Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Kortzichtig, laf en inconsequent

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 01, 2012 15:13:46

Ruiterlijk je fouten durven toegeven, da's knap. Sorry zeggen, als je iets verkeerd hebt gedaan: mooi. Een bocht maken van 180 graden: moet kunnen. Alleen extreme koppigaards en psychopaten geven nooit hun ongelijk toe. De regering-Di Rupo doet dat nu wel, door de fel bekritiseerde maatregel om de roerende voorheffing op auteursrechten van 15 naar 25 procent te laten stijgen, opnieuw af te voeren.

De discussie laaide hevig op deze week. Kunstenaars werden onvriendelijk wakker geschud door een laconiek mailtje van auteursrechtenmaatschappij SABAM. De regering zelf had niet gecommuniceerd, omdat niemand van de excellenties zich na vele nachtelijke vergaderingen nog herinnerde wat er precies beslist was. In dit geval: hogere roerende voorheffing op kapitaal (op zich een zinvolle beslissing), maar veel te rechtlijnig opgelegd, waardoor ook "armere" bevolkingsgroepen, zoals dus de kunstenaars, getroffen werden.

Op Twitter volgde de ene zure reactie op de andere. Vooral vanuit rechtse politiek-economische hoek werd met veel poeha gesteld dat kunstenaars geen subsidies moeten krijgen, dat ze mee moeten opdraaien voor de crisis en dat ze voor de rest maar hun eigen boontjes moeten leren doppen.

Niet echt een verbazingwekkend standpunt, want het is al jaren bon ton om geld dat naar de kunsten gaat als weggegooid geld te beschouwen. Voor (extreem-)rechts zijn kunstenaars onveranderlijk linkse potverteerders en wereldverbeteraars, die je maar beter in hun portemonnee kunt treffen, zodat ze geen levensmiddelen meer hebben om actief te zijn.

Dat de federale regering even overwoog om in haar besparingsdrift de artistieke wereld te treffen - ook al gebeurde dat blijkbaar onbewust - getuigt van veel kortzichtigheid. Wil men dan werkelijk dat de artistieke bijdragen verschralen en zich beperken tot commercieel interessante, goed verkopen "producten"? In de literatuur zouden zowat alleen Aspe en Brusselmans overleven; Peter Terrin zou nooit de AKO Literatuurprijs hebben gewonnen, mocht er pakweg twintig jaar geleden al beslist zijn geweest om niet meer te subsidiëren of strenger te belasten. Leonard Nolens zou nooit de Prijs der Nederlandse Letteren hebben ontvangen, mocht deze ultraliberale doctrine vijftig jaar geleden zijn doorgevoerd. Simpelweg omdat Terrin en Nolens waarschijnlijk geen auteur zouden zijn geworden. De toekomstige Terrins en Nolens' zouden niet meer opstaan.

Moeten we alleen Luc Tuymans nog de kans geven om te blijven schilderen en de geldkraan dichtdraaien voor al die andere getalenteerde schilders die wachten op de grote doorbraak? Neen, toch? Een samenleving die kunst alleen als commercie zit, is een arme samenleving. Een samenleving zonder cultuur, letterlijk. Een samenleving die nauwelijks van poëzie of essays zou kunnen genieten, wegens te weinig interesse van het grote publiek. In de Top 10 van non-fictie-boeken zouden er tien kookboeken staan (het scheelt nu al niet veel!), in die van de fictie alleen maar vijftig tinten van één of andere seksueel getinte kleur. Zo'n samenleving zou geen beschaving meer zijn.

De kortzichtige fase werd binnen de regering-Di Rupo gevolgd door een laffe. Er werd eerst niet over gecommuniceerd (al dan niet omdat ze dus inderdaad niet meer wisten wat ze beslist hadden daar in Brussel), daarna werd het verhaal straal genegeerd. En na de lafheid was er de inconsequentie. Donderdag zei minister van Financiën Vanackere dat er geen sprake van was om de (onbewust genomen?) maatregel terug te schroeven ('Beslist is beslist!'), een dag later werd de beslissing onder de mat van de geschiedenis geveegd.

Nogmaals, het is goed dat die onzindelijke maatregel na een week werd geschrapt, maar de manier waarop ie tot stand kwam, vervolgens werd "vergeten", genegeerd, ontkend, bevestigd en geschrapt (het lijkt wel een songtitel van Ramses Shaffy!) getuigt van weinig politiek zelfvertrouwen. Kortzichtig, laf en inconsequent: ik ken ten minste één partij die hiervan weer zal profiteren.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post31