Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Built To Last (Meg Stuart)

TheaterGeplaatst door Frank Van Laeken vr, mei 03, 2013 12:42:30

Omdat je niet altijd naar voetbal of één van de (te) vele tv-feuilletons kan kijken en je af en toe ook nog eens onder de mensen moet komen, pik ik geregeld een stukje cultuur mee. In de praktijk komt dat doorgaans neer op modern danstheater in deSingel; elk excuus om naar Antwerpen af te zakken is meegenomen.

Donderdagavond stond er een dansvoorstelling van Meg Stuart op het programma, Built To Last. Een samenwerking van haar eigen compagnie, Damaged Goods, met het toneelgezelschap Münchner Kammerspiele. Ze confronteert daarbij geoefende dansers met acteurs voor wie dansen op een podium niet tot hun natuurlijke habitat behoort. In tegenstelling tot haar andere stukken wordt de dans dit keer niet begeleid door live muzikanten die een nieuwe compositie opvoeren, maar heeft de 48-jarige Amerikaanse choreografe gekozen voor bestaande klassieke en hedendaagse muziekstukken. Gaande van Beethoven, Rachmaninov en Bruckner, tot Stockhausen, Dvoràk en Schönberg, met tussendoor een flard Meredith Monk (niet te verwarren met zijn jazz-naamgenoot Thelonious).

'De stukken staan symbool voor perspectiefwisselingen in het denken over de mens, over zijn idealen en utopieën, over zijn kwetsbare aard en zijn eindigheid,' lezen we in de programmabrochure. Enkele lijnen verderop staat er: 'Als door een tijdmachine worden ze meegenomen in telkens nieuwe omgevingen en bewustzijnstoestanden. De reis die ze maken verloopt volgens geen enkele logisch te beschrijven weg. Toch wordt er in de ontmoeting tussen performers en muziek gaandeweg iets blootgelegd van de 'condition humaine', iets van een sluimerend verlangen.'

Goed, wanneer je de vorige paragraaf vijf keer hebt gelezen, begrijp je stilaan waar het stuk over zou moeten gaan, maar als je de dansers dan bezig ziet, valt die betekenis weer helemaal weg. Vijf dansers - drie vrouwen, twee mannen - op een kaal podium: rechts staat het skelet van een mini-dinosaurus, links een soort tuinhuisje, waarvan de achterwand een projectiescherm vormt waarop enkele oude filmfragmenten worden getoond.

Veel chaos. En slechts af en toe een flard genialiteit. Zoals het mimische handenspel van vier dansers die, op hun rug liggend achteraan het podium, de muziek verbeelden. Of die ene, letterlijk monumentale performster (want: allesbehalve beantwoordend aan het anorexische beeld dat je van danseressen meestal hebt) die bovenop dat rondrijdend 'tuinhuis' een schijngevecht aangaat met de rondzwevende lichtbollen aan het plafond. Muziek en performance gaan hier prachtig in elkaar op, maar het is één van de schaarse lichtpunten in deze twee uur durende voorstelling. Het volledig demonteren en achteraf weer fout in elkaar zetten van het dino-skelet zal ongetwijfeld ook wel een diepere betekenis hebben, neem ik aan. En de schaarse verbale tussenkomsten van de (Vlaamse) acteur Kristof Van Boven zijn, met wat goede wil, goed voor een enkele glimlach.

Ach, de recensies zullen wel weer laaiend enthousiast zijn, maar ik heb me stierlijk verveeld. En ik niet alleen, want in de slechts voor drie kwart gevulde kleine Beelzaal in deSingel liepen nog een aantal mensen voortijdig weg. We zullen het weer niet begrepen hebben, zeker?

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post163