Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Componist

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, oktober 25, 2014 12:30:18

Een avondje alleen thuis, dat was maandag een goede gelegenheid om de digicorder aan te spreken en die '60% vrij' wat uit te breiden. De film die er al het langst opstond was Tot Altijd van Nic Balthazar, het pakkende relaas van Mario Verstraete, de allereerste Vlaming die in 2002 gebruikmaakte van de kersverse euthanasiewet om zijn ondraaglijke lijden een halt toe te roepen. Het is een onderwerp dat me na aan het hart ligt en Balthazar slaagde erin om die met een minimum aan valse sentimentaliteit te draaien. Mooie film.

Twee dagen later dook de naam 'Nic Balthazar' opnieuw in mijn gezichtsveld op. Nu heb ik op zich weinig met de kale knikker uit Gent. Zijn ideeën over de wereld deel ik nog grotendeels, maar ik vind hem wat te glad en te zoetgevooisd. Smoothie. Bleek dat ie voor een nieuw project, een documentaire over het gevangenisleven, aan Hans Van Themsche had gevraagd om de muziek te componeren.

De sociale media onmiddellijk op hun achterste poten - een lichaamstaal die je wel vaker tegenkomt in dat virtueel cultureel centrum -, want wat was dat nou weer: een naïeve vegetarische wereldverbeteraar die een racistische moordenaar een forum bood. Schande! Eerlijk: dat was ook mijn eerste reactie, die ik gelukkig voor één keer voor mezelf hield. Ik beschouw Van Themsche als het laagste van het laagste in onze samenleving: een fascistoïde racistische narcist die het vuur opende op enkele toevallige voorbijgangers in een Antwerps straatje, dat hou je niet voor mogelijk, zo ziekelijk is het.

Vandaag lees ik de ontroerende brief van de oma van het vermoorde meisje Luna en de reactie daarop van Nic Balthazar zelf. Die oma is bereid om de dader van het onpeilbaar diepe leed dat haar en haar familie werd aangedaan te vergeven. Zelfs Van Themsche verdient een tweede kans, vindt ze. Balthazar dankte haar voor de mooie woorden.

Ik weet nu: als zelfs mensen die recht in hun hart getroffen werden door de moordzuchtige raid van een hatelijk stukje vreten, dan moeten wij, toeschouwers op een respectabele afstand, dat ook kunnen. Ik weet ook: als ik er al heel lang rotsvast van overtuigd ben dat een gevangenisstraf zowel een sanctie voor een misdaad of misdrijf inhoudt, als een heropvoedingsperiode om daarna volwaardig terug in de maatschappij te proberen stappen, dan geldt dat niet alleen voor dieven, verkrachters en passionele moordenaars, maar ook voor pakweg pedofielen en racistische moordenaars. Als je écht gelooft dat een gevangene een tweede of een derde kans verdient, dan moet je consequent blijven, Van Laeken!

Dus ja, ik blijf die Hans Van Themsche een walgelijke kerel vinden die twee mensenlevens definitief en een aantal andere grotendeels verwoest heeft, maar wie ben ik om hem voor eeuwig en één dag een verblijf in de diepste kerker van de gevangenis toe te wensen, als de nabestaanden veel meer vergevingsgezind zijn dan afstandelijke moi. Laat hem dus maar muziek componeren voor de filmmaker. Al weet ik niet of ik de documentaire enkele procenten ruimte op mijn digicorder zal gunnen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post527