Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Zelfstandig

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken do, april 03, 2014 11:35:06

1 april, dat leek me een uitermate geschikte datum om opnieuw zelfstandig journalist te worden. Als het me lukt, heeft die datum hoegenaamd geen belang. Als het mislukt, kan ik altijd roepen dat het maar een grap was (een flauwe, akkoord, maar zijn niet alle 1 aprilgrappen dat?). (Oké, er is een veel aardsere reden voor die startdatum: begin van een nieuw kwartaal, maar who cares?)

Ik las vandaag nog een interessante column van Jeroen Olyslaegers in De Morgen. Hij had het over het romanpersonage Oblomov uit het gelijknamige boek van de Russische schrijver Ivan Gontsjarov uit 1858. Oblomov is een luie, besluiteloze nietsnut. De eerste 150 pagina's van het boek komt hij zijn bed niet uit. Slechte karakters en ongeïnformeerde burgers zien er een hedendaagse metafoor van de luie werkloze in, die zich genesteld heeft in het vangnet van de sociale zekerheid.

Vijftig procent van de werklozen zoekt niet naar werk, zo stond er recent nog in de kranten te lezen. Olyslaegers weerlegt dat aan de hand van RVA-cijfers die eerder al op deredactie.be te lezen stonden. In werkelijkheid is niet 50% maar welgeteld... 1,01% van de werklozen werkonwillig. En het aantal fraudeurs bedraagt amper 0,4%. Dat scheelt een slok op een borrel (die vele werklozen zich niet eens kunnen veroorloven). 'Werkloosheid in dit land is een bron van ellende, geen zetel', besluit Olyslaegers zijn stuk.

Drie periodes van werkloosheid heb ik zelf al gekend: na het einde van mijn studies en in afwachting van mijn burgerdienst tijdens de politiek-economisch duistere jaren tachtig (1982-1984), drie maanden aan het eind van 1993 en van de zomer van 2012 tot nu (met de jongste tijd geregeld wel interimopdrachten voor verschillende media). Ik kan u verzekeren: prettig is anders. Ik heb ontelbare sollicitaties verstuurd, maar eerst was ik te jong en te onervaren, nu ben ik te oud en wellicht ook té ervaren, in een wereld waarin bedrijven oudere werknemers steeds meer als een last beschouwen. Ze zouden wel eens mondig kunnen zijn, die rakkers op leeftijd, stel je voor!

Vergeet die zetel, dus, ik zit meestal voor mijn pc. En ik ben blij dat ik dat nu weer mag doen, met zicht op meer journalistieke avonturen. Mijn vorige periode als kleine zelfstandige, van begin 1994 tot eind 1999, heb ik ervaren als mijn professioneel prettigste tijd. Niet dat naamkaartje van 'direct marketing & communications manager', 'eindredacteur', 'hoofdredacteur' of 'pers & communicatiemanager' deed me het meeste plezier, maar het gevoel van vrijheid dat je hebt als éénmanszaak met pen en papier, al is dat tegenwoordig veeleer toetsenbord en pc geworden.

Uiteraard is dat een vals gevoel, want als freelancer heb je geen totale vrijheid. Je blijft afhankelijk van opdrachtgevers, moet rekening houden met strikte deadlines en die bankrekening dient op regelmatige tijdstippen gespekt worden. De druk is allicht nog veel groter dan die op de schouders van iemand in vaste dienst, want die heeft tenminste zijn maandelijkse vaste salaris en zijn contractueel vastgelegde extraatjes.

En toch... Als ik nog maar de helft van de professionele voldoening weervind van de jaren negentig, ben ik een gelukkig man. Ik houd u op de hoogte.



  • Reacties(5)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post378