Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Van Celtic Glasgow tot Bayern München: winnaars van de treble

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, juni 06, 2013 12:47:57

(Deze bijdrage verscheen eerder op de website Extrasport.be.)

Bayern München won afgelopen zaterdag zijn derde grote trofee van het seizoen 2012/2013. In de finale van de DfB Pokal werd VfB Stuttgart verslagen met 3-2. Voordien waren er al de titel in de Bundesliga en winst in de Champions League voor Bayern. En dus mag de club die ooit smalend FC Hollywood werd genoemd nu als eerste Duitse team ooit de 'treble' vieren: winst in het eigen landskampioenschap, het nationale bekertoernooi en de Champions League (vóór 1992 de Europabeker voor Landskampioenen geheten). Daarmee is Bayern nog maar de zevende club uit de voetbalgeschiedenis die daarin slaagt.

Opmerkelijk is dat de drie succesrijkste teams in de Europacup I-historiek - Real Madrid, AC Milan en Liverpool - er nooit in geslaagd zijn zulke drievoudige triomf te vieren in één seizoen. Andere combinaties met drie trofeeën in één seizoen komen bij die clubs wel voor, maar dat heeft ongeveer dezelfde waarde als een speler die drie keer scoort in één wedstrijd, maar niet in dezelfde speelhelft en niet ononderbroken: dat is een hattrick van den Aldi, de kenners lachen dat weg. Al tellen die goals net zo goed, natuurlijk, net zoals een trofee een trofee is, zeker voor de op succes beluste supporters.

Real Madrid slaagde er overigens wel in om tussen mei 2002 en mei 2003 vier trofeeën te winnen: de Champions League, de UEFA Super Cup, het WK voor clubs en de Spaanse titel, allemaal in één jaar. Knap, maar minder straf dan wat aartsrivaal FC Barcelona presteerde tussen mei 2009 en mei 2010. Zeven trofeeën: Spaanse titel, Copa del Rey, Champions League, de Spaanse Supercopa, UEFA Super Cup, WK voor clubs en opnieuw Spaanse titel. In het kalenderjaar 2009 wonnen Pep Guardiola en zijn mannen alles wat er te winnen viel, zes bekers, een ongenaakbare prestatie.

Jimmy & Johan (& Eric)

Dat Celtic Glasgow een patent heeft op de Schotse titel en beker hoeft niet te verwonderen. In Schotland heeft het altijd gedraaid om de twee clubs uit Glasgow: de katholieken van Celtic en de protestanten van Rangers. Heel af en toe was er een lachende derde die Aberdeen, Kilmarnock of FC Dundee heette, Voor de vier titels van Hibernian en Heart of Midlothian moeten we al meer dan vijftig jaar terug in de tijd. De titel en de beker die Celtic dit seizoen behaalde, voor het eerst zonder concurrentie van de eeuwige aartsrivaal, waren respectievelijk de 44ste en de 36ste uit de clubgeschiedenis.

In 1967 werd Celtic het eerste Britse team dat de beker met de grote oren won. De underdog haalde het in Lissabon van Internazionale, het vervloekte Inter Milaan van het door haar Argentijnse succestrainer Helenio Herrera geïntroduceerde, verderfelijke catenaccio. De Celtic-vedette van toen was de 22-jarige Jimmy Johnstone, bijgenaamd de 'vlo' (jawel, één van de bijnamen die Lionel Messi vandaag ook heeft). Een 1m57 kleine, vinnige, aalvlugge, rosse rechtsbuiten die zijn rechtstreekse tegenstander in de vernieling dribbelde, gemeten voorzetten trapte en ook zelf geregeld een bal tegen de touwen joeg.

De legendarische Inter-verdediger Giacinto Facchetti had een verkoudheid na die finale, van de ontelbare keren dat Johnstone hem voorbij zoefde. Het elftal van Celtic, dat volledig was samengesteld uit voetballers uit eigen streek, won met 2-1, nadat het al vroeg in de wedstrijd op achterstand was gekomen. Maar het team in dat prachtige shirt met die horizontale groene en witte strepen trok massaal ten aanval, duwde Inter terug in het eigen strafschopgebied en scoorde twee keer met afstandsschoten. De pers bedacht hen bij hun triomfantelijke terugkeer met de heroïsche bijnaam 'Lisbon Lions'.

Het bleef bij die ene Schotse eindzege in Europacup I. Drie jaar later verloor Celtic de finale van Feyenoord. In de periode 1965-1974 won het wel negen keer op rij de Schotse titel. Toch speelde dribbelkont Johnstone slechts 23 interlands. De vlo kon het niet hebben dat hij door de supporters van andere Schotse teams werd uitgejouwd en hield het al snel voor bekeken als international. Naast het veld was Johnstone een levensgenieter, al verliep zijn leven lang niet zo liederlijk als dat van zijn Noord-Ierse tegenhanger George Best. Toch werd hij maar 61: hij overleed in 2006 aan de gevolgen van de ongeneeslijke spierziekte ALS.

Spelers die een haat/liefde-verhouding hebben met hun nationale team, het brengt ons naadloos bij Johan Cruijff, de sterspeler van het Ajax Amsterdam dat in 1972 de treble won. In de finale van Europacup I was... Internazionale alweer slachtoffer met dienst. Cruijff scoorde beide doelpunten in de Rotterdamse Kuip. Inter speelde nog altijd ultradefensief, maar werd door het totaalvoetbal van de Amsterdammers overrompeld.

Heeft Celtic 80 Schotse trofeeën in de etalagekast staan, dan blijft dit bij Ajax 'beperkt' tot vijftig, maar dat zijn er nog altijd twintig meer dan PSV Eindhoven. En zo maken we een sprong van 1972 naar 1988. Toen behaalde de Philips' Sportvereeniging de gegeerde treble. De finale van de Europabeker voor Landskampioenen in Stuttgart, tegen Benfica Lissabon, was een draak van een wedstrijd. Nul-nul, zes-vijf met strafschoppen. En zo mocht Eric Gerets als allereerste Belg de trofee in de hoogte steken, als aanvoerder van het elftal nog wel.

Ferguson & Guardiola & Mourinho

Eén Schots en twee Nederlandse teams waren er in de eerste drieëenveertig seizoenen Europacup I in geslaagd om de treble binnen te rijven. Met alle respect: knappe prestatie, maar kleine voetballanden. Het was wachten tot 1999 en Manchester United voor er een treble te vieren viel in een grote voetbalnatie. Al scheelde het maar een haar. In de competitie telde United één luttel punt meer dan Arsenal, dat drie speeldagen van het einde nog op kop stond. In de FA Cup ging het makkelijker: 2-0 winst op Wembley tegen Newcastle. En hoe het de Mancunians in de finale van de Champions League verging is alle voetballiefhebbers bijgebleven. Tegen Bayern München stond het na negentig minuten in Camp Nou 0-1. Maar in de toegevoegde tijd zorgden Sheringham en Solskjaer voor de op één na meest opzienbarende ontknoping uit de moderne voetbaltijden (op nummer één staat uiteraard voor eeuwig en een dag Antwerp-Vitosja Sofia!). De ultieme bekroning voor Sir Alex Ferguson, op dat moment een vlotte vijftiger.

Weer was het tien jaar wachten op een nieuwe treble. FC Barcelona was de gelukkige in dat wonderjaar 2009. Trainer Pep Guardiola vuurde zijn team aan in de eindstrijd tegen... Manchester United. In Rome werd het 2-0, onder meer via een zeldzame kopbalgoal van Lionel Messi. Het andere Barça-doelpunt werd al vroeg in de match gemaakt door Samuel Eto'o.

Diezelfde Eto'o brengt ons naar de volgende treble, een jaar nadien. De Kameroener had het rood-blauwe gestreepte shirt van FC Barcelona inmiddels ingeruild voor de vertikale blauwe en zwarte strepen van Inter, dat werd geleid door José Mourinho. In het systeem van Mourinho, een moderne variant op het catenaccio van Herrera, werd spits Eto'o gedwongen om zo vaak mee te verdedigen dat hij meer op een tweede rechtsachter dan op een vleugelaanvaller leek. In de halve finale had Inter topfavoriet Barcelona al uitgeschakeld op die destructieve manier en in de finale tegen Bayern speelde het ook zeer afwachtend. Twee flitsen van Diego Milito volstonden voor de zege.

Cero cero cero cero cero cero coma cinco

Van Jimmy 'de vlo' Johnstone en Johan 'de verlosser' Cruijff, voetbalkunstenaars die onnavolgbare bewegingen boetseerden met het leer aan hun voeten gekleefd en die hun team hielpen winnen van Inter, gingen we via de tussenstap PSV (Eric Gerets!) naar het fijne gezelschap Ferguson-Guardiola-Mourinho. Man. United won de treble in 1999 en was vervolgens de speelbal van Barcelona in 2009. Samuel Eto'o was een belangrijke schakel voor zowel Barcelona (2009) als Inter (2010). En nu is er het Bayern van afscheidnemend coach Jupp Heynckes, dat drie jaar geleden nog de treble misliep tegen... Inter. De internationale voetbaltop, het is een kleine wereld!

De kans dat een Schotse of Nederlandse club ooit nog de treble wint, is bijna onbestaande. De kans dat een Belgisch team daar ooit in slaagt hoeft niet eens berekend te worden, wegens nog veel geringer dan de 'cero cero cero cero cero cero coma cinco' van Alberto Contador. Neen, als u een gokje wil wagen op wie volgend seizoen mogelijk de treble wint, houdt u het best bij de usual suspects: Manchester United, Manchester City of Chelsea, Barcelona of Real Madrid, en Bayern München.

Vooral in Madrid moet het toch steken dat de witte armada nooit de drie belangrijkste trofeeën in één seizoen heeft gewonnen, terwijl veel mindere Europese goden daar wel in slaagden. De pas voor vier jaar herverkozen voorzitter Florentino Pérez weet wat hem te doen staat. Gelukkig blijft voetbal onvoorspelbaar en zijn het niet altijd de big spenders die aan het eind de beker in de lucht mogen steken.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post192