Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Kreten en getwitter

CommunicatieGeplaatst door Frank Van Laeken zo, november 25, 2012 14:38:23

De vrouwelijke anker van een gewaardeerd duidingsmagazine op televisie had het donderdag wel even gehad met Twitter. Ze ergerde zich aan de overvloed aan negatieve commentaren, zowel van voor- als tegenstanders van de regering-Di Rupo, die net een veelbesproken begroting had afgescheiden. En ze maakte de vergelijking met de tv-reeks ‘Rome’, waarin het volk luidkeels ‘Kill him, kill him!’ riep telkens wanneer het een politiek andersdenkende wilde (laten) liquideren.

Natuurlijk heeft de anker voor een deel gelijk. Twitter is, nog veel meer dan Facebook, een praatbarak, te vergelijken met een overvolle kroeg waar tooghangers in verschillende gradaties van dronkenschap praten, roepen, discussiëren, lallen, elkaar proberen te beledigen. De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen heeft alles nog op scherp gezet. N-VA-aanhangers kunnen hun lol niet op en amuseren zich met het schijnbaar uitstervende ras dat zich “links-progressief” noemt. Dat uitstervende ras repliceert op haar beurt hooghartig en sarcastisch.

And never the twain shall meet, wist Rudyard Kipling al over oost en west. Hetzelfde geldt zo stilaan in het politiek-economisch hopeloos verdeelde Vlaanderen. “Tweetiquette” is de meesten onbekend. Zeker als ze zich van een schuilnaam bedienen en vanuit de veilige omgeving van de anonimiteit het gevecht met woorden aangaan. Een beetje laf, ongetwijfeld, maar het zwengelt het debat wel aan tot ongekende hoogten en... laagten.

Ik ben nu zo’n vijf weken actief op Twitter (mijn account bestond al veel langer, maar er gebeurde tot de derde week van oktober niets mee) en tot mijn verbazing zit ik al een eind over de 500 tweets. Dat wil zeggen dat ik op een gemiddelde dag zo'n vijftien meninkjes op de wereld loslaat (de wereld, die zich voorlopig beperkt tot de kleine tweehonderd volgers die zich achter mij hebben geschaard). Mijn allereerste tweet stelde: ‘Twitter = geestelijke masturbatie voor gevorderden. Ik doe mee...’. En zo is het maar net. Twitter is het instrument bij uitstek van mensen die elders weinig te zeggen hebben. Mààr: het is ook de plek waar je de opinies van politici, mediafiguren en analisten van allerlei slag kan raadplegen. En: waar je het nieuws vaak sneller verneemt dan via gespecialiseerde websites. Kortom, al bij al een nuttige plaats om geregeld te passeren.

Voor mij is Twitter niet alleen een medium om mijn gedachten te lozen. Ik amuseer me er vaak kostelijk met de geïnspireerde, ironische, sarcastische, ludieke commentaren, ook al komen die vaak van mensen die zich een pseudoniem hebben aangemeten: Peet_vader, MelkMuylle, MeneerDeMuil, Peter Selie aka @Sarcist, Nektapijt, Elizabeth Windsor (no, not the real queen!), ... They make my day. Net zoals de Twitteraars die zich wel outen, zoals (pdw) en Eric Goens, of de specialisten die er hun meningen spuien, meningen die ze elders omfloerster moeten geven. Soms krijg ik nieuwe inzichten, af en toe lach ik me te pletter met de onnozelheden die neergepend worden. Even vaak sta ik verbaasd van de zelfgenoegzaamheid van mensen die zichzelf belangrijker vinden dan ze in werkelijkheid zijn. Niet zelden kom je zulke mensen tegen in de media.

Deze week is een tweet van mij zelfs vermeld in het radioprogramma ‘Vandaag’ op Radio 1. De topic was #watligteropmars en één van mijn bijdragen klonk als volgt: ‘Een gemeenschappelijk stadion voor Antwerp en Beerschot’. Natuurlijk stelt zo’n vermelding niets voor, zeker niet omdat mijn naam niet eens werd vernoemd, maar toch geeft je dat voor tenminste zeventieneneenhalve seconde een goed gevoel.

Ik begrijp dus de ergernis van de vrouwelijke anker van het gewaardeerde duidingsmagzine op televisie, maar anderzijds hoeft ze niet al die commentaren te lezen en ze hoeft er al helemaal geen rekening mee te houden. En als het té erg wordt – persoonlijke commentaren, vulgaire beledigingen, stalking, dat soort minder fijne zaken – dan kun je nog altijd Meneer Twitter vragen om streng op te treden en de stouterd een tijdje te blokkeren.

Vergelijk het met tv kijken. Hoe zielig is het om je te ergeren aan slechte tv-programma’s. Je hoeft er toch niet naar te kijken! Als je je in een café ergert aan de laag-bij-de-grondse of agressieve conversaties, ga je toch ook gewoon naar het volgende etablissement? Idem dito voor Twitter: niemand verplicht je om alles te lezen en al zeker niet om alles ernstig te nemen.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post27