Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Beerschot is dood en Beerschot leeft

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, mei 30, 2013 13:20:30

'Slaap zacht, het zal nodig zijn na deze schizofrene prostituerende week,' schreef ene 'Me myself and I' als reactie op mijn blogpost over Saif Rubie en Jimmy Floyd Hasselbaink, respectievelijk de nieuwe sterke man en trainer van Antwerp. Anoniem reageren is een pest, dat is geweten. Wie zich achter een pseudoniem verschuilt, voelt minder gène om brutaal en ongenuanceerd te zijn. Het is een vorm van lafheid die door de sociale media eerder gestimuleerd dan afgeremd wordt. Anoniem reageren is het equivalent van 'belleketrek': aanbellen om iemand te pesten en dan snel weglopen. Misschien moeten er wel GAS-boetes op ongepaste internetreacties gezet worden?

Toch heeft de man (?) een punt. Dit is alweer een 'schizofrene' week voor Antwerpse voetballiefhebbers. Nadat vorige week Zulte Waregem of KV Oostende op weg leken naar het Kiel en afgelopen maandag de Antwerp-supporters hun Mars van de Schande/Toekomst hielden, verzamelden woensdagavond duizend Beerschot-supporters in Aartselaar om uit de mond van het Beerschot Collectief, een verzameling supporters die een oplossing zoekt, en een groep investeerders twee mogelijke reddingspistes te horen verduidelijken.

Piste één werd door het Collectief zelf uitgedokterd. Een fusie met eersteprovincialer KFCO Wilrijk. Piste twee werd aangereikt door ex-bestuursleden, zoals Paul Nagels en Bob Van Jole, die een samensmelting met derdeklasser SKN Sint-Niklaas voorstelden. De supporters hadden tot klokslag twaalf uur vanmiddag om hun hartverscheurende keuze te maken.

KFCO Wilrijk-Beerschot

Al meer dan een maand flirten die hard Beerschot-fans met de sympathieke eersteprovincialer, die vorige week nipt promotie naar bevordering misliep. KFCO Wilrijk, zelf een fusie uit 1993 tussen KFC Wilrijk en Olympia Wilrijk, had al een samenwerkingsverband lopen met Beerschot AC, die erin bestond om betere jeugdspelers naar het Kiel te laten verhuizen enerzijds en jonge talenten uit te lenen en te laten rijpen bij Wilrijk anderzijds. Beerschot trainde ook geregeld op het kunstgrasveld naast het hoofdterrein van KFCO. En tijdens de barragewedstrijden steunden honderden Beerschotters luidruchtig de kleine geel-blauwe buur. De actie haalde uitgebreid het ATV Nieuws.

Even circuleerde de naam Olympia Beerschot, wat niet eens zo gek zou klinken mocht de club in het Olympisch Stadion mogen spelen. Nu zou het KFCO Wilrijk-Beerschot moeten worden. Bij thuiswedstrijden zou de ploeg in paars-wit spelen, uit in geel-blauw, de huidige clubkleuren. Ook zouden Beerschot-getrouwen zitjes krijgen in de raad van bestuur.

Vraag is of het Antwerpse stadsbestuur geneigd zal zijn om het Olympisch Stadion ter beschikking te stellen van een eersteprovincialer. Andere vraag, indien het stadion niet beschikbaar is: zal de wijk rond het Openluchtsportcentrum Fort VI het accepteren dat er om de veertien dagen veel meer aanhangers dan in het verleden naar Wilrijk afzakken? Bovendien is voor Beerschot de weg vanuit eerste provinciale zéér lang, want in dit scenario zullen alle overgebleven contractspelers ongetwijfeld door de curator verhandeld worden en zwermen de betere jeugdspelers uit naar andere clubs in Vlaanderen en Brussel.

Beerschot

Er was een ondertekende overeenkomst met het zo goed als failliete Boussu-Dour tot de lokale politiek er zich mee ging bemoeien. Boussu ligt in vogelvlucht op 103 kilometer van Antwerpen. Da's een heel eind, maar het is bijvoorbeeld minder ver dan Oostende, om maar iets te zeggen. Maar een Waalse club, die speelt in een stadion dat de naam draagt van een gewezen PS-boegbeeld (Robert Urbain), naar de stad van N-VA-burgemeester De Wever overhevelen, dat is een politieke brug te ver. Lokale politici staken er een stokje voor en naar verluidt was ook De Wever er binnenskamers tegen gekant. Een transfer van Wallonië naar Vlaanderen, dat zou pas voer zijn geweest voor Franstalige editorialisten!

(Terloops vermeld: Boussu-Dour Borinage heette voordien Francs Borains. In 1985 had de toenmalige voorzitter-mecenas, Jean Zarzecki, in een onbewaakt moment van extreme grootspraak geroepen: 'We willen zo snel mogelijk een Europacup winnen, het maakt niet uit dewelke.' Zo'n praatjesmaker zou zich zonder enige twijfel hebben thuis gevoeld in Antwerpen!)

Ook Westerlo haakte af in de eindeloze soap met de ontelbare plotwendingen. En dus kwam de groep investeerders op het allerlaatste moment met SKN Sint-Niklaas op de proppen. Net gedegradeerd naar derde klasse, vorig seizoen spelend voor gemiddeld 635 toeschouwers, met als thuisbasis het Stedelijk Sportcentrum in Nieuwkerken-Waas. Zo heette de club ook oorspronkelijk, FC Nieuwkerken. Maar na het verdwijnen van de lokale traditieclub Sportkring Sint-Niklaas in 2000 (dat met Red Star Haasdonk samensmolt tot Red Star Waasland) en de daaropvolgende fusie tussen Red Star Waasland en SK Beveren tot Waasland-Beveren in 2010 besliste alleenheerser Guido Van Lijsebetten de clubnaam te wijzigen in SKN Sint-Niklaas. In ruil investeerde de stad Sint-Niklaas 1 miljoen euro in de modernisering van het stadion.

De voordelen van deze deal klonken in deze penibele omstandigheden haast te mooi om waar te zijn. De afstand Antwerpen-Sint-Niklaas bedraagt 26 kilometer, dat is overbrugbaar. De naam Beerschot zou overleven, da's meegenomen voor de supporters. Paars-wit zouden de clubkleuren worden, ook een must. En Sint-Niklaas zou slechts een beperkt aantal supporters in de steek laten, in derde klasse wellicht nog een pak minder dan de 635 van afgelopen seizoen in tweede.

Maar niets is wat het lijkt in dit verhaal: it's complicated! En dus ontkent de Sint-Niklase voorzitter Van Lijsebetten in de pers dat er een overeenkomst werd ondertekend. En dus ontdekte een ijverige reporter van de website clint.be dat er een clausule staat in het contract tussen de stad Sint-Niklaas en de club SKN, die bepaalt dat het eerste elftal in het Stedelijk Sportcentrum moet spelen, op straffe van het terugbetalen van de investeringen (1 miljoen euro). En dus verzetten Sint-Niklase politici zich met hand en tand tegen het verdwijnen van de allerlaatste voetbalclub op niveau uit hun centrumstad, geprangd tussen Antwerpen en Gent.

Een derdeklasser in het Olympisch Stadion, dat zou de stad Antwerpen wellicht nog tolereren, ben je geneigd te denken. Maar de bittere smaak om het wegroven van een club uit een andere stad of gemeente zou er ongetwijfeld ook zijn. De laatste berichten laten in elk geval uitschijnen dat dit scenario zeer moeilijk ligt. Ook al omdat de Antwerpse burgemeester als huisbaas blijkbaar andere plannen heeft met het stadion. Wilrijk ligt weer iets dichter bij het Kiel...

9 mei 1999

Nog even terug naar die anonieme reactie waarmee ik deze tekst begon. Is dit een 'prostituerende' week voor Beerschot? Als je de term prostitutie ruim interpreteert allicht wel. Net als veertien jaar geleden zou een andere club het failliete Beerschot ter hulp moeten snellen en haar eigen identiteit opofferen. Toen was dat eersteklasser Germinal Ekeren, nu dus een derdeklasser of eersteprovincialer.

Het is de harde realiteit die een economische logica met zich mee brengt, maar het zou inderdaad betekenen dat een bestaande club haar eigenheid opgeeft om samen te gaan met een de facto onbestaande club die nog altijd een stevige aanhang heeft. Hoe zo'n fusieclub ook zou heten, vanaf de tribunes zou ongetwijfeld alleen maar 'Beerschot' te horen zijn. De macht van het getal is fundamenteel oneerlijk, minderheden worden erdoor verzwolgen.

Neen, dit stemt mij niet blij, ook al zou het een oplossing zijn voor het overleven van de 'merknaam' Beerschot en zou het blijvend zin geven aan het weekendleven van vele honderden trouwe supporters. Zo gaat dat nu eenmaal. Ik ben er zeker van dat de Antwerp-supporters hetzelfde zouden doen, mochten ze geconfronteerd worden met een faillissement en het verplicht opgeven van stamnummer 1. Dit is Darwin op zijn kop gezet: niet survival of the fittest, maar survival of the loudest. De voetbalwereld heeft zo zijn eigen wetten die tegen de natuurwetten in gaan.

Beerschot is dood en Beerschot leeft. De NV werd failliet verklaard, de naam wordt nog geschald. Maar diep in hun hart zullen Beerschot-supporters toegeven dat het échte Beerschot op 9 mei 1999 ten grave werd gedragen. Die dag speelde de Koninklijke Beerschot Voetbal- en Atletiekclub haar laatste wedstrijd in het oude Olympisch Stadion, in derde klasse, voor vijfduizend toeschouwers, tegen FC Rita Berlaar. 1-2 werd het, maar de uitslag is slechts een voetnoot. De fusie met Germinal was al een tijdje beklonken, maar daar en dan werd er afscheid genomen van een Belgische voetballegende. Zevenvoudig kampioen van België, tussen 1922 en 1939, waarmee paars-wit nog altijd op de vijfde plaats staat in de rangschikking aller tijden (achter Anderlecht, Club Brugge, Union en Standard, maar vóór vergane gloriën als Racing Club de Bruxelles, FC Luik en Daring). Tweevoudig bekerwinnaar ook (1971 en 1979). De plek waar smaakmakers als Raymond Braine, Rik Coppens en Juan Lozano kreten van verrukking opwekten op de overvolle tribunes.

Daar en dan stond ik in de buurt van de middenstip, met tranen in de ogen, ook al mocht dat eigenlijk niet, want ik was daar niet als supporter maar als reportagemaker voor Sportweekend. Ik zag er hartverscheurende taferelen. Volwassen mannen die hun emoties de vrije loop lieten, jonge jongetjes die krijsten, een zee van paars, de kleur die we associëren met de dood en begrafenissen.

Op 9 mei 1999 is mijn Beerschot gestorven, dat geef ik grift toe. Maar opportunisme is des mensen. Zij die destijds bittere tranen huilden, zullen straks vrolijk 'Beerschot' roepen, als er alsnog een oplossing uit de bus komt. Voetbal is niet groter dan leven en dood, zoals de legendarische Liverpool-manager Bill Shankly ooit orakelde, maar het maakt voor vele mensen wel een verdomd belangrijk deel van hun leven uit.

'Beste Frank, geef het op! Laat het los...', schreeuwde nog een andere Antwerp-fan op mijn blog. De man, die zich Sinjoor noemt, weet zelf goed genoeg dat dat niet lukt. Hoe zou hij zelf zijn?

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post185