Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Schouwspel

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 12, 2014 12:48:24

Een fraai schouwspel was het niet, wat een aantal van onze toppolitici deze week opvoerden. Grof, zielig, pathetisch, ongeloofwaardig, ergerlijk, dom, hallucinant: u bedenkt er zelf maar een passend adjectief bij. We zitten op zes weken en één dag verwijderd van de 'moeder aller verkiezingen'. Drieënveertig dagen waarin de nervositeit alleen maar zal toenemen, terwijl je nu al de indruk krijgt dat de grofheid, zieligheid, pathetiek, ongeloofwaardigheid, enzovoort al op een absoluut hoogte- of moet ik schrijven dieptepunt aanbeland is.

Een Eurocommissaris heeft zichzelf een staatsbegrafenis cadeau gedaan, eentje waarbij hij zelf de kist liet zakken in het graf en er vervolgens enkele stevige kluiten zand op gooide. Ook de afscheidsrede sprak hij over zichzelf uit. De staatsminister leek wel mee te spelen in zo'n filmpje van het Belgisch Instituut voor Verkeersveiligheid, waarin levenden geconfronteerd worden met hun eigen sterfelijkheid. "Karel was een groot staatsman, maar reed zichzelf te pletter tegen een blinde muur. Er waren geen zichtbare remsporen."

De voorzitter van de populairste partij in de dichtstbevolkte regio van het land, tevens burgemeester van de grootste stad in die regio, ergerde zich in een weekblad aan een partij die een totaal verschillend programma heeft. Hij vroeg zich af waarom de oppositieleidster, tevens kabinetschef van de federale premier, niet aanwezig was op de recentste gemeenteraad, terwijl die mevrouw ziek te bed lag. Je kan de burgervader niet verwijten dat hij niet wist dat één van zijn kinderen er niet was, wel dat hij zo brutaal en ongenuanceerd uit de hoek kwam.

En dus stuurde de oppositieleidster een verontwaardigde tweet om dit aan te klagen, terwijl ze zelf verdorie nog wel een bezorgde en aanmoedigende sms had gestuurd toen haar burgemeester een tijdje buiten strijd was. (Onder 'aanmoedigend' versta ik voor alle duidelijkheid geen tekstje à la 'Sterft, gij kwelduivel!'.)

***

Nog niet zo lang geleden zou men dit een misverstand hebben genoemd, een burenruzie die met het nodige (en ook onnodige) gerstenat bijgelegd werd aan de toog van het dichtstbijzijnde etablissement. Vandaag wordt het breed uitgesmeerd over vele kolommen, roept er iemand 'Aasgier' en krijg je voor je het goed en wel beseft een conflict waar je nog net niet de Verenigde Naties moet bij roepen. Rel zonder grenzen.

Een andere politica, afkomstig van dat landsgedeelte waar ze een andere taal spreken, wilde zich profileren door 'Non!' te roepen tegen juichende voetbalsupporters. Als het aan haar ligt krijgen fans die zondag 13 juli uitbundig de polonaise dansen nadat enkele seconden voordien de Belgische spits het winnende doelpunt heeft gescoord in de allerlaatste minuut van de wereldbekerfinale, een GAS-boete. Wie bedenkt het!? (Ik weet het, die politica uit die andere regio, maar toch: wie bedénkt het?!) Hoeveel regelneverij en -nichterij kan een moderne samenleving verdragen?

Die ene partijvoorzitter, die vier paragrafen eerder al aan bod kwam, rondde de week af door in een duidingsprogramma op tv te laten uitschijnen dat er veel profiteurs onder de werklozen zitten. Zo zijn er die drie-vier appartementen bezitten ("Show me the money!") en anderen werken geen enkel moment tussen de dag dat ze afstuderen en de dag dat ze met pensioen gaan. Een beetje populistisch veralgemenen, moet kunnen!, de kiezer lust wel pap van wat hijgerige campagnetaal, denkt men.

***

En zo ging dat maar door en zo ging dat maar verder. Het leek bijwijlen moddercatch, ter voorbereiding op de 'modder aller verkiezingen'. Moet dit echt nog meer dan een maand doorgaan, dames en heren? Een vriend tweette: 'Beste politici. Ik weet al lang op welke partij ik ga stemmen op 25/5. Bespaar ons aub 'politique politicienne' de komende weken'.

Wel, ik weet het nog niet, twijfel nog, maar mijn stem zal, los van mijn ideologische, sociale en economische voorkeuren, zeker niet gaan naar de allerbrutaalste, de allergrootste smoel, de allervenijnigste, de allerluidstroepende, de allerallerste. Geen haantje de voorste in mijn kippenhok! Mijn stemgedrag zal gestuurd worden vanuit de hersenen, niet vanuit de (onder)buik. Wie mij inhoudelijk weet te overtuigen, heeft mijn stem.

***

En dat allemaal in de week dat Jos Chabert op zijn 81ste overleed. Een aimabel man, als ik de commentaren mag geloven, welbespraakt, redelijk, altijd in voor het vertellen van een mop, iemand die in discussies het pleit probeerde te beslechten met argumenten en niet met decibels. Een politicus van de oude stempel, met andere woorden, waar ik nu zowaar enige heimwee naar voel.

Uit een tijd dat politici van andere partijen concurrenten waren, geen vijanden. Vandaag is al wie anders denkt een vijand. Religieuze fundamentalisten maken daar drastisch komaf mee, in de politiek geldt 'een kopje kleiner maken' voorlopig nog figuurlijk. (Voorlopig.)

Jos Chabert heette een bruggenbouwer te zijn. Op een paar verlichte uitzonderingen na vind je in de huidige politieke generatie vooral lieden met een tunnelvisie. En er is nog lang geen licht te ontwaren aan het eind van die tunnel.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post387