Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Paniekzaaiers

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken vr, januari 16, 2015 11:55:46

Eén keer in mijn leven ben ik in Verviers geweest. Het is een vage herinnering: het moet ergens halfweg de jaren tachtig geweest zijn en ik maakte voor een obscuur blad een reportage over lokale omroepen in Wallonië. Naam van de zender: vergeten. Wat ik me wel nog haarfijn herinner, dank zij dat selectieve verstoorde geheugen van me: na het interview haastte ik me naar het treinstation, maar twee straten verder realiseerde ik me dat ik mijn draagtas vergeten was. Vloekend spurtte ik terug, ondertussen vergeefs zoekend naar het Franse woord voor 'vergeten'. Ja, ik was 'oublié' vergeten, ik geef het alsnog toe. Dus zei ik 'perdu' en 'merci' en miste ik mijn trein. Deprimerend stadje, Verviers.

***

'De oorlog is bij ons', kopte Het Laatste Nieuws vorige donderdag na de moordzuchtige terreurraid op de redactie van Charlie Hebdo. Daar was toen heel wat commotie over. Vandaag nemen alle Vlaamse kranten die retoriek over. Waarom? Voor zover we dat nu kunnen inschatten hebben de federale politie en het parket knap werk verricht, door een aantal would be-terroristen te vatten of, in het geval van die ongure types in de Rue de la Colline in Verviers, onschadelijk te maken tijdens een vuurgevecht.

Na de gebeurtenissen in Parijs kreeg deze actie extra aandacht. Zonder Charlie Hebdo zou dit hooguit een hoekje van de voorpagina hebben bestreken. Zonder die doden zouden parket en politie de informatie over die invallen misschien wel hebben achtergehouden. Part of the job, niet meer dan dat. Burgers beschermen tegen onverlaten, zonder al te veel tamtam, zonder media-aandacht op te eisen, zonder onnodige angstgevoelens te voeden. Dat lukte nu niet meer. De oorlog is bij ons, weet u wel.

Het terreurniveau is opgevoerd van 2 naar 3, op een maximum van 4, voor politie- en gerechtsgebouwen. Ook dat zou interne informatie gebleven zijn, mochten er vorige week niet die aanslag en die gijzelingsacties geweest zijn. Nu is het voorpaginanieuws. De oorlog is bij ons? Neen, natuurlijk niet, we moeten even waakzaam en voorzichtig blijven als tevoren. Onze samenleving is nooit echt veilig geweest. In de jaren tachtig kon je niet veilig gaan winkelen in de Colruyt of de Delhaize, omdat er een gewelddadige bende actief was. (Nooit geklist, trouwens, wie weet lopen de daders nog ergens rond. Help!) Ook de lieden van de CCC zaaiden toen dood en verderf. Ayatollahs spraken meer dan vijfentwintig jaar geleden al fatwa's uit tegen schrijvers en andersdenkenden. Sinds 9/11 en de daaropvolgende oorlog onder valse voorwendselen in Irak zijn we meer dan ooit een doelwit van terroristen en fundamentalisten geworden. Dat is intussen al meer dan dertien jaar geleden, geen negen dagen, zoals sommigen misschien zouden denken.

Dus: ofwel moeten we al 4.874 dagen met de daver op ons lijf rondlopen, ofwel moeten we dat vooral niet doen. Angst is zinloos. Waakzaamheid heeft wel heel veel zin. Vertrouwen in de mensen die ons moeten beschermen ook. Onder een steen kruipen, de kop in het zand steken, een schuilkelder bouwen, de panic room hermetisch vergrendelen van binnenuit: het heeft geen zin, want dan hebben wij geen leven meer. Zo winnen de terroristen altijd. Maar naïef zijn heeft evenmin zin. Er lopen nu eenmaal zwaarbewapende idiote barbaren rond die het op onze behoorlijke vrije samenleving gemunt hebben. Laten we die gezamenlijk geen kans geven om hun ziekelijke doelstellingen te halen.

***

Ik geef Bart De Wever op één punt gelijk. Je mag en je kan die terugkerende Syriëstrijders niet zomaar terug in de samenleving opnemen. Zij hebben de meest vreselijke dingen gezien, meegemaakt of zelf gedaan, in erbarmelijke omstandigheden geleefd, werden door religieuze fanatici gebrainwasht, zijn mogelijk tot alles in staat. Het zijn hersenloze machines geworden, die je met één bevel aan of af kan zetten. Dus moet je ze wederopvoeden waar het kan of op een afstand van de samenleving houden waar het moet. De toegang tot het land ontzeggen is quasi onmogelijk als ze een Belgische identiteitskaart hebben. Het is ons probleem, wij moeten het oplossen. Maar het is wel een probleem, dat zeer zeker.

En ja, we hebben dat probleem onderschat en voor een stuk ook zelf gecreëerd (of het op zijn minst onderschat en zo ver laten komen). Door een deel van de samenleving af te stoten en te verwaarlozen. Toen collega-journaliste Saskia Van Nieuwenhove dat vorige zondag zei op een bijeenkomst in Gent, werd ze achteraf bijna gevierendeeld door N-VA'ers Siegfried Bracke en Peter Dedecker. Omdat ze de terroristische daden vergoelijkt zou hebben (wat absoluut niet het geval was). Omdat ze afweek van de teneur van de andere toespraken: afschuw uitspreken over de gevolgen, de oorzaken vergetend (dat hebben we namelijk zo geleerd). Omdat ze de schuld voor een deel ook bij ons legde (dat hadden we niet zien aankomen). Natuurlijk zijn het de terroristen die hun kalasjnikovs hebben leeggeschoten en alleen zij, maar over die voedingsbodem mogen we het toch ook eens hebben, zo heel af en toe.

De reactie van heel wat politici - zowel binnen als buiten de regeringen - op het moderne terrorisme doet een beetje denken aan de houding van de farmaceutische industrie op het vlak van de volksgezondheid: wat heeft het voor zin om te voorkomen wanneer je er financieel (of ideologisch, in het geval van de politiek) meer baat bij hebt om te genezen? Laat de boel dus maar verzieken, it's money time.

***

Ondertussen in Saoedi-Arabië, bondgenoot van het westen. Vrouwen mogen niet autorijden (Filip Dewinter is het daarmee eens, blijkbaar). Een blogger wordt veroordeeld tot tien jaar celstraf en duizend stokslagen (al werden die laatste vandaag om 'medische redenen' uitgesteld, ze hebben een vreemde zin voor humor, die Saoedi's). Een 'gevaarlijke' vrouw wordt op straat onthoofd. In de geopolitiek is het toch een beetje zoals in het echte leven: we moeten onze vrienden weten kiezen. Soms is het beter dat je afscheid van iemand neemt. Saoedi-Arabië is een door en door slechte vriend.

***

Ik zit opeens met Nico Haak en de Paniekzaaiers in mijn hoofd, een Nederlandse groep die tussen 1972 en 1976 genadeloos de goede smaak terroriseerde met carnavaleske hits als Joekelille, Honkie-tonkie pianissie, Foxie Foxtrot en Doedelzakke-pakkie.

Nico Haak is al meer dan vierentwintig jaar dood, de paniekzaaiers zijn springlevend. Als u straks naar de journaals kijkt, kunt u er ongetwijfeld een paar horen kwelen.









  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post583