Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Wakker op Zondag

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juni 04, 2013 17:20:42

Ik was zondag te gast in het fijne praatprogramma Wakker op Zondag bij de Antwerpse regionale zender ATV. Die 'wakker' mag je heel letterlijk nemen, want de uitzending loopt van 10 tot 11 uur 's ochtends en dus moest ik, tegen mijn gewoonte in, de wekker zetten om niet alleen wakker maar vooral ook tijdig ter plekke te geraken.

ATV is van alle regionale omroepen de professioneelste, samen met TV Limburg misschien. Dat de stad Antwerpen deel uitmaakt van het zendgebied is uitermate interessant, zeker nu de burgemeester ook de partijvoorzitter is van de grootste partij van Vlaanderen. Er valt altijd wel nieuws te rapen in de metropool, zij het niet altijd even positief. Antwerpenaren vinden zichzelf geweldig (ik kan het weten, ik ben er zelf één), de rest van de wereld denkt daar doorgaans enigszins anders over. En in de praktijk blinken sinjoren niet altijd even sterk uit, maar dat ontgaat hen meestal.

Wat mij naadloos bij het gespreksonderwerp van zondag brengt: het Antwerpse voetbal. Ik mocht samen met Europees parlementslid Ivo Belet, die zich heeft vastgebeten in de wantoestanden in het Europese voetbal en er heel concrete en gezonde ideeën over heeft, mijn licht laten schijnen over Beerschot, Antwerp en andere voetbalzaken waar niet-Antwerpenaren zich dezer dagen ontzettend vrolijk of boos om maken.

Natuurlijk heb ik een pertinente mening over het thema en durf ik het te schrijven en te zeggen, zo zelfzeker en welbespraakt ben ik wel, maar als ik mezelf zie zitten schrik ik altijd een beetje, of dat nu op een foto is dan wel, zoals in dit geval, in een tv-studio. Waarom zit ik nu toch zo te wiebelen, verdorie? Dat voortdurende hoofdschudden, dat je als journalist hebt geleerd om je gesprekspartner duidelijk te maken dat je aan het luisteren bent: moet dat nou zo intensief, straks valt je hoofd er nog af! Jongen, je weet weer geen blijf met je handen, laat dat glas nu toch eens los! Enfin, nadat ik mezelf aan een vivisectie onderworpen heb, word ik vanzelf een stuk bescheidener, wees gerust.

Ook enkele uitspraken die ik er live deed, vond ik achteraf bekeken niet altijd even gelukkig, accuraat of genuanceerd, vandaar een poging om een paar zaken in de juiste context te plaatsen. Een recht van antwoord op mijn eigen uitlatingen, haha. Onvertoond in Vlaanderen, komt dat zien, komt dat zien!

50 jaar wanbeleid

'Ik denk dat je in Antwerpen mag spreken over vijftig jaar wanbeleid,' zei ik als binnenkomer over de recente perikelen bij Beerschot en ik gaf als voorbeeld het meer dan veertig jaren durende, autocratische regime van Antwerp-voorzitter Eddy Wauters. Nadien realiseerde ik me dat vijftig jaar wel zeer ruim bemeten was, want in de jaren zestig was het al bij al nog zo slecht niet.

De negatieve kentering is er gekomen eind jaren zeventig, begin jaren tachtig toen de toeschouwersaantallen bleven dalen, maar de clubs daar niet de juiste conclusie aan verbonden om de tering naar de nering te zetten. Met de gekende gevolgen: een financiële put die steeds dieper werd, een eerste faillissement voor Beerschot VAC, het ternauwernood en via allerlei kunstgrepen overleven van Antwerp FC, en het tweede faillissement van Beerschot AC amper twee weken geleden.

Juister zou dus geweest zijn om over dertig of vijfendertig jaar wanbeleid te hebben gesproken. En ik wil toch wel benadrukken dat het 'kleine' Germinal Ekeren daar niet onder te catalogeren valt. Die club voegde zich in 1989 bij de Belgische elite en deed het daar prima, met enkele flinke uitschieters naar boven: bekerwinst, een verloren bekerfinale en Europees voetbal dank zij twee derde plaatsen. Jos Verhaegen en René Snelders hielden de vinger aan de knip en behaalden knappe resultaten dank zij een slim aan- en verkoopbeleid, waarmee ze eigenlijk het goede voorbeeld gaven aan Antwerp en Beerschot, maar die zagen het grootser.

Ere wie ere toekomt, dus: aan wanbeleid bezondigde het bestuur van Germinal zich nooit. Al gedijde het provincialisme niet langer toen de clan-Verhaegen na de fusie met het terminale Beerschot naar het Kiel verhuisde, waar Germinal Beerschot, na een bemoedigend begin, weggleed in de grijze middenmoot. Tot er een projectontwikkelaar uit Herent de boel overnam...

Twee eersteklassers zijn mogelijk

Ivo Belet was het helemaal met me eens: 'Antwerpen is de enige stad in Vlaanderen waar je in theorie twee eersteklasse-clubs moet kunnen herbergen'. Maar dat woordje 'theorie' kan hier niet genoeg benadrukt worden. De praktijk wijst uit dat de economische logica niet altijd wordt toegepast op ons voetbal. En dus hebben Brussel (Anderlecht), Brugge (Club), Luik (Standard), Genk en Gent Antwerpen ver achter zich gelaten.

Sterker nog: om toch maar een eersteklasser te hebben in het seizoen 2013/2014 werden er oplossingen aangereikt vanop de 'parking', zoals de Antwerpenaar de rest van Vlaanderen wel eens smalend bekijkt. Schande werd er gesproken over het scenario om Zulte Waregem, KV Oostende, Westerlo of SK Sint-Niklaas met stamnummer en al naar de metropool te transfereren, maar het schandaligst is uiteraard het feit dat geen enkele Antwerpse club er op eigen kracht in slaagt om in eerste klasse te blijven of er te geraken.

Ik schreef eerder al dat Antwerpen momenteel de eersteklassers heeft die het verdient, met name géén. Dat is de harde realiteit. En behoudens artificiële oplossingen zullen die twee eersteklassers niet voor de eerste tien jaar zijn, vrees ik.

Supportersparticipatie

Ook 'supportersparticipatie' kwam ter sprake, als voorbeeld hoe het zou moeten. 'Duitsland, gidsland' stelde ik en Bayern München passeerde de revue. Maar we vergaten allebei om KV Mechelen naar voor te schuiven als voorbeeld hoe het kan in eigen land.

Tien jaar geleden werd die club uit de provincie op het nippertje van de financiële ondergang gered door een geldinzamelactie, waarvan Mark Uytterhoeven, Piet den Boer en Fi Van Hoof de gezichten waren, maar die gedragen werd door vele duizenden supporters. Sindsdien besturen die de club mee en is Yellow Red KV Mechelen een stabiele eersteklasser, dat meer dan 10.000 toeschouwers per thuiswedstrijd ontvangt. Slechts vier clubs doen beter en daar zit, voor alle duidelijkheid, geen andere club uit de stad of provincie Antwerpen bij.

Hulde dus aan de mannen en vrouwen die op eigen kracht Malinwa hebben gered en die elke dag opnieuw bewijzen dat supporters de ziel van een club vormen. Niet de bestuursleden, want dat zijn passanten. Niet de spelers, want ook dat zijn passanten geworden. Helaas zien heel wat voorzitters of CEO's zich als onaantastbare zonnekoningen die die supporters alleen maar als hinderlijk en dom ervaren, juist goed genoeg om tijdig hun jaarlijks abonnementsgeld te storten. Dat gebrek aan respect is niet alleen nefast voor de feestvreugde, clubs gaan er ook aan kapot. Beerschot AC is er het beste voorbeeld van.

Stamnummer 1

Presentator Karl Apers polste ook naar de mogelijkheid om nu alles op stamnummer 1 te zetten, op de Great Old dus, waarop ik eruit flapte 'Je gaat mij dat niet horen zeggen'. Ik bedoelde uiteraard dat ik als Beerschot-supporter niet zomaar de stad prijsgeef aan Antwerp, maar anderzijds heb ik niets tegen die club op zich. Toen Antwerp in 1993 de finale van Europacup II speelde op Wem-be-ley leefde ik thuis volop mee. Je kunt vóór een club zijn, zonder dat je daarom per se tégen de anderen bent.

Als Antwerp er volgend seizoen zou in slagen om te promoveren naar eerste klasse, zal de stad meer dan waarschijnlijk volop de rood-witte kaart trekken en daar zijn voldoende geldige redenen voor te bedenken. Als dat niét gebeurt, ligt het anders. Hoe succesvol is KFCO Wilrijk-Beerschot, bijvoorbeeld? Indien ook dat project moeilijk van de grond komt, zou het importeren van een extern stamnummer wel eens opnieuw op tafel kunnen komen te liggen. Vergeet niet dat 2014 een verkiezingsjaar is en dat in de provincie Antwerpen de ongemeen boeiende tweestrijd Kris Peeters-Bart De Wever wordt uitgevochten! Weliswaar in de stemhokjes, maar het vooruitzicht van een ambitieus voetbalproject kan de campagne helpen.

Wie heeft de grootste?

Aanhang, bedoel ik, beste lezer, aanhang! De presentator liet het terloops vallen tijdens de inleiding tot een vraag: 'Antwerp heeft dan nog een grotere, trouwere aanhang'. En ik vergat domweg te repliceren. Ik heb dat namelijk onderzocht en het klopt niet (helemaal). Maar dat verdient een aparte bijdrage. Morgen te lezen op deze plek. Wie is de Ploeg van 't Stad? Ik zal u het antwoord al verklappen: allebei en geen van beide.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post190