Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Ode aan de papieren krant

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken ma, september 08, 2014 12:20:45

Men zegt vaak dat je de waarde van geliefden en familieleden pas echt kan inschatten wanneer ze er niet meer zijn. Dat heet missen. Een vergelijkbaar gevoel, zij het uiteraard in beperktere mate en zonder de emotionele roetsjbaan die hoort bij het persoonlijke verlies, stel ik bij mezelf vast als mijn kranten niet op het vertrouwde tijdstip in de brievenbus zitten. Gemis.

Afgelopen zaterdag had de krantenboer een dubbel pakketje weekendkaternen van Het Laatste Nieuws geleverd, maar geen gewone krant. Ach ja, ik heb het overleefd, vooral omdat er nog die twee andere dikke bundels waren (De Morgen en De Standaard), met voldoende lectuur voor het hele weekend. Een paar weken geleden gebeurde er iets veel dramatischer: toen bleek de brievenbus leeg. Geen kranten (die waren niet geleverd), geen post (daar was het nog te vroeg voor), geen reclameblaadjes (het was niet die dag van de week). Gemis.

Het hoort bij mijn ochtendritueel, dat ik alleen voor dringende werkopdrachten laat verstoren. Opstaan, mails lezen en indien nodig beantwoorden, Facebook checken en eventueel zelf iets posten, naar toilet gaan (ja, dat is de exacte volgorde, Facebook lezen stimuleert de stoelgang, ze zouden het net zo goed Faecesbook kunnen noemen!), Twitter checken en zelf wat leuk bedoelde cartoons of taalfouten tweeten, koffieapparaat laten warmlopen, Instagram checken, een eerste espresso uit de machine laten lopen, kranten uit de bus halen. Ook die volgorde ligt vast: eerst Het Laatste Nieuws, voor het snelle nieuwsoverzicht van wat ik de dag voordien gemist heb en het uitgebreide sportkatern, dan De Morgen, voor de duiding, de opiniestukken en de originele invalshoeken, tenslotte De Standaard, voor de achtergrondartikels die ik elders nog niet las. Drie kranten, drie espresso's, drie kwartier of net iets meer leesplezier. Af en toe inspireert een bijdrage me tot een tweet.

Die krantenloze ochtend staarde ik wat verdwaasd voor me uit. De koffie was er wel, mijn trouwe en uitermate stevige partner in het wakker worden-proces, maar niet die papieren dingen waarop ik zowat elke dag foeter (informatie klopt niet helemaal, taalfouten, belabberde teksten, een opinie waar ik het honderd procent oneens mee ben), maar die ik op zulke momenten mis. Newspapers, you can't live with 'em, you can't live without 'em. Ik ben zowaar de kranten van de vorige dag uit de papierbak gaan opdiepen om artikels te lezen die ik links had laten liggen wegens tijdsgebrek of geen zin om me in dat specifieke onderwerp te verdiepen.

Overdag volg ik het nieuws op verschillende sites en via Twitter. Dat vind ik nog net te harden, ik wil immers bijblijven met de actualiteit. De hele krant op computer lezen gaat er bij mij echter niet in, zoals ik ook geen tv-reeksen of films op een kleiner scherm kan zien. Netflix intrigeert me, het interesseert me zelfs, maar dat je dat hele aanbod alleen maar op je computer kan bewonderen, stoot me dan weer af. Ik vind de layout op het scherm zo verschrikkelijk opdringerig en schreeuwerig, alsof iemand je het nieuws van de dag met een megafoon staat op te dreunen op tien centimeter van je oor, bij voorkeur dan nog in schabouwelijk Nederlands. Ik ben voor de 'drukpers'. Ik ben een jongen van papier. Of toch alleszins een jongen voor papier. Ik wil iets in handen hebben.

Vandaar deze bescheiden ode aan de papieren media. Kranten, weekbladen, maandbladen. Ik hou ze graag bij de hand, in de hand, al moeten ze niet te veel bijdehand worden. Als ik heel eerlijk ben, erger ik me zes dagen per week met veel plezier aan hun slordigheden en fouten, aan hun voorspelbaarheid, aan hun benepen Vlaamse reflexen ('Club van Courtois en Alderweireld verliest Champions League-finale'!), aan hun vaak te kortzichtige commentaarschrijvers, aan hun noem-het-gerust-maar-op-en-ik-erger-me-er-wel-aan, maar ik kan hen dus niet missen.

Daarom, lieve kranten, ik zie jullie graag!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post488