Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Terug naar school

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken ma, september 01, 2014 11:43:50

Lang geleden - héél lang geleden (de dieren waren nog maar net gestopt met praten, kinderen werden nog geen 'kids' genoemd, champagne was nog niet vermarketeerd tot 'bubbels' en werd nog niet vervangen door cava - "Even lekker, maar veel goedkoper!" -, telefoons hadden nog een grote hoorn en een draaischijf, langspeelplaten hadden nog maar net de overgang van bakeliet naar vinyl gemaakt), zó lang geleden dus! - heb ik ook mijn eerste schooldagen beleefd. Als ik goed kan tellen, waren het er in totaal twintig, eentje meer dan er in het ideale levensscenario voorzien waren, maar dat was de schuld van al die formules die ik uit het hoofd moest leren in de vakken Akoestiek, Optica & Elektriciteit en nog wat van dat wiskundig gedoe waar ik kop noch staart aan kreeg.

Ik herinner me geen grote trauma's. Hooguit wat gêne omdat mijn moeder zowat de enige was die haar zoontje de eerste jaren te voet afzette aan de schoolpoort, boekentas in de hand (waarom dat 'boeken'tas heette, geen idee, het enige wat in de buurt kwam van een boek in die tas was een schots en scheef gekafte agenda waarin we op straffe van een afgemeten tik met een meetlat onze dagelijkse lesuren moesten noteren). Een rotbedorven moederskindje was ik volgens de anderen en dan nog met ros haar, dus mocht er in koor "Rosse kater, springt in 't water, met uw tenen boven water!" vals gezongen worden. Prettig was anders, maar een trauma? Neen, toch niet.

Als ik goed nadenk, wat me soms overkomt, zie ik nog een bedeesde, onzekere jongeling voor me, die op zijn twaalfde de overstap moest maken van de beschermde omgeving van de lagere school (altijd 90% of meer op het rapport), naar de onbekende en daardoor onveilige omgeving van het middelbaar. Van Sint-Bartholomeus naar het Gemeentelijk Handelsinstituut. Van de Sint-Bartholomeusstraat naar de Terlindenhofstraat. Van halve vriendjes die je door en door kende, naar een stel onbekenden, waartussen misschien ook wat schoelies of irritante leeftijdsgenootjes die de "Rosse kater"-gezangen nog eens boven water zouden halen. Heb ik er mijn slaap voor geslapen? Is het angstzweet bij me uitgebroken? Heb ik voor het eerst sinds lang nog eens in bed geplast? Ik denk het niet en als het toch zo was is het allang vergeten en dus niet zo traumatisch als ik toen misschien zelf wel dacht.

Huilende kindjes op de eerste schooldag aan de schoolpoort, de media smullen ervan. "Vind je 't zo erg dat je je mama moet loslaten, jongen?" "Ik zie ook bij u een traantje, mevrouw, is het moeilijk om uw zoontje af te geven?" "Kijkt u ernaar uit om les te geven aan allemaal nieuwe gezichtjes, mevrouw de klastitularis?". Er bestaat zelfs een uitermate grappige, maar ongetwijfeld ook bijzonder accurate bingo van. O wat zijn we toch voorspelbaar. Kijk en luister straks maar naar de journaals op alle zenders, lees er morgen uitgebreid over in alle kranten. Als er geen spontaan traantje opwelt bij de kleine, zal die er wel bij gephotoshopt worden, want zo'n dag moet natuurlijk een beetje traumatisch lijken, nietwaar?

't Is alsof we met zijn allen niet aanvaarden dat 1 september eigenlijk een dag als een andere is. Het enige verschil: gisteren was het nog vakantie, vandaag moeten de kinderen terug naar school. En dan? Het is elk jaar Allerheiligen, Kerstmis en nieuwjaar, om maar de eerstvolgende drie feestdagen op de schoolkalender te vermelden. Gaan we daar telkens over zeuren (antwoord: ja, dus).

Feestdagen werden in de agenda's uit mijn jeugd niet speciaal aangeduid. De pagina's bleven blank, alsof ik toen al wilde aangeven dat er niets speciaals te melden viel. Zou dat geen tip zijn voor de media? 1 september: ergens wordt de nieuwe president van Europa voorgesteld die uiteraard naar 'goede' Europese gewoonte niet democratisch werd verkozen, in Gaza wordt nog altijd niet gevochten maar elders bouwen de Israëli's nog wat nieuwe nederzettingen, in Oekraïne wordt wel gevochten door Russische soldaten die daar per ongeluk belandden tijdens hun verlof, in Syrië loopt de dodentol almaar hoger op waardoor we zijn opgehouden met tellen, en, o ja, op het eind van de journaals is er nog een doorlezertje om te melden dat vandaag de lessen weer zijn begonnen.

Gewoon, een neutraal beeld van vrolijk ravottende kinderen op de speelplaats en hier en daar een groepje dat samenklit en "Rosse kater, spring in 't water" roept naar een jongen met een ietwat aparte haardos. Het schoolleven zoals het werkelijk is.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post484