelen. De kampvuurversies van Love The One You're With (Stephen Stills) en Knockin' On Heaven's Door (Bob Dylan) hoefden niet echt, al waren de aandoenlijke verhaaltjes eromheen wel aardig. En in het bisnummer I've Been Loving You Too Long bewees Booker T. dat hij als zanger niet eens in de buurt komt van de betreurde Otis Redding, wat zeg ik: niet eens in een door paraderende para's afgezette veiligheidszone van vijf blokken!

Maar toch: fijn concert, fijne zaal, fijne avond, fijne vriend die mij dit cadeau deed, fijne aanloop naar alweer een extra jaarring op mijn levensboom. I'm fine, thanks.

***

Ik zit aan aflevering elf van seizoen zes. Het komt nog goed tussen Rachel en Ross, vermoed ik. Die break is maar tijdelijk.





  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post585