Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Sociaal overleg

EconomieGeplaatst door Frank Van Laeken wo, oktober 22, 2014 11:58:22

Het leek me een stevig plan: wandelen - trein - trein - wandelen - het SPORTA-congres in Mechelen bijwonen - wandelen - trein - wandelen. (Op de terugweg was er een rechtstreekse verbinding en hoefde ik niet in Brussel over te stappen, vandaar een 'trein' minder). Het eerste deel ging nog, op die tien minuten vertraging en die vervelende regen na. Deel twee liep hopeloos in de soep: het werd wandelen - rechtstreekse trein missen - volgende trein nemen richting Brussel Noord - daar constateren dat alle treinen afgeschaft of met een uur vertraging waren - tram - metro - auto (dank zij een welwillende echtgenote die me in Anderlecht kwam oppikken).

Er waren her en der storingen op de verschillende treinlijnen, niet eens zo abnormaal bij de Nationale Maatschappij voor Buurtstoringen. Dagelijkse kost. En er was die wilde staking van een kransje militanten van een onbeduidende vakbond, niet gesteund maar ook niet veroordeeld door de traditionele bonden, die zich linkser-dan-links voelen en daarom een rechtser-dan-rechts procedé toepassen: de reiziger gijzelen. Ze wilden achttien mannen en vrouwen treffen, verzameld in de (centrum)rechtse regering-Michel I. Ze troffen in werkelijkheid vele tienduizenden gewone mensen, pendelaars, sukkels die voor de zoveelste keer al met wijd opengesperde mond en radeloze ogen naar borden met tijdsindicaties stonden te staren. Alles in het rood. Vertraging. Of: afgeschaft.

Ik heb er begrip voor dat er onbegrip is over het nieuwe regeerakkoord en de gevolgen daarvan. Ik heb er begrip voor dat er protest rijst tegen toekomstige maatregelen die misschien niet direct onder 'sociaal bloedbad' mogen gecatalogeerd worden, maar toch wel onder 'sociale afbraak'. Ik heb er begrip voor dat het ongenoegen op één of andere manier moet geventileerd worden.

Ik heb totaal geen begrip voor wilde stakingen die altijd, zonder uitzondering, ten koste gaan van de kleine man, u weet wel, de man waarvoor die linkse rakkers zeggen op te komen. Ik heb totaal geen begrip voor een spelletje paintball voor het MR-hoofdkwartier, een machospel voor verveelde bourgeois op ongeïnspireerde bedrijfsincentives. Ik heb totaal geen begrip voor de leeghoofdige en harteloze op-de-borst-klopperij van een handvol stoere individuën die er trots op zijn dat ze een deel van het land kunnen lamleggen.

Kick 'n rush
"Ik wil me bezig houden met de problemen van deze eeuw", orakelde Hij Die Het Licht Zag In Shanghai En Singapore zondag op televisie. Ik ben geneigd hem te volgen, tenminste: in wat hij zegt, niet in wat hij en de zijnen doen. Eén van de grote problemen van ons land is dat alle decision makers - om maar even een vermaledijd modern woord te gebruiken - nog verstrikt zitten in paradigma's van meer dan een halve eeuw geleden.

De regering denkt dat je door onvoorwaardelijk cadeaus uit te delen aan ondernemers meer jobs zult creëren. Overleg met het middenveld wordt gewoon overgeslagen. Er wordt alleen nog geluisterd naar mensen en organisaties die dezelfde mening zijn toegedaan. Het lijkt de top van de katholieke kerk wel. Iedereen die een beetje van Engels voetbal kent weet dat 'het middenveld overslaan' leidt tot kick 'n rush, het met een harde lel zo ver en zo hoog mogelijk trappen van de bal, niet om aan te zien.

De ondernemers zijn alleen maar bezig met kortetermijnwinsten, dat hebben hun raden van bestuur en hun aandeelhouders hen geleerd, wat dan weer aansluit bij het extreme kortetermijndenken in de politiek: hop, naar de volgende verkiezingen, après nous le déluge. Bij de meeste bedrijven wordt dat vertaald als: hop, naar de volgende kwartaalresultaten. Al de rest is quantité négligeable geworden.

De vakbonden, die ooit zo onmisbaar waren om alles wat sociaal was scheefgetrokken te herstellen en menswaardige arbeidsomstandigheden te creëren voor den werkmensch, staan buitenspel en doen dan maar amechtige pogingen om hun achterban te sussen met harde woorden en nog hardere acties. Ook dat is contraproductief. De wilde stakingen van deze week, de regionale acties van de volgende weken en de grote stakingsdag van 15 december lossen niets op. Meer dan 'We hebben ons toch maar weer eens laten zien en horen!' zal het uiteindelijk niet zijn.

Oplossingen voor iederéén
Patronaat en syndicaat, om twee haast vergeten termen herop te vissen, leven nog in het verleden. In een gemondialiseerde economie, waarin steeds meer jobs verhuizen naar lageloonlanden met hun achterlijke en mensonwaardige werkvoorwaarden, waarin overambitieuze bankiers met één druk op een symbolische knop miljarden dollars versluizen met alle risico's van dien en waarin de grote beslissingen internationaal genomen worden met hooguit nog een minuscule lokale inbreng, hebben zij meer met elkaar gemeen dan ze beseffen of durven toegeven.

De realiteit is, of zou moeten zijn, dat Belgische werknemersorganisaties vandaag minder overeenkomsten hebben met buitenlandse vakbonden dan met Belgische werkgeversorganisaties. Als er jobs naar het Verre Oosten verhuizen, dan zouden regering, VBO en bonden gezamenlijk moeten optreden tegen bedrijven die voor die goedkope en in vele opzichten onmenselijke oplossing kiezen. Ze zouden vooral bedrijven die dat niet doen, moeten ondersteunen, omdat dát goed is voor onze economie. Niet de notionele interestaftrek, niet de fiscale tegemoetkomingen voor multinationals (die als puntje bij paaltje komt niet eens 'Dankuwel' zeggen en als het hen goed uitkomt snel de in hun ogen te dure Belgische afdelingen sluiten om elders hun heil te gaan zoeken).

Sociaal overleg zou daarover moeten gaan: hoe vinden we oplossingen waar iederéén beter van wordt. Niet: laten we ons eigen terreintje afbakenen door op de grens ervan te pissen. Niet: laten we elkaar totterdood bekampen en dan zien wie the last man standing is. Niet: laten we ons en de onzen koesteren en al de rest haten. Ons kent ons heeft al veel kapot gemaakt in dit land.

Vraag is: wie brengt in deze gepolariseerde samenleving de verschillende actoren weer rond de tafel en, veel moeilijker nog, wie laat het tot hen doordringen dat het onderlinge geruzie en gestook niemand vooruit helpt?





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post525