Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Rebel Radja

SportGeplaatst door Frank Van Laeken vr, april 14, 2017 12:46:01

George Best. Ilie Nastase. John McEnroe. Eric Cantona. Mario Balotelli.

We houden van rebellen, in de sport en in de samenleving als geheel. We lezen alles wat er over hen verschijnt, we kijken naar alles wat ze doen, in de hoop dat ze weer eens flink buiten de lijn kleuren. O wat vonden we het met z'n allen prettig dat McEnroe tekeerging tegen de umpire: "You can't be serious man, you cannot be serious!" "That ball was on the line. Chalk flew up! How can you possibly call that out?!" "Answer my question. The question, jerk!" Dat George Best weer eens dronken gespot was in de armen van een of andere Miss World, smullen was dat. "When the seagulls follow the trawler, it is because they think sardines will be thrown into the sea", zei Eric Cantona droog op een persconferentie, kort nadat hij een supporter van de tegenpartij met een karatetrap had aangevallen. De aanwezige perslieden noteerden het gretig en beseften niet dat die uitspraak een verbale karatetrap in hun richting was. Misschien had die goede Eric beter een metafoor met aasgieren gebruikt dan met zeemeeuwen, maar soit. Mario "Ja, ik denk dat ik een genie ben, maar geen rebel" Balotelli vinden we allang niet meer interessant als voetballer. Wel, wat heeft nu weer gedaan? En, wie is die schoonheid naast hem? Já, eindelijk, een rode kaart!

Jeanne d'Arc. Pablo Picasso. Jim Morrison. Serge Gainsbourg. Kurt Cobain.

Enfants terribles noemen we hen. Vreselijke kinderen, in een slechte vertaling. Kinderen die je niet zelf in huis wil hebben, dat zou pas de hel zijn. Maar op een veilige afstand, geen probleem. Laat ze gerust witheet van woede een racket in gruzelementen smijten of lallend een gevecht uitlokken in een exclusieve discotheek of een vervelende tegenstander doormidden proberen te trappen of hun racewagen op de plek van een gehandicapte zetten of... Mag je niet doen, jongen, maar we vergeven het je. Want je bent een rebel. Je doet wat wij zouden willen doen, maar niet durven. We geven het toe: we zijn stikjaloers!

Mae West. James Dean. Marlon Brando. Sean Penn. Charlie Sheen.

We houden van rebellen with of without a cause. We zouden echt niet willen dat ze plots een normaal leven beginnen te leiden en dat ze onder een fleece op de bank naar tv zitten te kijken. Saaie boel. Ruziestokers willen we. Licht ontvlambare types. Kerels die eerst slaan en dan nadenken. Waarom denkt u dat die Trump zo populair is bij extreemrechtse kwieten? Hij zegt wat zij willen maar niet durven zeggen. Dat James Dean verongelukte maakte hem alleen maar populairder. Stel dat die goeie Jimmy twee maanden geleden zijn 86ste verjaardag had gevierd: boring!

***

"When I'm good, I'm very, very good, but when I'm bad, I'm even better" - Mae West

***

Rik Coppens. Johan Anthierens. Robbe de Hert. Jean Pierre Van Rossem. Radja Nainggolan.

We houden van rebellen, tenzij ze van bij ons zijn. Hoe aanraakbaarder een rebel is, hoe minder interessant we hem of haar vinden. We willen natuurlijk niet naast George Best in de kroeg staan, zeker niet als hij óns meisje wel ziet zitten en met haar begint te kletsen. We willen niet in het publiek zitten als John McEnroe weer een uitbarsting krijgt, want we hebben betaald om tennis te zien, geen praatsessie. Laat die Trump maar in het Witte Huis zitten en niet in de Wetstraat 16, want dan vinden we hem een malloot. Een beetje dwarsliggen mag nog, pakweg een coureur die al eens een snuifje coke door zijn neusgaten jaagt. Maar niet elke week, nee, dankuwel.

Radja Nainggolan zat met een te hoog alcoholgehalte in het bloed achter het stuur van een auto. Of hij daar nu alleen in zat, wachtend op pechverhelpers om zijn lekke band te vervangen, dan wel dat hij heel even de plaats van de nuchtere chauffeur had ingenomen omdat er net een politiecombi arriveerde, werd tot petite histoire gereduceerd, al is het cruciaal: dronken rijden doe je niet. Dronken meerijden is vooralsnog niet verboden. Maar het kwaad was geschied: een overijverige agent vergat even dat hij gebonden is aan beroepsgeheim en discretie, wilde eindelijk die vijftien seconden populariteit opeisen, en lekte het naar de pers. En die maakte er een staatszaak van.

Had Nainggolan dit gedaan in Rome, dan hadden we hem een malle, maar sympathieke jongen gevonden, "die gast met die kuif en die tattoos", allee, wat doet hij nu weer? Omdat het in Sint-Niklaas gebeurde, de nacht na een interland, drie dagen voor een volgende, werd het not done. Erger dan de bijtgrage Luis Suárez, want die deed (doet?) zijn vampierentrucjes in het buitenland. Weg met Radja!

Radja Nainggolan had te veel gedronken en dat hoort niet voor een voetballer met een voorbeeldfunctie. Ook roken behoort voor een sportman tot afwijkend gedrag. Je lichaam vol tattoos zetten en rondlopen met een opzichtige hanenkam, dat vindt de goegemeente ook nogal choquerend. Maar het enige wat ons zou moeten interesseren, is: is die Nainggolan een goede voetballer en hoort hij thuis in de selectie van onze nationale ploeg? Het enige waar de bondscoach zich mee zou moeten bezighouden, is: kan ik die Nainggolan gebruiken in mijn kern richting wereldbeker en hoe zorg ik ervoor dat hij voldoende discipline opbrengt om te kunnen presteren op niveau én aanvaard te worden binnen de groep? Ik denk: we kunnen Nainggolan gebruiken in de volgende interlands en volgend jaar in Rusland. Een aanjager van zijn kaliber is uniek. Of ziet u liever de saaie Witsel of de technisch kreupele Fellaini aan het werk?

Laten we voor één keer doen alsof die Nainggolan een rebel uit een ver, vreemd land is, die heel af en toe het nieuws haalt met een uitspatting. Zouden we hem dan koesteren of vervloeken? Zouden we hem dan interessant of vervelend vinden? Zouden we dan aan de toog "Zo iemand kunnen wij goed gebruiken!" zeggen of niet?

Moeilijke keuze voor Roberto Martínez, want hij heeft altijd gelijk én ongelijk: ofwel sluit hij een speler in de armen die een nuttige rol kan spelen, ofwel verzwakt hij zijn elftal. Ofwel neemt hij het risico dat een niet al te streng optreden anderen op ideeën brengt, ofwel stuurt hij een duidelijk signaal uit dat dit gedrag niet getolereerd kan worden. Zegt hij "So what?" of "Dit is een brug te ver!"? Eden Hazard werd voor één wedstrijd gebannen omdat hij na een vroege vervanging demonstratief een hamburger was gaan eten buiten het stadion. Misschien Nainggolan symbolisch de volgende interlandperiode thuislaten en hem in het najaar opnieuw selecteren? Hij kan ons in Rusland nog van dienst zijn. Zorg er dan wel voor dat er geen alcoholische drank zit in de minibar van de kamer en dat er geen nachtwinkel in de buurt van het spelershotel is.

***

"I like a man who's good, but not too good - for the good die young, and I hate a dead one" - Mae West





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post767

Roept u maar!

CommunicatieGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 08, 2017 12:58:25

"Geen commentaar". Gevleugelder werden zijn woorden zelden. Daarmee moesten naar beklijvende uitspraken of tersluikse onthullingen peuterende journalisten het, na uren in de druilerige regen gewacht te hebben, meestal stellen. Een beetje bars geformuleerd, zo van: wat staat gij hier nog te doen, manneke? Ga toch naar huis of naar de kroeg! Jean-Luc Dehaene was geen man van het protocol en nog veel meer minder van de spraakmakende oneliner. "Een politicus van de vorige eeuw", noemde hij zich een paar jaar ver in deze eeuw. In die vorige eeuw, de twintigste, mocht u onderweg de tel zijn kwijtgeraakt, hing in vele huishoudens een bordje aan de wand met daarop de tekst "Spreken is zilver, zwijgen is goud". Ouders snauwden hun kroost nog weleens "Ge moet zwijgen aan tafel als de volwassenen spreken!" toe. Op snerpende toon. Zo van: zo is het en niet anders. En zo is het altijd geweest en zal het altijd zijn. Dachten ze.

Zo was het en niet anders. "Geen commentaar" is vandaag "Altijd commentaar" geworden. Wachtende journalisten kunnen besloten vergaderingen nu rechtstreeks volgen. Altijd is er wel iemand die wat er in het diepste geheim gezegd wordt onmiddellijk sms't of whatsapp't naar een bevriende reporter. Als politieke leiders uit de vergadering komen, kunnen de journalisten hen meteen voor de voeten werpen wat ze zelf juist gezegd of gehoord hebben. Er wordt niet meer gehengeld naar hapklare brokjes nieuws. Dat staat al lang op de site ("Later meer..."). Of op Twitter. "Uit betrouwbare bron vernemen we". "BREAKING!" Soms tweet een aanwezige zelf al wat net voordien in alle discretie besproken werd. Altijd commentaar.

De president van Amerika heeft altijd commentaar. Vooraf, op het moment zelf, achteraf. Altijd. En wat zo mooi is: het is traceerbaar. Want het staat op Twitter. Zo konden we de voorbije dagen de uitspraken van Donald Trump, de president, vergelijken met die van Donald Trump, de kandidaat, of Donald Trump, de grofgebekte zakenman. Wat bleek: hij spreekt zichzelf voortdurend tegen. "Niet bombarderen, Obama, dat is niet in ons belang" van een paar jaar geleden werd nu "Obama had al veel vroeger moeten beginnen bombarderen". Alles is verifieerbaar, tegenwoordig, en niemand lijkt daar wakker van te liggen. Meningen zijn tijdelijk geworden, als dagjestoeristen op een zonnige zondag. Ze zijn met veel te veel en op het eind van de dag keren ze naar huis terug, vloekend dat ze met zo veel zijn. De hel, dat zijn de anderen: zij veroorzaken die file op zondagavond.

Een Vlaamse minister citeerde uit een rapport van de Staatsveiligheid, dat ze blijkbaar niet gelezen had. Of niet goed genoeg. Of niet helemaal begrepen. Of die mannen die onze veiligheid moeten garanderen hadden weer eens te veel woordjes uit cryptogrammen opgevist om hun boodschap over te brengen. Lekker geheimzinnig. "Wij hebben dat zo niet bedoeld" werd in haar interpretatie "Ik heb dat zo gelezen". Achteraf volgt dan geen mea culpa en al zeker geen "Ik heb het verkeerd begrepen", o nee. Dat deed ze ook al niet toen ze fout citeerde uit een rapport met armoedecijfers dat nog niet eens bij de drukker lag. Daarin verschillen de machtigste leider van de wereld en een minister in een regionale regering niet van elkaar. Niet toegeven, vooral: níet toegeven! Ook al staat het zwart op wit gedrukt: mensen vergeten dat heus wel. En de achterban pikt het. Vroeger zei men: een krant sterft elke dag. 's Avonds schil je er je patatten op. Vandaag sterft een mening elke dag. Het belangrijkste is: je moet je mening in de groep gooien. Altijd commentaar! Hoe meer meningen, hoe meer vreugd.

Spreken is zilver, zwijgen is goud, ach, vergeet het. Roepen is brons en daarmee mag je toch ook mee op het podium? Het doet deze oudere jongere terugdenken aan een cabaretlied van Frans Halsema uit 1969, Roept u maar! Dat ging zo: Halsema zong een strofe, waarna hij "Roept u maar!", euh, riep naar de zaal. "Ja, roept u maar." "Biafra". "Wat zegt u, Biafra? In Biafra, daar heerst honger, dat is een grote ramp / De vrouwen en de kindertjes, die barsten van de kramp / Ze sterven daar bij bosjes, iedereen heeft diarree / Maar, we zitten hier gezellig en we zitten hier oké". Roept u maar! "Negerprobleem!" "Negerprobleem. De negers in Amerika, dat valt daar ook niet mee / Die zitten d'r niet gezellig en die zitten d'r niet oké / Ik ben tegen discriminatie, dat heeft geen enkele zin / Ik slaap net zo lief met een blanke vrouw als met een negerin."

Roept u maar! Charlie Hebdo! Bataclan! Zaventem! Maalbeek! Nice! Chemische wapens! IS! Stockholm! Unia! Moskee dicht! U roept, wij volgen. De Homo Politicus van 2017 is als een cabaretier die iets oppikt uit het publiek en er vervolgens een rijmpje rond verzint. Klinkt het niet, dan botst het. Botst het, dan is dat maar zo.

***

"Ik ga u weer verlaten, het is weer mooi geweest / Ik moet nog even verder, ik moet nog naar een ander feest / Ondanks alle ellende, viel het allemaal wel mee / Want, we zitten hier gezellig en we zitten hier oké!"

***

Mijn grootmoeder is gestorven. De bomma. 103-5-31. Op het eind worden we allemaal gereduceerd tot een getal, of een reeks getallen. 103 jaar, 5 maanden, 31 dagen. Maar verder: geen commentaar. Zwijgen is goud. En stilte is vaak het mooiste geluid.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post766

Wie is de mol?

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 01, 2017 13:09:35

Eline. Ik wist het. Of, om het met de legendarische en uitzonderlijk geïnspireerde woorden van Rik De Saedeleer te zeggen: 'Ik wist het, ik wist het. IK WIST HET!!!' Om heel eerlijk te zijn: ik wist het pas na het verdwijnen van Hans, want die bleef wel ontzettend koel nadat hij bij de allereerste proef als overbodige elfde kandidaat was uitgevallen. Nee, Eline dus. Een 24-jarige politie-inspectrice met een hartslag in rust van 122, dat vond ik uitermate verdacht. Met zo'n hartslag moet je niet bij de flikken gaan, maar rechtstreeks naar de hartkliniek. En de Oostkantons in West-Vlaanderen situeren was nog zoiets waarvoor je vijftig jaar geleden onmiddellijk gecolloqueerd werd. Nu maak je je er alleen maar verdacht door in een tv-spel.

Ik hou van dat spelletje. Het is de geschiedenis van de mensheid, verzameld en samengebald in een tijdelijke microkosmos. Alle typetjes lopen er rond: leiders en volgers, strebers en ambitielozen, voluntaristen en opportunisten, slechte winnaars en goede verliezers (en omgekeerd), valsspelers, idealisten. En iemand die een rolletje speelt: de mol. Je zou dit spel nooit kunnen spelen met politici, want dan is het na één aflevering gedaan. Geen afvallers, geen winnaar, tien mollen. Die elkaars naam invullen tijdens de vragenronde.

***

Wie is de mol? Is het Alona Lyubayeva, de ontslagen diversiteitsambtenaar van de Vlaamse overheid, of is het Liesbeth Homans? Is het de ingeweken Oekraïense die zo stout was om haar oversten te vergelijken met het totalitaire regime dat ze jaren geleden ontvlucht is? Of is het de Vlaamse minister van Binnenlands Bestuur, Bestuurszaken, Wonen, Steden, Inburgering, Gelijke Kansen, — even ademhalen —, Armoedebestrijding en Sociale Economie, die de diversiteitsmanager een negatieve evaluatie gaf, waarna de publieke vierendeling kon beginnen? Heeft Lyubayeva haar job niet goed gedaan, medewerkers afgeblaft, cavalier seul gespeeld, te weinig rekening gehouden met haar opdracht, of werd ze misschien geofferd omdat ze haar job te goed deed?

***

Wie is de mol? Is het Jan Jambon of Koen Geens? De eerste, minister van Binnenlandse Zaken, zei dat zijn partijvoorzitter in de hoedanigheid van burgemeester van een naar Vlaamse maatstaven grote stad gerust mocht communiceren over de arrestatie van een dronken Fransman, want er bestond geen schriftelijk bewijs van dat het verboden was. De tweede, minister van Justitie, liet fijntjes weten dat het parket die communicatie wel degelijk had verboden. De burgemeester dacht: affirmanti incumbit probatio. (De bewijslast ligt bij hem die iets beweert.) Of: necessitas frangit legem. (Nood breekt wet.) Hij is nog niet aan het eind van zijn Latijn, die burgemeester.

***

Wie is de mol? Zuhal Demir of Els Keytsman (of toch weer Liesbeth Homans)? Iemand van de Moslimexecutieve (of moeten we het in deze context de Molslimexecutieve noemen?)? Alexander De Croo of Paul Magnette? Aan mollen geen gebrek in deze contreien. Aan molshopen evenmin, leert één blik in de tuin me.

***

Een Vlaamse volksvertegenwoordiger uit West-Vlaanderen wiens naam verwijst naar een Oost-Vlaamse stad had het vorige zondag op tv over zelfregulering. Netjes in het pak gestoken orakelde de backbencher dat die mystery calls die men wilde invoeren, een slecht idee zijn. Als er al sprake is van discriminatie op de werkvloer of bij het aanwerven van personeel — lieden met een vreemd klinkende naam die nooit uitgenodigd worden op een sollicitatiegesprek, bijvoorbeeld —, dan moet dat binnen het bedrijf of de sector zelf opgelost worden, zo zei de man. Naast hem zat een vertegenwoordigster van de échte liberale partij te knikken. Want, dat weten we al langer: wat we zelf doen, doen we beter.

Noch de moderator, noch de twee politici aan de overkant van de tafel maakten toen de opmerking die voor de hand lag: als zelfregulering de oplossing zou zijn, dan zou er van discriminatie toch geen sprake meer mogen zijn? Want dan zouden bedrijven dit al lang gereguleerd hebben. Zelf. Dat er nog steeds sprake is van discriminatie, wijst er gewoon op dat zelfregulering ofwel niet werkt, ofwel niet spontaan wordt toegepast. En dus moet de overheid wel ingrijpen.

Zelfregulering bestaat alleen op papier. Zelfregulering is een fata morgana. Gezichtsbedrog. Schijn. Als zelfregulering zou werken, waren er geen wantoestanden, nergens. Als zelfregulering zou werken, konden we de verkeersagenten ander werk laten doen, want iedereen zou de toegelaten snelheid rijden en stoppen als het licht op oranje springt. Als zelfregulering zou werken, konden belastinginspecteurs met vervroegd pensioen, want we zouden allemaal netjes en op tijd het juiste bedrag op de juiste rekening overschrijven. Er lopen heel veel mollen rond, in deze beste der werelden, en dus hebben we ook waakhonden nodig, die een oogje in het zeil houden en ingrijpen waar en wanneer nodig. Zo zijn wij, mensen, nu eenmaal: we spelen al eens vals, liegen onze omgeving iets voor, saboteren de boel als het onszelf beter uitkomt. Zoals Abraham Lincoln nooit gezegd heeft: als je de mol bent, kun je alle andere deelnemers af en toe foppen, en sommige deelnemers zelfs de hele tijd, maar je kunt niet iedereen de hele tijd in het ootje blijven nemen.

Nu ik erover nadenk: wie voorstander is van zelfregulering, zou weleens zelf de mol kunnen zijn.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post765

Noodtoestand

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 25, 2017 13:01:29

Ik weet niet hoe uw week is verlopen, maar ik heb deze week een staatssecretaris gekust en de hand geschud van de premier en een vice-premier. In de drie gevallen zedig, kortstondig en met het nodige respect voor de functie, laat daar vooral geen misverstand over bestaan. Het was dan ook een bijzondere week, één jaar na u-weet-wel.

De premier had niet gesproken, woensdag, en dat vonden we op de redactie van de gelegenheidsuitzending 22/3, 1 Jaar Later bijzonder genoeg om er hem een vraag over te stellen. Ik had dat vooraf doorgenomen met zijn woordvoerder, die benadrukte dat de premier niet hóefde te spreken, omdat het staatshoofd, de koning-le roi-der König, dat al had gedaan. En die vertegenwoordigt nu eenmaal de stem van de natie.

Tijdens de repetitie mocht ik gedurende vijf minuten het land leiden. Wist ik ook eens hoe het voelde om door grande dame Martine Tanghe geïnterviewd te worden. (Het voelde goed.) En we repeteerden ook die ene vraag: 'Waarom heeft u zelf geen toespraak gehouden, premier?' Waarop ik, gelegenheidspremier, antwoordde zoals ik verwachtte dat de echte premier dat een paar uur later zou doen: 'Als het staatshoofd spreekt, is het niet meer nodig dat ook de premier nog eens het woord zou voeren.'

***

In realiteit zei de premier ongeveer dit: 'Vandaag was een dag voor de slachtoffers, we wilden in de eerste plaats hen aan het woord laten.' Ik was verrast door dit antwoord. Aangenaam verrast. Op deze ongebruikelijke herdenkingsdag gaf het hoofd van onze federale regering het signaal dat 22/3/17 in het teken stond van slachtoffers, nabestaanden en hulpverleners, niet van hoogwaardigheidsbekleders die zich proberen te kwijten van hun taak van de dag: empathie uitstralen en de juiste woorden uitspreken. Onze premier claimde de dag niet, wilde het moment niet aangrijpen om zichzelf in het centrum van de belangstelling te wringen, zag geen noodzaak in politieke recuperatie. Ik vond dat verfrissend. En juist, o zo juist.

Diezelfde dag had de man die weleens schaduwpremier wordt genoemd, of nog: de échte leider van deze regering, op gang geschoten met een opiniestuk, waarin hij hulde bracht aan de slachtoffers en vervolgens zijn eigen dada weer op tafel gooide: de noodtoestand. 'We moeten ons voorbereiden op het ondenkbare', schreef hij, waarna hij dat ondenkbare heel denkbaar probeerde te maken. En dus, zo werd ons ingepeperd, was het nodig om een wettelijk kader te creëren om sneller te kunnen ingrijpen na een terreuraanval. Huisarrest, propagandaverbod, preventieve opsluiting, dat soort dingen. Terwijl de premier het woord liet aan de mensen om wie het echt ging die vermaledijde dag, eiste de schaduwpremier alle aandacht op. Dat is meer dan een verschil in stijl. Het heeft met prioriteiten te maken. Zelfs voor één dag werd slachtoffers en nabestaanden niet gegund om centraal te staan. U moet daar zelf maar een passend adjectief bij bedenken.

***

En dan was er Londen. Een aanslag in het hart van de Britse democratie. Ik moest de berichtgeving in het oog houden voor de uitzending van 's avonds en wat mij opviel was de relatieve kalmte. De Londense burgemeester, Sadiq Khan, bleef op de achtergrond. Zijn eerste tweet werd pas één uur en driekwartier na de feiten verstuurd, en daarin meldde hij alleen 'a serious incident' en verwees hij voor informatie door naar de Twitteraccount van de politie. Pas drie uur later — toen duidelijk werd dat het om een terroristische aanslag ging - schreef hij: 'Londoners will never be cowed by terrorism'.

Een dag later reed een dronken Fransman zigzaggend over de Meir. Een kwartier later werd hij een eind verderop slapend in zijn auto teruggevonden. 'Poging tot terroristische moord', besloot het parket. Ik denk dan: als hij écht van plan was mensen te doden, zou hij wel anders gereden hebben. Gerichter. Sneller. Doelbewuster. Hij zou niet gestopt zijn aan een rood licht, vermoed ik. Hij reed alleen maar door omdat hij achtervolgd werd door para's. Te voet. Ik probeer de losse stukjes in de berichtgeving met elkaar te verbinden. Tegen tachtig per uur over de Meir zoeven en dan worden ingehaald door zwaarbewapende militairen? Dat wereldrecord van Usain Bolt is in gevaar! Niet dat die beschonken fransoos een lammetje is, want normale mensen rijden niet rond met een riotgun en wat messen in hun koffer, maar toch...

Wat deed de burgemeester van Antwerpen, die u tevens een paar alinea's eerder al leerde kennen als schaduwpremier: hij gaf een geïmproviseerde persconferentie en zei dat niemand ongerust hoefde te zijn, waarna zowat iedere Antwerpenaar ongerust werd en het parket heel boos, omdat het veel te vroeg was om te communiceren. Stel je maar eens voor dat die dronkenlap een echte terrorist was en dat er nog een kompaan van hem rondliep. Mocht het gekund hebben, de noodtoestand zou al uitgeroepen geweest zijn. (Ik probeer me dan even in te beelden dat alle alcoholisten met een Frans accent preventief naar de Begijnenstraat zouden gevoerd worden, maar dat zal wel aan mijn slecht karakter liggen.)

***

En zo werden nog wel meer proefballonnetjes opgelaten deze en vorige weken en maanden, en heus niet alleen door die ene meneer en zijn acolieten. Het is eigen aan onze hapsnappolitiek van vandaag. Gisteren verscheen er weer een peiling, morgen zullen we weer hoogdravende initiatieven horen en lezen. Politici van links en rechts, en ook in het midden, lopen achter de feiten aan. Ze proberen de waan van de dag te vatten. In te praten op 'het gezond verstand' van 'de man in de straat'. Ik zet dat tussen aanhalingstekens, want gezond verstand is heel relatief en de man in de straat bestaat niet. Er zijn veel mannen in veel straten en hun gezond verstand waaiert alle richtingen uit.

De Homo Politicus is hedentendage opportunist, politicus, mens. In die volgorde. Hij/zij speelt in op de actualiteit, probeert dat in de eigen ideologie te vertalen — als dat niet lukt: tant pis! — en vergeet daar menselijk op te reageren. Niet dat ze vroeger zo voluntaristisch en breeddenkend waren, maar in dit tijdsgewricht worden ze wel heel erg opgejaagd door wat in de (sociale) media uitgebraakt wordt. Je zou als gemotiveerde burger voor minder een noodtoestand uitroepen!

De politicus die eerst als mens, dan als politicus en pas op het laatst, en liefst helemaal niet, als opportunist reageert, geniet mijn voorkeur en zal straks mijn stemgedrag beïnvloeden. Daarom was ik woensdagavond zo aangenaam verrast door de premier: door de slachtoffers voorop te plaatsen, positioneerde hij zich eerst als mens, dan pas als politicus. Hij zat daar niet om stemmen te ronselen. Zo worden staatsmannen geboren.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post764

Als winnaars verliezers worden, en omgekeerd

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 18, 2017 13:28:00

De absurdste kop die van de week te lezen viel stond woensdagavond boven een artikel op newsmonkey.be. 'Mark Rutte wint met glans verkiezingen in Nederland, Wilders krijgt uppercut'. Op dat ogenblik was de definitieve uitslag nog niet bekend. De exit polls — vinger aan de pols van de kiezers die net het stembureau hadden verlaten — gaven aan dat de VVD van Rutte tien zetels had verloren. Later zou dat worden gecorrigeerd tot acht zetels verlies. De PVV van Wilders won er vier (uiteindelijk werden dat er vijf).

'Met glans winnen' en 'uppercut' kregen zo een nieuwe dimensie. Winnaars worden verliezers en verliezers worden winnaars. Dat gebeurt altijd bij verkiezingen, maar meestal komt die onzin uit de mond van de politici zelf, niet uit het klavier van een journalist. Een correctere titel had geweest: 'Partij van Rutte verliest één op vijf zetels, maar blijft de grootste. Winst Wilders kleiner dan verwacht'. Of 'gevreesd', zo u wil. En ja, ik besef ook wel dat de inzet van de Nederlandse parlementsverkiezingen niet alleen over procenten en zetels ging, maar ook over wie de grootste partij zou hebben: Rutte of Wilders? Die strijd heeft Rutte gewonnen, maar laten we die 'glans' best achterwege laten.

***

Met verkiezingen is het als met wedstrijden van de nationale voetbalploeg: iedereen die geïnteresseerd is, heeft er een mening over. En heeft ook dadelijk een analyse bij de hand. Nederland telt bij benadering 12 miljoen bondscoaches (de voetbalhaters buiten beschouwing gelaten), België zo'n 7,5 miljoen. Allemaal weten ze hoe het moet, wat er goed of fout liep, wiens schuld dat is, wat de gevolgen zijn en hoe het de volgende keer moet worden aangepakt. Zo ging dat ook bij deze verkiezingen. Een stem voor Europa, las ik op vele plekken. Gezond verstand keert terug, zo werd gekwaakt. Populisme wordt een halt toegeroepen, dat ook nog. Doe eens normaal, zou ik willen roepen. Wacht even af wat de verkiezingen in Frankrijk en Duitsland zullen geven. En vergeet niet dat Donald Trump in het Witte Huis zit en dat 46 op 100 Oostenrijkers in december een extreemrechtse kandidaat wilden als hun president. Bovendien: als andere partijen het discours van extreemrechts laten binnensijpelen in hun eigen retoriek, dan hoef je niet eens in de regering te belanden om je programma waar te maken. Dat zie je bij ons, dat merk je ook in Nederland. Dewinter en Wilders krijgen meer gedaan op de oppositiebanken dan als lid van een regering.

De feiten: de VVD behaalde 21,3 procent. Iets meer dan één op vijf stemmen dus, tegenover meer dan één op vier vijf jaar geleden. Een glansrijke opdoffer is dat, in mijn ogen. De PVV steeg van 10,1 naar 13,1 procent. In kiezers vertaald: van één op tien naar ongeveer één op acht. Niet echt een uppercut. De PvdA tuimelde van 24,8% naar 5,7%. Dát, beste lezer, is een uppercut. Een knock-out die ietwat bokser niet snel te boven komt. In 2012 was de Partij van de Arbeid nog de tweede partij van Nederland, nu de zevende. Nog een feit: de opkomst was hoog, 77,7 procent. Ook daar werden verregaande conclusies aan verbonden: tégen populisme, pro Europa, pro traditionele partijen. Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten pikte het op en pleitte opnieuw voor het afschaffen van de opkomstplicht, al noemde ze het verkeerdelijk het invoeren van het stemrecht. Dat kennen we al een tijdje, mevrouw. Al ben ik het met haar eens. Net als dat ik het eens ben met al die partijen die pleiten voor stemrecht vanaf zestien jaar. Het gaat immers over de toekomst, jongeren zijn heus wel gemotiveerd genoeg om keuzes te maken.

In de Tweede Kamer, de Nederlandse Kamer van Volksvertegenwoordigers, zullen straks dertien partijen zetelen. Mocht er een kiesdrempel worden gehanteerd, zoals bij ons, zouden dat er slechts zeven zijn, met de PvdA als kleinste. Mét kiesdrempel zou regeringsvorming iets simpeler zijn, want drie partijen zouden volstaan. Nu zijn er minstens vier nodig, voor een linkse coalitie zelfs zes.

***

In de maanden die voorafgingen aan deze verkiezingen werd het meest geschreven over één man, Geert Wilders. Die behaalt, ocharme, 13,1 procent van de stemmen. Dertien jaar geleden haalde Vlaams Blok bij de Vlaamse verkiezingen 24,2 procent. Dat is toch van een andere orde. Ik weet het, het is appelen met peren vergelijken, want je moet in België eigenlijk de landelijke uitslag bekijken, maar anderzijds is dat in een tweetalig land niet eens nodig. De Walen kunnen niet op Vlaams Blok/Belang stemmen, alle Nederlanders wel op de PVV.

Je kunt bij Wilders allesbehalve van een Trump-effect spreken en zelfs die wist in realiteit slechts één op de zes Amerikanen te overtuigen. Kortom, populisme is in landen met het Angelsaksische the winner takes it all­-principe veel invloedrijker dan in landen met meerdere partijen in een regering. Zoals Joël De Ceulaer vandaag in De Morgen schrijft: "De representatieve democratie is tot nader order goed bestand tegen de machtsgreep door radicaal-rechtse populisten." Daarom boezemt Frankrijk ons maar best meer angst in dan Duitsland. Marine Le Pen moet in staat worden geacht om de tweede stemronde te halen en daarin zal veel afhangen van de actualiteit van de dag: nieuwe aanslagen of dreigingen, schandalen, overtuigingskracht in de slotdebatten...

Ook het succes van GroenLinks is overroepen. Van vier naar veertien zetels — meer zetels gewonnen dan we ooit in de Tweede Kamer hebben gehad, toeterde Jesse Klaver een paar uur nadat de exit polls waren binnengelopen — is een knap resultaat, maar die 9 procent die het in realiteit is, ligt een pak lager dan wat Groen bij ons, in Vlaanderen, volgens de recentste peilingen zou halen. Klaver denkt best ook twee keer na om zich te engageren in een coalitie: zie wat Agalev na paarsgroen (1999-2003) overkwam. En wat de PvdA nu overkomt: als je als partij zo ongeveer niets van je eigen programma kunt realiseren en anderen met alle pluimen gaan lopen (denk aan wat Stevaert de groenen veertien jaar geleden flikte door handig alle 'groene' verwezenlijkingen op het conto van de sp.a te zetten), word je nagenoeg overbodig. Jezelf kapotregeren, het bestáát. "Er bestaat geen bodemkoers," schrijft De Ceulaer. "Iedere partij is in principe overbodig." Zo is dat.

***

541 dagen, dat is 'ons' record. Als er niet snel een regering wordt gevormd in Nederland, zou het weleens heel lang kunnen aanslepen. Al zullen de nuchtere Nederlanders het nooit zó lang laten aanslepen en komen er allicht nieuwe verkiezingen. Benieuwd wie er dan met glans zal winnen en wie de uppercut moet incasseren. Best laten ze het niet zo ver komen. En bij ons kunnen partijen maar beter tot de conclusie komen dat ze zichzelf moeten blijven, hun eigen accenten blijven leggen, zoveel mogelijk trouw blijven aan hun ideologie, principes en achterban, maar wel met aandacht voor wat er leeft onder de bevolking, zonder daarom de populistische toer op te gaan. Dat kan niemand beter dan de populisten zelf.

Hoop en optimisme, dat lazen sommigen af van de verkiezingsresultaten bij onze noorderburen. Nog één keer Joël De Ceulaer: "Als (de media) iets gemist hebben de voorbije jaren, is het niet de onderbuik van de boze blanke man, maar wel de enorme diversiteit die de samenleving te bieden heeft." Maar voor hetzelfde geld lees je er hopeloosheid en uitzichtloosheid in, want dat is wat versnippering met het politieke landschap doet. Mijn conclusie, als kleine garnaal aan de zijlijn, is: ik weet het niet. Dat klinkt een beetje flauw, maar het is een pak minder onzinnig dan 'Mark Rutte wint met glans verkiezingen in Nederland, Wilders krijgt uppercut'.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post763

Van polonaise naar polarisatie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken zo, maart 12, 2017 12:57:04

Een gezin dat enkele maanden in het verre buitenland verblijft, verneemt dat hun pas gekochte en ingerichte huis gekraakt werd door elf Roma en een hond. En dat de lokale overheid daar niet kan tegen optreden, want kraken is niet verboden. Inbreken wel — als je op heterdaad betrapt wordt —, als krakers een huis bezetten niet. Kafka lééft, bijna 93 jaar na zijn ten onrechte aangekondigde dood. René Magritte is nog altijd actief, bijna vijftig jaar nadat hij begraven werd. Dit is België, het land van het kafkaiaans surrealisme, een unieke kunstvorm.

Misschien ben ik een (té) simpele ziel, maar in mijn dunne woordenboek is kraken van een bewoond huis inbraak. Strafbaar. Als daklozen een leegstaand pand uitzoeken om tijdelijk te verblijven, dan kan ik dat nog begrijpen. Nood breekt wet. Plus: huisjesmelkers en zo. Die huizen bewust laten verkrotten. Maar in dit geval woonden er mensen in, al maanden. Dus is het te gek voor woorden dat een volledig elftal hier volgens de wet blijkbaar mag wonen.

De radeloze eigenares die dit onbegrijpelijke feit aankaartte op Facebook, riep de dag nadien de politie op om de krakers te beschermen. Zo geschrokken was ze van de haatreacties op haar post, dat ze vreesde voor het welzijn van diegenen die wat van haar was, tijdelijk hebben afgepakt. Dat heet menselijkheid.

'Menselijkheid'. In mijn woordenboek staat het nog, in dat van sommige rechtse reaguurders blijkbaar niet meer. Niet alleen in dat van die mensen die beginnen te tieren op Facebook, maar ook in dat van sommige politici. Neem Annick De Ridder, passionaria van het zevende knoopsgat voor de N-VA, die had uitgevlooid dat de bewoonster van het pand PVDA-sympathieën had. Ze illustreerde dat door een meer dan vijf jaar oude retweet van een opmerking van PVDA-voorzitter Peter Mertens onder de aandacht te brengen. (Wie dat wil, kan nu eender welke tweet opduiken van De Ridder, waarin ze hartstochtelijk een standpunt van de Open VLD verdedigt, de partij waarvan ze tot eind november 2013 deel uitmaakte, maar dit even terzijde.)

Meer dan dertig volgers van De Ridder vonden dat opduiken van oude koeien uit modderige grachten wel grappig, anderen verspreidden de boodschap zelf verder. Een uurtje later stuurde la De Ridder een overduidelijk gephotoshopte 'kraak-handleiding' van een 'PVDA-advocate' de wijde wereld in. Gevolg: nog veel meer bijval. Case closed, voor haar en haar aanhangers: de krakers zijn welkom, want de PVDA zegt dat en die getroffen mevrouw is duidelijk van de PVDA. Kort samengevat: wie linkse sympathieën heeft mag gerust het slachtoffer zijn van inbraak en wellicht ook nog wat ander fraais. Je gelooft niet wat je leest, tegenwoordig. Gemiste kans trouwens, voor De Ridder, om het nieuwsbericht van het gekraakte pand te vergezellen van de tekst 'Yessss!!! Gewonnen!!!', zoals haar partijgenoot Theo Francken eerder deze week deed na een uitspraak van het Europees Hof. Medemenselijkheid, het is uitzonderlijk geworden in sommige kringen.

En zo is een feit dat wijst op een juridisch manco, waarover iedereen het eens kan zijn, alsnog aanleiding voor een rondje polarisatie op de kap van mensen die onmiskenbaar slachtoffers zijn. Of dat nu om een Syrisch gezin (ver van hier, dus niet onze zorg) gaat, dan wel om mensen van hier (dichtbij, maar ze zijn extreemlinks hé), maakt niet meer uit: haal boven die verbale kalasjnikovs en schiet maar wat in het rond.

"De Vlaamse identiteit verenigt niet, ze verdeelt," schreef Joël De Ceulaer gisteren in Zeno, de zaterdagbijlage van De Morgen. Een betere illustratie van wat hij neerpende, kun je niet vinden. De Vlaamse identiteit, wat is dat? Varkensvlees eten, pintelieren, verzuurde reacties plaatsen op sociale media, de polonaise dansen in een volks café? Ik roep maar wat. Zoals ook diegenen die zo de nadruk leggen op die identiteit, zomaar wat roepen.

Van polonaise naar polarisatie. Het is een woordspelletje. Zoals alles vandaag de dag.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post762

De trein der traagheid is afgeschaft

EconomieGeplaatst door Frank Van Laeken di, maart 07, 2017 14:22:06

Gisterochtend. Ik had zoals gebruikelijk net iets te laat de deur achter me dichtgetrokken om comfortabel en rustig naar de treinhalte in mijn woonplaats T. te stappen. Twaalf wandelminuten die ik altijd opnieuw in tien flinke doorstapminuten moet afhaspelen. Nahijgend op het perron hoorde ik algauw de metalige stem door de krakerige luidsprekers omroepen: "Spoor 1. De S6-trein naar Mechelen heeft een vermoedelijke vertraging van vijftien minuten." Ik wisselde hijgen en diep zuchten af. De mensen in het wachthokje — het miezerde, dan klitten toekomstige passagiers iets dichter bij elkaar — lachten meewarig. Alwéér! Ha, die NMBS toch!

Een minuut of zeven later: "Spoor 1. De S6-trein naar Mechelen heeft een vermoedelijke vertraging van twintig minuten." Mijn zuchten klonk nog iets luider (het hijgen was intussen gestopt), het meewarige lachen van mijn lotgenoten had nu iets gemeens. Ik dacht: met al die ratelende tieners om me heen — waarom praten jongeren tegenwoordig toch zo luid en tegen honderd per uur? — ga ik zo dadelijk niet eens kunnen begrijpen wat er wordt omgeroepen. Is de trein die binnenkort gaat arriveren die van 7u37, die me naar een groot Brussels station zal leiden vanwaar ik nog een tram moet nemen naar mijn werkplek van de dag, of toch die van 7u25, die me naar een stationnetje op wandelafstand van die werkplek zal voeren?

Weer een paar minuten later: "Spoor 1. De S6-trein naar Mechelen rijdt vandaag niet." Vertraging en afschaffen staan in het NMBS-woordenboek vlakbij mekaar. Wat handig, dacht ik: een afgeschafte trein komt niet in de statistieken te staan als trein-met-vertraging, en ik tweette er iets vileins over. "Hoera, weer één zonder officiële vertraging." Wat kan een mens anders doen op een druilerige maandag? Op de keper beschouwd heeft de NMBS zelfs gelijk: een trein die niet rijdt, heeft geen vertraging. Dat je als passagier gesjeesd bent, is bijzaak, omdat passagiers bijzaak zijn geworden.

***

Vanochtend. Ik las dat Sophie Dutordoir aan haar eerste werkdag begon als nieuwe CEO van de NMBS. Zou ze met de trein gegaan zijn? En, zo ja, was die op tijd? Ik zou het weleens willen weten. Op haar agenda stond al dadelijk een vergadering met de vakbonden, aardige binnenkomer. Je kunt Dutordoir alleen maar veel sterkte wensen, of een behouden rit, zo u wil. Eerst topvrouw van Electrabel geweest, tot ze daar het licht uitdeed. Dan een paar jaar een delicatessenzaak geopend en nu opgevorderd omdat ze het juiste profiel en de juiste partij-aanhankelijkheid heeft om een gescleroseerd overheidsbedrijf te runnen. Niet dat ze veel delicatessen zal vinden bij de NMBS, maar dat het beleid van onze spoorwegmaatschappij de voorbije jaren gesaucissonneerd werd, zal ze best wel herkennen.

Dat moest blijkbaar van Europa, twaalf jaar geleden, in het kader van de liberalisering van het treinverkeer. En zo werd de oude Nationale Maatschappij der Buurtspoorwegen, opgericht in 1926, de NMBS-Groep, bestaande uit de NMBS (die instaat voor het vervoer) en Infrabel (dat instaat voor de spoorweginfrastructuur), met daarnaast ook nog HR Rail (dat al het personeel onder zich heeft en als een soort uitzendkantoor fungeert). Hoe de stations erbij staan, op welk tijdstip de treinen er binnenrijden en wie de machinist is: daar gaan dus drie bazen over. In theorie, want in de praktijk zijn het er nog veel meer.

Niemand raakt wijs uit die structuur, behalve de politieke partijen die nu drie plekken hebben om hun mannetjes te posteren. Dat scheelt voor de interne tevredenheidscultuur. Denk daar ook nog de autonome vakbonden bij — elke personeelscategorie heeft er zowat één bij de spoorwegen —, die af en toe moeten duidelijk maken dat ze er ook nog zijn, en je krijgt een vreemde cocktail. Met veel traagheid, zowel van beslissingen als van service voor de klanten. Klanten, o ja, het wordt soms vergeten dat die er ook nog zijn: naïeve mensen zoals u en ik. Klootjesvolk. Te dom om carrière te hebben gemaakt in een partij en vanuit die optiek benoemd te zijn in een van de structuren van het spoorwegdoolhof, goedbetaald en uiteraard mét bedrijfswagen, want met de trein rijden is voor het klootjesvolk.

Nou, ga daar maar aan staan, mevrouw Dutordoir, veel succes! En als het even tegenzit, zullen uw illustere voorgangers wel aanschuiven in de tv-studio's om kritiek te geven op uw beleid. Mensen die zelf de NMBS een slechte reputatie hebben bezorgd, bijvoorbeeld door meer aandacht te schenken aan een verlieslatende pakjesdienst dan bekommerd te zijn om het welzijn van de reizigers.

***

Als het mevrouw Dutordoir en bij de uitbreiding de hele NMBS-Groep ernst is bij het verbeteren van de service, en als ze werk wil maken van het aanbieden van een betaalbaar, realistisch en toegankelijk alternatief voor het steeds meer dichtslibbende wegverkeer, dan zullen enkele taboes moeten sneuvelen. Zoals: het taboe op eerlijke communicatie.

Meer dan negentig procent van de treinen rijdt op tijd, toeterde Dutordoirs voorganger, de uit pensioen teruggeroepen topmanager Jo Cornu, bij wijze van afscheid. Dat zal wel kloppen, tenminste: volgens de berekeningswijze van de NMBS. Treinen die minder dan vijf minuten vertraging hebben, hebben namelijk géén vertraging, zo redeneert onze spoorwegmaatschappij. Je zult als reiziger maar een aansluiting moeten hebben waarvoor je in een groot station, zeg maar: Brussel-Zuid, precies vijf minuten hebt om van spoor 6 naar spoor 20 te hollen, terwijl de trein waarop je zit vier minuten en negenenvijftig seconden na het geplande tijdstip arriveert. (Een wakkere cynicus zal nu opmerken: geen probleem, toch, want die aansluitende trein zal ook wel vertraging hebben. Ik hou van wakkere cynici, maar nu even niet.)

Treinen die afgeschaft worden, hebben géén vertraging, dat las u hierboven al. Als de NMBS honderd procent stipte treinen wil, moet het dus alle treinen afschaffen, zo eenvoudig is dat. Honderd procent stiptheid, nul procent reizigersontevredenheid: het kan. Want zonder passagiers zijn er ook geen ontevreden passagiers. Ook dat is simpel.

Nog iets, nu ik toch bezig ben: als je staat te wachten op een trein die om 7u25 moet vertrekken en die komt stipt om 7u25 toe, dan heeft die in mijn ogen vertraging, want hij zal ten vroegste om 7u26 kunnen vertrekken. Een minuut te laat, dus. U mag dat flauw vinden, maar al die gecumuleerde minuten zorgen ervoor dat er aan het eind van de rit een fikse vertraging optreedt.

***

Alle gekheid op spoor zes: wat de NMBS moet doen is eerlijke berekeningen maken. Laten we breeddenkend zijn en zeggen dat 59 seconden vertraging niet hoeft te worden meegerekend. Tussen 1 minuut en 3 minuten en 59 seconden heet dat 'lichte vertraging'. Vanaf 4 minuten noemen we het 'ernstige vertraging'. En een afgeschafte trein wordt uiteraard gewoon mee in de statistieken opgenomen. Die negentig procent kun je dan wel vergeten. Ik ben er zelfs zeker van dat het percentage zeer drastisch, om niet te zeggen: dramatisch, zal dalen. Mijn vermoeden: op gewone dagen rond de zestig procent. Als er zeven druppels regen vallen of het is min één: minder dan vijftig procent. Terwijl de NMBS zichzelf negen op tien geeft voor stiptheid, grootste onderscheiding, krijgt het van de reizigers nauwelijks een voldoende. Alleen ligt niemand daar in die managementkantoren nog wakker van, zo lijkt het wel.

***

"It's a dirty job but somebody has to do it," zei iemand ooit. Ik wens Sophie Dutordoir goede moed, een sterke maag en een bij momenten slecht karakter. Het zal nodig zijn. Voor haar, voor u en voor mij.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post761

Dagen mét

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 04, 2017 13:00:00

Tournée Minérale ging afgelopen week naadloos over in Dagen Zonder Vlees. Telkens lieten meer dan honderdduizend Vlamingen zich overhalen om eerst een hele (korte) maand geen alcohol te drinken en de komende weken geen vlees op hun bord toe te laten. Het idee om veertig Dagen Zonder Liegen in te voeren, heeft het helaas niet gehaald, leid ik af uit de uitspraken van enkele N-VA-excellenties over Unia. Halve waarheden en hele leugens gingen weer hand in hand. Ja, 364 Dagen Zonder Liegen, daar wil ik nog wel voor pleiten, zowel op het publieke forum als in huiselijke kring. (Die ene dag is 1 januari, wanneer we onze goede voornemens voor het nieuwe jaar afratelen.)

Ik word heel moe van al die gemarketeerde acties. Alsof we allemaal kuddedieren zijn gebleven. Wat zeg ik: die honderdduizend inschrijvingen voor een alcohol- en vleesloze periode bewijzen het, een flink deel van de mensheid wil nog altijd tot een kudde behoren. Een kudde van gelijkgezinden, want nee, natuurlijk lopen we niet blind achter elke vlag aan, wat denkt u wel?! Ergens in een schaars verlicht lokaal hebben slimme jongens en meisjes tijdens een hippe brainstormsessie een semi-commerciële actie bedacht ("Ja, en we doen dan net alsof het met bewust leven te maken heeft en zo." / "Geweldig idee, Herman, let's do it!") en een flinke meute — laten we zeggen: een geslaagd aantal deelnemers aan een betoging door de straten van Brussel (al waren er volgens de rijkswacht maar twintigduizend aanwezigen) — huppelt vrolijk mee. Of on­vrolijk, dat maakt verder niet uit. Als ze maar meedoen.

Ik heb niet meegedaan en ik doe niet mee en ik zal niet meedoen. Ik probeer bewust te leven, maar ik drink weleens een glas en ik eet weleens iets saignants en ik voel me daar niet schuldig over. Maar ik heb er alle respect voor dat mensen er bewust voor kiezen geen vlees te eten. Principieel. Ik heb ook mijn vegetarische periodes gekend: best aangenaam en doorgaans zelfs heel lekker. (Ik kan u de hele collectie van Moosewood-kookboeken aanbevelen.) Er zijn dagen met vlees, dagen met vis, dagen zonder. Goesting is daarbij een sleutelwoord.

Ik begrijp dat mensen de alcohol afzweren. Het is gezond, je bent alerter en je doet minder domme dingen. Ik kan het weten, want ik drink zelf nauwelijks, maar in het verleden waren er momenten dat alcohol een, laten we zeggen, trouwe vriend voor het leven leek geworden. Zo iemand die, als het leven even tegen zat, of mee zat, dat kon ook, tegen je aanschurkte en fluisterde: "Wat denk je? Nog eentje? Ach nee, eentje is geentje. One for the road, buddy?" Als ik tegenwoordig drink moet het lekker zijn en mag het iets kosten. Kwaliteit boven kwantiteit. Tenzij dan in het stadion van mijn geliefde club, dan zijn ordinaire pinten best oké. Met mate en met maten.

Waarom hunkeren we zo naar richtlijnen van een ongedefinieerd hogeraf in ons leven? Zijn er echt Dagen Zonder Vlees nodig om ons te doen inzien dat de voedingsindustrie een loopje neemt met dierenwelzijn en dat onze biefstuk stilaan meer water dan vlees bevat? Of hebben we behoefte aan een religieus getinte onthoudingsperiode, zoals de traditionele vasten of de ramadan van de moslims? Kunnen we dat zelf niet verzinnen? Of kunnen we die informatie niet verzamelen en dan een wijs besluit nemen, voor onszelf, niet kaderend in een collectief bewustwordingsspektakel? Heb je een Tournée Minérale nodig om te beseffen dat alcohol een hard drug kan zijn? En dat het je benevelt? Ik vind dat vreemd. Na 125.000 jaar homo sapiens is autonoom denken blijkbaar nog steeds een probleem. We kunnen het niet alleen. We hebben een zetje nodig. Denk aan je lief op Valentijn! Zondag open voor al je kerstcadeaus! Drink geen alcohol! Eet geen vlees!

Laat me gerust! Ik wil Dagen Mét. Dagen met gezond verstand. Dagen met passie. Dagen met normbesef. Dagen met respect voor elkaar.. Dagen met levenslust. Dagen met liefde. Dagen met hoofdletter, kafka en een gouden randje, maar nu laat ik mezelf weer iets influisteren door Google met zijn favoriete zoektermen en dat gingen we dus niet doen. En weet u wat: u hoeft niet mee te doen. Beslis gewoon zelf. U kunt het!

Dagen mét. Zou daar geen concept rond te bedenken zijn?




  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post760
« VorigeVolgende »