Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Caractériel

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 09, 2014 13:19:58

Bekentenis: ik hou wel van de rechttoe rechtaanstijl van communiceren van Karel De Gucht. De man is even vakbekwaam als arrogant en aangezien hij in mijn ogen héél vakbekwaam is, tja, vult u zelf maar aan. Als presentator van de verkiezingsprogramma's op TV Oost heb ik hem een paar keer live mogen interviewen in de studio. Je moet bijzonder alert zijn, op zulke momenten. Gelukkig laat ik me niet snel intimideren door naam, prestige of cv, maar ik kan me voorstellen dat collega-journalisten wel eens onder de indruk zijn van zijn verschijning. Kleine man, groot aura.

Hij bleef, zelfs na een verkiezingsoverwinning in zijn eigen Berlare, afstandelijk en extreem op zijn hoede, wierp er af en toe een cynische uitsmijter achteraan, maar dat kon ik wel appreciëren. Het houdt je wakker. Politici mogen gerust wat kribbig zijn tegenover een journalist. Tindemans, Tobback en Dehaene hadden dat ook, Verhofstadt heeft dat nog altijd en De Wever heeft van kribbig en sarcastisch zijn een persoonlijke stijl gemaakt.

Na zijn passage van gisteravond in Terzake vrees ik echter dat het over en uit is met de politieke carrière van De Gucht. In de studio van de VRT zat hij tegenover Annelies Beck, een interviewster die zich ook niet laat afschrikken door reputaties en dure titels op visitekaartjes. Het werd dus een gesprek op het scherp van de snee. Spannend, is een passend adjectief. Maar ook: schrijnend. En: pijnlijk.

De Gucht was gretig ingegaan op een uitnodiging om een wederwoord te bieden op wat er die dag zelf en de dagen voordien in De Tijd had gestaan, over zijn correspondentie met een BBI-topman, met name over de vertrouwelijkheid daarvan en de reactie die hij al dan niet gekregen had op zijn brieven, die telkens netjes werden afgesloten met 'Met meest voorname gevoelens'.

In plaats van zijn visie te geven of eventuele fouten uit de zakenkrant recht te zetten, heeft de Eurocommissaris een schoolvoorbeeld gegeven van foute crisiscommunicatie. Hij antwoordde niet op pertinente vragen, dacht dat het gesprek zou gaan over de inhoud van zijn dispuut met BBI-man Karel Anthonissen (waar hij overigens ook niets over wenste te zeggen) en werd naarmate het gesprek vorderde steeds kwader. Er vielen ongemakkelijke stiltes, vragen werden herhaald, de presentatrice probeerde het gesprek telkens weer op gang te trekken, de studiogast voerde het aantal decibel onnodig op. Boeiende televisie, daar niet van, één van de topmomenten van het nog jonge jaar 2014 zelfs. Maar o zo pijnlijk. Een afgang, voor hem, zeker niet voor haar. Want op het eind was de zaak alleen maar erger geworden.

Hoewel hij pas zestig is geworden, wat tegenwoordig nog lang niet gelijk staat aan 'bejaard' of 'passé', bewees Karel De Gucht vooral dat hij een politicus van een vorige generatie is, uit een tijd dat er nog wel wat kon geregeld worden in de verzuilde en gepolitiseerde pers, met traditionele partijen die allemaal ruim boven de twintig procent scoorden. Hij vergat even dat perceptie vandaag realiteit is geworden, hoe jammerlijk dat verder ook moge zijn. Hij had niet door dat hij in de studio zat om het te hebben over machtsmisbruik en intimidatie, niet om zijn vete met die ene BBI-kwelduivel uit te vechten. Hij was de verkeerde man op de verkeerde plaats. Een miscast. En in plaats van in alle discretie deze onverkwikkelijke zaak te laten behandelen, ver weg van de media (hoe moeilijk dat vandaag de dag ook moge zijn), ging hij een straatgevecht aan, waardoor de minister van Staat minutenlang een minister van Straat werd. De man die een paar jaar geleden de N-VA'ers omschreef als 'caractériels' kwam hier zelf naar voren als een onverbeterlijke caractériel.

Zó jammer. Een onuitwisbare smet op het blazoen van iemand die inhoudelijk sterk bezig was als Eurocommissaris voor Handel en die misschien wel, omwille van zijn intrinsieke kwaliteiten, na de verkiezingen zou heropgevist worden in dezelfde of een andere topfunctie binnen de Europese Commissie.

Tijdens het gesprek in Terzake liet De Gucht ook even vallen dat één van de weinige voordelen van een minister van Staat is dat die een staatsbegrafenis krijgt. Hij heeft dinsdagavond voor een paar honderdduizend kijkers zijn eigen begrafenis geregeld. Met ons belastinggeld. Op 26 mei.

***

Het blijft me verbazen dat vele intelligente Vlamingen zich blijven verbazen over de hardheid van sommige N-VA-standpunten. Gisteren ging het dan over de aanpak van de criminaliteit, waarbij de Nieuw-Vlaamse Alliantie effectieve uitvoering van straffen eist. Geen enkelbanden, geen snelle rehabilitatie. Dat en de roep om een nóg striktere aanpak van de 'migratiestromen', sluiten volgens vele waarnemers aan bij wat Vlaams Belang al vele jaren roept.

Ik schreef al eerder op deze plek dat deze verkiezingen voor N-VA meer dan voor welke andere partij 'de moeder aller verkiezingen' moeten worden. Het is nu of nooit voor de Vlaams-nationalisten, er komt geen herkansing, want over vier of vijf jaar zou de populariteit wel eens flink gedaald kunnen zijn. Zo gaat dat met hypes.

Dat verklaart de nogal omfloerste stellingnamen over separatisme (die nu, al dan niet tijdelijk, vertaald worden als 'confederalisme', wat dat verder ook moge betekenen), het openlijk en wederzijds flirten met werkgeversorganisaties, het propageren van een neo-liberaal beleid en het pleiten voor een harde aanpak van criminelen en illegalen. N-VA wil zo weinig mogelijk potentiële kiezers tegen het hoofd stoten. Er is nog een wingewest voor hen bij de gematigde vleugel van Vlaams Belang, de donkerblauwe Open VLD'ers, de rechtse CD&V-ers en de realistische LDD'ers (die beseffen dat hun lied is uitgezongen). Die spreidstand zal duren tot wanneer de kiesbureaus sluiten op 25 mei. Die dertig procent móet er koste wat kost komen, liefst zelfs een pak meer.

Wees daar vooral niet verbaasd over.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post384