Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

The Grand

ReizenGeplaatst door Frank Van Laeken zo, april 06, 2014 13:18:27

Precies veertig jaar geleden werd het muffe Eurovisiesongfestival - het jaarlijkse festijn van de wansmaak waarin kleffe ballades en halfslachtige uptempo-songs elkaar afwisselen - opgeschrikt en opgeschud door twee Zweedse koppels. Agnetha, Björn, Benny en Frida, die we verder omwille van het acroniem dan maar Anni Frid zullen noemen, om hen ging het. Heren met halflange haren en op plateauzolen, een sexy brunette en een wulpse blondine (voor de petite histoire, mijn favoriete was de blonde).

Abba, Waterloo, voor de wereldvreemden onder u. Het was het begin van een grote commerciële carrière, want de voorgaande singles, Ring Ring en People Need Love, waren slechts bescheiden succesjes. In oktober 2005 werd Waterloo uitgeroepen tot allerbeste Eurovisiesong-song ooit. Bij gebrek aan alternatieven, wellicht.

Abba triomfeerde in de Brighton Dome, een grote evenementenhal die er aan de buitenkant uitziet als een Indisch paleis en die aan de binnenkant veel art deco-elementen bevat. Geen anonieme, spuuglelijke betonnen expohal, dus, zoals gebruikelijk. Ik durf het u zeggen omdat ik twee weken geleden in Brighton ben geweest, het Oostende voor de Britten, hun favoriete kustplaats in het zuiden, waar een microklimaat heerst en je hier en daar zelfs een palmboom tussen de struiken ziet opdoemen.

Pronkstuk van deze relatief kleine stad, met zijn amper 160.000 inwoners, is het Royal Pavilion, een landhuis dat eind achttiende eeuw in handen kwam van de toenmalige prins van Wales, George, die enkele jaren later koning George IV van Groot-Brittannië zou worden. George gebruikte het huis als buitenverblijf, onder meer om er zijn maîtresse te entertainen. Maar in al zijn pronkzucht liet hij het al snel ombouwen tot een paleis waar Indische en Europese stijlelementen elkaar verdrongen. U zocht overdaad? U heeft het gevonden!

Onze gids, de overigens zeer bevallige blondine Jody East (maar dit uiteraard geheel terzijde en puur om u volledige informatie te bieden), wees ons, leden van een groep journalisten die waren uitgenodigd op een perstrip naar Zuid-Oost-Engeland, erop dat koningin Victoria, één van de opvolgsters van George IV, dat decadente gebouw met zijn exuberante eetkamer en die over the top muziekzaal liever kwijt dan rijk was (om precies te zijn zei Jody: 'She hated it!'). Victoria plunderde de inhoud en verkocht het gebouw voor welgeteld 53.000 pond aan de stad Brighton. Koopje. Vandaag is het Royal Pavilion één van de voornaamste toeristische attracties in het Verenigd Koninkrijk. KOOPJE!

Logeren deden we die nacht in The Grand, een grondig gerestaureerd Victoriaans hotel met zicht op zee. Ik kreeg er kamer 523 toegewezen, een uit de kluiten gewassen suite-achtige ruimte. En ik dook spontaan dertig jaar terug in de tijd, omdat ik me bewust was van het historische belang van deze plek. In de nacht van 11 op 12 oktober 1984, om zes voor drie 's nachts, scheurde een zware bomontploffing het prachtige gebouw doormidden. Vijf aanwezigen overleefden de aanslag niet, maar het doelwit, de door velen gehate Britse premier Margaret Thatcher, liep niet eens een schrammetje op. Zelfs haar legendarische zelfvertrouwen was niet gedeukt. 's Anderendaags was ze combattiever dan ooit op het partijcongres van de Conservative Party.

De dader, Patrick Magee, lid van het Provisional IRA, laten we zeggen: een nog fanatiekere versie van de Irish Republican Army, had zich enkele dagen voordien onder een schuilnaam ingecheckt in kamer 629. Een dertien kilogram wegende bom was zowat zijn enige bagage.

629. 523. Het voelde even alsof Magee zich boven mijn hoofd bevond en opnieuw die bom onder de badkuip monteerde.

Ondanks de vijf dodelijke slachtoffers werd in de nadagen van de aanslag door sommigen vooral met diepe teleurstelling gereageerd. Thatcher was geliefd bij conservatieve Britten en diep gehaat door al wie maar enigszins bij links aanleunde. De mijnstakingen waren volop bezig, Britten werden haast gedwongen om een kant te kiezen. En dus zei Morrissey, toen nog zanger van The Smiths, iets heel stouts over hoe jammer het was dat de Iron Lady de aanslag op haar leven had overleefd. Andere postpunkbands 'herdachten' de infame datum later op hún manier. Met Thatcher was er geen gulden middenweg: je was voor of tegen haar.

Ik vind dat je moordaanslagen, ook al is het op leden van een politieke groep die helemaal anders denkt over de samenleving dan jijzelf, nooit mag goedkeuren. Niet a priori. Niet a posteriori. Die gedachte overviel me ook heel even toen ik vanuit room 523 naar de kalme avondzee keek. Als ik hier op 12 oktober had gezeten, was ik nu flink dooreengeschud. Of erger.

In werkelijkheid vond ik het destijds ook jammer dat Thatcher de aanslag had overleefd. Ik haatte haar, net als haar Amerikaanse cowboy-collega Ronald R., wilde niks te maken hebben met die ultrarechtse politieke doctrine en die economische gigacadeaus aan de superrijken (waar we tot op de dag van vandaag de gevolgen van dragen, trouwens). Ik had haar zo'n Waterloo op dat moment wel gegund.

Vergeef het mij.

(We maakten deze perstrip met de auto en met de ferry van Duinkerke naar Dover. DFDS Seaways voorziet een tiental overzetten per dag, vanuit Duinkerke en Calais. Info: www.dfdsseaways.com)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post381