Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Zegening

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken ma, april 14, 2014 12:00:48

Het meest aangrijpende artikel in de vuistdikke kranten en -magazines van dit weekend viel te lezen in De Standaard Weekblad, waarin een 24-jarige jongeman uiterst sereen en toch geëmotioneerd terugblikte op de euthanasie van zijn moeder een paar maanden geleden. De vrouw koos voor 'de goede dood' omwille van ondraaglijk psychisch lijden, één van de elementen die werden opgenomen in de euthanasiewet van twaalf jaar geleden.

De geïnterviewde, meer jongen dan man nog, enig kind van gescheiden ouders, vertelt zijn verhaal rustig en waardig. De emotie zit in de tragische afloop van zijn moeders leven, niet in de tranerige toon van zijn woorden of het sensationele verloop van het gesprek, zoals de journalist het heeft weergegeven. Er staat geen letter te veel in dit artikel. Er ontbreekt er ook geen. Alsof de journalist, ongetwijfeld zelf sterk onder de indruk van dit verhaal, elk woord met een apothekersweegschaaltje heeft gewikt en gewogen. Journalistiek kán maatschappelijk relevant zijn, maar is het helaas veel te weinig.

In onze samenleving kan iemand bewust kiezen om een einde te laten maken aan zijn of haar fysiek of psychisch lijden. Als de levenskwaliteit tot een onaanvaardbaar laag niveau gedaald is, zonder verbetering in het vooruitzicht, behoedt die keuze elk individu ervan om verder te moeten afzien. Maar niemand móet die keuze maken, dat is net het interessante ervan. Iedereen kan zijn eigen geweten laten spreken, in overleg met familie, vrienden en artsen, maar je kan net zo goed beslissen dat de mens niet over zijn eigen leven mag beschikken. Die vrijheid hebben we hier. Die vrijheid hadden we niet vóór 28 mei 2002. Toen besliste God of het lot, of waar u verder ook in gelooft.

Ook die jongeman erkent dat er voor zijn moeder geen andere uitweg was. Ja, in een minder mensvriendelijke samenleving, die gedomineerd zou worden door oerconservatieve, religieuze krachten, had die vrouw zelfmoord kunnen plegen. Dan had iedereen kunnen zeggen: 'Goh, kon zij niet aan haar enig kind denken?' En dan had die jongen geen waardig afscheid kunnen nemen, een afscheid dat nu pijnlijk maar ook zeer waardevol was. Dan zou hij zich elke dag afgevraagd hebben 'Waarom toch?'. En: 'Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen?'. Nu heeft ie vaarwel kunnen zeggen met de hand van zijn moeder in de zijne. Al zullen er ook in dit geval waarom-vragen blijven.

Er valt veel te zeggen over dingen die fout lopen in ons land, héél veel. Maar als het goed is, mag het ook gezegd worden. Zo werd er recent nog een uitbreiding van die euthanasiewet, die al zo ver vooruit liep op de rest van de wereld, gestemd, met een wisselmeerderheid nog wel, waardoor nu ook kinderen voor euthanasie kunnen kiezen. Een zeldzaam bewijs dat de parlementaire democratie nog wérkt.

Af en toe zouden we wat meer onze zegeningen mogen tellen. Dit is er zo één.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post388