Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Koppensneller

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 16, 2014 11:20:33

(Deze bijdrage verscheen afgelopen weekend als opiniestuk op de site van deredactie.be)
De teller van het aantal ontslagen trainers in de Jupiler Pro League staat sinds vorige woensdag op tien. Nog even en de heren kunnen zelf gaan voetballen. Het recentste slachtoffer van een ontevreden clubbestuur heet Mircea Rednic. De Roemeen werd woensdag, net op zijn 52ste verjaardag, wandelen gestuurd bij KAA Gent. We weten niet of daar koffie, taart en een uit alle kelen weerklinkend 'Hip hip hoera! bij hoorde. We weten wel dat het altijd opnieuw de trainer is die wordt geofferd op het altaar van de slechte prestaties en nooit de verantwoordelijken voor het transferbeleid.

A Well Respected Man, zouden The Kinks over hem kunnen zingen. Vijftien jaar al is Ivan De Witte voorzitter van KAA Gent. Vier jaar lang was hij in die periode ook voorzitter van de Profliga, die de Belgische professionele voetbalclubs verzamelt. Maar De Witte is in de eerste plaats bekend als oprichter van De Witte & Morel en hij is momenteel nog altijd afgevaardigd bestuurder van Hudson. Bedrijven die gespecialiseerd zijn in het recruteren van topmanagers. Meneer De Witte is met andere woorden een 'headhunter'. In schoon Vlaams: een koppenjager. Al wordt dat in de context van het voetbal veeleer 'koppensneller'.

In zijn eerste vijf jaar als voorzitter zag De Witte vier trainers en een interimcoach komen en gaan, daarna waren er acht stabiele jaren waarin de trainer telkens het seizoen mocht uitdoen. Gent verdiende respect: het had een schuldenput gedempt en het deed het goed op het veld. Maar zoals u weet van dat spreekwoord volgen na de zeven vette jaren, zeven minder florissante.

Sinds de zomer van 2012 heeft het sportieve beleid bij de Buffalo's meer weg van een flauwe deurenkomedie in de opvoering van een slecht voorbereid amateurgezelschap, dan van een professioneel voetbalbedrijf. Iedereen is jaloers op KAA Gent omwille van dat prachtige nieuwe stadion, de Ghelamco Arena, maar de prestaties op die groene mat, ach, daar wordt wat meewarig over gedaan. En terecht. Gent wil graag bij de G-5 horen, naast Anderlecht, Club Brugge, Standard en KRC Genk, maar de realiteit is dat het al voor het tweede jaar op rij play-off 1 heeft gerateerd.

Mayonaise

'De chemie tussen trainer en spelers was weg', was de verklaring van De Witte waarom hij voor de zesde keer in minder dan twee jaar tijd een trainer bij het groot huisvuil zette. Zeg iets vaags dat wel goed klinkt en het wordt vlot opgepikt door media en achterban.

'De mayonaise pakte niet meer', is nog zo'n halfslachtige poging tot verklaring die je wel eens vaker hoort in de bestuurskamer of in de gang naar de kleedkamers. En geschifte mayonaise, daar kan je maar beter van scheiden, dat weet zelfs Wout Bru. Maar ligt dat altijd aan de trainer?

In Engeland doorgaans wel, want daar heet de trainer manager en is hij bij de meeste clubs de eindverantwoordelijke voor het transferbeleid. De voorzitter legt het budget vast, de manager koopt spelers aan en laat er anderen vertrekken. Als het niet draait, mag je gerust stellen dat de manager zijn job onvoldoende goed gedaan heeft. De relatie club-manager is er in principe één van onbepaalde duur, clubs denken er op middellange termijn.

In de meeste andere voetballanden worden de transfers gedaan door het bestuur als collectief, of door de eigengereide voorzitter, of door een technisch directeur. Clubs gaan ervan uit dat trainers passanten zijn, je mag het dus niet aan hen overlaten om transfers te doen. Hooguit mogen ze hun mening geven, waar de plaatselijke Michel Verschueren vervolgens al dan niet rekening mee houdt. In de Belgische praktijk is dat meer 'niet' dan 'al' trouwens. Clubs denken bij ons op de korte termijn.

Engels model

Als acht van de zestien eersteklasseclubs dit seizoen al meer dan één trainer hebben versleten (Oud-Heverlee Leuven en KAA Gent zitten zelfs aan drie), dan komt dat omdat het bestuur haar werk niet goed gedaan heeft. Punt aan de lijn. Als dat in de gewone bedrijfswereld zou gebeuren, dan vliegt de hoogste in rang aan de deur. Vraag dat maar aan Ivan De Witte, want dan mag zijn bedrijf op zoek naar een dure vervanger.

Niet in ons voetbal. Hier blijven de verantwoordelijken voor het wanbeleid zitten en wordt de uitvoerder wandelen gestuurd. Dat is de omgekeerde wereld. Ofwel moet je dan de trainer een manager maken naar Engels model, zodat hij écht verantwoordelijk mag worden genoemd voor de prestaties op het veld, ofwel moet je de verantwoordelijken voor de transfers een C4 onder de neus schuiven.

Geen van beide zal gebeuren. Het is ondenkbaar dat het bestuur van een voetbalclub macht uit handen zou geven aan iemand die ze als een buitenstaander met een interimopdracht beschouwen en het is al even ondenkbaar dat dat bestuur zichzelf een spiegel zou voorhouden. Een selfie, dat wil nog wel lukken, maar zelfkritiek, ho maar!

Conservatief

Alvorens u medelijden met Mircea Rednic zou krijgen: de man zal heus niet met lege handen vertrokken zijn. Een deuk in zijn ego, dat wel, maar een geldinzameling is niet direct noodzakelijk. Toch is hij een slachtoffer, het zoveelste al. Van een bedrijfstak die er maar niet in slaagt om die laatste rechte lijn naar de professionalisering af te leggen.

Oerconservatief, zo kan je het beleid bij de meeste voetbalclubs nog het best samenvatten. En zo kom ik terug uit bij A Well Respected Man, een tekst die Ray Davies zo op het lijf van eender welke Belgische voetbalvoorzitter had kunnen schrijven. 'He's a well respected man about town / Doing the best things so conservatively'.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post390