Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

101

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken wo, oktober 08, 2014 12:51:59

Heden schrijf ik niet over een regeerakkoord en een nieuwe Franstalige premier. Heden laat ik me even niet onledig met de grote en kleine kantjes van de actualiteit. Heden dompel ik mijn pen niet onder in vitriool, dat is voor een keer een pontonbrug te ver. Heden huldig ik mijn grootmoeder, die 101 wordt.

Petronella Maria Boonen. Wie bedacht die voornamen toch een eeuw geleden? Pe-tro-nel-la. Alsof haar vader voor een grote oliemaatschappij werkte en uit dankbaarheid voor die job zijn werkgever wilde huldigen middels het geven van een voornaam aan zijn derde dochter. (Het zouden er uiteindelijk vijf worden, die dochters, met daarnaast nog eens vier zonen.)

Petronella uit Stevensvennen, een gehucht bij Lommel. Ja, vrienden, ik ben voor een kwart Limburgs, een mens bepaalt zijn eigen achtergrond niet en ik ontken verder alle betrokkenheid. Op haar negentiende gekaapt door mijn grootvader, een avontuurlijke man die de wereldzeeën bevoer en die, als om te bewijzen dat hij werkelijk op al die plekken op de aardbol geweest was, talloze souvenirs en straffe verhalen had meegebracht en stoere tattoos van scheepsankers op zijn armen had laten aanbrengen. Via een paar tussenstations ontvoerde hij zijn geliefde naar het verre Antwerpen.

Petronella. Haar moeder vreesde dat ze dat gauw zouden verkorten tot 'Nel' en sprak haar dochter daarom al direct na de geboorte aan als Maria, haar tweede voornaam. 'Maria' heeft dan weer niets met de petroleumsector. Het klinkt vroom en plechtstatig, bijbels haast, al werd dat in haar Limburgse familie verbasterd tot 'Maya' en dat heeft dan weer een hoger 'bij'- dan 'bels'-gehalte.

101. Ik vind dat eigenlijk een fijner getal dan 100 (honderd), want dat klinkt me veel te gelikt en afgerond. 101. Een priemgetal, zo leert me Wikipedia, enkel deelbaar door 1 en zichzelf, en daarin de opvolger van 37 en de voorganger van 9.091. Palindroomgetal ook, ja, je leert wat door Wikipedia te exploreren. De fameuze folterkamer uit 1984 van George Orwell, later gejat als titel van een kolderiek BBC-programma: Room 101. De Dalmatiërs, zij waren ook met 101. Het alarmnummer van de politie in België. Het huisnummer van Samson en Gert, jawel. En het minimale aantal toetsen op een computertoetsenbord.

101. Maar ze ziet eruit alsof ze nog maar 100 is. Of 98. Of 91. Of 82. Vanaf een bepaalde leeftijd krijgen oude mensen een soort tijdloosheid over zich heen. Je telt niet langer die rimpels, je vindt al die uiterlijkheden niet meer belangrijk, je begint eindelijk de mens achter de mens te zien. En je koestert elke ontmoeting.

Ze is een beetje vergeetachtig, klaagt ze om het kwartier bij ieder bezoek. Ik heb dat ook. Ik ben 45,5 jaar jonger. Sinds ze in het rusthuis met de symbolische naam Het Gouden Anker verblijft (daar komen die tattoos van mijn grootvader weer om de hoek piepen), is ze, na negentien jaar weduwschap, niet meer alleen. Vanaf haar hoekkamer kijkt ze toe op de werklieden die recht tegenover haar nieuwe verblijfplaats een Delhaize neerpoten. "En, doen ze een beetje voort, uw werkmannen, bomma?" vraag ik dan telkens. "Goh, ik moet er toch nogal achter zitten!" repliceert ze dan, waarna een ontwapenende lach volgt. Prietpraat voor u, een fijne babbel voor mij. Vervolgens heeft ze het over haar vrienden in het rusthuis, "maar dat zijn allemaal ouw' mensen hé".

Bomma. Weet u dat ik pas een paar weken geleden ontdekte waarom dat met twee m'en geschreven wordt? Jarenlang had ik het over boma en bompa, alsof de worstenmaker uit FC De Kampioenen er iets mee te maken had. Maar natuurlijk is dat 'ma' en 'pa' waar het woordje 'bom' voor gezet is, drong tot me door tijdens een recente treinrit van Tollembeek naar Antwerpen. Wat die 'bom' verder wil betekenen, Joost mag het weten, want een 'bewust ongehuwde moeder' was zij zeker niet en mijn grootvader nog veel minder!

Wat zing je als iemand zijn 101ste verjaardag viert? Lang zal ze leven in de gloria? Hoe lang is 'lang' dan. Langer zal ze leven? Uiteraard, zeer graag, als de gezondheid dat toelaat, maar het bekt niet echt lekker. Ach, laten we voor de eenvoud gaan, dat past bij haar: gelukkige verjaardag, bomma!



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post513