Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

"Geen service"

CommunicatieGeplaatst door Frank Van Laeken za, oktober 18, 2014 12:46:50

Als ik ooit een persoonlijke Wikipediapagina krijg en als daar ooit een overzicht van de hoogte- en dieptepunten van mijn privé- en professionele leven op zou verschijnen, dan zal de datum 17 oktober 2014 een aparte vermelding krijgen. De dag dat het zonlicht volop scheen. De dag dat Theo Francken verder ging met het scherpstellen van het Belgisch record 'Hoe blijf ik ongewild in het oog van de storm staan?'. De dag dat mijn iPhone plots 'Geen service' aangaf en dit ook consequent volhield.

Ik zat in een godvergeten gat in West-Vlaanderen, in the middle of nowhere, het bordje Beschaving voorbij en dan nog een kilometer of vijf, 'Teutereweutere' of zoiets, had net een interview achter de rug en zat in de auto te wachten op een BV die me stipt om twaalf uur ging bellen. 'Geen service'. Waarom heet zo'n ding smartphone? Als hij niet meer werkt is hij geen 'phone' meer en dus allesbehalve 'smart'. Gewoon een rechthoekig spul waar je niets meer mee kunt aanvangen. Brol.

Ik weet niet wat u op zulke momenten doet, maar ik word dan opstandig. Boos. Radeloze consument. Ik vloek en ik tier en ik aanroep veelvuldig een denkbeeldig opperwezen, waar ik verder niets mee heb, maar altijd handig als je iemand de volle laag wil geven en je weet niet direct wie. Een ramp was mij overkomen. Ik was onbereikbaar voor de wereld. On-be-reik-baar. Proef die woorden. Ik bevond me niet in een eindeloze woestijn, noch zat ik in een gevangenenkamp van IS, evenmin liep ik rond op een verre planeet. Egem, als u het echt wil weten, daar zat ik in mijn isolatiecel genaamd auto.

Ik dacht: vlug hiervandaan, weg van deze negorij waar geen connectie is met de moderne beschaving. De iPhone werd af- en opgezet. Af en op. Af en op. Een keer of tien, met telkens een langere tussenpauze. 'Zoeken...'. Een halve minuut later: 'Geen service'. De helse rit naar huis - waar de gewone telefoon wachtte en de pc en wifi en dat soort hypermoderne snufjes - duurde gevoelsmatig forever en nog een paar tellen.

On-be-reik-baar. Ik waande me terug in 1996, het jaar dat ik mijn eerste gsm kocht en vanaf dan on the road mensen kon lastig vallen (en zij mij). Een ongewenste verjongingskuur van achttien jaar. Neen, ik wilde niet per se terug 37 zijn, maar dat tot daaraan toe: ik wilde vooral niet terug naar een tijdperk waarin je mensen niet kon bereiken als je niet toevallig in de buurt van een ouderwetse telefoon stond. Ik wilde dat die bevallige BV mij wel degelijk had kunnen bereiken op dat afgesproken tijdstip. Ik wilde mij geen oude zak voelen.

Enfin, 'Geen service' ging thuis na het uitproberen van de sim-kaart in de iPhone van een vriendin over in 'Geen simkaart'. Niet echt een geruststelling, maar wel een duidelijke diagnose. De hele avond lag dat hebbeding binnen handbereik: je weet maar nooit dat dat plots, out of the blue, weer begint te werken en ik mijn zelfbedachte slimmigheidjes op Twitter kon formuleren of mijn Facebook-status checken of iets posten op Instagram (helaas geen selfies gemaakt van de Boze Ik in Teutereweutere!). Niets van dat alles. Braafjes tv kijken, op zijn 1996's. Passief en al.

Ik ben opgegroeid zonder gsm, zonder internet, zonder mail, een tijdje zonder kleurentelevisie zelfs: je zou denken dat ik dan bestand ben tegen zo'n tegenslagje en dat ik onbereikbaarheid zou kunnen relativeren. Neen, dus. Ik ben een éénentwintigste-eeuwse krijger geworden en ik was in "I'm mad as hell and I'm not going to take this anymore"-modus. Een verwend jochie dat heel even afgesloten was van de virtuele wereld, lost in Cyberspace, met dat enge gevoel dat je belangrijke gebeurtenissen aan het missen bent. Vroeger had ik dat wel eens als ik op café zat en altijd tot de laatste man op een krukje bleef zitten om toch maar niets te hoeven missen. Er gebeurde zelden iets interessants, maar hé, ik had toch maar lekker niets gemist van dat Niets. Een iPhone die dienst weigert, dat kwam voor mij overeen met buitengesloten worden uit dat café van weleer. Een regelrechte ramp. On-be-reik-baar. Niet op de hoogte.

Zo, en nu even terug naar 1996. Tot ik een nieuwe simkaart heb. Als ik dan nog altijd 'Geen service' op mijn schermpje te lezen krijg, sta ik niet in voor de gevolgen. Misschien rij ik dan wel naar Teutereweutere, om af te koelen. Of om deel te nemen aan het WK Smartphonewerpen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post521