Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Dixieland

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 02, 2014 09:52:19

Groot is hij niet. Breed evenmin. En hij staat zo scherp als een mes. Ik weet niet of je met hem naar de oorlog kunt, maar naar de Zuidpool zeer zeker wel. Het overkomt me niet zo vaak dat ik tijdens een interview vol bewondering ben voor mijn gesprekspartner. Respect, ja. Interesse, zeer zeker. Bewondering, uiterst zelden. Ik ben niet zo'n dweper.

Het mooie aan Dixie Dansercoer is dat hij niet alleen goedlachs is, vlot praat, vol dynamiek zit en dat hij op zijn bijna tweeënvijftigste zijn jongensachtige branie niet verloren heeft, maar dat hij je ook kan enthousiasmeren voor de projecten waar hij mee bezig is. En dat de nederigheid die hij voelt tegenover Moeder Natuur ook de jouwe wordt, ook al is het dan maar voor heel even, tijdens de duur van het gesprek.

Laat Dansercoer de wereld rondgaan om de opwarming van de aarde aan te klagen en de mensen zullen hem geloven. Hij heeft de gevolgen met eigen ogen aanschouwd op de poolkappen. Laat een politicus dit doen en je krijgt automatisch drie kampen: de believers, de non-believers en de onverschilligen. Ook al heet die politicus Al Gore en is hij vice-president van de machtigste natie ter wereld geweest. Maar Al Gore heeft nooit de polen bedwongen, hij haalt zijn wijsheid uit boeken en bij zijn dure adviseurs.

'Zonder opgestoken vingertje', zo wil Dixie Dansercoer zijn boodschap brengen. Net dat vingertje is wat politici, ecologisten en klimatologen al te vaak hanteren. Het helpt niet. Mensen sluiten zich ervan af, ze verbergen zich in hun eigen cocon, de goedbedoelde en o zo noodzakelijke boodschap blijft in de steeds onfrissere lucht hangen. Je moet de mensen masseren. Of zodanig geloofwaardig en overtuigend zijn, dat de mensen je wel moeten volgen. Dictator zijn helpt ook, dan hebben je onderdanen geen keuze.

Ik klaag over de wifi die niet werkt in mijn hotelkamer, mijn iPhone die nauwelijks nog in staat blijkt om sms'jes te versturen, de dvd-speler die niet onmiddellijk reageert op de afstandsbediening, een tractor die me ophoudt als ik weer net iets te laat dan goed voor me is thuis ben vertrokken naar een vanzelfsprekend levensbelangrijke afspraak, de motregen die ik niet verwacht had, en ga zo nog maar even door. U doet dat ook. We doen dat allemaal. Behalve mensen die geleerd hebben om nederig te zijn tegenover grootsere zaken dan wij, mensen. De natuur, bijvoorbeeld.

Dixie Dansercoer heeft oog in oog gestaan met een ijsbeer. Mijn dapperste ervaring was een blaffende hond, die dan nog achter een hek zat. Schrikken! Ik overdrijf, maar u weet wat ik bedoel. We hebben het met zijn allen zo druk-druk-druk, stilstaan is achteruitgaan, we moeten nog naar een twunch of een tentoonstelling of een concert of een voetbalwedstrijd of een babyborrel of een nieuw record in dat computerspelletje vestigen of...

De poolreiziger vertelde me wat hij doet om te ontspannen op het ijs. 'Muziek luisteren', was het eenvoudige antwoord. 'Intensiteit in het kwadraat', voegde hij eraan toe. Ik probeer het me in te beelden, bij min dertig, in een knalrood pak, hoofd omgord door warm bont, uitkijkend over een eindeloze ijsvlakte. Hoe zou mijn geliefde Van Morrison dan klinken? Of Bawb? En Miles? Intensiteit in het kwadraat, overleef ik dat wel?

De komende maanden tovert Dixie Dansercoer Groenland om tot Dixieland. Ik probeer van mijn nederige stulp Frankrijk te maken, niet te verwarren met die nabije speeltuin voor extreem-rechts. Een denkbeeldige enclave waar heel eventjes, al was het maar een halve dag, niet geklaagd wordt over de wifi die het weer laat afweten, tweets die maar niet verstuurd raken of taalfouten in de krant.

Gaat het me lukken? Ongetwijfeld niet of misschien heel nipt wel. Maar alleen al het feit dat ik er even aan denk dat het ook anders kan dan die alledaagse waanzin, is al een stap in de goede richting. En ik moet er geen ski's voor aandoen, hopen dat de wind mijn kite in de goede richting blaast en een slede met 170 kilogram materiaal achter me aan sleuren.

Goede reis, meneer Dansercoer!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post377