Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Martin Luther King 45 jaar dood (2/3)

GeschiedenisGeplaatst door Frank Van Laeken do, april 04, 2013 12:02:13

Vandaag worden, naar jaarlijkse gewoonte, op verschillende plaatsen in de Verenigde Staten de verjaardag van de moord op Martin Luther King, Jr. herdacht. 4 april 2013 is al de 45ste verjaardag van zijn dood. Volgens de in Londen residerende Amerikaanse advocaat William F. Pepper was de moordenaar een lokale politie-agent uit Memphis, Tennessee. De agent, Earl Clark, was een scherpschutter die nauw in contact stond met een lokale maffiabaas. Het complot zou uitgetekend zijn in de hoogste regionen van het land en James Earl Ray, de man die een celstraf van 99 jaar uitzat voor de moord (en die op 23 april 1968 aan kanker overleed), zou er helemaal niets mee te maken hebben gehad. Bovendien was het ook de bedoeling Andrew Young, een naaste medewerker van King, op dezelfde plek om te brengen. Dr. Pepper stelde dat in zijn uit 1995 daterende boek Orders to Kill. Ik had vijftien jaar geleden een gesprek met hem. (Dit interview verscheen oorspronkelijk in De Financieel-Economische Tijd van zaterdag 11 april 1998.)

In 1977 verzocht Rev. Ralph Abernathy, de rechterhand van Martin Luther King, advocaat William F. Pepper de moordzaak te onderzoeken. Volgens Abernathy was er meer aan de hand. Pepper was een oude bekende. In 1967 had hij een tijdje als journalist door het platgebombardeerde Vietnam gezworven. Hij keerde terug uit de hel als een overtuigd pacifist. Het was Pepper die het anti-Vietnamstandpunt van Martin Luther King beïnvloedde. Het laatste jaar van Kings leven week de blanke Pepper haast niet van de zijde van de charismatische zwarte leider.

Na de moord vestigde een verbitterde Pepper zich als advocaat in Londen, waar hij jaren voordien ook zijn studies al gedaan had. Cliënten had ie zowel in de States als in Engeland. Toen Abernathy met zijn verzoek kwam, zat Pepper niet echt verlegen om werk. Maar na het bekijken van enkele cruciale documenten - verwaarloosd door de jury die Ray had veroordeeld - en het nauwgezet bestuderen van de werking van het House Select Committee on Assassinations wist hij: dit wordt míjn zaak.

Zo'n tien jaar later, in 1988, was hij er al helemaal van overtuigd dat Ray niet alleen níet de moordenaar was, maar dat die zelfs hoegenaamd niets met de moord te maken had. Ray was de zondebok, de Lee Harvey Oswald-van-het-moment, met dat verschil dat Oswald tenminste nog mee in het complot zat. Pepper bood zich bij Ray aan om diens advocaat te worden, in de hoop alsnog een ernstig proces te kunnen bekomen. Een nogal ironische situatie: de gewezen medestander van Martin Luther King werd de voornaamste pleitbezorger van diens vermeende moordenaar.

Het onderzoek van Pepper leidde tot in de diepste kernen van de FBI, de maffia en het Amerikaanse leger. Hij ontdekte de gruwel en gruwelde van zijn ontdekkingen. Het bewijsmateriaal dat hij verzamelde en verwerkte in zijn boek 'Orders to Kill' uit 1995, was meer dan overtuigend. En toch: er kwam géén nieuw proces-Ray. Meer nog: niemand wilde naar Pepper luisteren. Alleen off-the-record werd zijn these door de directe betrokkenen bevestigd.

In 1993 kregen Ray en Pepper een troostprijs: een tv-proces. Ernstig opgevat, weliswaar, met een échte rechter, een échte openbare aanklager en échte getuigen. De kroongetuigen lieten het echter op het allerlaatste moment afweten, bang dat ze waren voor represailles, want zo'n tv-proces zou de media halen en de openbare discussie beroeren. Een onterechte vrees, want de anders zo op smeuiige verhalen beluste media gaven niet thuis, op de tv-stations die de uitzending verzorgden na.

Orders to Kill

Begin april 1998 lag de paperbackeditie van Orders to Kill in de Engelstalige boekhandel. Het blijft indrukwekkend om Peppers zoektocht op papier te volgen. Betere misdaadverhalen lees je niet en het is dan nog vermoedelijk allemaal echt gebeurd ook. In het nawoord voegt Pepper zijn bevindingen sinds de publicatie van de oorspronkelijke hardbackeditie uit 1995 toe. Eindelijk wordt de identiteit van de moordenaar onthuld.

Het moet ongeveer zo gegaan zijn, volgens Pepper. De FBI en het leger besluiten - meer dan waarschijnlijk met medeweten van president Johnson - Martin Luther King uit de weg te ruimen. Ze contacteren Carlos Marcello, de peetvader van New Orleans (ook al vernoemd in de JFK-complottheorie), die op zijn beurt Frank Liberto, zijn associé uit Memphis, inschakelt voor de praktische afhandeling. Liberto gaat op bezoek bij Loyd Jowers, eigenaar van Jim's Grill, een snackbar recht tegenover het Lorraine Motel, waar King die dagen verbleef. Jowers is Liberto nog wat verschuldigd en kan niet anders dan toezeggen. Liberto belooft hem 100.000 dollar. Jowers zoekt op zijn beurt enkele vrienden van de lokale politie van Memphis op, onder wie de uiteindelijke moordenaar. Verschillende teams maken zich op om Martin Luther King en een van zijn voornaamste medewerkers, Andrew Young (de latere ambassadeur bij de Verenigde Naties en burgemeester van Atlanta), te vermoorden. De operatie wordt voorbereid door de 902 intelligentie-groep van het Amerikaanse leger. (Hooggeplaatste legerofficieren werkten dan al jaren samen met Marcello om wapens van en naar de Verenigde Staten te smokkelen, schrijft Pepper. Wapens werden gestolen in legereenheden en vervolgens verkocht, de opbrengst werd gedeeld). Tussen al die organisaties in, bevindt zich Raul, de man die James Earl Ray na diens ontsnapping in Montréal ging recruteren voor het smokkelwerk.

King wordt met één schot geveld. Te vroeg, want de andere schutter is nog niet klaar om Young neer te schieten. De moordenaar ontsnapt. Enkele dagen later identificeert de FBI James Earl Ray als de vermoedelijke moordenaar. Ray wordt pas twee maanden nadien gearresteerd op Heathrow, de luchthaven van Londen, op weg naar Brussel. In maart 1969 volgt dan een schertsproces dat nauwelijks tweeëneenhalf uur duurt. Ondertussen hebben de Memphis Police Department, MPD, en de FBI alle mogelijke sporen uitgewist. Tot zover de over meer dan 500 pagina's uitgewerkte these van Dr. Pepper.

Pepper zegt dat de jury destijds negentien bewijsstukken straal genegeerd heeft, waaruit moest blijken dat Ray de moord niet had begaan. Sindsdien heeft Pepper nog meer dan tien nieuwe aanwijzingen gevonden. King werd officieel vermoord vanuit de badkamer van het sjofele appartement dat Ray onder het pseudoniem John Willard huurde. Maar vanuit die positie werd het zicht op het balkon van het Lorraine Motel belemmerd door struiken. Toeval of niet, maar de dag ná de moord werden de struiken verwijderd. Verschillende getuigen hebben King na het schot een opwaartse beweging zien maken, alvorens hij neerviel. Dat is onmogelijk als het schot horizontaal werd afgevuurd (vanaf Rays badkamervenster) en het ondersteunt nogmaals de visie dat het schot van beneden kwam.

Even opvallend: normaal zorgde de FBI voor een vast bewakingsteam voor King. Toevallig kregen de leden daarvan die dag te horen dat ze naar huis mochten. Twee zwarte brandweermannen in de kazerne recht tegenover het Lorraine Motel, mochten eveneens onverwacht vroeger naar huis, zonder dat daar een verklaarbare reden voor was. De voorziene kamer voor King werd de dag voor zijn aankomst in Memphis nog gewijzigd. Van een veilige plaats op de eerste verdieping werd hij verplaatst naar een kamer op de tweede verdieping, met balkon aan de voorzijde van het gebouw. In het zicht van potentiële moordenaars. Meer nog: King wilde oorspronkelijk in het chiquere Holiday Inn logeren, maar de FBI had hem er via een omweg van overtuigd dat dat niet goed was voor zijn imago. Het Holiday Inn werd gerund door blanken, het Lorraine Motel door zwarten.

Audiëntie

Dr. William F. Pepper was een drukbezet man, toen ik hem in de lente van 1998 contacteerde. Hij pendelde voortdurend tussen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Een interview met hem vastleggen, kwam zowat op hetzelfde neer als een audiëntie bij de paus vragen. Na lang aandringen lukte het toch. Pepper was moe van het vele reizen en hij was kregelig omdat de pers hem links laat liggen.

Was u er meteen na de moord van overtuigd dat er meer aan de hand was dan enkel die ene James Earl Ray die King zou hebben doodgeschoten?

Pepper: 'Neen. Negen jaar lang dacht ik dat ze de juiste man hadden gearresteerd.'

Pas in 1977 was u ervan overtuigd dat er een samenzwering was?

'Ik was hélemaal niet overtuigd. Abernathy overhaalde me om met Ray te gaan praten in de gevangenis. Pas na vijf uur ondervraging waren we er zeker van dat Ray niet de schutter was.'

In Rays eigen boek uit 1992, 'Who killed Martin Luther King?', beweert hij zelfs dat hij niet eens in de buurt van het Lorraine Motel was op het moment van de moord. Gelooft u dat?

'Natuurlijk. Hij reed nog vóór de moord weg van die plek. De rechtbank weet dat ook. Ze bezit al dertig jaar twee getuigenissen van toevallige passanten die een blanke man in een witte Mustang hebben zien wegrijden. Dit zijn mogelijke alibi's voor Ray. Alleen heeft de rechtbank daar nooit rekening mee gehouden.' (Pepper overhandigde ons een kopie van de FBI-getuigenissen. Twee heren, ene William Reed en ene Ray Hendrix, zeggen dat ze een Mustang geparkeerd hebben zien staan voor Jim's Grill, de snackbar van Loyd Jowers recht tegenover het Lorraine Motel en vlak naast het gebouw waar Ray een kamer huurde. Even later, rond kwart voor zes, werden ze bijna aangereden door diezelfde Mustang. Reed omschrijft de chauffeur als blank, noch jong, noch oud, met een wit hemd, mogelijk ook een das. Ray heeft - los van deze twee getuigenissen - altijd volgehouden dat hij op dat moment dát traject heeft afgelegd, FVL.)

Bedoelt u dat ze niet ter sprake kwamen tijdens het tweeëneenhalf uur durend proces tegen Ray?

'Dat bedoel ik, ja. Ze hebben ze begraven. Ze begraven álles.'

Vreemd toch dat Ray in eerste instanties schuldig pleitte?

'Niet zó vreemd, als u beseft dat hij onder enorme druk stond.'

Dan nog. Zelfs als je 24 uur op 24 in een klaarverlichte, kleine cel verblijft, voortdurend gecontroleerd wordt en af en toe gemolesteerd, doe je dat toch niet?

'Dat soort dingen gebeurt de hele tijd. De toenmalige advocaat van Ray, Percy Foreman, zei hem dat als hij níet schuldig pleitte, Rays vader - die veertig jaar voordien misbruik had gemaakt van een voorwaardelijke invrijheidsstelling - opnieuw naar de gevangenis zou moeten. 'Je hebt geen kans,' zei Foreman tegen Ray, 'je bént al veroordeeld. Ze zullen je roosteren!' Maar het meest overtuigende argument in Rays ogen, was dat Foreman zei dat hij een slechte gezondheid had en dat hij Ray niet optimaal zou kunnen verdedigen. Ray wist dus dat hij niet op een goeie verdediging moest rekenen. Foreman stelde hem voor 500 dollar te geven aan James' broer, zodat die een nieuwe advocaat kon zoeken. Dat staat allemaal op papier. Die brief werd afgedrukt in het boek van James.'

'Johnson was op de hoogte'

U schrijft dat King eraan dacht om samen met de onlangs overleden (in 1998, FVL) pediater Benjamin Spock als derde kandidaat op te komen bij de presidentsverkiezingen van 1968, naast Richard Nixon en Robert Kennedy. Hoe serieus dacht hij daaraan?

'Héél serieus. Tot de regering en infiltranten van de FBI de geplande conventie van de nieuwe partij lieten ondermijnen. Er was overigens nog een andere mogelijkheid: Robert Kennedy wilde Martin vragen kandidaat-vice-president te worden.'

De populaire maar tot dan toe enkel op de rechten van de zwarten gefocuste King dreigde dus een reëel gevaar te worden voor het Amerikaanse establishment?

'Het voornaamste dreigement was dat King een half miljoen zwarten naar Washington wilde brengen, in de 'Poor People's Campaign'. Het was niet zozeer bedoeld als een mars, ze wilden hun tenten opslaan in de buurt van het Witte Huis. Het leger vreesde dat dit zou uitmonden in rellen. Vergeet niet dat er in 1967 in een stuk of honderd steden rellen waren uitgebroken en dat er zowat overal brand werd gesticht.'

De FBI volgde King al een jaar of tien. Ze luisterden zijn telefoons af, installeerden microfoons in al de hotelkamers waarin hij verbleef, stuurden hem in 1964 een brief waarin stond dat ze op de hoogte waren van zijn overspeligheid en bereid om dat aan de grote klok te hangen, met als toemaatje de nauwelijks verholen suggestie dat King best zelfmoord kon plegen. Waarom zouden ze dan tot in 1968 hebben gewacht om hem uit te schakelen?

'In april '68 waren we iets meer dan twee maanden verwijderd van de geplande 'Poor People's Campaign'. Daar kwam nog bij dat King zich heel sterk begon te verzetten tegen de oorlog in Vietnam. De overheid zag dat als een bedreiging van haar belangen. Kings leven moest heel snel beëindigd worden.'

'Er zíjn nog andere pogingen geweest om Dr. King te vermoorden. Een gewezen scherpschutter uit het leger heeft me verteld dat hij in 1965 tijdens een mars King in zijn vizier kreeg. Maar toen verdween King in de massa en kon het schot niet worden afgevuurd. Als ze het hadden gekund, hadden ze hem dus veel eerder vermoord. Maar er was pas sprake van een echte crisis in '67/'68.'

In een FBI-nota van halfweg de jaren zestig is er sprake van om King 'te verwijderen van de nationale scène'.

'J. Edgar Hoover wilde King neutraliseren, hij zocht zelfs al een vervanger voor hem.'

De familie van Martin Luther King wijst president Johnson aan als medeplichtig. U doet dat niet in uw boek. Hoe komt dat?

'Omdat ik dat toen ik het boek schreef nog niet wist. Achteraf is 'kolonel Gardner' (Gardner is een schuilnaam die Pepper gebruikt voor een hooggeplaatste militair, FVL) me komen opzoeken. Hij zei dat niemand anders dan Lyndon B. Johnson de beslissing kon nemen om King te laten vermoorden. Er stonden immers militaire carrières op het spel.'

'Als je zo'n boek schrijft, moet je altijd aanvoelen hoe vér je kan gaan. Wat kan je je lezers aandoen, bij wijze van spreken. Sommige dingen zijn zo moeilijk aanvaardbaar, dat je ze er beter uit laat. Ik heb bijvoorbeeld onloochenbare verbanden gevonden tussen Jack Ruby (de nachtclubeigenaar die Oswald vermoordde, FVL) en Raul. Ooggetuigen hebben me op basis van fotomateriaal gezegd dat ze Ruby en Raul samen hebben gezien in Houston en in Dallas, Texas. Ik hád dus de link kunnen leggen tussen de moord op King en de moord op president Kennedy. De link ís er, maar zover heb ik niet willen gaan.'

We hebben het hier dus over een samenzwering waarbij de president, de CIA, de FBI, het leger, de politie van Memphis en de maffia betrokken zijn?

'De rol van de FBI bestond er vooral in om de zaak toe te dekken. Wat de CIA betreft, heb ik - in de moord op King tenminste - geen aanwijzingen gevonden van enige betrokkenheid. Het is wel zo dat een vroegere FBI-infiltrant, Marrell McCollough, tegenwoordig voor de CIA werkt. McCollough was destijds in opdracht van de FBI geïnfiltreerd in de kringen rond Dr. King en speelde nuttige informatie over hem door aan zijn oversten. Maar of de CIA een rechtstreeks aandeel had in de moord... Ik kan alleen maar raden, maar ik vermoed wel dat ze op het vlak van de relaties tussen de overheidsorganisaties een substantiële rol hebben gespeeld. De wekelijkse briefings op donderdag over de activiteiten van King vonden immers plaats op het hoofdkwartier van de CIA.'

'Hardere bewijsstukken heb ik gevonden over de rol van het leger en de politie van Memphis, Tennessee.'

We willen het nog even hebben over de rol die president Johnson speelde. Was hij degene die de opdracht gaf of superviseerde hij alleen maar? Of werd hij vanop een afstand op de hoogte gehouden?

'Om dat te weten, had ik op dat moment een vlieg op de muur in het Oval Office moeten zijn. Ik vermoed dat hij zo weinig mogelijk van de details op de hoogte had willen zijn. Ik geloof niet dat hij de expliciete opdracht heeft gegeven om King te vermoorden. Misschien hebben ze het hem voorgesteld en heeft hij ja geknikt, iets van die orde. Maar hij was op de hoogte.'

'Ken je Madeleine Brown? Zij was jarenlang de minnares van Johnson. In haar autobiografie schrijft ze dat Johnson betrokken was bij de moord op president Kennedy. Hij had het erover met haar de avond vóór en de ochtend ván de moord. 'Na vandaag zullen de Kennedy's me niet meer hinderen,' zei hij. Opmerkelijk, niet?'

Even opmerkelijk is uw bewering dat J. Edgar Hoover gecontroleerd werd door de maffia.

'De FBI en de maffia werkten samen. It was a two way street.'

De moordenaar is dood

In het nawoord van de paperbackeditie van 'Orders to Kill' identificeert Loyd Jowers de lokale MPD-agent Earl Clark als de eigenlijke moordenaar. Waarom zouden we Jowers moeten geloven, een man die álles zou doen voor geld?

'Waarom zou hij hier vandáág nog over moeten liegen? Jowers heeft niets te winnen met een bekentenis. Hij kende Clark, ging samen jagen met hem. Clark was ook een goeie bekende van Frank Liberto, de lokale maffiabaas. Jarenlang had Clark een sluitend alibi. Zijn vrouw zei dat hij thuis was op het ogenblik van de moord. Tot ik in contact kwam met een taxichauffeur James McCraw die me bevestigde dat hij mevrouw Clark had vervoerd rond het tijdstip van de moord. Ze was dus niet thuis.'

'De advocaat van Loyd Jowers zegt nu dat zijn cliënt jaren geleden al Earl Clark had aangewezen als de moordenaar van Martin Luther King. Het is niet zomaar iets dat hij snel heeft verzonnen.'

Clark is dood, hij kan zich niet meer verweren.

'Dat is inderdaad een probleem. Er zijn dertig jaar overheen gegaan. Vele getuigen zijn intussen gestorven.'

In de eerste editie van uw boek noemde u nog een zekere John D. Hill, een sergeant in de 20th SFG (Special Forces Group, beter bekend als de 'Green Berets') als diegene die het had gedaan. Ook de mysterieuze Raul wordt als mogelijke moordenaar aangehaald.

'J.D. Hill was een scherpschutter in het leger en werd me door bronnen binnen het leger zelf aangeduid als betrokkene bij de moord. Raul daarentegen is áltijd een hoofdverdachte geweest. De toenmalige minnares van Raul, zegt dat hij haar zelf heeft bekend dat ie King had vermoord. Hetzelfde verhaal hoorde ze van andere mensen uit Rauls entourage. Raul zit midden in het complot. Toch geloof ik niet meer dat hij de moordenaar is.'

De ideale zondebok

Na Rays ontsnapping uit de gevangenis van Jefferson City in 1967, trok hij naar Montréal. Daar ontmoette hij Raul in een bar. Waarom zou Raul naar Montréal moeten gaan om er een ontsnapte gevangene uit te pikken?

'Ontsnapte gevangenen zijn heel nuttig voor dit soort activiteiten. Al wat ze nodig hebben, is een beetje geld en wat aandacht, dan zijn ze perfect gelukkig. Een hooggeplaatste officier zei me dat het leger een lijst bijhoudt van ontsnapte gevangenen die kunnen worden ingeschakeld voor ondergrondse activiteiten. Die mensen zijn tot álles bereid, als ze maar niet opnieuw achter tralies belanden.'

Maar Ray had de reputatie bijzonder onhandig te zijn, al zijn 'misdadige' activiteiten liepen op een arrestatie uit. U haalt zelf aan dat hij ooit eens een bank overviel en vervolgens zijn schoenen uittrok om minder opvallend te kunnen ontsnappen. Toen hij tijdens zijn vlucht pijnlijke voeten begon te krijgen, trok hij enkele vrouwenschoenen aan die hij toevallig zag liggen. Een paar honderd meter verder werd hij ingerekend. En zo iemand wordt ingeschakeld in een ultrageheim moordcomplot?

'Precies, ja, omdat men hem gemakkelijk tot zondebok kon maken.'

Ja, maar door zijn gestuntel had hij net zo goed de hele operatie kunnen doen mislukken. Hij had toch iets verkeerd kunnen doen?

'Hij dééd iets verkeerd. Hij verliet de plaats van de misdaad, nog vóór de misdaad begaan was. Dat was niet de bedoeling. Enkele dagen voordien kocht hij nog het verkeerde wapen en moest Raul hem terug naar de winkel sturen.'

Wisten de samenzweerders dat Ray niet ter plekke was op het ogenblik van de moord?

'Raul had hem op het hart gedrukt niet op zijn kamer te blijven die middag. Alleen hadden ze gedacht dat hij te voet zou vertrekken, niet per auto.'

Hoe slaagde Ray erin nog meer dan twee maanden uit handen van de politie te blijven?

'Hij zat in Europa. Eerst in Engeland, later ook even in Portugal waar hij probeerde lid te worden van het vreemdelingenlegioen.'

Eerst moest hij wel nog naar Canada. Hoe is hij de grens over geraakt?

'Het duurde enkele dagen voor de politie een communiqué uitgaf dat James Earl Ray de hoofdverdachte van de moord op Martin Luther King was. Bovendien had Ray een vervalst rijbewijs op zak. Daarmee wil ik niet zeggen dat hij helemaal géén hulp zou hebben gehad om de Verenigde Staten te verlaten. Ray zelf wil daar overigens niks over kwijt. Als er iemand hem heeft geholpen, zullen we dat nooit van Ray vernemen, hij wil niemand verraden. Alleen over Raul heeft hij vanalles gelost, omdat die hém erin had geluisd.'

Kan het zijn dat Ray bij zijn ontsnapping in 1967 al hulp kreeg van buiten de gevangenis?

'Best mogelijk, maar ook dat zal hij niet verder vertellen, mocht het zo geweest zijn. Wat ik wel weet is dat hij bij een ontsnappingspoging in 1977 hulp van buitenaf kreeg. De bedoeling was namelijk om hem te vermoorden.'

Waarom zouden ze hem negen jaar na de moord nog moeten ombrengen, hij wist toch van niks?

'Ja, maar de hoorzittingen van het House Select Committee on Assassinations waren volop bezig en James was een belangrijke getuige. En ook al wist hij niks van de samenzwering, het zou altijd gekund hebben dat hij bepaalde dingen had opgevangen. Hij was een potentieel gevaar en dat gevaar diende uitgeschakeld (Ray werd net niet vermoord, maar na zijn ontsnappingspoging werd hij voor maanden in een isoleercel opgesloten en het Select Committee nam zijn getuigenis daarna niet meer ernstig, FVL).'

Het onderzoek van het Select Committee verliep opvallend slordig en ongeïnteresseerd.

'Ik weet niet of het bewust of onbewust slordig was. Volgens mij was die onderzoekscommissie in de eerste plaats opgericht om alle samenzweringstheorieën voor eens en voor altijd de grond in te boren.'

U hekelt de media, die - volgens uw bevindingen - een merkwaardige rol hebben gespeeld bij het toedekken van de waarheid.

'Ik zou het niet zozeer merkwaardig noemen. Eerder: normaal. De stelling dat de media in Amerika onafhankelijk werken is een mythe. Ze worden gecontroleerd door de overheid en door corporatistische belangen. Ze hebben een andere agenda dan het zoeken naar de waarheid. De FBI en de CIA hebben hun mannetjes bij de bladen en de omroepen. Het nieuws wordt gefilterd, hoofdredacteurs weten heel precies waar ze zich aan moeten houden. Je merkt het bij elk gevoelig thema.'

'Weet je, twee weken geleden kwam Don Wilson, een voormalig FBI-agent, naar buiten met het verhaal dat hij al jaren twee documenten bezit, die duidelijk aantonen dat Raul bestáát én dat hij iets met Ray te maken had, want Wilson had de papieren gevonden in de Mustang van Ray. Dat verhaal hebben we jarenlang achtergehouden, in de hoop dat er toch nog een proces zou komen. Maar toen die hoop verdwenen was, organiseerden we een persconferentie waarop Wilson aanwezig was. Wel, de media hebben dat ergens op een middenpagina begraven. Als ze er al iets over schreven.'

Zwarte medeplichtigen?

Martin Luther King werd vermoord op 4 april 1968 om 18.01u omdát hij op dat balkon verscheen. Stel dat hij dat niet gedaan had, hoe zou de samenzwering dan verder afgelopen zijn?

'Ze gingen hem vermoorden, daar twijfel ik geen seconde aan. Of het nu daar was in Memphis of bij een andere gelegenheid. Het was Rev. Billy Kyles, een van de medestanders van King, die hem naar buiten riep - hoewel Kyles dat blijft ontkennen. King moest samen met Kyles en Ralph Abernathy naar een diner. Vanaf het balkon maakte King nog een ontspannen praatje met zijn chauffeur die beneden bij de wagen stond te wachten. Toen werd er geschoten.'

Een zekere Morris Davis getuigde onder ede dat hij Abernathy en een andere medewerker van King een tijdje voor de moord had zien onderhandelen met maffiabaas Liberto. U gelooft niet dat Abernathy betrokken was bij het complot. Toch is het opvallend dat het door zijn getreuzel was dat ze te laat gingen komen voor dat diner op 4 april en dat King nog even moest wachten, waarna hij op het balkon verscheen.

'Ik heb weken, máánden, gezwoegd op dat deel van het verhaal en ik heb niks, maar dan ook niks, gevonden dat de aantijgingen van Davis bevestigt.'

Jaren na de feiten schreef Abernathy een boek waarin hij beweerde dat King de avond vóór de moord een blanke vrouw op zijn kamer had uitgenodigd en dat dat niet was voor een babbel over het werk. Frappant.

'Ze waren voordien op bezoek geweest bij een zwarte activiste, maar daar was Abernathy in slaap gevallen. Ralph sliep wel vaker, weet je. In het hotel zou Dr. King dan het bezoek hebben ontvangen van senator Davis, een blanke vrouwelijke senator uit Kentucky, waar ook Martins broer bij aanwezig was. Er zou een woordenwisseling geweest zijn en ze zouden naar bed gegaan zijn, zo schrijft Abernathy. Ik betwijfel het. Ik weet ook niet waarom Ralph zoiets heeft geschreven.'

Er blijven nog enkele vraagtekens. U zult moeten blijven zoeken.

'Neen, mijn werk is gedaan. Ray zal een van de weken of maanden sterven (Ray overleed zelfs heel kort daarna, op 23 april 1998, FVL), er zal zeker geen proces meer komen, ik heb mijn job gedaan. Uiteindelijk was het er mij alleen maar om te doen een nieuw proces te bekomen. Als de familie King nog elementen van de waarheid wil verzamelen, mij best. Ik zal hen zo goed als dat kan steunen. Willen zij een openbare aanklager, ik zal er mee naar helpen zoeken. Maar míjn doel is onbereikbaar geworden.'

Dat moet een frustrerende vaststelling zijn, na twintig jaar onderzoek.

'Dat is het ook.'

U bent er zeker van dat u de waarheid kent, maar het Amerikaanse publiek zal die nooit te horen krijgen.

'Neen, omdat de getuigen nooit door een jury zullen gehoord worden. They're shutting it down.'

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post137