Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Boekenbeurs

LiteratuurGeplaatst door Frank Van Laeken do, oktober 30, 2014 12:04:28

Een druilerige herfstdag begin november 1997. Een auteur neemt verwachtingsvol plaats achter een eenvoudige tafel, balpen bij de hand, af en toe een steelse en trotse blik werpend op zijn geesteskind: een boek over de vele schandalen in het Belgische voetbal. Het ligt in twee evenwijdige stapels vooraan op de tafel. Hij zit al om vijf voor tien klaar om te signeren, een tikkeltje nerveus, maar er wel rotsvast van overtuigd dat zijn pas uitgegeven werk, dat ook op televisie aandacht heeft gekregen, veel kopers zal lokken op de Boekenbeurs, want daar zit hij. Klokslag tien uur neemt hij in de verte gezoem waar, hoort een horde bezoekers naderbij sluipen. Het sluipen wordt vastberaden stappen, het gezoem wordt een luid geroezemoes. Een chaotische zwerm mensen wordt een rij. Een lange rij. Voor het tafeltje verderop, waar één of andere acteur uit een televisie-soap een strip zit te signeren. Nerveus begint de auteur met zijn balpen te jongleren en naar de stapel onaangeroerde boeken voor hem te staren. Hij voelt zich als de zwarte spermacel tussen al die witte uit de film Everything You Always Wanted To Know About Sex (But Were Afraid To Ask) van Woody Allen en denkt: "What am I doing here?". Dat blijft hij zo een hele dag denken. Zonderlingen die toch een boek van zijn stapeltjes nemen, snauwt hij net niet af dat ze zich van zijn rij hebben vergist.

Die eenzame auteur was ik, dames en heren. Het boek heette Blunderboek van het Belgisch voetbal, werd uitgegeven bij Icarus, een onderdeel van de machtige Standaard Uitgeverij, en zou uiteindelijk 1.266 keer over de toonbank gaan. Twaalfhonderd zesenzestig. Duizend tweehonderd zesenzestig. Als ik het me goed herinner stond het één week, enigszins verloren gelopen, op een negende plaats in de non-fictielijst van Knack. Dat was die week dat er 500 van verkocht werden, toen de omkopingsaffaire Anderlecht-Nottingham Forest uit 1984 weer even in de actualiteit stond. Hoeveel exemplaren er achteraf in de ramsj werden verhandeld weet ik niet, noch of het boek vorige week in de afvalcontainer van De Slegte in Brugge terug te vinden was.

De naam van de acteur heb ik uit mijn geheugen gebannen (het was zeker niet Neroke), de strip vormde onderdeel van de commerciële exploitatie van de immens populaire tv-reeks FC De Kampioenen. Ongetwijfeld heeft het tienduizenden kopers overtuigd om te glimlachen bij de talloze flauwe grappen, veel meer dan 1.266 alleszins. Boeken schrijven is een eenzame bezigheid en je wordt er zelden rijk van. Als je werk dan nog wordt uitgegeven bij De Bezige Bij in Antwerpen is het bovendien een bijkomend trauma op deze dag dat de Boekenbeurs officieel op gang wordt geschoten, zeventien jaar nadat ik daar geruisloos ben gepasseerd.

***

Vanavond mag ik als toekomstig auteur, van twee boeken nog wel!, mee gaan drinken en klinken bij een uitgeverij die voorlopig nog wel vanuit Antwerpen actief blijft (ja, toch? JA, TOCH?!). Ik schrijf een boek over vijftigplussers die maar geen werk vinden in deze moeilijke economische tijden, vertrekkend van mijn eigen wederwaardigheden. Typisch een doelpubliek dat geen geld heeft om boeken te kopen, denk ik dan eventjes cynisch. Maar goed: de lat ligt op 1.267 exemplaren. En wie weet dat dat andere onderwerp, waarover ik nog even de kiezen op elkaar houd, straks door volle voetbaltribunes zal gelezen worden.

Ik ga er niet rijk van worden, ik ga er veel tijd in steken, de return on investment zal weer niet tot juichkreten leiden, vrees ik, máár: ik schrijf toch zo graag. Wie schrijft, die blijft. Wie graag schrijft, die blijft gelukkig. Dus ga ik er keihard tegenaan, in de hoop dat mijn ouder wordende knoken het volhouden, dat mijn verstand die twee uiteenlopende projecten uit elkaar kan blijven houden en dat mijn uitgeverij blijft volharden in de boosheid om tegen de anti-culturele stromingen in dit land in boeken te blijven produceren.

***

Zo, en dan nu aan het werk. Met een deadline in het vooruitzicht, beginnend bij "Vier maanden is nog lang", maar zonder enige twijfel toelevend naar dat moment waarop je "Wát? Is die deadline daar al?" schreeuwt en de uitgever een beetje ongerust wordt of de strikte timing wel gehaald zal worden en het boek er zal liggen op het exacte tijdstip dat in de brochure beloofd werd aan de mensheid. Misschien nodigt hij me wel uit om volgend jaar te signeren op de Boekenbeurs, mijn balpen van destijds is nog niet leeggeschreven.

Ik rond deze blogpost af, want u moet weten dat mijn uitgever nogal een bazige bij is. (Niet waar, hoor, maar geef toe dat het goed klinkt!) Op naar de Boekenbeurs!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post532