Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Ait Daoudlogica

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 29, 2014 13:04:26

'Als de kinderverzorgsters minder ziek zouden zijn, zou er helemaal geen probleem zijn van personeelstekort.' Die uitspraak deed de Antwerpse schepen Nabilla Ait Daoud gisteren in Gazet van Antwerpen. En dat ze te veel klagen, die werknemers in de crèche, voegde ze er nog aan toe. 'Als sommigen zo kortzichtig zijn, moeten ze misschien overwegen van job te veranderen.' Bám, die zat. En dus kwamen er heftige reacties uit de hoek waar net de verbale klappen waren gevallen, die van de kinderverzorgsters, en van de politieke tegenstanders, die zich net voordien hadden verslikt in hun ochtendlijke koffie.

Om uw geheugen op te frissen: Nabilla Ait Daoud werd in december 2012 door de N-VA weggeplukt uit haar eigen broodjeszaak om schepen van Jeugd, Milieu en Dierenwelzijn te worden van de stad Antwerpen. Mijn broodje is gebakken, dacht de toen 35-jarige allicht. Kritiek op haar politieke maagdelijkheid pareerde de apothekersassistente van opleiding met de dooddoener 'Ik kan het, dat weet ik'.

Daarna bleef het een hele tijd stil rond de politica. Tot ze in juni vorig jaar een werkbezoek bracht aan Parijs om daar ter plekke te kunnen aanschouwen hoe de kinderopvang wordt georganiseerd. Een nobel initiatief, ware het niet dat mevrouw de schepen zich liet sponsoren door een multinational, die zelf geïnteresseerd is om in te stappen in een samenwerking tussen het Antwerpse stadsbestuur en de privé. Laten we zeggen dat er een ietsiepietsie risico op belangenvermenging aanwezig was. Het leverde haar drie maanden later een reprimande van het integriteitsbureau van de stad op. Nooit meer doen, schepen!

***

U kent dat spreekwoord 'Van kwaad tot erger'. Mevrouw de schepen bracht dat vrijdagavond in Het Journaal op de VRT in de praktijk. Ze nam niets terug van haar woorden in de krant, wel integendeel. En ze zei, letterlijk, dit:

'Het zijn soms ook, euh, echt dagen dat ze nemen. Dus losse dagen. 't Is niet dat ze... Langdurig ziek, door een ziekte, dat is zeker te begrijpen, maar 't is vooral meestal een snipperdag dat er genomen wordt en daar willen we vooral iets aan doen. Ik kan ergens wel begrijpen dat ze ziek worden. Iedereen heeft recht om ziek te zijn, maar dat geeft natuurlijk een extra druk aan de collega's die niet ziek worden.'

Wat een snipperdag met ziekte te maken heeft, ontgaat mij even, maar ik heb dan ook nooit een broodjeszaak gerund. Het argument leek me in dezelfde categorie te passen als de opmerking van Ben Weyts van een paar weken geleden dat tijdskrediet niet mag dienen om op wereldreis te gaan, maar klinkt des te erger omdat het slaat op onderbetaalde en ondergewaardeerde mensen die doen waar wij, hardwerkende tweeverdieners, niet meer toe in staat blijken te zijn: voltijds onze kinderen opvoeden en verzorgen.

Werken zult gij, noeste Vlaming, in het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen! (Artikel 17, paragraaf 1, in kleine letters: 'U heeft wel het recht om ziek te zijn, zo heel af en toe, en dan liefst meteen een beetje ernstig en niet zomaar voor een snipperdag of zo.')

Op de vraag of ze nog altijd achter haar woorden in de krant stond, repliceerde Ait Daoud als volgt: 'Het klopt gewoon. Als de kinderverzorgsters niet ziek zouden zijn... Allee, ja, als ze ziek zijn is de norm één op zeven. Eh, dan zitten ze aan de norm van één op zeven. En als ze niet ziek zijn, zitten ze aan de norm van één op vijfeenhalf. Dat is gewoon zo.'

***

U kent mij intussen, beste lezer. Ik ga me dan heel snel ergeren aan zoveel opgestapelde domheid. En ook aan de Reaganeske politieke opstelling van die mevrouw en haar partij. Als een CEO die 650.000 euro per jaar verdient moet inleveren, noemt die partij dat een schande. Als zes verzuurde buurtbewoners een jarenlange traditie willen dwarsbomen, reikt het stadsbestuur hen een helpende hand. Als foorkramers te bruusk reageren, wordt nog net niet het Belgisch leger opgetrommeld om de straten leeg te spuiten. En als kinderverzorgsters gemiddeld wat vaker ziek zijn dan het andere stadspersoneel (kindjes lopen dikwijls rond met een verkoudheid, misschien ligt daar wel simpelweg de oorzaak?), dan worden ze geschoffeerd in een krant. Twee maten, twee gewichten.

En toch. Na analyse van de exacte bewoordingen die Ait Daoud gebruikte, kom ik tot een heel andere conclusie. Zij is ronduit geniaal. Dit is geen onsamenhangend brouwsel van snipperwoorden, geen smos met veel te veel mayonaise, maar een even revolutionaire gebeurtenis als de uitvinding van de martino. Dit is Einstein meets Darwin meets Newton meets Stephen Hawking op een snipperdag. Briljant!

En ik zal u zeggen waarom...

***

Als er nooit iemand ziek wordt, is er geen probleem meer van personeelstekort.

Als er niemand nog gaat werken, daalt het percentage arbeidsongevallen tot nul.

Als iedereen in de wereld Nederlands zou praten, hoefden we geen talen te leren.

Als iedereen blank zou zijn, was er geen racisme en zouden we geen aanstoot nemen aan een speculazen president.

Als er geen sociale media zouden zijn, hoefde een Turkse dictator ze niet te verbieden.

Als Poetin een Oekraïner zou zijn, was hij geen Rus.

Als die Boeing niet was opgestegen, kon hij ook niet verdwenen en neergestort zijn.

Als de sinksenfoor niet doorgaat, is er ook geen overlast voor de buurt.

Als schepenen geen domme uitspraken zouden doen, was er meer ruimte voor maatschappelijk relevante artikels in kranten.

Als onze kat een koe was...

***

Als ik nu niet per se dit stukje had willen schrijven, had ik met de krant of een boek op het terras kunnen zitten in de lentezon. Of het gras afrijden. Of de boodschappen doen. Of...



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post374