Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Wat gaat er om in het hoofd van de onthoofde?

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken do, september 04, 2014 12:51:10

"Wat gaat er om in het hoofd van de onthoofder?" vraagt De Morgen zich vandaag af op pagina zes van de krant. Ik dacht meteen cynisch: weinig, héél weinig. Een goddeloze leegte met hier en daar een door godsdienstfanatisme aangestuurde eenzame hersencel. Een onderzoeker van de universiteit van Konstanz, in Duitsland, wist er echter veel meer over te vertellen.

Onthoofden, zo leerde ik uit het artikel, is iets wat je moet leren. In Konstanz hebben ze de video van de onthoofding van James Foley, het vorige slachtoffer, grondig ontleed. Tja, iemand moet het doen. De beul was extreem kalm, de daad koel en berekend. Dat komt omdat ie overtuigd is van het Grote Gelijk van zijn onwrikbare overtuiging. De beul dehumaniseert zijn slachtoffer, hij pompt zichzelf voortdurend in dat al wie niet hetzelfde denkt als hij de dood verdient. Dan wordt het blijkbaar net iets makkelijker om iemand heel beheerst voor de draaiende camera de keel over te snijden.

Wat mij na de recente onthoofding van de Amerikaanse journalist Steven Sotloff meer intrigeert dan de ziekelijke hersenspinsels van religieuze waanzinnigen die de woorden van een profeet uit ver vervlogen tijden mismeesteren om hun onmenselijke gedrag te kunnen verantwoorden, is wat Sotloff of zijn al even onfortuinlijke collega Foley op het eind dachten. Ze zagen er verdacht kalm uit op de foto's (ik heb de video's bewust genegeerd). Sereen, alsof ze zich verzoend hadden met het onvermijdelijke. Wisten ze dat er geen ontkomen meer aan was? Of koesterden ze nog de hoop dat ze, na het uitspreken van de door de krijgsheren van de Islamitische Staat opgedrongen anti-westerse woorden, genade zouden krijgen? En, als Foley dat al dacht, waarom zou Sotloff dat veertien dagen later ook nog gedacht hebben, wetende dat Foley genadeloos gedood was?

Ik begrijp het namelijk niet wat iemand in de luttele ogenblikken voordat ie op volstrekt eerloze wijze zal worden gedood, bezielt om de opdracht van de beul vlekkeloos uit te voeren en de schuld van alle miserie, ook de zijne, in de schoenen van de Amerikaanse president of het 'goddeloze westen' te schuiven.

Op het gevaar af van zeer oneerbiedig te klinken: waarom voer je bevelen uit wanneer je weet dat je daarmee je eigen noodlot of dat van je naasten niet kunt afwentelen? Ik ben verre van een held, maar ik zou hopen dat ik in zulke extreme omstandigheden in eerste instantie passioneel mijn geliefden zou aanroepen, hen zeggen dat ik hen graag heb gezien, hen bezweren dat ze moeten voortgaan met hun leven als ik er niet meer ben. En ik zou, als de beul dan nog niet zou hebben ingegrepen, het westen oproepen om IS te vernietigen, als dat kan een hint van een locatie geven waar de bombardementen moeten plaatsvinden, religieus fundamentalisme aanklagen.

Ik schreef het al, ik ben geen held en ik kan me de luxe permitteren om niet in het hoofd van een toekomstige onthoofde te moeten kruipen. Misschien doe ik ook gewoon braafjes wat de barbaren mij hebben ingefluisterd. Misschien hoop ik tot op het laatst dat mijn beul van gedacht zal veranderen. Misschien reken ik erop dat net op dat moment de bevestiging komt dat de regering van mijn land het losgeld heeft betaald. Misschien...

"Iemand die psychisch of sociaal verwaarloosd, gediscrimineerd of gekrenkt is, is sneller te overtuigen tot geweld vanuit een wraakgevoel", zegt psycholoog Roland Weierstall, ongetwijfeld een veel slimmere mens dan ikzelf, in het De Morgen­-artikel. Laten we dan inderdaad als samenleving dringend iets doen aan sociale verwaarlozing, discriminatie of krenking, maar laten we toch vooral niet aanvaarden dat die fenomenen ondertussen, bij gebrek aan aanpak of oplossing, een rechtvaardiging vormen voor folteringen en executies.

Ik veroordeel James Foley en Steven Sotloff zeker niet, ik weiger hen zelfs te beoordelen, dat zou maar al te grof zijn. Ik stel alleen enkele fundamentele levensvragen. Het moet verschrikkelijk zijn om te beseffen dat je zeer binnenkort, over een paar tellen, gekeeld zult worden als een varken. Ik moet er niet aan denken dat het mij ooit overkomt. Ik moet er wel aan denken. We moeten er allemaal aan denken, wij, gezonde mensen, of we nu religieus zijn of niet, want als alle mensen met enig gezond verstand wegkijken en niet reageren, geven we de onmensen hun zin (u kent dat spreekwoord van de dégoutés en de dégoutants). Als we hen te veel aandacht schenken, ook. Een Catch 22-situatie.

Wat wel onderhand duidelijk moet zijn: IS heeft geen recht van bestaan.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post486