Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De trein der traagheid is afgeschaft

EconomieGeplaatst door Frank Van Laeken di, maart 07, 2017 14:22:06

Gisterochtend. Ik had zoals gebruikelijk net iets te laat de deur achter me dichtgetrokken om comfortabel en rustig naar de treinhalte in mijn woonplaats T. te stappen. Twaalf wandelminuten die ik altijd opnieuw in tien flinke doorstapminuten moet afhaspelen. Nahijgend op het perron hoorde ik algauw de metalige stem door de krakerige luidsprekers omroepen: "Spoor 1. De S6-trein naar Mechelen heeft een vermoedelijke vertraging van vijftien minuten." Ik wisselde hijgen en diep zuchten af. De mensen in het wachthokje — het miezerde, dan klitten toekomstige passagiers iets dichter bij elkaar — lachten meewarig. Alwéér! Ha, die NMBS toch!

Een minuut of zeven later: "Spoor 1. De S6-trein naar Mechelen heeft een vermoedelijke vertraging van twintig minuten." Mijn zuchten klonk nog iets luider (het hijgen was intussen gestopt), het meewarige lachen van mijn lotgenoten had nu iets gemeens. Ik dacht: met al die ratelende tieners om me heen — waarom praten jongeren tegenwoordig toch zo luid en tegen honderd per uur? — ga ik zo dadelijk niet eens kunnen begrijpen wat er wordt omgeroepen. Is de trein die binnenkort gaat arriveren die van 7u37, die me naar een groot Brussels station zal leiden vanwaar ik nog een tram moet nemen naar mijn werkplek van de dag, of toch die van 7u25, die me naar een stationnetje op wandelafstand van die werkplek zal voeren?

Weer een paar minuten later: "Spoor 1. De S6-trein naar Mechelen rijdt vandaag niet." Vertraging en afschaffen staan in het NMBS-woordenboek vlakbij mekaar. Wat handig, dacht ik: een afgeschafte trein komt niet in de statistieken te staan als trein-met-vertraging, en ik tweette er iets vileins over. "Hoera, weer één zonder officiële vertraging." Wat kan een mens anders doen op een druilerige maandag? Op de keper beschouwd heeft de NMBS zelfs gelijk: een trein die niet rijdt, heeft geen vertraging. Dat je als passagier gesjeesd bent, is bijzaak, omdat passagiers bijzaak zijn geworden.

***

Vanochtend. Ik las dat Sophie Dutordoir aan haar eerste werkdag begon als nieuwe CEO van de NMBS. Zou ze met de trein gegaan zijn? En, zo ja, was die op tijd? Ik zou het weleens willen weten. Op haar agenda stond al dadelijk een vergadering met de vakbonden, aardige binnenkomer. Je kunt Dutordoir alleen maar veel sterkte wensen, of een behouden rit, zo u wil. Eerst topvrouw van Electrabel geweest, tot ze daar het licht uitdeed. Dan een paar jaar een delicatessenzaak geopend en nu opgevorderd omdat ze het juiste profiel en de juiste partij-aanhankelijkheid heeft om een gescleroseerd overheidsbedrijf te runnen. Niet dat ze veel delicatessen zal vinden bij de NMBS, maar dat het beleid van onze spoorwegmaatschappij de voorbije jaren gesaucissonneerd werd, zal ze best wel herkennen.

Dat moest blijkbaar van Europa, twaalf jaar geleden, in het kader van de liberalisering van het treinverkeer. En zo werd de oude Nationale Maatschappij der Buurtspoorwegen, opgericht in 1926, de NMBS-Groep, bestaande uit de NMBS (die instaat voor het vervoer) en Infrabel (dat instaat voor de spoorweginfrastructuur), met daarnaast ook nog HR Rail (dat al het personeel onder zich heeft en als een soort uitzendkantoor fungeert). Hoe de stations erbij staan, op welk tijdstip de treinen er binnenrijden en wie de machinist is: daar gaan dus drie bazen over. In theorie, want in de praktijk zijn het er nog veel meer.

Niemand raakt wijs uit die structuur, behalve de politieke partijen die nu drie plekken hebben om hun mannetjes te posteren. Dat scheelt voor de interne tevredenheidscultuur. Denk daar ook nog de autonome vakbonden bij — elke personeelscategorie heeft er zowat één bij de spoorwegen —, die af en toe moeten duidelijk maken dat ze er ook nog zijn, en je krijgt een vreemde cocktail. Met veel traagheid, zowel van beslissingen als van service voor de klanten. Klanten, o ja, het wordt soms vergeten dat die er ook nog zijn: naïeve mensen zoals u en ik. Klootjesvolk. Te dom om carrière te hebben gemaakt in een partij en vanuit die optiek benoemd te zijn in een van de structuren van het spoorwegdoolhof, goedbetaald en uiteraard mét bedrijfswagen, want met de trein rijden is voor het klootjesvolk.

Nou, ga daar maar aan staan, mevrouw Dutordoir, veel succes! En als het even tegenzit, zullen uw illustere voorgangers wel aanschuiven in de tv-studio's om kritiek te geven op uw beleid. Mensen die zelf de NMBS een slechte reputatie hebben bezorgd, bijvoorbeeld door meer aandacht te schenken aan een verlieslatende pakjesdienst dan bekommerd te zijn om het welzijn van de reizigers.

***

Als het mevrouw Dutordoir en bij de uitbreiding de hele NMBS-Groep ernst is bij het verbeteren van de service, en als ze werk wil maken van het aanbieden van een betaalbaar, realistisch en toegankelijk alternatief voor het steeds meer dichtslibbende wegverkeer, dan zullen enkele taboes moeten sneuvelen. Zoals: het taboe op eerlijke communicatie.

Meer dan negentig procent van de treinen rijdt op tijd, toeterde Dutordoirs voorganger, de uit pensioen teruggeroepen topmanager Jo Cornu, bij wijze van afscheid. Dat zal wel kloppen, tenminste: volgens de berekeningswijze van de NMBS. Treinen die minder dan vijf minuten vertraging hebben, hebben namelijk géén vertraging, zo redeneert onze spoorwegmaatschappij. Je zult als reiziger maar een aansluiting moeten hebben waarvoor je in een groot station, zeg maar: Brussel-Zuid, precies vijf minuten hebt om van spoor 6 naar spoor 20 te hollen, terwijl de trein waarop je zit vier minuten en negenenvijftig seconden na het geplande tijdstip arriveert. (Een wakkere cynicus zal nu opmerken: geen probleem, toch, want die aansluitende trein zal ook wel vertraging hebben. Ik hou van wakkere cynici, maar nu even niet.)

Treinen die afgeschaft worden, hebben géén vertraging, dat las u hierboven al. Als de NMBS honderd procent stipte treinen wil, moet het dus alle treinen afschaffen, zo eenvoudig is dat. Honderd procent stiptheid, nul procent reizigersontevredenheid: het kan. Want zonder passagiers zijn er ook geen ontevreden passagiers. Ook dat is simpel.

Nog iets, nu ik toch bezig ben: als je staat te wachten op een trein die om 7u25 moet vertrekken en die komt stipt om 7u25 toe, dan heeft die in mijn ogen vertraging, want hij zal ten vroegste om 7u26 kunnen vertrekken. Een minuut te laat, dus. U mag dat flauw vinden, maar al die gecumuleerde minuten zorgen ervoor dat er aan het eind van de rit een fikse vertraging optreedt.

***

Alle gekheid op spoor zes: wat de NMBS moet doen is eerlijke berekeningen maken. Laten we breeddenkend zijn en zeggen dat 59 seconden vertraging niet hoeft te worden meegerekend. Tussen 1 minuut en 3 minuten en 59 seconden heet dat 'lichte vertraging'. Vanaf 4 minuten noemen we het 'ernstige vertraging'. En een afgeschafte trein wordt uiteraard gewoon mee in de statistieken opgenomen. Die negentig procent kun je dan wel vergeten. Ik ben er zelfs zeker van dat het percentage zeer drastisch, om niet te zeggen: dramatisch, zal dalen. Mijn vermoeden: op gewone dagen rond de zestig procent. Als er zeven druppels regen vallen of het is min één: minder dan vijftig procent. Terwijl de NMBS zichzelf negen op tien geeft voor stiptheid, grootste onderscheiding, krijgt het van de reizigers nauwelijks een voldoende. Alleen ligt niemand daar in die managementkantoren nog wakker van, zo lijkt het wel.

***

"It's a dirty job but somebody has to do it," zei iemand ooit. Ik wens Sophie Dutordoir goede moed, een sterke maag en een bij momenten slecht karakter. Het zal nodig zijn. Voor haar, voor u en voor mij.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post761

Dagen mét

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 04, 2017 13:00:00

Tournée Minérale ging afgelopen week naadloos over in Dagen Zonder Vlees. Telkens lieten meer dan honderdduizend Vlamingen zich overhalen om eerst een hele (korte) maand geen alcohol te drinken en de komende weken geen vlees op hun bord toe te laten. Het idee om veertig Dagen Zonder Liegen in te voeren, heeft het helaas niet gehaald, leid ik af uit de uitspraken van enkele N-VA-excellenties over Unia. Halve waarheden en hele leugens gingen weer hand in hand. Ja, 364 Dagen Zonder Liegen, daar wil ik nog wel voor pleiten, zowel op het publieke forum als in huiselijke kring. (Die ene dag is 1 januari, wanneer we onze goede voornemens voor het nieuwe jaar afratelen.)

Ik word heel moe van al die gemarketeerde acties. Alsof we allemaal kuddedieren zijn gebleven. Wat zeg ik: die honderdduizend inschrijvingen voor een alcohol- en vleesloze periode bewijzen het, een flink deel van de mensheid wil nog altijd tot een kudde behoren. Een kudde van gelijkgezinden, want nee, natuurlijk lopen we niet blind achter elke vlag aan, wat denkt u wel?! Ergens in een schaars verlicht lokaal hebben slimme jongens en meisjes tijdens een hippe brainstormsessie een semi-commerciële actie bedacht ("Ja, en we doen dan net alsof het met bewust leven te maken heeft en zo." / "Geweldig idee, Herman, let's do it!") en een flinke meute — laten we zeggen: een geslaagd aantal deelnemers aan een betoging door de straten van Brussel (al waren er volgens de rijkswacht maar twintigduizend aanwezigen) — huppelt vrolijk mee. Of on­vrolijk, dat maakt verder niet uit. Als ze maar meedoen.

Ik heb niet meegedaan en ik doe niet mee en ik zal niet meedoen. Ik probeer bewust te leven, maar ik drink weleens een glas en ik eet weleens iets saignants en ik voel me daar niet schuldig over. Maar ik heb er alle respect voor dat mensen er bewust voor kiezen geen vlees te eten. Principieel. Ik heb ook mijn vegetarische periodes gekend: best aangenaam en doorgaans zelfs heel lekker. (Ik kan u de hele collectie van Moosewood-kookboeken aanbevelen.) Er zijn dagen met vlees, dagen met vis, dagen zonder. Goesting is daarbij een sleutelwoord.

Ik begrijp dat mensen de alcohol afzweren. Het is gezond, je bent alerter en je doet minder domme dingen. Ik kan het weten, want ik drink zelf nauwelijks, maar in het verleden waren er momenten dat alcohol een, laten we zeggen, trouwe vriend voor het leven leek geworden. Zo iemand die, als het leven even tegen zat, of mee zat, dat kon ook, tegen je aanschurkte en fluisterde: "Wat denk je? Nog eentje? Ach nee, eentje is geentje. One for the road, buddy?" Als ik tegenwoordig drink moet het lekker zijn en mag het iets kosten. Kwaliteit boven kwantiteit. Tenzij dan in het stadion van mijn geliefde club, dan zijn ordinaire pinten best oké. Met mate en met maten.

Waarom hunkeren we zo naar richtlijnen van een ongedefinieerd hogeraf in ons leven? Zijn er echt Dagen Zonder Vlees nodig om ons te doen inzien dat de voedingsindustrie een loopje neemt met dierenwelzijn en dat onze biefstuk stilaan meer water dan vlees bevat? Of hebben we behoefte aan een religieus getinte onthoudingsperiode, zoals de traditionele vasten of de ramadan van de moslims? Kunnen we dat zelf niet verzinnen? Of kunnen we die informatie niet verzamelen en dan een wijs besluit nemen, voor onszelf, niet kaderend in een collectief bewustwordingsspektakel? Heb je een Tournée Minérale nodig om te beseffen dat alcohol een hard drug kan zijn? En dat het je benevelt? Ik vind dat vreemd. Na 125.000 jaar homo sapiens is autonoom denken blijkbaar nog steeds een probleem. We kunnen het niet alleen. We hebben een zetje nodig. Denk aan je lief op Valentijn! Zondag open voor al je kerstcadeaus! Drink geen alcohol! Eet geen vlees!

Laat me gerust! Ik wil Dagen Mét. Dagen met gezond verstand. Dagen met passie. Dagen met normbesef. Dagen met respect voor elkaar.. Dagen met levenslust. Dagen met liefde. Dagen met hoofdletter, kafka en een gouden randje, maar nu laat ik mezelf weer iets influisteren door Google met zijn favoriete zoektermen en dat gingen we dus niet doen. En weet u wat: u hoeft niet mee te doen. Beslis gewoon zelf. U kunt het!

Dagen mét. Zou daar geen concept rond te bedenken zijn?




  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post760

Leve de politiek!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 25, 2017 14:22:16

Zo, ik heb uw aandacht. Want natuurlijk vindt u dat geen terechte uitspraak en al zeker niet met dat uitroepteken op het eind. De georganiseerde corruptie, meneer. Niet te vertrouwen, die bende. Nee, zelf ga ik al jaren niet meer stemmen, ze kunnen de boom in. Allee, dat is toch een schandaal, wat je nu allemaal leest en hoort. Kreten uit het dagelijks bestaan.

De doorsnee Vlaming heeft het niet over 'politici', maar over 'polletiekers'. Dat is niet nieuw. Ik hoor dat al een jaar of dertig. Polletieker, als in: let op, of hij/zij zit in uw zakken. De kloof tussen burger en politiek is er niet zomaar gekomen. Of die afstand gecreëerd werd door de burger dan wel door de politicus, is een kip-of-het-ei-vraag. Wat was er eerst? Het misprijzen van de burger voor het beleid of het verwaarlozen van de Dorpstraat door de mannen en vrouwen in de Wetstraat? Maar of we dat nu leuk vinden of niet: we hebben de politiek nodig. (En de politiek heeft ons, burgers, nodig.)

Zonder de politiek zouden we letterlijk met getrokken messen tegenover elkaar staan. (Inderdaad, net wat u zegt, dóór de politiek gebeurt dat ook wel.) Zonder politiek zou de samenleving één grote chaos zijn, zonder regeltjes, zonder afspraken, zonder waarden en normen. Er zou na een tijdje iemand opstaan, die op een verhoogje zou springen en roepen: mensen, we moeten ons organiseren, want zo gaat het niet verder. We hebben mensen nodig die hun verantwoordelijkheid willen opnemen en die zich opofferen om de maatschappij beter te laten functioneren. Weet je wat, we zullen die uit ons midden laten verkiezen. Wie is er kandidaat? Wie mag er mee stemmen? Wie de meeste stemmen haalt, mag ons vertegenwoordigen. Politiek, dus. We kunnen niet zonder.

***

Zou ik als titel 'Leve de politici!' hebben durven te schrijven boven dit stuk. Ik aarzel. Ik denk het niet. Want hoezeer ik er ook van overtuigd ben dat de politiek onmisbaar is, des te meer stel ik vast dat politici zichzelf overbodig proberen te maken. Tot we helemaal terug bij af zijn en er iemand op een verhoogje moet springen en roepen dat we ons zullen moeten organiseren, en vertegenwoordigers aanstellen, en, weet je wat!, we zullen hen uit ons midden laten verkiezen.

Wat we de afgelopen veertien dagen hebben meegemaakt, sinds de publicatie van het Publipart-verhaal in Het Laatste Nieuws, wordt weleens een systeemcrisis genoemd. Dat klinkt lekker zwaarwichtig, maar is dat ook zo? Dan heb ik in mijn leven al heel wat systeemcrisissen meegemaakt. De politiek hobbelt van systeemcrisisje naar grote Systeemcrisis. Herinnert u zich de Nieuwe Politieke Cultuur nog? Een jaar of twintig geleden moet dat geweest zijn, in de nasleep van Zwarte Zondag, het Agusta-schandaal en de Dutroux-affaire. "Een Belgisch streven naar het verminderen van het politiek dienstbetoon en het cliëntelisme", lees ik op Wikipedia. 'Nieuwe Politieke Cultuur' staat daar in het rood, wat zoveel wil zeggen als: dit lemma verdient niet eens een uitgebreidere definitie.

Vreemd hé, iets waarover de kranten twee decennia geleden vol stonden en waardoor we na een tijdje de vlot bekkende afkorting NPC dagelijks in de mond namen, blijkt in intensieve internettijden niet eens een beschrijving van langer dan één zin waard te zijn. Gokje: zo zal het ook de Politieke Vernieuwing vergaan, waarover her en der al gesproken werd de voorbije weken. De afkorting PV doet trouwens iets te veel aan proces-verbaal denken. Nee, 'Politieke Vernieuwing' zal niet eens de longlist van Woorden van het Jaar halen, vermoed ik.

Vergeleken met Agusta en, nog wat vroeger, de uitspattingen van Vanden Boeynants en consoorten, was dat gedoe in de intercommunales en met de vele mandaten trouwens eerder een vorm van onbezonnen spielerei. Erg, maar niet erg. Schandalig, maar niet schandalig. Ziekelijk, maar niet ziekelijk. Al maak ik graag een uitzondering voor de maffiose praktijken binnen Publifin.

Er hadden geen koppen moeten rollen, als u het mij vraagt. Tom Balthazar had niet moeten opstappen, ook al begon hij toch wel rijkelijk laat na te denken over het maatschappelijke doel van Publipart, zijn rol daarin en de extra inkomsten die hij eruit vergaarde. En ja, als vertegenwoordiger van de sp.a had hij daar meer aandacht moeten aan besteden dan politici van een andere kleur en ideologie. Je kunt dat oneerlijk vinden, maar als je jezelf profileert als socialist ('Socialisme', volgens Van Dale: "(het streven naar) een sociaaleconomische orde waarin geen klassentegenstellingen bestaan"), dan moet je daar consequent naar handelen. De PS is het levende bewijs dat absolute macht absoluut corrumpeert, de sp.a staat ook veel te ver af van de socialistische idealen van weleer. Sociaal-democratie verhoudt zich tot socialisme zoals koffie verkeerd zich verhoudt tot ristretto: het oorspronkelijke product is nog maar in zeer verdunde vorm aanwezig.

Krijg het maar uitgelegd aan je kiezer dat je een serieuze zakcent bijverdient in een instelling die niet veel meer is dan een lege doos. Probeer de burger maar nader tot de politiek te brengen, als je uitspraken doet als "4.800 euro netto per maand voor een volksvertegenwoordiger? Dan krijg je alleen maar ambtenaren en leraren in het parlement!" Vierduizend achthonderd euro netto, salaire de misère, dat is drieduizend vijftig euro meer dan het mediaaninkomen, lees ik vandaag in de krant. En dan nog: een slimme ambtenaar of leraar is nog altijd beter dan een mislukte ondernemer of advocaat. Dat papa Michel volgende week maar gaat skiën in Oostenrijk — het mag terug! — en nadenkt over die domme uitspraak van 'm.

***

We moeten minder verkozenen des volks hebben, orakelden sommigen, opgejaagd door de waan van de dag wanhopig op zoek naar oplossingen. Reduceer het federale parlement van honderd vijftig naar honderd, of — waarom niet, nu we toch bezig zijn? — vijftig. Dat moet volstaan. Twee opmerkingen daarbij: alweer wordt zo het wetgevende niveau aangepakt, terwijl onze parlementen nu al zo weinig te zeggen hebben. En wie zegt er dat de geschrapte zitjes zullen toebehoren aan bekwame politici? Voor hetzelfde geld wordt het koren weggesmeten en blijven we opgescheept met het kaf.

Er is geen enkele garantie dat 'minder politici' gelijk staat aan 'meer kwaliteit'. Voorbeelden genoeg van gedreven politici die het niet hebben gehaald bij verkiezingen. Nog meer voorbeelden voorhanden van stoethaspels die zich dankzij het succes van hun partij tot op de banken van een parlement of gemeenteraad hebben gewerkt. In dit land verwarren we kwantiteit altijd met kwaliteit. Niet doen.

"De meeste politici die ik heb ontmoet, zouden nooit door een assessment voor een job als topmanager geraken," schrijft de zeer slimme medemens Frank Van Massenhove heden in zijn column in De Tijd. En nog: "De waarheid is dat de meeste mensen die onze parlementen en regeringen bevolken nooit zulke hoge inkomsten zouden hebben als ze in de privésector zouden werken." Er is dus wel degelijk een kwalitatief probleem in de politiek. Laten we dat aanpakken, als burgers. Laten we eerst eens goed bestuderen wie wat van plan is te doen en dan de juiste keuze maken, in plaats van lukraak met de vogelpik iemand aanduiden of een bolletje rood maken omdat dienen mens er wel sympathiek uitziet.

***

Als we klagen over de politiek, dan klagen we over de manier waarop wij de samenleving zelf hebben ingericht. Als we klagen over politici, dan klagen we over de mensen die wij een — excusez le mot — mandaat hebben gegeven. Als er dus van alles fout loopt in die wereld (en er loopt van alles fout in die wereld!), dan moeten we dat ook onszelf verwijten. Daarvoor hebben we geen nieuwe partijen nodig, want de versnippering werkt nu al verlammend. Veel van die uit de hand gelopen hobbyclubjes of cafégrappen zijn in het beste geval tijdelijke éénthemaverenigingen. In het slechtste geval roepen ze zomaar wat. We zijn niet links, we zijn niet rechts, we zijn averechts. Dat soort nonsensicale dingen.

Als we de politiek willen opkuisen, zullen we dat van binnenuit moeten doen. De bestaande partijen tot de orde roepen, zelf een engagement opnemen (en dat kan, voeg ik er snel voor mezelf aan toe, ook langs de zijlijn gebeuren), waakzaam blijven, beter nadenken over onze keuze in het stemhokje. Binnen die partijen moeten ze ook beseffen dat je sommige mensen de hele tijd kunt bedotten en alle mensen een deel van die tijd, maar dat je niet iedereen altijd en overal voor de gek kan houden.

Als we goede politici willen verkiezen, dan hangt daar een prijskaartje aan vast. Dat hoeft niet meer te zijn dan die 4.800 euro netto, al heb ik daar geen principieel bezwaar tegen. Kwaliteit mag wat kosten. Goed beleid is geld waard. Maar zorg er dan wel voor dat dat loon volstaat en dat elke vorm van cumulatie uitgesloten wordt, dat werkzaamheden binnen intercommunales deel uitmaken van het gewone takenpakket (en dus niet extra verloond worden) en dat de verleiding om bij te klussen in de privé wordt gereduceerd tot, laten we zeggen, nul.

Een kamervoorzitter die naast zijn riante loon een privébedrijf adviseert, dat is te gek voor woorden. Een premier die zich veertien dagen na zijn ontslag laat betalen door, datzelfde, privébedrijf, terwijl hij net voordien nog mee bedisselde hoe de grote concurrent van dat bedrijf moest gerund worden, dat is zoveel bruggen te ver dat zelfs de term 'onethisch' niet meer volstaat. Van die graaiende politici, verlos ons partijen en kiezers. Maar laten we ophouden om kinderen met het badwater weg te gooien. We hebben destijds het politieke dienstbetoon verketterd en grotendeels afgeschaft, omdat er te veel aan cliëntelisme werd gedaan, maar het gevolg was dat de Homo Politicus nóg verder af ging staan van Jan met de Pet. In plaats van sommige spelregels aan te passen, hebben we toen gewoon de sport geschrapt. Zo slim was dat, achteraf bekeken, nu ook weer niet.

De politiek is nodig. Politici zijn nodig. Dus, tegen beter weten en de tijdsgeest in: leve de politiek!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post759

INferNO

GeschiedenisGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 18, 2017 12:02:49

(Vanaf vandaag ligt 'INferNO', het boek dat Geert De Vriese en ik schreven over de brand in de Innovation van bijna vijftig jaar geleden, in de boekhandel. Bij wijze van teaser leest u hieronder het voorwoord uit het boek.)

Voor wie in de jaren zestig de luiers ontgroeid was, was het een ‘Waar was u toen...?’-moment. Zoals de moord op John F. Kennedy dat drieënhalf jaar voordien was geweest, of een paar jaar later de eerste maanlanding of, heel veel later, 9/11. Waar was u toen op 22 mei 1967 de chique Innovation afbrandde in de Nieuwstraat in Brussel? De auteurs van dit boek - respectievelijk vijf en acht op dat ogenblik - vernamen het pas ’s avonds, wanneer het nieuws de nationale televisie had gehaald, op Brussel Vlaams, zoals de VRT-televisie toen nog heette in de volksmond. ‘Zware brand in het Brusselse grootwarenhuis Innovation,’ klonk het plechtig en ook enigszins terughoudend, zeker als je de berichtgeving vergelijkt met vandaag. Er waren toen nog avondkranten, die halsoverkop een nieuwe voorpagina kregen met het eerste nieuws over misschien wel tien doden. Tien werd tientallen, tientallen werd officieel 251, officieus 323. Tweeënzeventig mensen blijven voor eeuwig vermist en de verwarring rond het definitieve aantal slachtoffers zou daarmee te maken kunnen hebben. Daarmee werd de brand in de Innovation - als we afgaan op het officiële dodencijfer - de op een na grootste ramp op vaderlandse bodem, elf jaar nadat de mijnramp in Marcinelle het leven had gekost aan 262 kompels.

Door een journalistieke bril uit de jaren zestig bekeken kreeg de gebeurtenis best wel veel aandacht. Maar stel u daar dus geen extra journaals of 24 uur op 24 live-verslaggeving bij voor. De radio bracht een extra nieuwsuitzending een dik half uur na het uitbreken van de brand en verder om het uur een bulletin met een update van die ene, toevallige journalist ter plekke. De televisie begon haar uitzendingen die avond uitzonderlijk vijf minuten vroeger dan normaal. Om vijf voor… halfzeven. Avondkranten hinkten hopeloos achterop, nieuwssites waren zelfs nog geen sciencefiction, de meeste mensen vernamen het nieuws met minstens een halve dag vertraging. Wie geen televisie had en bij wie de radio niet aan stond, las het pas de ochtend nadien in de krant, hoorde het op de tram, de bus of de trein, of vernam het van een collega op het werk.

In dit boek brengen we een minutieuze reconstructie van de feiten. Bijna letterlijk, wat de eerste uren betreft. Van minuut tot minuut. Met getuigenissen van toen én van nu, al worden die bijzonder schaars, vijftig jaar na datum. Waar mogelijk hebben we ze opgezocht, de overlevenden, nabestaanden, betrokkenen. Zij zijn de unieke getuigen van een historische gebeurtenis die in het collectieve geheugen gegrift staat. Een rampenfilm, maar dan in het echt.

Sta ons toe u terug mee te nemen naar 22 mei 1967. Een dag die begon als een doordeweekse maandag in een doordeweekse week.

Geert De Vriese en Frank Van Laeken, INferNO. De brand in de Innovation, 256 blz., Houtekiet, 21,99 euro.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post758

Vreemdelingen

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 11, 2017 12:55:08

Vreemdelingenwet. Ik haat het woord.

Vreemdeling: 1) Buitenlandse man of vrouw. 2) Persoon die ergens niet bekend is — onbekende. 3) Persoon die op enig terrein niet thuis is. (bron: Van Dale)

De 'vreemdelingenwet' die donderdagavond werd goedgekeurd door een parlementaire meerderheid werd door staatssecretaris voor Asiel en Migratie Francken bedacht om een zeventigtal personen die "een gevaar vormen voor de openbare orde of de nationale veiligheid" uit het land te kunnen zetten. Veroordeelde criminelen, maar ook lieden die verdacht worden van terrorisme of zeer zware feiten. Aan de Dienst Vreemdelingenzaken om knopen door te hakken. Duim omhoog: we twijfelen, u mag blijven, voorlopig toch. Duim omlaag: u moet hier weg. Ook al bent u hier geboren of bent u voor uw twaalfde definitief naar hier verhuisd. Ook al staat er bij nationaliteit: 'Belg'. Ook al weten we begot niet wat er met die zware criminelen zal gebeuren eens ze ons grondgebied hebben verlaten. Après nous le déluge?

Vrouwe Justitia huilt bittere tranen. Ze is dan ook een wereldvreemde, al wat ouder wordende mevrouw, die zich nog herinnert dat er heksenverbrandingen waren. Dat er nog een tijd is geweest waarin het traag malende recht de pas werd afgesneden door sheriffs en andere schietgrage individuën. Dat we eerst moesten handelen en dan pas nadenken.

Nu zijn die terroristen geen doetjes, dat weet ik ook wel. Ik zie ze liever achter tralies dan met een bomgordel rond hun lijf op een publieke plek waar veel volk rondloopt. Maar wel na een correcte ingreep van de politie en in afwachting van een eerlijk proces, graag. Daarom heet België vooralsnog een rechtsstaat. Vooralsnog, zoals in: de verandering is op til. De jacht op de rechterlijke macht is ingezet. Wereldvreemd. Inert. Onbetrouwbaar. In naam van onze vrijheden, waarden en normen zijn we bereid een flink stuk van die vrijheden op te offeren en die waarden en normen... ach, het zijn tenslotte maar woorden.

***
Een paar jaar geleden schrapten de stad Gent en de krant De Morgen de term 'allochtoon' uit hun vocabularium. Ze hebben het verkeerde woord geofferd. Veel meer dan 'allochtoon' (Van Dale: "Van elders aangevoerd of afkomstig; niet-inheems; vreemd; niet-oorspronkelijke bewoner") legt 'vreemdeling' de nadruk op iets dat afwijkt van de norm. De doorsnee autochtoon houdt hier niet van vreemd. Vreemd, als in: er anders uitziend, een andere taal sprekend, zich anders gedragend.

Als we mensen die hier geboren zijn of die hier het grootste deel van hun leven hebben doorgebracht, vreemdelingen blijven noemen, dan zeggen we eigenlijk: ze horen hier niet écht thuis. We tolereren hen misschien dan wel (af en toe mogen we op de thee — bah, die kleffe, mierzoete muntthee, maar ach, ze doen wel hun best hé — of doen we een klapke door het gat in de haag), maar echt aanvaarden: neen.

Dit gaat over veel meer dan die buslading met zeventig criminelen. Dit gaat over een algemene attitude. Want wie garandeert ons dat het bij die zeventig blijft? En wie is er zeker van dat de nieuwe wet alleen zal worden toegepast op (would be-)criminelen en niet op mensen met een ander kleurtje die zich een beetje afwijkend gedragen? Dansende moslims, bijvoorbeeld, gesteld dat die ooit worden gevonden? (Gelezen op de officiële Twitteraccount van N-VA, na een reactie van een volger: "Het zou onverantwoordelijk zijn om louter te focussen op criminele illegalen en de grote groep van legale vreemdelingen die zich misdragen ongemoeid te laten.") En dan nog: als dat onze criminelen zijn — hier geboren en/of getogen —, waarom willen we dat probleem dan doorschuiven naar anderen? Ons probleem, onze oplossing.

***

Wahabieten en salafisten, daar werd van de week ook over geschreven en gesproken. Religieuze fanatici die in de zevende eeuw zijn blijven hangen. Fundamentalisme dat uit Saudi-Arabië werd geëxporteerd en laat dat nu net een fijne handelspartner zijn. Die investeren binnenkort wellicht in de haven van Antwerpen: salaam aleikum! Die zorgen ervoor dat de winstcijfers van FN Herstal in het groen blijven: salaam aleikum! (Zei Elio Di Rupo ooit over: "Als wíj hen geen wapens verkopen, dan doen anderen dat wel!", tegen dat soort sociaal-democratisch simplisme kan geen Internationale op!) Die zijn ook nog altijd welkom in Trumpland: salaam aleikum!

De islam is een gevaar, zo wordt ons om de oren geslagen, maar de gevaarlijke islamieten blijven welkom. Het lijkt wel de war on drugs: die viseert ook alleen het middelgrote en kleine grut. Als het gaat om het oprecht bestrijden van Het Kwaad, gedragen onze beleidsmensen zich als vreemdelingen.

***

Zullen we 't straks opnieuw hebben over gastarbeiders? Liggen die bordjes met 'Interdit aux Nord-Africains' nog op zolder? Maken we er best nieuwe met de tekst 'Verboden aan niet-blanken'? Nog even en ze komen weer van pas.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post757

Marc

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 04, 2017 12:47:24

Directeur Woord en Directeur Muziek noemden we onszelf. Ik was verantwoordelijk voor alle woordprogramma's, hij voor alles wat muziek was. Het idee van de ronkende titels kwam van mij, beïnvloed als ik begin jaren tachtig was door het instituut dat ik in mijn wildste dromen als mijn toekomstige werkomgeving zag, de Belgische Radio en Televisie aan de lichtelijk majestueuze Reyerslaan in het verre Brussel. Hij was niet zo van de titulatuur. Hield niet van uiterlijk vertoon. En zonder visitekaartjes — daar hadden we bij een linkse vrije radio geen centen voor — klonk het ook een beetje hol. FM2000 was de zender en we vonden ons de beste van Antwerpen en directe omgeving, en dat alleen maar omdat we niet tot in Alaska, Kaapstad en Sydney te horen waren.

The Magic Mushroom, zo heette het programma dat hij van bij Radio Delta had meegebracht, samen met zijn muzikale lotgenoot Louis. Hij draaide wat we toen 'de betere muziek' noemden. Daar zat Van Morrison tussen. En Neil Young. Of Eric Clapton. Maar ook minder bekend werk. En na een tijdje verdwenen Van, Neil en Eric uit de playlist en kwamen er obscure parels in de plaats. Obscuur, als in: onbekend. Parels, als in: geweldige ontdekkingen. De vroege R.E.M., bijvoorbeeld. Of The Triffids, een niet onaardig bandje uit Perth, zo leerden we dankzij zijn omstandige uitleg bij de uitgekozen nummers, met die zachte stem van hem, die zo in contrast stond met dat imposante, boeddha-achtige lijf. Deze autoloze jongen liftte weleens mee naar concerten. Zo ontdekte ik in 't Stuc in Leuven The Triffids voor Marc Mijlemans en de rest van Vlaanderen dat deden. Werd ik bijna letterlijk weggeblazen door The Butthole Surfers, al had dat meer met de combinatie van een overijverige rookmachine en een vuurspuwende zanger te maken dan met de muziek.

En zo ging ik, met dank aan hem, houden van onafhankelijke bands, die haaks op de totalitaire muziekindustrie van die dagen hun ding deden. I didn't want my MTV, ik wou dat video de radiosterren niet vermoord had. Maar naarmate ik, met vertraging, ontdekte wat hij al een tijdje kende, was hij alweer drie stappen verder, op zoek naar nieuwe, steeds obscuurdere artiesten. Psychedelica was zijn ding. We lachten er soms mee: 'Oei, The Triffids hebben meer dan vijf platen verkocht, hij zal ze niet meer goed vinden!' Ja, hij was daar compromisloos in en ook wel een beetje drammerig, soms. Maar na het verdwijnen van FM2000 en de overstap die hij samen met Louis maakte naar de nog linksere Radio Centraal kon de Antwerpse luisteraar die zonder oorkleppen door het leven ging, nieuwe muziek leren kennen. Dat deed hij tot een dag of tien geleden.

Zijn muziekkeuze was te nemen of te laten, zoals hij dat ook zelf was. In de zomer in T-shirt, in de winter in een dun shirt met lange mouwen, daaronder een flodderige jeans en halfversleten schoenen. Halflang haar. Op het eerste gezicht: een hippie. Op het tweede gezicht ook, trouwens, maar daarachter ging een allesbehalve naïeve man schuil. Geen simplistische wereldverbeteraar. Bereisde het Verre Oosten, bracht van ginder koffers vol plaatselijke muziek mee.

Ik heb hem ooit helpen verhuizen omdat de vloer van zijn appartement dreigde te bezwijken onder de vijfduizend elpees die netjes geklasseerd in platenkasten wachtten op grijpgrage handen. Hij wist precies waar wat stond. Na de verhuis liep ik dagenlang kromgebogen. Hij juichte, toen zijn werkgever hem vertelde dat hij mocht opkrassen. Kon ie de hele dag met muziek bezig zijn, in plaats van als loonslaaf op te moeten draven op een weinig inspirerende werkplek.

***

Marc is niet meer. Vermoedelijk heeft zijn hart het begeven, vijfenzestig jaar jong, na een niet altijd even gezond leven. Ik hoop dat hij net voordien nog iets nieuws ontdekt heeft. Oezbeekse punk, Mongoolse heavy metal, Peruaanse psychedelica. Zoiets. Omdat muziek zijn lange en helaas toch ook veel te korte leven was.

***

Hoe gaat dat met vriendschappen die niet echt close zijn, maar waaruit wederzijdse waardering blijkt? Je ziet en hoort elkaar steeds minder, verliest elkaar uit het oog. De laatste keer dat ik hem zag was op een begrafenis van een gemeenschappelijke vriend van 61. De keer daarvoor was ook op een herdenking voor een net overleden maat. Het lot van ouder wordende mensen: er moet iets te vaak afscheid worden genomen.

***
Donderdag zal Louis The magic mushroom volledig in het teken stellen van Marc. "U luistert dus op eigen risico," voegde hij eraan toe in de mail waarin hij het droevige nieuws aankondigde. Als u in Antwerpen woont, kunt u dat ook doen. Van half tien tot half twaalf 's avonds, Radio Centraal, 106.7. 'Encyclopedia psychedelica', lees ik op de website van de zender. Een nieuwe wereld zal voor u open gaan.

Dank, Marc, dat je me nieuwe muzikale werelden hebt doen ontdekken. O ja, die visitekaartjes met 'Directeur Muziek' erop liggen klaar, mocht je zin hebben om ze te gebruiken. Als iemand die titel verdiende, was jij het wel.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post756

(mm)

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 28, 2017 12:53:40

"Wie àlles wil weten over iets, zal niets weten over alles." - (mm)

***

"58 worden is niets, 58 zijn is heel erg," zei niemand ooit. Dus ga ik niet verder zeuren over ouder, grijzer en — ach, bij wijze van petieterige compensatie — wijzer worden. 27 januari is al dertig jaar die dag van het jaar dat mijn geboortedag samenvalt met de sterfdag van Marc Mijlemans. Journalist. Stylist. Professioneel mijmeraar. Humorist. Lees Mijl op Zeven: Nagelaten Werk en proef van die unieke stijl.

(mm), zo leerden we 'm kennen. Hij schreef onvergetelijke dingen als "Acteur zijn is worden wat men wilde worden, om zo een ander te kunnen zijn", "Een cursus naaien: kunnen ook gaten in de ziel als sokken worden gestopt?" of "Het moet vreselijk zijn om door je vader begrepen te worden". Daar konden wij, twintigers van toen, oudere jongeren van nu, een hele week op kauwen, tot er weer een nieuwe Humo in de winkel lag. Het waren die zinnetjes die het troosteloze leven in de jaren 80 de moeite waard maakten. Balsem voor de ziel.

Toen stierf zijn vrouw, nauwelijks 25, aan een hersenbloeding. En niet al te langzaam en des te zekerder ging van dan af ook (mm) dood. Week na week een beetje meer. Tot hij op 27 januari 1987, anderhalf jaar na de dood van zijn geliefde C., door verdriet en een vieze kanker overmand werd. "Ik dood de tijd: het is hij of ik," schreef hij. Het is (mm) geworden. De tijd wint altijd, of je nu 58 of voor altijd 28 bent. "28 zijn is niets, geen 29 worden is heel erg," dachten we dertig jaar geleden, toen we het trieste nieuws vernamen.

***

"De mens is een duister, doodlopend straatje waarin, tegen muren aangeplakt, vele gangsters schuilen." - (mm)

***

De week begon met een Vlaams model dat de interseksualiteit bezong en eindigde met verhalen van seksueel misbruik. Met de (mm) van machtsmisbruik. Daar dook de in deze materie onvermijdelijke Roger Vangheluwe weer op. "Ik ken u niet," las hij voor van een spiekbriefje, toen hij geconfronteerd werd met iemand die zei dat hij een van de slachtoffers was van monseigneur. "Een fabulant," zo noemde de advocaat van het Brugse monster de man. Kan zijn: jezelf in een slachtofferrol fantaseren is niet ondenkbaar. Het vermoeden van onschuld bestaat ook in zaken van seksueel misbruik. Zij het dat het bij Vangheluwe het vermoeden van een druppeltje onschuld in een diepe, gitzwarte oceaan van schuld is. Machtswellustelingen die wit prediken en zwart doen, die puur voor hun eigen lustbeleving jonge onwetenden uitpikken en hen tot zwijgen dwingen, die achteraf spreken van "Ach, dat was zo een relatietje", als ging het om de eerste onhandige tongkus van twee pubers, verdienen de hel op aarde. Punt.

De advocaat van de duivel maakte de tongen los met zijn 'fabulant'. Onbekende tongen die anoniem of open en bloot getuigden. Maar ook bekende tongen: Chris Dusauchoit en Valerie Van Peel, die erover schreven of praatten. Die het hadden over blijvende littekens. Die het ontkennen van het misbruik haast even erg vonden als het bepotelen-en-nog-wat-meer zelf. Die benadrukten dat daders moeten toegeven wat ze gedaan hebben om het slachtoffer te helpen met dat litteken te kunnen leven.

't Is een bekend fenomeen: slachtoffers voelen zich dader. Je hoort dat bij verkrachtingen en seksueel misbruik van jongeren, maar ook bij racisme en seksisme. Slachtoffers schamen zich, zijn bang voor represailles, vragen zich af: is het niet mijn eigen schuld geweest? Wat heb ik verkeerd gedaan? En ze zwijgen. Heel lang. Voor altijd, soms. Of ze stappen eruit, omdat ze niet met die zwarte vlek kunnen leven. Lees vandaag het verhaal van Benjamien in De Morgen en huiver.

En de daders, zij doen voort. Op zoek naar een nieuw slachtoffer, liefst zo onschuldig en gewillig mogelijk. Nu de tongen zijn losgekomen, is het te hopen dat vele slachtoffers zich luid laten horen en dat ze zich kunnen optrekken aan getuigenissen van lotgenoten. De media moeten hen een megafoon aanreiken en er niet van wakker liggen dat steeds hetzelfde wordt gefluisterd, gezegd of geschreeuwd. Herhaling móet soms, is goed. We kunnen niet genoeg blijven herhalen dat de samenleving moet worden afgeschermd van zieke geesten.

***

"Vermijd een houten kop in een bos met spechten!" - (mm)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post755

Amerikaans Belang

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 21, 2017 13:08:47

20 januari 1981. Om 18 uur onze tijd, pal op het middaguur Washingtontijd, legt een B-acteur de eed af als nieuwe president van de Verenigde Staten. De veertigste in de rij. Een republikein. O, wat haten we de man, links en jong als we zijn. De man is de baarlijke duivel, zal de wereld in het verderf storten, samen met die ijzeren vrouw in Downing Street 10 in Londen. Neoliberalisme wordt de norm in de vrije wereld. Ongebreideld kapitalisme, daar zal het de volgende vier jaar om draaien. Vier jaar worden four more years en eigenlijk eight more years, want vanaf januari 1989 neemt zijn vice-president de honneurs waar.

Heimwee naar Ronald Reagan. Dat voelde ik gisteren zowaar, nog altijd links maar een pak minder jong. Reagan was een middelmatige politicus, maar hij had wel al acht jaar politieke ervaring opgedaan als gouverneur van de belangrijke staat Californië. En hij omringde zich met keurpersoneel. Réchts keurpersoneel, dat wel, en dat moesten we, links en jong zijnde, haten, maar wel mensen met een visie, of je die nu goed vond of niet. Vice-president George H. Bush was baas van de CIA geweest. Minister van Buitenlandse Zaken Alexander Haig was nog stafchef onder presidenten Nixon en Ford, en daarna baas van de NAVO. Zijn opvolger George Shultz had ervaring als begrotingsminister. Minister van Defensie Caspar Weinberger was een havik met verstand. Gespecialiseerd in armworstelen met de Sovjets, de vijand, maar met een concreet einddoel voor ogen en dat was niet de vernietiging van de wereld. Minister van Financiën Donald Regan introduceerde de Reaganomics, een hyperkapitalistische kortetermijnvisie, die uitging van trickle-down economics: help de rijken en zij zullen de armen helpen. Complete nonsens, in de praktijk, en zowel moreel als economisch verwerpelijk — onder Reagan werden de armen armer én talrijker, en bereikte de staatsschuld recordhoogtes —, maar het was tenminste een visie, hoe pervers en kortzichtig ook.

Helemaal anders wordt het onder Donald John Trump, die een zootje ongeregeld om zich heen verzamelde. De nieuwe minister van Buitenlandse Zaken heeft vooral ervaring als zakenman, is goed in het paaien van de vroegere erfvijand Rusland. De nieuwe minister van Onderwijs vindt dat scholieren wapens mogen dragen om zich te beschermen tegen grizzlyberen, die, zoals bekend, frequent voorkomen in de steden. Klimaatnegationisten, creationisten en andere kwistenbiebels zullen minstens vier jaar lang het beleid gaan bepalen, aangevuurd door een narcistische egoïst, die zichzelf in het middelpunt van de belangstelling wurmt. Een C-acteur: te slecht voor de film, goed genoeg om verkozen te worden tot president. The American Nightmare.

***

"To a few of us here today this is a solemn and most momentous occasion, and yet in the history of our nation it is a commonplace occurrence. The orderly transfer of authority as called for in the Constitution routinely takes place, as it has for almost two centuries, and few of us stop to think how unique we really are. In the eyes of many in the world, this every 4-year ceremony we accept as normal is nothing less than a miracle." - Ronald Reagan, 1981

"Today's ceremony, however, has very special meaning. Because today we are not merely transferring power from one administration to another, or from one party to another -- but we are transferring power from Washington, D.C. and giving it back to you, the American People. For too long, a small group in our nation's Capital has reaped the rewards of government while the people have borne the cost. Washington flourished -- but the people did not share in its wealth. Politicians prospered -- but the jobs left, and the factories closed.

The establishment protected itself, but not the citizens of our country. Their victories have not been your victories; their triumphs have not been your triumphs; and while they celebrated in our nation's capital, there was little to celebrate for struggling families all across our land. That all changes -- starting right here, and right now, because this moment is your moment: it belongs to you." - Donald Trump, 2017

***

Waar Reagan het momentum aangreep om het plechtige van de machtsoverdracht te illustreren, begon Trump na een paar inleidende frasen zijn voorgangers en bij uitbreiding de hele politieke klasse, inclusief zijn 'eigen' republikeinse partij, te schofferen.

***

"You and I, as individuals, can, by borrowing, live beyond our means, but for only a limited period of time. Why, then, should we think that collectively, as a nation, we're not bound by that same limitation? We must act today in order to preserve tomorrow. And let there be no misunderstanding: We are going to begin to act, beginning today. The economic ills we suffer have come upon us over several decades. They will not go away in days, weeks, or months, but they will go away. They will go away because we as Americans have the capacity now, as we've had in the past, to do whatever needs to be done to preserve this last and greatest bastion of freedom." - Ronald Reagan, 1981

"The wealth of our middle class has been ripped from their homes and then redistributed across the entire world. But that is the past. And now we are looking only to the future. We assembled here today are issuing a new decree to be heard in every city, in every foreign capital, and in every hall of power. From this day forward, a new vision will govern our land. From this moment on, it's going to be America First." - Donald Trump, 2017

***

Reagan noemde zijn Amerika het laatste bastion van vrijheid. Redelijk blasé, als u het mij vraagt, maar het paste in de tijdsgeest. 'America First' gaat nog een stap verder. Dit is het 'Eigen volk eerst' van een man die, toegejuicht door de kopstukken van extreemrechtse Europese politici, een nieuw soort politieke beweging uit de grond heeft gestampt. Laten we zeggen: Amerikaans Belang. Of Amerikaans Blok. Je belooft eender wat aan eender wie en kondigt aan dat de problemen in een zucht zullen verdwijnen. Populisme.

Het project van Ronald Reagan heette Amerika. Het project van Donald Trump heet Donald Trump. Ook al verpakt hij dat handig in beloftes die alle richtingen uitwaaien, van extreemrechts tot centrumlinks. Een zakenman die the American way rijk is geworden, met af en toe vallen, vaker opstaan, hier en daar een beetje vals spelen door bijvoorbeeld nauwelijks belastingen te betalen. Deze man kakt vanuit zijn gouden toren gouden keutels op het hoofd van het nietsvermoedende plebs, dat hij enkel met de kont aankijkt. En de naïeve Amerikanen die op hem stemden, eten de stront op als was het een driesterrenmaal. Dankbaar.

***

To those neighbors and allies who share our freedom, we will strengthen our historic ties and assure them of our support and firm commitment. We will match loyalty with loyalty. We will strive for mutually beneficial relations. We will not use our friendship to impose on their sovereignty, for our own sovereignty is not for sale. As for the enemies of freedom, those who are potential adversaries, they will be reminded that peace is the highest aspiration of the American people. We will negotiate for it, sacrifice for it; we will not surrender for it, now or ever. Our forbearance should never be misunderstood. Our reluctance for conflict should not be misjudged as a failure of will. When action is required to preserve our national security, we will act. We will maintain sufficient strength to prevail if need be, knowing that if we do so we have the best chance of never having to use that strength. - Ronald Reagan, 1981

We will follow two simple rules: Buy American and hire American. We will seek friendship and goodwill with the nations of the world -- but we do so with the understanding that it is the right of all nations to put their own interests first. We do not seek to impose our way of life on anyone, but rather to let it shine as an example for everyone to follow. We will reinforce old alliances and form new ones -- and unite the civilized world against radical Islamic terrorism, which we will eradicate completely from the face of the Earth. At the bedrock of our politics will be a total allegiance to the United States of America, and through our loyalty to our country, we will rediscover our loyalty to each other. When you open your heart to patriotism, there is no room for prejudice. The Bible tells us, "How good and pleasant it is when God's people live together in unity." We must speak our minds openly, debate our disagreements honestly, but always pursue solidarity. When America is united, America is totally unstoppable. - Donald Trump, 2017

***

My two cents, na minder dan 24 uur president Trump: het wordt niet zo erg als gevreesd werd. Het wordt erger. Véél erger. Denk daarbij niet aan een losgeslagen gek die op een maandagochtend op de nucleaire knop drukt omdat hij met het verkeerde been uit zijn gouden bed is gestapt, dat is me te cartoonesk. Denk wel aan een populist die diep vanbinnen het volk haat en die de Verenigde Staten van Amerika minder verenigd zal maken, die zal kiezen voor isolationisme en protectionisme, en die van politiek egoïsme de norm zal maken. Je zal maar een jonge Syriër zijn: die moet het nu maar zelf verder uitzoeken. Niemand wil hem helpen. Het aftellen naar 2021 is begonnen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post754
« VorigeVolgende »