Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Dead Parrot-sketch

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken vr, december 14, 2018 11:44:29

Rien N-VA plus. Een woordspelingetje dat al een paar jaar rondtoert op de sociale media, maar het blijft leuk klinken. En het past perfect bij de huidige impasse in de Belgische federale politiek.

N-VA: je kunt niet zonder, je kunt niet met.

Het is ploeteren voor Charles Michel en zijn regering. Is het nu Michel I of Michel II? Of een 'restregering', zoals editorialist Jan Segers in Het Laatste Nieuws betoogde? Noem het voor mijn part Michel 1,5. Welk getal je er ook aan vastkleeft of welke bijnaam je ze ook geeft (ex-kamikaze, oranjeblauw, Marrakesh, huppeldepup), er is maar één vaststelling mogelijk: rien ne va plus. Het is gedaan, over en uit.

De premier vindt niet dat zijn regering nieuw is, volgens hem hoeft er geen vertrouwensstemming te volgen in de Kamer. Maar dan nog: je zit daar met een equipe die amper een op de drie volksvertegenwoordigers achter zich kan scharen en aangezien volksvertegenwoordigers ­— zoals de term het al aangeeft — het volk vertegenwoordigen, worden twee op de drie landgenoten momenteel niet vertegenwoordigd, in de steek gelaten. Zelfs als er tijdelijke coalities worden gesloten met oppositiepartijen: N-VA voor de begroting en economische kwesties, groenen en sociaaldemocraten voor klimaat en armoedebestrijding.

N-VA is nu machtiger dan toen het in de regering zat. My way or the highway, geldt nóg meer dan een week geleden. Het zal voor hen het hele pakket zijn, of het zal niets zijn. En als het niets is, moet Michel een bocht van 180 graden maken, en groene en rode speerpunten aanvaarden en uitvoeren, wat dan weer haaks staat op het regeerakkoord. Wil hij dat spelletje nog vijf maanden volhouden?

***

De huidige toestand van de regering-Michel kan je nog het beste samenvatten met een stukje uit de geweldige Dead Parrot-sketch van Monty Python, vandaag precies 49 jaar oud. Een man (John Cleese) stapt in een dierenwinkel om zijn beklag te maken over zijn Noorse blauwe papegaai, die dood in zijn kooi ligt. De winkelier (Michael Palin toen, Charles Michel nu) ontkent. Waarop de klant steeds bozer wordt en een reeks eufemismen over dood-zijn opdist.

He's passed on! This parrot is no more! He has ceased to be! He's expired and gone to meet his maker! He's a stiff! Bereft of life, he rests in peace! If you hadn't nailed him to the perch he'd be pushing up the daisies! His metabolic processes are now history! He's off the twig! He's kicked the bucket, he's shuffled off his mortal coil, run down the curtain and joined the bleedin' choir invisible!! THIS IS AN EX-PARROT!!!

***

De regering-Michel is niet meer. Ze is overleden. Beroofd van het leven. Ze rust in vrede. Dit is een ex-regering!!!

***

Het enige zinvolle wat Charles Michel rest, is om de korte trip van de Wetstraat 16 naar het koninklijk paleis af te leggen, dwars door het Warandepark (trek iets warms aan, premier, het is berekoud!), om daar het ontslag van zijn regering aan te bieden en dan kan de koning alleen maar vaststellen dat oranjeblauw verre van een meerderheid heeft, zelfs minder dan een aanvaardbare minderheid. Dit is een ex-regering, zal hij vaststellen. En dan moet de burger een maand of drie voor de zoveelste moeder aller verkiezingen van 26 mei dik tegen zijn of haar zin al naar de stembus. Zo werkt dat in een democratie.

***

Een tip voor de premier: ja, de kans is reëel dat het balorige Vlaanderen bij vervroegde verkiezingen nog meer naar rechts opschuift en dat de N-VA in dit landsgedeelte oppermachtig blijft, en ja, de kans dat u opnieuw mag aanschuiven bij staatsleiders en andere wereldse notabelen als eerste-minister is bijzonder klein, maar toch is het voor het land beter dat u nú, onmiddellijk (of neen, wacht nog tot donderdag, dan is dat VN-Migratiepact ondertekend en kan dát gezeur niet opnieuw beginnen), de stekker eruit trekt. En daar is een goede pro-Belgische reden voor: verkiezingen begin februari houdt in dat er nog drie en een halve maand zijn om een nieuwe regering te vormen vóór er Europees en Vlaams gestemd wordt. Drie en een halve maand (meer dan honderd dagen, sire) voorsprong om het quasi onmogelijke te realiseren. Als de federale verkiezingen samenvallen met de twee andere, zou het weleens kunnen dat de Vlaamse regering snel gevormd wordt, en dat de federale onderhandelingen in het diepvriesvak belanden. Waarna de Dead Parrot-sketch kan herhaald worden, niet voor deze regering, maar voor het land.

Soms is de stekker eruit trekken moediger dan wachten tot iemand anders dat doet.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post846

In de tuin van Eden is voetbal nog een spelletje

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, december 12, 2018 20:38:16

('De Bankzitter' van deze week, eerder verschenen in De Standaard van maandag 10 december.)

Chelsea zorgde dit weekend voor een stuntje: het bracht landskampioen Manchester City de eerste competitienederlaag toe. Eden Hazard speelde als valse nummer negen, gaf twee assists en was zo weer eens beslissend. De zege werd ontsierd door het racistisch gedrag van een thuisfan.

El Cashico. Dat is de niet sympathiek bedoelde bijnaam van het duel tussen het door een rijke Rus geleide Chelsea uit Londen en het door een financieel machtige Arabier kunstmatig naar de top gestuwde City uit Manchester. In het begin van de eeuw nog simpele meelopers, zowel in de Premier League als in hun eigen stad, waar traditioneel grotere clubs de scepter zwaaiden. Tot de heren Roman Abramovitsj en sjeik Mansour bin Zayed Al-Nahyan hun dikke portemonnee opentrokken.

De rest is voer voor Football Leaks en andere niet-sportieve kanalen. Twee cijfers om dit te illustreren. Na het seizoen 2004/2005 noteerde Chelsea het op dat ogenblik hoogste verlies ooit in het internationale voetbal: 120 miljoen euro. In 2011 deed City nóg 'beter': 228 miljoen euro in het rood. Beide clubs overtreden al jaren schaamteloos de Financial Fairplayregels.

Trukendoos

Tussen al dat financiële geweld - dat na anderhalf miljard euro aan investeringen door beide geldschieters wel geleid heeft tot sportief succes - probeert een dribbelvaardige 27-jarige van 1m73 te doen waar hij ongelooflijk goed in is: speels voetballen. Eden Hazard loopt al meer dan zes jaar rond in Londen. Voetballer van het jaar in 2014/2015, maar daarna in een keurslijf gepropt door José Mourinho en Antonio Conte. Onder de aanvallende trainer Maurizio Sarri mag hij zich vrijer uitleven: die voortreffelijke wereldbeker wordt nu doorgetrokken naar de Engelse competitie. Over twaalf dagen kan hij ook nog Sportman van het Jaar worden.

Tegen het vooral in de eerste helft dominante City zorgde Hazard voor twee assists: de eerste na een wervelende persoonlijke actie, de tweede op hoekschop. Kanté en David Luiz zorgden voor de 2-0 eindstand. In 'Match of the Day' noemde analist Martin Keown Hazard 'a box of tricks'. Trukendoos. Goed voor de eerste nederlaag dit seizoen in de Premier League voor Man. City, waardoor Liverpool aan de leiding komt met een puntje meer. Chelsea blijft hangen op de vierde plaats, op acht punten van de nieuwe leider. Opmerkelijk: het is al van 20 april 2002 geleden dat Chelsea nog eens een thuiswedstrijd verloor van de regerende landskampioen.

Onderlinge duels tussen Rode Duivels vielen er zaterdagavond niet te noteren. Kevin De Bruyne zal bij City ten vroegste rond Kerstmis weer in actie komen. En Vincent Kompany zat weer negentig minuten op de bank. Zijn contract loopt over een half jaar af. Aan hem de keuze: er nog een jaartje bijdoen bij City, maar dan eerder als mentor en clubambassadeur dan als speler, of inleveren bij een Europese subtopper waar hij nog een paar jaar voetbalplezier kan beleven.

150 miljoen waard

Zaterdag speelde Hazard niet op zijn geliefkoosde positie, als aanvallende middenvelder komend van links. Sarri posteerde hem in de spits, als valse nummer negen, een rol die hem minder ligt. Maar de man uit La Louvière is geen Ronaldo: hij speelt voor het team en rendeert. Zelfs toen Mourinho een veredelde linksback van hem probeerde te maken. Hij deed dat zonder morren, toch niet naar de buitenwereld toe. Klagen doet hij evenmin als hij na een alweer onnavolgbare dribbel voor de tigste keer tegen de grasmat wordt gewerkt door een vileine tegenstander. Hazard kan incasseren, weet dat hij zijn opponent bij de volgende actie toch opnieuw zal degraderen tot pilaar.

Vraag is hoe lang Hazard zijn trucjes nog blijft vertonen op Stamford Bridge. Al jaren zijn er geruchten over een mogelijke overstap naar Real Madrid, zijn lievelingsclub. Die marktwaarde van 150 miljoen euro moet ooit toch eens gehonoreerd worden en een sputterend Real kan best een creatieve injectie gebruiken. Zijn contract loopt op 30 juni 2020 af, er zit dus stilaan haast achter. Ofwel aanvaardt hij een flink verbeterd contract bij Chelsea, waardoor hij allicht de bestbetaalde speler in Engeland wordt, en blijft hij de rest van zijn carrière in Londen. Ofwel houdt hij de boot af en zal Chelsea hem volgende zomer willen verkopen. Een speler met de waarde van Hazard een jaar later gratis laten vertrekken, is geen optie. Vader Thierry zal er als makelaar wel voor zorgen dat zijn zoon het plezier in het spelletje blijft behouden, voor een flink salaris weliswaar.

'Fucking black cunt'

Smet op de thuiszege van Chelsea was een racistisch incident. City-aanvaller Raheem Sterling ging een bal ophalen voor een spelhervatting en kreeg 'Fucking black cunt!' naar het hoofd geslingerd. Vertaling onnodig. Op de beelden zie je een schuimbekkende man van middelbare leeftijd te keer gaan tegen de zwarte international, die met een monkellachje weg stapte, maar zich een dag later wel kritisch uitliet over de Britse media, die volgens hem racisme aanwakkeren.

De zaak wordt nu onderzocht door de Metropolitan Police. Gezien de duidelijke beelden riskeert de fan een stadionverbod en mogelijk zelfs een celstraf. In Engeland wordt racistisch gedrag niet weggelachen. Luis Suárez, tegenwoordig actief bij Barcelona, werd eind 2011 als Liverpoolspeler voor acht wedstrijden geschorst omdat hij een zwarte tegenspeler herhaaldelijk 'negro' had genoemd. En kort daarna werd John Terry, op dat ogenblik aanvoerder van Chelsea én de nationale ploeg, vier speeldagen geschorst omdat hij, jawel, 'fucking black cunt' had gezegd.

Als medeauteur van 'Vuile zwarte. Racisme in het Belgisch voetbal', een boek dat twee herfsten geleden verscheen, volg ik het thema van kortbij. Het wordt in België nog altijd niet ernstig genomen. Beerschot Wilrijk-fans riepen - niet voor het eerst - racistische dingen op Westerlo, ze kwamen ervan af met een sensibiliseringscampagne. Incidenten in Brugge en Kortrijk werden op sociale media door clubfunctionarissen en supporters weggewuifd. 'Onze club zit zo niet in elkaar.' 'Als we racistisch gedrag zouden opmerken, moet zo'n man onmiddellijk zijn abonnement inleveren.' 'Ik zat er op vijf meter vandaan en heb helemaal niets gehoord.'

Tip voor hardhorige fans: als je iemand 'Oe-oe-oe' hoort brullen, is dat zelden een stotteraar die een vraag wil beginnen met 'Hoe'.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post845

De geest van Goebbels

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 08, 2018 12:57:56

De jaren 30. Reductio ad Hitlerum. Gaan we niet doen, hé. Mógen we niet doen! En toch... Reductio ad Goebbelsum, mag dat wel? Een poging...

***

'Propaganda werkt het best wanneer diegenen die gemanipuleerd worden ervan overtuigd zijn dat ze uit eigen vrije wil handelen.'

***

Ja, het gaat over díe campagne, die officieel niet meer bestaat, vanwege: ingetrokken. Maar uiteraard bestaat ze nog wel: 1) omdat de (des)informatie is blijven hangen, 2) omdat alles wat ooit verspreid wordt in deze internettijden, niet zomaar kan verdwijnen, en 3) omdat de boodschap in de hoofden van wie het moest lezen — dus niet de opiniemakers, journalisten en politieke tegenstanders —, wel degelijk is overgekomen.

Slechte reclame is ook reclame, zo wordt weleens badinerend gezegd. En dus zijn de zes plaatjes die N-VA dinsdag op het middaguur de wereld instuurde, gewoon reclame. Ze hebben hun doel bereikt, de commotie achteraf is niet meer dan collateral damage, en dan nog. Voor de camera's namen kopstukken afstand, maar 's avonds plaatste de voorzitter tijdens nota bene een crisisvergadering op Instagram een 'grappig' fotootje van een chocolade zwartepiet, die hem was overhandigd. 'Ze hebben mij de Zwarte Piet gegeven.' Onderliggende boodschap: alles onder controle, we kunnen er alweer om lachen.

***

'De meest briljante propagandatechniek zal niet tot succes leiden als er niet aan één fundamenteel principe wordt voldaan - het moet beperkt blijven tot enkele punten die keer op keer herhaald worden.'

***

Hoe komt zo'n politieke top topical campagne tot stand? De communicatieverantwoordelijke geeft een opdracht, het communicatieteam komt met een voorstel, de verantwoordelijke geeft zijn fiat of stuurt bij, een laatste versie wordt bekeken, de communicatie wordt gelanceerd. De woordvoerder van Vlaams minister Weyts was, zoals gebruikelijk, een van de eersten om de boodschap gretig te delen. Begrijp: dit is zo afgesproken en ik sta er zoals altijd honderd procent achter.

Enkele uren wordt er dan geretweet en geliket dat het een lieve lust is. De achterban heeft de boodschap begrepen. Alleen kniesoren en opponenten roeren de kritische trom. Maar de negatieve reacties zijn behoorlijk massaal, dus wordt er van hogerhand ingegrepen. Campagne een beetje ongepast, we zijn te ver gegaan, bla en bla. Ben ik een machiavellist als ik denk dat dit ingecalculeerd was? Mogelijkheid 1: weinig of geen reactie, er is geen probleem. Mogelijkheid 2: sterke negatieve respons van de buiten- én een deel van de binnenwereld, we trekken de campagne in. Wat dus gebeurd is. Maar wat écht telt, is dat de fanatieke achterban mee is.

***

'Het is niet de taak van propaganda om intelligent te zijn, haar taak is om tot succes te leiden.'

***

De beelden van de campagne waren ronduit ranzig, op het randje van fascistoïde en racistisch. De tekst overleefde in vijf van de zes gevallen een eenvoudige factcheck niet. Leugentjes om bestwil, die al een tijdje circuleren in sommige kringen. Ze worden met zulke hardnekkigheid verspreid, dat het waarheden worden. Zo werkt dat nu eenmaal bij ongeïnformeerde burgers. Zo móet dat werken, volgens de wetten van de propaganda. Vlaams Belang zei: goed gedaan en dankuwel, we nemen het met veel plezier over. Dat zegt alles over vorm en inhoud van de campagne.

***

'Alleen geloofwaardigheid moet bepalen of propaganda-output waar of onwaar zou moeten zijn.'

***

To add insult to injury, is een bekend Engels spreekwoord. Een belediging toevoegen aan een kwetsuur, vrij vertaald. Dat deed de communicatiedienst van de N-VA dinsdagnamiddag na het intrekken van de infame campagne. Ik heb de tekst een keer of zeven gelezen en vind hem steeds beledigender klinken.

Lees even mee: 'De afgelopen uren is er commotie ontstaan rond de Facebookcampagne die de N-VA vandaag lanceerde. We vinden het belangrijk dat het inhoudelijke debat over het Migratiepact wordt gevoerd en dat onze bezwaren gekend zijn bij de bevolking.' (Door halve waarheden en hele leugens te vertellen?)

'De bedoeling was om laagdrempelig te zijn.' (Versta: u bent dom, we zakken af tot op úw niveau.)

'Maar de campagne heeft door de gekozen beelden haar doel voorbijgeschoten en wordt daardoor verkeerd begrepen.' (Alleen door de 'gekozen beelden'? De tekst was minstens even fout. En die 'verkeerd begrepen' is intussen een stoplap geworden bij de partij en haar functionarissen. Ook hier weer klinkt de onderliggende boodschap: jullie begrijpen ons niet, het probleem zit bij júllie.)

'Het bevordert het debat niet en is nu een politiek feit geworden. Daarom stoppen we de campagne.' (Versta: wie ons standpunt moest weten, wéét het nu, daar draait het om.)

***

'De essentie van propaganda bestaat erin om mensen zodanig van een idee te overtuigen, dat ze zich er uiteindelijk helemaal aan overgeven en er nooit meer aan kunnen ontsnappen.'

***

Heikele kwestie: mag je wel een vergelijking maken tussen een periode waarin Joden vervolgd en uiteindelijk systematisch uitgemoord werden, en de vluchtelingenkwestie vandaag? Er is nu eenmaal die holocaust, een onuitwisbare schandvlek in de geschiedenis van de mensheid, met weinig te vergelijken, en al zeker niet met de behandeling van vluchtelingen en migranten in 2018. Je kunt ook niet stellen dat de N-VA een fascistoïde en racistische partij is, ook al doen sommigen geregeld hun best om het tegendeel te bewijzen. Het gaat nog altijd om enkelingen.

Laten we die jaren 30-vergelijking dan ook niet maken. Maar sta me toe te benadrukken dat de onmenselijkheid en de ontmenselijking gelijkenissen vertoont. De manier waarop migranten, asielzoekers en vluchtelingen door een niet te onderschatten (significante!) minderheid in de samenleving op één hoopje worden gegooid — niet welkom! — is wel degelijk vergelijkbaar met de manier waarop de Joden tachtig jaar geleden ontmenselijkt werden. Allemaal dezelfde. Onbetrouwbaar. Ze willen onze leefruimte inpikken. Onze identiteit is in gevaar!

Meedoen aan die beeldvorming is ronduit gevaarlijk en onverantwoordelijk. Tenzij het zo bedoeld is.

***

'Propaganda moet zorgvuldig getimed zijn. De communicatie moet het publiek bereiken vóór concurrerende propaganda. Een propagandacampagne moet op het optimale moment starten. Het propagandathema moet herhaald worden, maar niet voorbij een punt van verminderend effect.'

***

Als je een leefloon wil, zal je moeten aanvaarden dat je aan anticonceptie doet. Een multicultureel feest zullen we niet sponsoren. Als hier een stel Afghanen een voetbalploeg wil oprichten, zullen we dat niet aanvaarden.

Aalst, 2018. Waar CD&V en Open Vld een coalitie hebben gevormd met de N-VA van burgemeester D'Haese. Bovenstaande 'ideetjes' werden de afgelopen dagen gelanceerd.

Ik voel mee met oprechte Vlaams-nationalisten die vanuit de bekommernis dat Vlaanderen beter af zou zijn als het onafhankelijk is — niet mijn standpunt, maar wel een democratisch verdedigbare piste — nu moeten vaststellen dat de partij die hen daarnaar moet leiden — en die zich in een nog niet zo ver verleden niet wenste te vereenzelvigen met het racistische discours van die andere, extremere partij — tot op dit niveau gedaald is. Begrijpelijk dat ze met alle postjes die vasthangen aan meer dan dertig procent halen tijdens verkiezingen niet onmiddellijk opstappen, maar wat moet het verdomd knarsetanden zijn om de voorbije weken te hebben beleefd. Die ranzige campagne was slechts de kers op een wansmakelijke taart. Hoe lang houd je dit vol?

***

'Propaganda naar het thuisfront moet een maximaal angstniveau creëren.'

(Alle citaten zijn afkomstig van of worden toegeschreven aan Joseph Goebbels (1897-1945), minister van Volksvoorlichting en Propaganda in nazi-Duitsland.)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post844

Speeldag 17: bevestiging van wat we al wisten

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, december 05, 2018 10:15:55

(Deze bijdrage verscheen maandag 3 december in de wekelijkse sportanalyse 'De Bankzitter' in De Standaard.)

De Top 6 van de Jupiler Pro League was afgelopen weekend in onderlinge duels verwikkeld. Meer dan ooit lijken KRC Genk en Club Brugge de elftallen die over net iets minder dan vier maanden, wanneer Play-off 1 start, om de titel zullen strijden. Anderlecht is niet meer dan een verre outsider.

Vorige week zondag pakte Antwerp-doelman Sinan Bolat in de slotseconden een strafschop in Gent. Dat leverde hem paginavullende bijdragen op over vorige ultieme reddingen vanop elf meter. Ooit scoorde hij zelfs een doelpunt met het hoofd in de 95ste minuut van het Champions League-duel Standard-AZ. Man van de toegevoegde tijd. Daarna had Bolat af te rekenen met zware blessures en deemsterde hij weg, eerst in Luik, daarna in onder meer Porto, Istanboel en Brugge. Tot de nieuwe sportief directeur van Antwerp, Luciano D'Onofrio, gewezen makelaar van de keeper, hem een reddingsboei toewierp. Op de Bosuil is hij opnieuw onbetwistbaar titularis.

Kameleonvoetbal

Je kon er donder op zeggen: na zoveel lof beginnen mentaal beïnvloedbare spelers te zweven. Zot van glorie, zeggen ze in Antwerpen. En dus ging Bolat zaterdagavond zwaar in de fout tegen STVV. In de zevende minuut gaf hij De Sart - die in de weg liep, maar niet echt zwaar hinderde - iets wat het midden hield tussen een vuistslag en een elleboogstoot. Terechte strafschop voor Sint-Truiden, slechts geel voor Bolat, Antwerp op achtervolgen aangewezen. Ook bij het tweede Truiense doelpunt kwam Bolat aarzelend uit. Met de 1-3 eindstand nestelde STVV zich iets steviger in de Top 6, terwijl Antwerp met die tweede plaats na de vorige speeldag duidelijk boven zijn stand leefde.

De overname door het Japanse bedrijf Digital Media Mart (DMM) blijkt een goede zaak te zijn voor de Koninklijke Sint-Truidense Voetbalvereniging, er valt een hoogst zeldzame symbiose tussen overnemers en overblijvers waar te nemen. Ook op het veld is de Japanse inbreng belangrijk met centrale verdediger Tomiyasu, middenvelder Endo en de vlot scorende spits Daichi Kamada, gehuurd van Eintracht Frankfurt.

Het aantrekken van Marc Brys als trainer, die drie stafleden meenam van bij Beerschot Wilrijk, is een ander schot in de roos. Waar Brys coacht, wordt kameleonvoetbal gespeeld. Zijn elftal past zich rigoureus aan de tegenstander aan, week na week, eigen accenten moeten dan voor het verschil zorgen. Play-off 1 is geen must, wel een reële mogelijkheid voor de Kanaries.

Elftal met twee gezichten

De 3-1 nederlaag op 7 oktober in Luik luidde voor Club Brugge een zwakkere periode in, met 6 op 21 in de eigen competitie. Er werd zelfs een nieuwe episode opgevoerd in de onverkwikkelijke keeperssoap: nieuwkomer Karlo Letica, Kroatisch wonderkind, werd opzijgeschoven ten faveure van de vorig seizoen nog afgeserveerde Ethan Horvath, Amerikaans wonderkind. En de gouden schoenen van Ruud Vormer glanzen al een tijdje niet meer.

Tegenover dat Belgisch falen staat dat er Europees niet meer werd verloren sinds begin oktober. De 0-0 van woensdag in Dortmund zorgde blijkbaar voor een déclic. Tegen Standard was Club ouderwets dominant, daarbij flink geholpen door een complete offday van de bezoekers. Christian Luyindama is op goede dagen een verdedigende muur, maar zoals bekend staan muren weleens stil. Zo kon Denswil al heel vroeg de 1-0 binnen trappen. Brandon Mechele mocht in de eerste helft een paar keer ongehinderd zestig meter verticaal overbruggen en werd zo onverwacht een box-to-boxspeler. 3-0 bij de rust, de tweede helft was totaal overbodig.

Zelfs de anders zo vurige Michel Preud'homme keek lijdzaam toe: hij zat erbij en keek er samen met Emilio Ferrera naar hoe zijn spelers voortdurend achter de feiten aanholden. Drie dagen na de stunt in de Europa League tegen Sevilla was dit een ronduit belabberde vertoning. Standard is een elftal met twee gezichten: de ene week denk je dat ze probleemloos Play-off 1 zullen halen, de week nadien geven ze niet thuis. Het heeft niet eens zoveel met thuisvoordeel te maken: 15 op 24 in Luik, 11 op 27 uit.

Spelers als Carcela en Lestienne blijken te wispelturig en - laten we wel wezen - overroepen: ze maken zowel in positieve als in negatieve zin het verschil. Dit Standard telt gewoon te veel halftijdse voetballers. Voor een perfectionist als Preud'homme moet dat een verschrikking zijn. Als ooit ergens de twintigurenweek in ons voetbal wordt ingevoerd, zal het op Sclessin zijn.

Als het zo wisselvallig blijft presteren, zal Standard Play-off 1 mislopen. Zeker nu Sporting Charleroi, 12 op 15 de voorbije vijf speeldagen, weer aanknoopt met het succesvolle voetbal dat de voorbije seizoenen een plek bij de eerste zes opleverde.

Rustdagen

De frisheid is een beetje weg bij KRC Genk. Verwonderlijk is dat niet: gisteren speelde het al z'n 29ste competitieve wedstrijd van het seizoen. Anderlecht zit aan 23. In november wist Genk geen enkele wedstrijd te winnen: vijf gelijke spelen, één nederlaag. Dat het nog altijd aan de leiding staat, heeft ook met het falen van de anderen te maken.

Tijdens de eerste helft was het voorzichtigheid troef in het Astridpark: Anderlecht had veel respect voor de tegenstander, Genk wilde zich niet laten overrompelen door het jeugdig enthousiasme van paarswit. Ook na de rust werd er meer gebikkeld dan gevoetbald, daarvoor had Anderlecht niet eens hooligan-op-noppen Vranjes nodig. Tot de quasi onzichtbare Alejandro Pozuelo in de 71ste minuut opeens scoorde. Het noopte Hein Vanhaezebrouck ertoe een papiertje met handgeschreven instructies te laten doorgeven aan Ivan Santini. Die bekeek het ding, bleef even staren en leek het allemaal niet te best te begrijpen. Misschien stond er wel gewoon 'Scoren!' Wat hij niet deed, het bleef 0-1. Ondanks alle kommer en kwel was het voor Anderlecht nog maar de eerste thuisnederlaag in de Jupiler Pro League. Genk blijft ongeslagen buitenshuis en telt nu 38 punten, vier meer dan Club, dat er vorig jaar rond deze tijd als leider wel al 41 had verzameld.

Woensdag wacht KRC Genk weer een pittige uitmatch op Charleroi, voor de beker van België. Daar zijn Club Brugge, Anderlecht, Antwerp en Standard al van verlost. Rustdagen, zo weten we uit het wielrennen, zijn uitermate belangrijk. Zo zou het zomaar eens kunnen dat wie het snelst verlost is van Europees voetbal, Genk of Club, straks als topfavoriet aan Play-off 1 begint.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post843

Marracrèche

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 01, 2018 13:39:56

Toen ik een pak jonger en onvervaarder was, was ik heel rechtlijnig. Goed is goed en fout is fout. Twintigers hebben nu eenmaal meer waarheid in pacht dan vijftigers. Denken ze. (Ten onrechte.) Ik was bestuurder bij een linkse vrije radio, zo eentje zonder centen, die blijkbaar nog meer ergernis wekte dan zo'n rotcommercieel station met Hollands wauwelende dj's. Lang verhaal kort: inval van de rijkswacht, zendmateriaal in beslag genomen, geen fondsen om opnieuw op te starten, te kritisch voor partij en vakbond om genoeg sympathie op te wekken. Veel vergaderd, nooit meer herbegonnen. Omdat die eerste vergaderingen zeer chaotisch verliepen, werd na heel veel tijdverlies beslist dat er niet alleen met een agenda zou worden gewerkt, maar dat discussies ook moesten worden voorbereid en dat alle deelnemers vooraf over uitgewerkte voorstellen moesten beschikken. Ik was daar nogal rigide in, kan je zeggen. Geen voorstel aan de collega's bezorgd? Geen bespreking van dat agendapunt! Waarna er ruzie van kwam en de vergadering nog langer duurde als al die vorige samen. Maar ik vond dat wel consequent: het is niet meer dan correct en hoffelijk dat je de dingen voorbereidt en anderen de kans geeft om kennis te nemen met ideeën om er vooraf al over na te denken. Zo krijg je goed gestoffeerde debatten.

Ik moest weer aan die jongere versie van mezelf denken bij de nu al weken durende discussie rond het VN-Migratiepact, officieel: Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration. Moet over tien dagen ondertekend worden in de Marokkaanse stad Marrakech (of Marrakesh, want de schrijfwijze durft weleens te verschillen van krant tot krant). Wat N-VA bij monde van Theo Francken en Peter De Roover doet, lijkt verdacht veel op die vervelende etters die vijfendertig jaar geleden voorbereide meetings verstoorden met hun gedacht van het moment. Ik vond dat toen niet kunnen en nu evenmin. Twee jaar lang is er over de tekst gesoebat, nooit is er fundamentele kritiek naar buiten gekomen, tot de vervelende uitslagen van de verkiezingen van 14 oktober bekend waren en er enkele Europese regeringen — anders samengesteld dan twee jaar geleden — dwars gingen liggen. Dat heet opportunisme. Of: populisme. En ook wel lafheid.

Nu mogen er dus zes experts, aangesteld door de in het parlement vertegenwoordigde partijen, hun zegje doen. Alsof die op één lijn zullen zitten. En alsof dit iets zal veranderen aan de oorspronkelijke doelstelling van het pact: wereldwijd proberen principes over migratie af te spreken. Een bijzonder nobel idee, zonder meer, al kan je je afvragen waarom dat pact al meteen niet-bindend wordt genoemd. (Stel je een keukengesprek ten huize van een zeer jonge Frank Van Laeken voor. "Jongen, we verwachten dat je volgende keer negen op tien haalt voor Nederlands!" "Ja maar, het is..." "Tut tut, negen op tien. Maar allee, deze afspraak is niet bindend hé.") En natuurlijk had een maatschappelijk of politiek debat interessant en zelfs noodzakelijk geweest, maar wel twee jaar geleden, niet nu.

Ik denk: goed dat die Universele Verklaring van de Rechten van de Mens al op 10 december 1948 werd ondertekend, kort na de oorlog, toen de gutmenschen het voor het zeggen hadden en de schlechtmenschen in het verliezende kamp (of in de cel) zaten, want in deze opportunistisch-populistische tijden zou het niet waar geweest zijn. (Overigens: die bijeenkomst in Marrakesh/kech begint dus exact zeventig jaar na de plechtige ondertekening van het mensenrechtenverdrag, qua symboliek kan dat tellen. Als je dat pact weigert te ondertekenen is die symboliek al even treffend, trouwens.)

Het huidige verzet is de politieke vorm van extreme kinderachtigheid. Marracrèche.

***

Maandag mocht ik voor televisie een onderwerp voorbereiden over de gele hesjes, naar aanleiding van een Vlaamse Facebook-groep die elk uur meer leden aantrok: 9.000 bij het begin van de dag, 12.000 een paar uur later. Dat ging vlug. Al daagden er amper enkele tientallen op bij een eerste actie in Genk. Roepen is makkelijker dan doen. Ik maakte me lid van 'Leg Vlaanderen Plat' en zag de discussie veranderen van oprechte boosheid over prijsstijgingen naar ranzige opmerkingen over migratie en vluchtelingen. Gekaapt door extreemrechts. Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken uitte zich in een snelsnel opgenomen filmpje als aanhanger van de gele hesjes. Al was er ook recuperatie bij andere oppositiepartijen. De gele hesjes waren opeens ook bruin, rood en groen.

Gisteren liep een betoging van — laten we wel wezen — amper vijfhonderd mensen in Brussel nogal uit de hand. Een combinatie van extreemrechts tuig en anarchisten die de kans zag om herrie te schoppen, ten koste van de authentieke bekommernissen van vreedzame 'gele hesjes' die het zagen gebeuren en niet konden verhinderen.

Ik geloof niet in de 'gele hesjes'. Een organisatie zonder structuur en een duidelijke visie, komt nergens. Gedoemd om te falen, bij gebrek aan plan. Je kunt dan wel 'J'en ai marre!' roepen, je eindigt voor het grote publiek onherroepelijk in Marre-à-hesjes.

***

Iets over Zwarte Piet in de aanloop naar 6 december? Sta me toe in herhaling te vallen. Dit schreef ik op 20 november 2016 op deze plek.

"Van mij moet Zwarte Piet niet verdwijnen. Maar we moeten er wel over durven te praten. We moeten het gesprek met de nieuwe Belgen durven aan te gaan. Dat Piet een restant is van het koloniale, uitgesproken racistische denken wordt niet ontkend. Dat Piet in de loop van de decennia werd bijgestuurd tot een eerder onschuldig lijkend symbool is onmiskenbaar zo. Maar er worden blijkbaar kinderen gepest op school, omdat ze bruin of zwart zijn. Klasgenootjes noemen hen 'Zwarte Piet'.

Iemand schreef gisteren ergens: "Ja maar, dat is niet racistisch bedoeld!" Kan zijn, maar het komt wel zo over. En de vraag bij racisme is in de eerste plaats niet 'Is dat racistisch bedoeld?' (want dan verzeilen we al snel in uitspraken als 'Ik ben geen racist maar...'), maar 'Wordt dit als racistisch gepercipieerd?'

Bij racisme moet je niet uitgaan van de dader, maar van het slachtoffer. Hoe voelt hij of zij zich bij de opmerkingen of daden? Hetzelfde geldt trouwens voor andere misdaden: we moeten eerst naar het slachtoffer kijken. Meestal doen we dat ook. Behalve dus bij racisme. Want dan verkrampen we en vinden we dat de ander zich maar moet aanpassen aan onze onderlinge afspraken en gebruiken, inclusief aangebrande moppen, het benadrukken van onze raciale superioriteit en oerwoudgeluiden.

Als we het over Zwarte Piet willen hebben, zullen we dus de moed moeten opbrengen om de discussie los te weken van blanke traditionalisten versus voornamelijk blanke cultuurrelativisten, en gaan luisteren naar die groeiende groep met een andere huidskleur. Hoe voelen zij zich bij dat Sinterklaasfeest? Hoe interpreteren zij die Zwarte Pietmythe? Misschien vinden ze het écht wel niet erg en dan moeten we niets doen. (...) Misschien vinden ze het wél erg en dan moeten we vooral die traditie aanpassen. Maar eerst moeten we gaan luisteren.

Samenlevingen evolueren, tradities ook. Ze krijgen een andere invulling of worden afgeschaft. Dat gebeurt. Dat is niet erg. Daarmee haal je de bodem niet weg vanonder onze samenleving. In Geraardsbergen drinken ze op de laatste zondag van februari een glas wijn met een levend visje in. Ik vind dat een barbaarse traditie en de visjes zullen er geen breed maatschappelijk debat over starten, dus blijft het gewoon bestaan. Jaar na jaar. Als teken van feestvreugde en verbroedering. Wie zijn dan de primitievelingen?"

***

Morgen is het Klimaatmars. Dag van de groene hesjes. Bart Eeckhout, hoofdredacteur van de feestvierende De Morgen (vandaag precies veertig jaar jong), schreef er eergisteren een prikkelend essay over. (Tegenwoordig heet zowat elke tekst die meer dan duizend woorden telt 'essay', 'analyse' ware beter geweest.) Het ging over de decennialang aangehouden alarmerende toon van Greenpeace & co, die volgens hem contraproductief heeft gewerkt, waardoor het o zo belangrijke klimaatdebat nooit écht gevoerd werd. Een standpunt, pardon: essay, waar je het mee eens of oneens kunt zijn, sereen geformuleerd, het debat aanwakkerend. Goed zo. En meteen ook een eyeopener, vind ik: Eeckhouts generatie, die T-shirts droeg met opschriften als 'This body is in danger' en 'No time to waste', heeft ongetwijfeld te weinig gedaan rond de klimaatproblematiek, terwijl klimaatnegationisten intussen vrolijk hun gang konden gaan.

Bijna zestien jaar geleden, op 31 januari 2003, legde de paarsgroene regering-Verhofstadt I de kernuitstap vast in een wet. Maar daar is dus niets van in huis gekomen, omdat de alternatieve energiebronnen nooit een waardige kans hebben gekregen, en kom alstublieft niet af met de subsidies voor de plaatsing van wat zonnepaneeltjes. De kernenergielobby heeft gezegevierd.

Al die tijd hebben de meesten van ons rondgelopen met een denkbeeldig T-shirt met het opschrift 'A lot of time to waste' (met op de achterzijde 'Après nous le déluge'). Trump, Bolsonaro en andere narcistische idioten willen het klimaatdebat liefst zo snel mogelijk begraven, als het kan nog dieper onder de grond dan het migratiepact.

Groene hesjes vind ik veel noodzakelijker dan gele.

***

Schokkend nieuws van het NMBS-front: steeds meer reizigers zijn ontevreden. Ik las de cijfers en was inderdaad geschokt: dat 61 procent van de treingebruikers tevreden is, vind ik hemeltergend. Zo véél nog? Zes op de tien pendelaars die de service aanvaardbaar of zelfs best oké vinden, hebben die mensen alle tijd van de wereld, misschien? Dat 42 procent tevreden is over de stiptheid van de treinen, ook dat is zorgwekkend. Voor die mensen, bedoel ik. Vier op de tien hebben er dus geen probleem mee dat er elke dag vertragingen zijn, dat er treinen worden afgeschaft en dat de treinen die wel rijden er tegen de avond uitzien als vieze stinkholen?

Voorwaar, de Belg is een brave mens. Pikt zowat alles. Zal je zelden in een geel hesje zien rondlopen. Ligt niet wakker van een paar graden meer of minder.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post842

Axel Witsel is nu ook in Dortmund incontournable

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 28, 2018 09:53:53

(Uit de reeks 'De Bankzitter', verscheen eerder op maandag 26 november in De Standaard.)

Borussia Dortmund domineert de Bundesliga. 28-voudig landskampioen Bayern, zes titels op een rij, staat na 12 speeldagen al op negen punten. Draaischijf bij Borussia is een Belg: Axel Witsel. Na een financieel lucratief avontuur in China opnieuw topvoetballer.

De commentator van de Sportschau had het zaterdag consequent over 'Witsel', zonder accent op de e. Dat je de naam van de Belgische international uitspreekt als 'Witsèle' is blijkbaar nog niet tot in Duitsland doorgedrongen. Wat ze er wel al beseffen: de controlerende middenvelder is er even onmisbaar als in de nationale ploeg. Slechts vier spelers bij Borussia Dortmund hebben een hogere transferwaarde dan de Belg.

In de uitwedstrijd bij middenmoter Mainz speelde Borussia de eerste helft als een waardige leider: dominant, hoog, een tikkeltje arrogant. Witsel ging voorop in de strijd, was bij zowat elke aanval betrokken. Een poging van dichtbij van hem werd afgeblokt en zijn afstandsschot met links door de doelman van Mainz onder de dwarslat weggetikt. Na de rust was Mainz sterker en werd Witsel samen met z'n ploegmaats achteruitgeduwd. Typisch Witsel mag je stellen: uitblinkend in een goed draaiend elftal, nogal onzichtbaar als het iets moeilijker gaat. Zie ook de interland in Zwitserland, waar hij kansloos mee ten onder ging.

Vaderlijke trainer

Borussia won zaterdagnamiddag uiteindelijk wel: 1-2. Onder meer dankzij een doelpunt van supersub Paco Alcacer, al negen keer trefzeker als invaller. De Spanjaard - doorgebroken bij Valencia, weggedeemsterd bij Barcelona - wordt na een huurperiode van een paar maanden definitief overgenomen van de Catalanen.

Ondertussen is Borussia stilaan topfavoriet in de Bundesliga: 9 overwinningen, 3 gelijke spelen, 0 nederlagen. 35 doelpunten gemaakt, 13 tegen. De beste aanval en op de een na beste verdediging. De eerste achtervolger, dat andere Borussia uit Mönchengladbach, waar uitblinker Thorgan Hazard gisteren opnieuw scoorde en liet scoren, volgt op vier punten, Eintracht Frankfurt op zeven. Bayern München staat heel verrassend pas vijfde en telt negen punten minder dan Dortmund. Zaterdag verspeelde het punten tegen Fortuna Düsseldorf (3-3), waar de Belgische Watford-huurling Dodi Lukebakio drie keer scoorde.

Dat Borussia na een paar tegenvallende seizoenen deze zomer met de grove bezem door de spelerskern ging, loont dus. Acht spelers kwamen, elf vertrokken er. En er werd een nieuwe trainer aangesteld: de 61-jarige Zwitser Lucien Favre. Vaderlijk én Franstalig, belangrijk voor een gevoelige jongen als Witsel. Dat was al gebleken bij Standard, waar hij open bloeide onder Michel Preud'homme, Laszlo Bölöni en Dominique D'Onofrio.

'Moeilijke keuze'

Flashback naar zondag 17 september 2006. Een 17-jarige frêle jongeman vervangt in de 89ste minuut van de wedstrijd Standard-FC Brussels Steven Defour. Zijn debuut bij de Rouches, waar hij al sinds z'n tiende rondloopt. Meteen het begin van het wonderbaarlijke jeugdtrio Defour-Fellaini-Witsel. Ze mogen in mei 2008 en 2009 de landstitel vieren. Axel Witsel ontvangt de Gouden Schoen en de trofee voor Jonge Profvoetballer van het Jaar, hij is niet eens twintig. De box-to-box-speler charmeert alle voetballiefhebbers. Tot die vermaledijde 30ste augustus 2009, wanneer hij het rechterbeen van Marcin Wasilewski in flarden trapt. Twee seizoenen lang wordt hij op alle Belgische velden uitgefloten. Een transfer is half juli 2011 de oplossing om de haat te ontvluchten: het wordt de Portugese grootmacht Benfica.

Een zomer later reeds vertrekt hij naar Zenit Sint-Petersburg. Hij arriveert er samen met de Braziliaan Hulk. Ook daar is er kritiek: op de hoge salarissen van de nieuwkomers en op hun gegarandeerde basisplaats. Maar vooral: op hun huidskleur. Fans van Zenit ondertekenen zelfs een manifest waarin ze het bestuur oproepen geen niet-blanken meer aan te werven. De Russische voorzitter weigert mee te werken aan dit racistisch opzet.

Begin 2017 verbaast Witsel de voetbalwereld. Hij kan naar Juventus, maar ondertekent een contract bij Tianjin Quanjian in de Chinese Super League. Daar zal hij 18 miljoen euro per seizoen verdienen, plus 2 miljoen bonussen. 'Een moeilijke keuze', noemt hij het zelf. 'Maar met mijn familie in het achterhoofd kon ik niet weigeren.'

Racewagen in Zone 30

Anderhalf jaar begraaft Witsel zich in de onbeduidende Chinese voetbalcompetitie. Hij zal er een kleine 30 miljoen euro verdiend hebben, wanneer hij in augustus voor Borussia Dortmund kiest. Topclub in Duitsland, subtopper in Europa. Trouwste aanhang ter wereld, met gemiddeld bijna 80.000 toeschouwers bij thuiswedstrijden, in goede en kwade dagen. 'Die gelbe Wand', de steile tribune achter een van de doelen waar de fanatiekste fans plaatsnemen, is een begrip. Een 'gele muur' die Witsel niet kende in Tianjin, een stad met veertien miljoen inwoners waar hij voor zo'n 20.000 fans speelde.

Hij scoort in Dortmund bij zijn debuut en is sindsdien niet meer weg te denken uit de basiself. Bij de nationale ploeg is hij al even incontournable. Zijn naam staat bij de eersten op het wedstrijdblad, ondanks jarenlang gemor bij commentatoren, analisten, journalisten en fans. Hun kritiek: hij speelt te lateraal, vertraagt het spel, denkt louter defensief. Na een uitstekend WK in Rusland heeft hij zowat alle voetbalharten weer voor zich gewonnen. De vertragende Witsel bleek een uitvinding van de vorige bondscoach.

Onder Wilmots was Witsel een racewagen van wie de actieradius beperkt werd tot toertjes maken in Zone 30. Onder Martínez mag hij zich uitleven. Het verschil zit 'm in de intentie van beide bondscoaches: absoluut op veilig spelen (Wilmots) versus offensief denken (Martínez). Nu komt Witsels polyvalentie beter tot zijn recht.

101 interlands telt hij, sinds die desastreuze Nations Leaguewedstrijd in Luzern. Dan kun je onmogelijk een prutser zijn. In januari wordt Axel Witsel pas dertig, er kunnen gerust nog 20 of 30 interlands bij. Woensdagavond kijkt hij in de Champions League de spelers van Club Brugge in de ogen. Die zijn gewaarschuwd: Borussia Dortmund is momenteel een voetbalmachine, met een Belg als draaischijf. Alleen moeten de Duitsers zijn naam nog correct leren uitspreken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post841

Zwarte dagen

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, november 24, 2018 13:02:28

Het zijn zwarte dagen. Vandaag is het precies zevenentwintig jaar geleden dat het Vlaams Blok haar grote doorbraak beleefde. Zwarte zondag! Er zouden nog veel donkerdere verkiezingszondagen volgen. Gisteren was het Black Friday, een jonge traditie die vanuit de States is komen overwaaien. Het principe is eenvoudig: u ziet een koopje hangen dat u eigenlijk niet nodig heeft maar dat zo goed geprijsd is dat u het niet kunt laten schieten, u geeft geld aan de winkelier en die zegt 'Dankjewel'. Thanksgiving.

De Vlaming doet daar vrolijk aan mee, ook al gaat het ten koste van de kleinere winkeliers. De ketens profiteren, mogen een dagje solden organiseren zonder dat de koopjesperiode officieel is aangebroken. Valsspelen voor gevorderden. De meerverkoop compenseert de mindere prijzen. Dat de lokale winkels bloeden en de (inter)nationale ketens juichen, ontgaat de meesten. Think globally, act locally? Neen, hoor: think locally (mijn portemonee), act globally (vul de portemonnee van de grote ketens).

We zijn kuddedieren. Werken ons met de ellebogen tot bij het prijskaartje '-20%'. Staan er niet verder bij stil dat ergens in de rij iemand zal boeten. De concurrent of de producent. We staan met z'n allen aan te schuiven als er een Primark opent. Feest! Een T-shirt voor 2 euro! Dat dat hebbedingetje voor een paar cent gemaakt is door een Aziatisch slaafje, ach, dat is zo ver hier vandaan dat we het niet eens merken. Kinderarbeid, een schande, maar alleen maar als we het zien. We hebben toch lekker dat goedkope T-shirt. Après nous le déluge.

We vliegen met Ryanair. Kost een paar tientjes en daar leggen we, mits wat zeuren, nog een paar eurobiljetten bovenop als we ook nog eens het gevoel van comfort aan boord willen hebben, drankje en zakje nootjes erbovenop. Peanuts! Werkomstandigheden van piloten en hostessen? Zal ons worst wezen. We willen naar het zuiden en we willen het nú, bijna voor niets. Ecologische voetafdruk? L'enfer, c'est les autres!

We spreken schande van de bagageafhandelaars van Aviapartner, omdat die onaangekondigd begonnen te staken, dagen aan een stuk. We staan er niet bij stil dat die bandwerkers aan het eind van de lijn staan: wij betalen minder voor onze vlucht, de vliegtuigmaatschappijen hebben minder inkomsten, iedereen die in de sector werkt, verdient minder én moet harder werken, omdat er steeds minder werknemers zijn, anders dalen de winsten nog harder, enzovoort, enzoverder. Zoals ik al op 28 oktober tweette: "In een samenleving waar de mensen (u en ik) een 'race to the bottom' niet alleen toelaten maar ook faciliteren door er zelf aan deel te nemen ('Vlieg bijna gratis!'), hoeven we niet verwonderd te zijn over uitwassen en, uiteindelijk, een reactie tégen die uitwassen. #Aviapartner"

Hetzelfde met bpost, een modieuzere benaming voor good old De Post. Nog zo'n bedrijf dat onder druk staat door talloze snellere pakjesleveranciers en dat dus met minder volk evenveel werk wil doen. Meneer facteur is onzichtbaar geworden, hij moet vliegensvlug de post in de brievenbus deponeren in de hoop dat er niemand een goeie dag komt zeggen, want daar heeft hij in zijn strikt getimede ronde geen tijd voor. Niet dat we terug moeten naar het cliché van meneer facteur die met veel plezier zijn buideltas met enveloppen aflegt om een borreltje te komen drinken, maar het mag heus wat menselijker. Alleen: dat kan niet meer. Want we willen alles nu, meteen, onmiddellijk, zonder pardon. We hebben die snelheid van handelen zelf gewild, met alle gevolgen van dien. Weg menselijkheid. Nog meer files omdat er nog meer vracht- en bestelwagens nog sneller moeten leveren. Gevolg: nog meer luchtvervuiling. In het creëren van vicieuze cirkels zijn we meesters.

We orkestreren onze eigen ondergang. Maar als je middenin de ratrace staat, zie je ze niet meer. Oekraïense loonslaven bouwen mee onze festivaltenten op, las ik vorig weekend in De Standaard Weekblad. Toch zullen er geen festivalgangers afhaken, het bordje 'Uitverkocht' zal weer even snel hangen als vorige jaren. Makelaars en andere sjoemelaars verzieken het voetbal, maar dit weekend zullen de stadions overal even vol (of even leeg) zitten als op andere speeldagen. Praat ons geen schuldgevoel aan! Laat ons vooral gerust!

Het is allemaal onze eigen schuld en we beseffen het niet. Wat zegt dat over de intelligentie van de diersoort Mens?



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post840

Wat willen we: Propere Handen of Lege Handen?

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 21, 2018 12:05:54

(Deze bijdrage verscheen maandag 19 november in mijn wekelijkse bijdrage 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Vanuit het oogpunt van kritische observators davert het voetbal dankzij Propere Handen en Football Leaks al meer dan een maand op zijn grondvesten. Maar de voetbalbonzen zelf, die kijken de andere kant op, net als de fans. De winkel blijft gewoon open, hooguit wordt binnenkort de etalage herschikt.

Gewenning. Als er één woord voor de geest springt, precies veertig dagen na de nachtelijke arrestaties in Operatie Propere Handen en zeventien dagen na de eerste publicaties in de tweede golf van Football Leaks, is het dat wel. Klinkt cynisch — en is het ook.

Er werd verontwaardigd gereageerd toen bleek dat Gianni Infantino, de grote baas van het wereldvoetbal, in zijn vorige job bij de Europese voetbalbond actief had meegewerkt aan doofpotoperaties ter wille van de nouveaux riches van PSG en Manchester City. Topclubs doen ongestoord aan mensenhandel, ook dat lokte nog een boze reactie uit bij sommigen.

‘Een poging om het nieuwe leiderschap en, in het bijzonder, de voorzitter te ondermijnen’, zo reageerde de Fifa in een uitvoerig statement op 2 november, dezelfde dag dat de eerste bijdragen in een nieuwe reeks Football Leaks op vele websites tegelijk werden gepubliceerd. Het leek wel alsof de tekst klaarstond en er alleen nog een persmedewerker op ‘send’ moest drukken. De wereldvoetbalbond toog zelfs in de tegenaanval. ‘Ondanks het feit dat we alle ons gestelde vragen rechtuit en eerlijk beantwoord hebben, hebben sommige media beslist de meeste van onze antwoorden te negeren en zowel de feiten als de waarheid te verdraaien in een opzettelijke poging om de Fifa in diskrediet te brengen en hun lezers te misleiden.’

Hier te lande was er kritiek op de dubbelrol die Pierre François, ceo van de Pro League, speelde om een puissant rijke Rus en een machtige Israëlische makelaar tot bij een gedweeë satellietclub te voeren. Bij Operatie Propere Handen werd de onderzoeksrechter gewraakt, het onderzoek vooralsnog niet. En scheidsrechter Vertenten wil gewoon terug aan de slag, als fluitenier op het hoogste niveau. Alle realiteitszin is weg.

Achilleshiel

Pierre François op 2 november: ‘Als u me vroeg of ik wist dat er illegale praktijken in het voetbal bestaan, had ik u waarschijnlijk geantwoord: ja.’ Een paar dagen later kwam hij zelf in opspraak. Daarover wilden de 24 leden van de profliga een hartig woordje praten, maar toen werd voorzitter Marc Coucke ziek en een etmaal later viel het gerecht binnen bij Royal Excel Mouscron. Eindelijk, zou je kunnen stellen.

Vandaag staat er een raad van bestuur van de Pro League op de agenda. De clubs uit 1B willen duidelijkheid over het verdere verloop van de competitie, gezien de betrokkenheid van KV Mechelen-bestuurders bij pogingen tot matchfixing. En álle clubs willen weten hoe het nu verder moet met Moeskroen en hun eigen ceo. Dat wordt nachtwerk.

Professor fiscaal recht Michel Maus en Uefa-medewerker Karl Dhont, expert matchfixing, kwamen intussen op de proppen met een rapport van acht pagina’s om het voetbal te hervormen (DS 14 november). Waarmee ze meteen de achilleshiel van het voetbal raken. De voetbalbonzen willen desnoods wel kleine aanpassingen van binnenuit aanvaarden, denk aan het driekoppig expertencomité (mét Pierre François!) dat tegen eind dit jaar voorstellen moet formuleren. Terwijl de enige oplossing van buitenaf kan komen: internationale politici, onafhankelijke experten en andere mensen met kennis van voetbalzaken (maar zonder professionele banden met clubs en bonden), die de vrijheid krijgen om drastische hervormingen uit te werken.

Ik beschuldig!

Tijd voor een J’accuse-momentje. Vrij naar Zola: niet Gianfranco, begenadigd stilist binnen de groene rechthoek, maar Émile, begenadigd stilist op een leeg wit papier.

Ik beschuldig de machtige makelaars van het kapotmaken van wat de vorige Fifa-baas, Sepp Blatter, ooit ‘the beautiful game’ noemde. Hij zei dit druk gesticulerend met de ene hand, terwijl de andere envelopjes met dollarbriefjes uitdeelde aan bobo’s uit arme voetballanden die hem als wederdienst hielpen herkiezen. Hebzucht.

Ik beschuldig de koosjere spelersmakelaars, die het allemaal hebben laten gebeuren zonder al te veel weerwerk. Omerta.

Ik beschuldig de voetbalbestuurders, hoog en laag, omdat ze dit al enkele decennia faciliteren, in ruil voor het vrijwaren van hun posities. Machtsmisbruik.

Ik beschuldig al wie op de hoogte was van malversaties en daar nooit mee naar buiten kwam, inclusief voetbaljournalisten die vrolijk meedraaiden op de carrousel van het Grote Geld. Ik beweer niet dat ze er zelf rijker van werden, maar ze zwegen. Als er al eens over excessen in het voetbal wordt geschreven, gebeurt dat negen op de tien keer door collega’s uit andere sectoren. Schuldig verzuim.

Ik beschuldig, tenslotte, de supporter. Die blijft naar het stadion gaan, ook al weet hij dat er heel wat stront aan de knikker is. Lafheid.

#LegeHanden

We zijn amorf geworden. Voetballiefhebbers laten betijen wanneer hun favoriete sport gekidnapt blijkt door duistere figuren met dollartekens in hun ogen en dure horloges om hun polsen. Zoals wielerfans het pikten dat zowat het hele peloton aan het spul bleek te zitten. Er kwam geen witte mars tegen graaiende bankiers, die de hele wereld in het financiële verderf stortten. Fiscale incivieken kwamen zonder kleerscheuren uit LuxLeaks, SwissLeaks, PanamaPapers, ParadisePapers en welke andere exotische benamingen die witwasconstructies ook kregen. Op een hashtag meer of minder kijken we niet.

Cynisch gezegd: alleen als er kinderen het slachtoffer zijn, liggen we er nog wakker van. We zijn bozer op Roger ‘Dat was zo een relatietje’ Vangheluwe dan op Maurice ‘Investeer zo snel als u kunt’ Lippens, ook al wogen de maatschappelijke gevolgen van de relatietjes van die laatste zwaarder door. Child Focus, oké, ‘Money Focus’, neen, dank u. Toch zijn we benieuwd welke smeuïge hapjes deze krant deze week weer zal opdienen. Verdienstelijk onderzoek, maar zal het iets ten gronde veranderen?

Toen ik een week na het losbarsten van het Belgische schandaal in een column pleitte voor een witte voetbalmars ontving ik één enkele steunbetuiging, hoorde ik een beetje hoongelach en nam ik vooral grote stilte waar. We dronken nog een glas, we deden nog een plas en alles blijft zoals het was. #LegeHanden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post839
Volgende »