Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Mons2015

ReizenGeplaatst door Frank Van Laeken ma, december 08, 2014 11:30:54

Zaterdag vond in Bergen/Mons de vooropening plaats van 'Mons2015'. Volgend jaar is de Henegouwse hoofdstad 'Culturele Hoofdstad van Europa' en daar kijken ze in de Waalse stad met zijn 90.000 inwoners naar uit als naar een once in a lifetime-ervaring. De hele stad, jong en oud, gaf dan ook present voor de inhuldiging van The Passenger, een monumentaal werk van de conceptuele kunstenaar Arne Quinze, een man die bekend is van Sint-Martens-Latem tot New York, Sao Paulo en Milaan. (Voor de minderwaardezoekers: hij is de papa van Zappa Rosa, het eerste kindje van tv-presentatrice An Lemmens.)

The Passenger overkoepelt de Rue de Nimy, de straat die leidt naar het centrum van de stad. Vijfendertigduizend meter hout is er gebruikt voor het kunstwerk dat 85 meter lang, 40 meter breed en 16 meter hoog is en dat ter hoogte van het justitiepaleis en de Sint-Elisabethkerk werd opgesteld. Overdag rijden auto's en bussen er gewoon onderdoor, zaterdag werd de straat ingenomen door de man en de vrouw in de straat. Een volksfeest, quoi, met korte toespraken van monsieur le bourgmestre, Elio Di Rupo, en de kunstenaar zelf, die in vlekkeloos Frans en luid toegejuicht zijn bijdrage tot het culturele jaar voorstelde, waarna hij bij wijze van afscheid Mia van Gorki op de massa losliet, nadat hij eerder op de dag zijn goede vriend Luc De Vos mee ten grave had gedragen. Een emomonsmoment, als het ware.

(U zult mij vergeven dat ik het over Mons heb, niet over Bergen. U moet het mij vergeven. Wie Mons Bergen noemt, zorgt alleen maar voor verwarring. Ooit vroeg een Britse scout twee tickets voor de voetbalwedstrijd Beerschot-Mountains, daar kon men zelfs bij een bijna-failliete club hartelijk om lachen.)

Ik was in Mons voor een reportage over de stad, die zaterdag 24 januari zal gepubliceerd worden in Het Laatste Nieuws, ter gelegenheid van de officiële start van Mons2015. Ik werd er uitermate vriendelijk ontvangen, door een Nederlandstalige persverantwoordelijke, en liep een halve dag mee in het zog van een Duitse en een Oostenrijkse cameraploeg, die impressies wilden opdoen van de toekomstige culturele hoofdstad van Europa. 's Avonds liepen er ook nog cameraploegen van RTBf en RTL rond in het centrum van de stad. Aanwezigen van de Vlaamse pers: nul. Zéro. Null. Geen cameraploegen, geen radioreporters, geen journalisten van de schrijvende pers. Nul. 't Is te zeggen: 1, maar ik liep daar niet rond om de actualiteit te volgen. Ik voelde een beetje plaatsvervangende schaamte. Een beetje veel, eigenlijk.

Ik begrijp dat niet. Ik krimp ineen van zoveel kortzichtigheid over de taalgrens heen. Als een Belgische stad een jaar lang mag pronken met een belangrijke titel als 'Culturele Hoofdstad van Europa', samen met het Tsjechische Pilzen overigens, dan is dat groot nieuws voor de stad, voor de regio én voor het land. Antwerpen (1993), Brussel (2000) en Brugge (2002) waren Mons voorafgegaan, de eerstvolgende Belgische stad die zo'n cultureel jaar mag organiseren zal dat pas in 2038 mogen doen. Mons genoot voor 2015 de voorkeur op Luik en Mechelen. Kortom, dit is niet niets en zeker niet iets dat we elk jaar meemaken.

Nul. Niemendal belangstelling voor een nota bene Vlaamse artiest die uitbundig werd gefêteerd en wiens werk daar vijf jaar lang zal blijven staan. Is die taalgrens ondanks het gebrek aan grensposten dan toch ook een fysieke grens geworden? Is dit dan toch een tweestromingenland dat in de geesten al een tijdje gesplitst is? Bestaat België de facto niet meer? (Ook omgekeerd geldt dat trouwens: de Waalse media hebben weinig of geen belangstelling voor wat er in Vlaamse steden gebeurt.)

Enfin, hoe jammer en onbegrijpelijk ook, ik voelde me geprivilegieerd de voorbije dagen. Lokale gidsen lieten me alle facetten van de stad kennen, de inwoners deden hun uiterste best om me te verwelkomen, zelfs de gruwel van de bijzonder drukke kerstmarkt bracht me niet uit mijn hum. U moet echt volgend jaar een paar weekends uittrekken om Mons te leren kennen en ondertussen een paar tentoonstellingen mee te pikken. (Voor de minderwaardezoekers: er zijn ook veel cafés en restaurants, u moet niet per se op zoek gaan naar moeilijk werk van elitaire artiesten.)

Het artikel over historisch, cultureel en gastronomisch Mons leest u op 24 januari in de krant.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post559