Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Slechte verliezer, slechte winnaar

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken do, oktober 09, 2014 10:04:31

Afgelopen weekend, ruim anderhalf etmaal vóór er witte rook uit de schouw van de vergaderzaal van de regeringsonderhandelaars kwam, bulderde Elio Di Rupo, uittredend premier, dat dit een rechtse regering tegen het volk zou gaan worden. Harde woorden voor een eerste minister van lopende zaken (nog altijd druk in de weer met het superviseren van onze F-16-aanwezigheid boven Irak en met het enigszins op orde houden van de begroting, zou je denken en hopen), woorden die getuigen van weinig staatsmanschap. Hoe teleurgesteld je ook bent met de gang van zaken en het vooruitzicht om in een niet zo verre toekomst federaal buitenspel te staan, dit doe je niet. Punt aan de lijn.

Elio Di Rupo is een slechte verliezer.

Dat hij geen aanleg heeft voor geluk of vreugde, zo gaf Bart De Wever al op de voor zijn partij triomfantelijke verkiezingsavond aan tegenover Paul Jambers. Hij heeft niet gelogen. We hebben de N-VA-voorzitter niet kunnen betrappen op hartelijke accolades of stevig handjes schudden, zelfs niet wanneer hij net de succesvolle millionaire matchmaker van een rechts zakenkabinet was geworden. De triomf van de politicus en historicus De Wever, een (centrum)rechtse regering installeren in de twee landsgedeelten die hem interesseren (Vlaanderen én België), was hem niet aan te zien. Integendeel, gisteravond op RTBf liet hij niet na om de PS nog een flinke trap na te geven. "J'ai mis les socialistes dehors partout", zei hij met uitgestreken gezicht. "J'aimerais ne plus les revoir". Ook die uitspraak getuigt van bijzonder weinig staatsmanschap, eerder van kleine politique politicienne, kinderachtig tegenstandertje jennen.

Bart De Wever is een slechte winnaar.

Alleen bomen komen elkaar nooit tegen, zegt het spreekwoord, al weet je maar nooit met een federale regering die het alleen maar over economie heeft en het ecologische volledig links laat liggen. Neen, de regering-Michel I zal niet bekend staan als 'groene Michel', de straffe toebak zal hem in de besparingen en de maatregelen voor de ondernemingen moeten liggen.

In de politiek kom je elkaar altijd opnieuw tegen, omdat elke verkiezingsuitslag noopt tot andere onderhandelingen, met andere accenten en op basis van andere tegenstrijdige programmapunten. Stel, trouwens, dat de N-VA een paar procenten minder had gehaald, dan had De Wever niet zo moeten rondbazuinen dat de socialisten wat hem betreft definitief passé waren. Stel dat de PS iets meer had gehaald... Stel, vooral, dat Di Rupo niet de historische en eigenlijk ook hysterische fout had begaan om direct een entente met de CdH aan te gaan in Wallonië, waardoor de MR werd buitengesloten en er bij de Franstalige liberalen gevoelens van revanchisme konden opborrelen die sterker waren dan hun afkeer van het Vlaams-nationalisme. Zo dom en kortzichtig van de PS! En met zijn anti-socialistisch gefulmineer zou De Wever wel eens een boomerang kunnen gesmeten hebben. Tenzij hij echt niet meer wakker ligt van het federale niveau, natuurlijk.

Slechte verliezer, slechte winnaar, weinig staatsmanschap. Misschien kan de kiezer dit best onthouden en over viereneenhalf jaar ontdekken dat er meer modellen zijn dan alleen die van de N-VA en de PS.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post514