Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Meevaller

SportGeplaatst door Frank Van Laeken ma, april 07, 2014 12:24:07

U heeft het misschien wel gehoord, die diepe zucht die ik zondagnamiddag rond tien voor vijf slaakte. Neen? Ik moet nochtans de 100 decibel benaderd hebben. Het was die 'Wat een geweldige koers!' die quasi unisono uit het klavier van enkele tientallen Twitterconnecties denderde, die me even te veel werd. Dát, en dat dagenlange gezeur over 'Vlaanderens Mooiste', de 'Clásico' onder de wielerwedstrijden.

Want wat hadden alle tv-kijkers de vier uur voordien mogen aanschouwen: een vrouw van 65 die roerloos op het asfalt lag na een harde botsing met de zelf al evenmin heel beweeglijke Johan Vansummeren, valpartij na tuimelperte na onzachte kennismaking met het asfalt, weinig animo in de kop van de wedstrijd tot alles zo'n dertig kilometer van het einde eindelijk losbarstte.

Iemand ligt zwaargewond in het ziekenhuis te vechten voor haar leven, rennersarmen en -benen die er meer blauw dan vleeskleurig uitzien, favorieten die hun inspanningen doseren: geweldige koers? Ik dacht het niet.

Nostalgie is leven in het verleden. Ja, ik vond de Ronde van Vlaanderen tot drie jaar geleden interessanter, met de Muur op zestien kilometer van het einde en de Bosberg als ultieme scherprechter iets verderop. De aankomst op die spuuglelijke betonnen steenweg in Meerbeke nam je er dan maar voor lief bij. Vandaag is de finale van de Ronde een criterium geworden, waarbij de kerktoren werd vervangen door enkele heuvels die verschillende keren worden beklommen om vooral de VIPs een plezier te doen. Niets saaier dan urenlang wachten op de koers en de renners dan in een flits zien passeren. Dan maar meerdere rondjes organiseren. Hoera, er is nog champagne! Kijk, daar, is dat Tom Boonen niet? Allez Tommeke, kom op hé man! Zijn er nog krabcocktails?

Ja, er waren vroeger ook saaie Rondes. Wachten-wachten-wachten tot op de Vesten in Geraardsbergen, aan de voet van de Muur, om dan alles op alles te zetten. Dat is niet nieuw. Maar het was tenminste wel een wedstrijd over een parcours dat gewoon van A naar B liep of van A naar B en over andere wegen dan tevoren weer naar A, zoals het hoort bij een klassieker. Stel je voor dat ze in Parijs-Roubaix twee keer het Bos van Wallers zouden moeten doorkruisen of het Carrefour de l'Arbre trotseren. Alleen in minder prestigieuze wedstrijden, zoals de Amstel Gold Race, rijden de renners uit pure parcoursarmoede meerdere keren over dezelfde hindernis. In Vlaanderen hoeft dat niet. Bulten genoeg om er meer van te maken dan de Ronde van Oudenaarde. Het blijft ontzettend jammer.

***

Columnist en gewezen wielrenner Thijs Zonneveld tweette het gisteren al bij de tigste valpartij op de nochtans droge wegen: maximaal zes renners per ploeg graag. Vandaag diepte hij zijn visie verder uit in zijn column op Nusport: maximaal 120 deelnemers, renners mogen vooraf aangeven op welke plekken ze het parcours te gevaarlijk vinden, geen oortjes meer, inhalen op het fietspad of op het trottoir staat gelijk aan uitsluiting, boetes voor opdringerige of baldadige toeschouwers, een Safety Car na een crash zoals in de Formule 1, pijnstillers op de dopinglijst zetten, een rode kaart en twee weken schorsing voor renners die anderen in gevaar brengen.

Slimme voorstellen, die dan nog eens komen van iemand die zelf in het peloton heeft gezeten. Geen vervelende journalist of een kritische stukjesschrijver zoals ik, maar een ervaringsdeskundige. Natuurlijk zullen zijn woorden dode letter blijven. Hooguit wordt Tramadol verboden of worden de moderne communicatiemiddelen aan banden gelegd, maar dat zullen de enige toegevingen zijn in de vicieuze 'Meer! Meer! Meer!'-attitude van organisatoren en ploegleiders. Die valpartijen, ach, collateral damage, zo lang de kassa maar rinkelt.

Onze wegen zijn niet meer geschikt om een grote massa renners vlot en veilig te laten doorstromen. Rotondes, vluchtheuvels, veiligheidspaaltjes (what's in a name!), je kan er niet meer omheen. Letterlijk, soms. Neem dan een peloton met een kleine tweehonderd haantjes die allemaal de voorste willen zijn en die, als ze dat al niet van nature waren, stevig opgejut worden door een ploegleider die 'Go! Go! Go!' of 'Jullie moeten vooraan zitten aan de voet van de Kwaremont! Nú!!!' in hun oren brult. Neem ook een parcours dat selectiever en moeilijker wordt, waardoor renners de neiging hebben om hun grote offensief nog wat uit te stellen, met als gevolg dat het peloton langer samenblijft, wat dan weer leidt tot te veel renners samen op te smalle wegen. Neem tenslotte de grotere commerciële druk die er op de frêle schouders van de renners rust en je hebt een explosieve cocktail.

We hebben allemaal gezien tot wat dat leidt. ('Geweldige koers!')

***

Ik geef toe, ik heb die beelden van de botsing van Vansummeren en die vrouw van 65 opgezocht. Ik was duidelijk niet de enige ramptoerist. Ik deed het vooral (les excuses sont faites pour s'en servir!) om de ware toedracht te achterhalen. In Het Journaal werd er nog gezegd dat die vrouw de straat overstak. De realiteit was dat zij en nog een viertal andere mensen op een vluchtheuvel in het midden van de straat hadden plaatsgenomen, waar renners links en rechts tegen vijftig per uur voorbij sjeesden. Tot Johan Vansummeren kwam.

Wat bezielden politie en koersofficials om die mensen daar te laten staan, wetende dat renners wel eens vaker over een vluchtheuvel wippen om een paar plaatsen op te schuiven? Wat bezielt mensen om, letterlijk, middenin de koers te gaan staan? Niet alleen zie je zo nóg minder dan langs de kant van de weg, het is ook razend gevaarlijk, zoals gebleken is.

Het mag allemaal wat 'Minder! Minder! Minder!' worden. Minder deelnemers, minder kilometers, minder hindernissen onderweg. En dan nog dit: een vrouw van 65 'bejaard' noemen is er over. Ik wil over tien jaar niet 'bejaard' genoemd worden, neen, bedankt! 'Bejaarden' zijn de 'allochtonen' van het eigen volk geworden, schaf dat woord dus gerust af.

***

Zaterdagavond was ik met getemperde verwachtingen naar de AB in Brussel getrokken voor het concert van de bejaarde Rodriguez, 'a solid 71' zoals hij zichzelf noemde. Een in de vergetelheid geraakte songsmid uit de jaren zestig en zeventig die veertig jaar later herontdekt werd via de briljante documentaire Searching for Sugar Man en die nu als 'the legend' werd aangekondigd. Mythes en hypes leveren zelden wat ze beloven. Recensies van recente Rodriguez-concerten waren ook niet bepaald hoopgevend.

En inderdaad, die stem is niet meer wat ze ooit geweest is. Rodriguez klonk als Dylan twintig jaar geleden, toen die nog enigszins probeerde te zingen met die rasperige, nasale stem van 'm. In de bluesy nummers was dat best indrukwekkend, in zachtere passages als I Think Of You en Sugar Man haalde hij de hoge noten niet meer, in rock 'n roll-covers als Lucille en Blue Suede Shoes was het zelfs op het randje van lachwekkend.

Toch was het een mooi concert, omdat Sixto Rodriguez bij momenten diep ontroerde, soms stevig rockte, altijd oprecht klonk, nooit pathetisch werd en zich liet omringen door bekwame muzikanten. Dit was geen Las Vegas-achtige show, waarbij de zanger pas na drie nummers op het podium klimt en nog voor de laatste noot is uitgestorven weer in zijn kleedkamer aan de champagne zit te lurken.

De zanger schuifelde moeizaam naar zijn microfoon, geholpen door kinderen en kleinkinderen, met onder anderen een dochter die ook twee nummers had mogen kwelen als pre-voorprogramma, maar bleef daarna wel 75 minuten rechtop staan. Moeizaam, maar hij deed het wel. Ik zie het mij niet doen op die leeftijd. (Ik zie het mij nu al met moeite doen, trouwens.)

Dit was geen geval van 'Het boek is beter dan de film', maar 'De documentaire is beter dan het concert'. Dat komt echter vooral omdat die documentaire zo uniek is, niet omdat het concert zo abominabel was als sommige recensenten ons willen doen geloven.

'It was an honour. It was a pleasure. And it was a privilege', zei hij tot twee keer toe op het einde van het concert. Ook voor ons, Rodriguez, ook voor ons.

***

Laten we het concert van Rodriguez dus gerust een meevaller noemen. 'Meevaller': een woord dat ze in wielermiddens liever niet horen, want iemand die 'mee valt' heeft er gelegen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post382