Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Coexist (The XX)

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 28, 2012 17:31:26

Toen het Londense kwartet The XX in de zomer van 2009 zijn eerste cd uitbracht, met de eenvoudige titel xx, zorgde dat voor kreetjes van opwinding bij muziekvolgers. Hier stond een groep die in tijden van eenheidsgeluid met een aparte sound kwam: zacht elektronisch, wenende gitaar, fragiel, weemoedig, droevig. Te klasseren onder 'indie pop' of 'dream pop'. Nummers als Crystalised, Heart Skipped A Beat en VCR gedroegen zich als sympathieke oorwurmen. Op het podium bleek The XX toen nog iets te bedeesd voor het grote werk.

Drie jaar later en één groepslid minder heeft The XX nu een tweede cd uit: Coexist. De ingrediënten zijn dezelfde als op xx. Meer nog: alle elf nummers zijn perfect inwisselbaar. Zelfs de hoezen hebben dezelfde layout meegekregen. Op de eerste cd was dat een wit kruis in een zwart oppervlak, nu is het net omgekeerd. Opnieuw staat er op de achterflap van het kunstzinnige begeleidende boekje met songteksten simpelweg 'Thank you'. Het grote verschil zit 'm tegenwoordig blijkbaar op het podium, waar Romy Madley Croft, Jamie Smith en Oliver Sim afgaand op recente recensies veel meer présence en zelfzekerheid hebben gekweekt, al mag je ze dan liefst niet dumpen in een betonnen bunker als de Lotto Arena.

Op Coexist vormen weemoed en tristesse weer de rode draad in de teksten, opnieuw haken gitaar en elektronica voortdurend mooi in elkaar. De sound blijft redelijk uniek, al hoor je echo's van The Walkabouts (ook daar een mannen- en vrouwenstem die afwisselend of samen de songs domineerden, zij het dat de muziek van The Walkabouts gevarieerder was en meestal in allerlei richtingen uitwaaierde).

Stuk voor stuk zijn het topsongs op Coexist, met Missing als absolute uitschieter, en toch is deze luisteraar niet helemaal tevreden. Dat komt omdat de elf tracks zó sterk op elkaar gelijken dat er op de duur sprake is van enige verveling. Bloedmooi, maar een beetje steriel. Een driesterrengerecht waarop de chef vergeten is peper en zout te strooien. Als je drie jaar moet wachten om meer van hetzelfde te krijgen, dan is dat toch nogal teleurstellend.

Track per track te beluisteren, dus, en hopen dat The XX voor de derde cd het lef heeft om af en toe af te wijken van het eigen muziekidioom.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post30