Maandans

Wit konijnPolitiek

Geplaatst door Frank Van Laeken za, april 21, 2018 13:48:21

Het is weer de tijd van de witte konijnen. Minder dan een half jaar voor verkiezingen komen die vrolijk uit Vlaamse velden gehuppeld om op een net wel/net niet-verkiesbare plaats van een politieke lijst te gaan staan. Tom Dice en zijn gitaar komen op voor Groen in Eeklo, kwamen we deze week te weten. Aron Berger komt niet op voor de CD&V in Antwerpen, al was dat wel de bedoeling.

O ironie, in de stad die haar naam dankt aan een handwerpende held kwam een man die weigert vrouwen een hand te geven enkele etmalen lang in het oog van een stormpje in een glas Scheldewater te staan, zij het dat stormpjes in de politiek tegenwoordig dankzij de media altijd de indruk geven dat ze een tsunami veroorzaken. Uit respect, doet de heer Berger dat niet, vrouwen een hand geven. Respect voor de vrouw, begrijp hem niet verkeerd. Dezelfde man bleek een tijdje geleden losse handjes te hebben gehad, want hij zou een oude, zieke man een kleine dertigduizend euro te hebben afgetroggeld. Hij werd schuldig bevonden door de rechtbank van eerste aanleg. Nu zou je kunnen veronderstellen dat een politieke afdeling nieuwe kandidaten uitvoerig screent (tik op Google de naam van de potentiële politicus in en je komt vrij snel dingen te weten), maar neen, hoor. Wisten ze niet.

Nu vind ik de reden om te weigeren handjes te schudden met leden van het andere geslacht heel flauw: het doet sterk denken aan religieus fundamentalisme, is dat waarschijnlijk ook. Maar als ik met mijn beste vrienden afspreek, schudden we ook zelden handjes. We begroeten elkaar met een zwaai en een kwinkslag en doen alsof we het vorige gesprek gewoon voortzetten, ook al zijn er ondertussen een paar maanden overheen gegaan. Veel erger is Bergers standpunt over gemengde scholen: de man noemde dat kindermishandeling. Ook dat standpunt kun je redelijk snel googelen. Zo'n man moest dus een verruimingskandidaat worden op de lijst van de Antwerpse CD&V. Enerzijds is het een fanatieke malloot, anderzijds kon de partij zo de joodse stem proberen binnen te halen. Enerzijds, anderzijds: tsjeverij van de kwalijkste soort. Vóór de luidruchtige intrede van de sociale media en de nieuwssites kwam je daar nog behoorlijk vlotjes mee weg, nu niet meer. Had de CD&V kunnen inschatten.

***

Chassidische joden zijn niet geïnteresseerd in 'de' Antwerpenaar, moet u weten. Zij leven in een eigen coconnetje, een zeer gesloten leefgemeenschap waar je niet in- of uitgeraakt. Ik kan het (een beetje) weten, want ik heb een aantal jaren gewoond vlak naast wat de lokale gemeenschap weinig minzaam 'de Jodenbuurt' noemde. Ik ging weleens naar hun favoriete bakkerij, Kleinblatt, in de Provinciestraat. Je kon er donder op zeggen dat de joodse klanten die ná jou de winkel binnenliepen, eerst werden bediend. Loop je in 'hun' buurt op het trottoir, dan zal jij moeten uitwijken naar de straat als ze druk keuvelend met drie naast elkaar lopen. In andere contexten wordt daar weleens de term 'racisme' voor gebezigd. Maar er is nu eenmaal dat bezwaard verleden, die schandvlek van de Tweede Wereldoorlog, de collaboratie en het wegvoeren naar de kampen, waar al bij al weinig verzet tegen was. Dat collectieve schuldgevoel maakt dat de joodse gemeenschap zich veel meer mag permitteren dan de moslimgemeenschap en dat de burgemeester zich graag aanschurkt tegen hen: noem het een poging tot Wiedergutmachung van iets wat niet goed te maken valt.

Zolang ze worden gerust gelaten, zijn de Antwerpse joden niet in politiek geïnteresseerd, maar 'ons kent ons' kennen ze evengoed als wij. Zullen we de zaken even benoemen? Mocht het zijn doorgegaan, Aron Berger op de CD&V-lijst, dan zou de man dat alleen maar gedaan hebben om zijn eigen achterban te plezieren. Op zich is dat niet uitzonderlijk, vele honderden kandidaten zullen dat na 14 oktober 2018 proberen te doen. Dienstbetoon is des mensen. Maar zég dat dan ook. Bruggen slaan naar de andere gemeenschappen - wat sommige analisten gaarne hadden zien gebeuren - zou nóóit de bedoeling geweest zijn van Berger.

***

Witte konijnen, worden ze genoemd: onverwachte kandidaten op verkiezingslijsten, plots uit het sociale leven geplukt om zieltjes te winnen in het stemhokje. Op zich een verdienstelijk idee, in een wereld die voordien werd beheerst door semi-nepotisme. Politiek in België, dat was heel lang een zaak van vader op zoon, af en toe vader op dochter, bijna nooit moeder op zoon of dochter. Nieuwe impulsen en inzichten welkom, anders blijf je toch maar hangen in het eigen Grote Gelijk. Alleen is de vaststelling dat politiek een stiel is, misschien zelfs een roeping, iets waar je vol moet voor gaan, een leven lang. Opportunisme is de politiek niet vreemd, maar opportunisten houden het er zelden lang vol.

Vernieuwingsoperaties lukken zelden in de politiek. Witte konijnen voegen weinig toe, of ze vluchten weg nog voor ze hun stempel kunnen drukken. Omdat de politieke mallemolen te traag rondjes draait. Omdat er te veel in achterkamertjes beslist wordt en niet in het halfrond. Omdat er zelden rechtdoor gehandeld wordt. Het is een wereld van gekronkel en gekonkel, en dat bedoel ik niet eens negatief. Democratie vereist onderhandelen, oneindig veel geduld, compromissen sluiten die liefst niet té compromitterend zijn, het grotere plaatje proberen te zien. Het algemeen belang, net wat u zegt.

***

In 1981 introduceerde de kortstondige premier Mark Eyskens Robert Vandeputte in zijn regering, de gepensioneerde gouverneur van de Nationale Bank. Op zijn 73ste kon de man als minister van Financiën weinig toevoegen. Op dat moment ontspoorde onze begroting, maar laten we dat vooral niet in de schoenen van Vandeputte schuiven. En toch: hij stond erbij, keek ernaar en verdween al snel weer in de coulissen. Maart 1993 werd Mieke Offeciers weggeplukt op de studiedienst van de werkgeversorganisatie VEV (vandaag: Voka) om minister van Begroting te worden in de eerste regering-Dehaene. Ze hield het een jaar vol, keerde dan terug naar het VEV, promotie erbovenop.

Roland Duchâtelet, gewiekst ondernemer, probeerde het een tijdje met een eigen partij, Vivant, en weldoordachte ideeën, onder meer over het basisinkomen. Hij sloot later aan bij Open VLD, werd zelfs schepen in Sint-Truiden, maar raakte gedegouteerd door de nationale en lokale politiek, en stortte zich dan maar op het voetbal. Met even weinig succes. Fernand Huts zat eind vorige eeuw vier jaar lang in de Kamer van Volksvertegenwoordigers namens de VLD. De flamboyante baas van Katoen Natie verveelde er zich steendood en gaf er de brui aan.

Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Er zijn weinig uitzonderingen. Philippe Muyters is er een van. Minister van, onder meer, Werk en Sport in de Vlaamse regering, nu toch al negen jaar lang, voordien gedelegeerd bestuurder van Voka. Patrick Janssens deed het ook niet onaardig, als partijvoorzitter, her(uitvinder) van de sp.a en burgemeester. En, ach ja, er is ook Jean-Marie Dedecker. Brulboei van 't zeetje.

Maar het beste voorbeeld dat het in theorie wel kán, de overgang van de bedrijfswereld naar de politiek, is... Kris Peeters, die in 2004 door de CD&V als gedelegeerd bestuurder van Unizo werd gevraagd om minister te worden in de Vlaamse regering. U kent dat spreekwoord: uitzonderingen bevestigen de regel. Peeters kent blijkbaar noch de uitzondering, noch de regel goed genoeg, want wat bezielde hem om Aron Berger in te lijven? Naïviteit? De hoop dat er massaal stemmen van de al bij al kleine en nauwelijks in politiek geïnteresseerde Joodse gemeenschap naar de CD&V zouden stromen? Of wilde hij gewoon Bart De Wever vliegen afvangen, de man die zich al sinds hij op het Schoon Verdiep zit als grote vriend van de Antwerpse joden profileert en er, bijvoorbeeld, voor zorgt dat er geen vervelende affiches met schaars geklede dames in hun buurt te zien zijn. (Soumission, jawel.)

***

Een politieke carrière begint stilaan op de fameuze 'fifteen minutes of fame' te gelijken. Ze is voorbij nog voor ze goed en wel begonnen is. Dat is buitengewoon jammer en dat heeft de politiek aan zichzelf te danken (te veel gekronkel en gekonkel). En aan ú. U, kiezer, bent zo wispelturig als een veertje in de wind. De man of vrouw die ooit het halve scheldwoord polletieker heeft bedacht, zou (wellicht postuum) gesanctioneerd moeten worden, vanwege de negatieve connotatie die eraan vastkleeft. Ooit was politicus een beroep met aanzien. Nu ben je als politicus per definitie verdacht. Resultaat is dat politieke partijen moeite hebben om hun lijsten kwalitatief te vullen. Kneusjes genoeg, aan opportunisten geen gebrek, maar zeer zelden een witte raaf. Dan maar op zoek naar witte konijnen, maar die vluchten pijlsnel terug naar hun veilige holen.

Politicus zou terug een eerbaar beroep moeten worden, vertrekkend vanuit een ideologie en een volwaardig programma, weg van de kretologie en de scheldtirades in 280 tekens. Of we dat nu willen of niet, we hebben de politiek nodig. En zij ons.



Ploeg van 't StadSport

Geplaatst door Frank Van Laeken za, april 14, 2018 12:59:45

Als er morgennamiddag vóór, tijdens en na Antwerp-Beerschot Wilrijk géén rellen uitbreken, waarbij minstens een paar heethoofden het ziekenhuis worden ingeklopt, een politiecombi afbrandt en wat ruiten in de omgeving van het stadion sneuvelen, zal menige eindredacteur en (voetbal)journalist teleurgesteld zijn. De veredelde oefenpot die de Antwerpse rivalen morgen op de Bosuil spelen - wie ligt er nu wakker van een wedstrijd in play-off 2? - kreeg deze week haast meer persaandacht dan Anderlecht-Club Brugge van morgenavond. Ploeg van 't Stad versus Ploeg van 't Land: 1-0. Het sportieve werd nauwelijks besproken, wel hoeveel politieagenten er worden ingezet, wat het actieplan van de ordediensten is, en hoe de harde clans naar de confrontatie op en naast het veld toeleven. Incidenten worden zo bijna een selffulfilling prophecy. Zie je wel, het zijn herriestokers! "Zij zijn begonnen, meneer!"

Eerlijk, de wedstrijd doet me niet zo veel, ook al heb ik heel veel sympathie voor een van beide betrokken clubs. Ik vind die hele play-off 2 maar niets, bezigheidstherapie voor gebuisde clubs die niet goed genoeg waren om play-off 1 te halen, en een bescheiden schouderklopje voor verdienstelijke tweedeklassers die ook eventjes, tien wedstrijden lang, mogen proeven van semi-eerste-klasse-voetbal. Tijdverlies. Want zelfs al win je je poule, daarna ook het duel tegen de winnaar van de andere poule, en tenslotte de ultieme finale tegen de vierde in de eindstand van play-off 1, dan lijkt het me een vergiftigd geschenk om in de tweede voorronde van de Europa League half juli naar Azerbeidzjan, Armenië of Albanië te moeten. Kost meer dan het opbrengt, maar je kunt wel zeggen dat je Europees hebt gespeeld. Vraag maar aan KV Oostende wat dat voor gevolgen dat heeft voor de voorbereiding op de competitie. Zonde van de inspanning.

Wie morgen wint, mag zich tot de volgende derby - over twee weken - 'Ploeg van 't Stad' noemen, lees ik her en der. Een belachelijke redenering, waarbij een toevalstreffer dus kan bepalen of de ene club historisch beter is dan de andere. Jan Mulder hoopt alleszins op Beerschot (Wilrijk), want hij vond dat best wel sympathiek dat de heetgebakerde fans hem eind jaren zestig verrot scholden voor 'Zeeuwse mossel' of 'kaaskop'. Hij verwacht een thuiszege voor Beerschot, wat nogal moeilijk wordt, op de Bosuil, maar soit.

***

Om de historische titel 'Ploeg van 't Stad' te verdienen, kan het onmogelijk volstaan om één wedstrijdje te winnen. Zeg dat maar eens in Manchester: United won er vorige zaterdag van City, maar City wordt wel kampioen. Wie is dan de ploeg van Manchester? Ha, geschiedkundig interessante vraag. Die een eenvoudig antwoord verdient: United. Niet vanwege die laatste derbyzege, maar vanwege de erelijst. Manchester United: 20 titels. Manchester City: (binnenkort) 5 titels. Dat is duidelijk. (Liverpool was lang de beste club van Engeland, met 18 titels, maar de laatste dateert al van mei 1990, iets wat Unitedfans tijdens 'The Hate Game' gaarne onderstrepen.)

Zo berekenen ze dat in de bakermat van het voetbal, op basis van verdiensten uit het verleden. Zo hoort het ook. Laat dat kortetermijndenken maar aan de politiek over. Als je dan de erelijsten van Antwerp en Beerschot naast elkaar legt - 4 titels tegenover 7, elk 2 bekers - is het duidelijk: Beerschot is de Ploeg van 't Stad. Geen twijfel mogelijk. Zelfs al voer je, terecht, aan dat het oorspronkelijke Beerschot negentien jaar geleden ter ziele is gegaan en tel je de bekerzege van Germinal Beerschot (2005) dus niet meer mee of, godbetert, de bekerwinst van Germinal in 1997, dan nog blijft het statistische gegeven overeind: Beerschot (1899-1999) heeft het beter gedaan dan Antwerp (1880-...). Dat kan alleen veranderen als de club van de liefdevolle kleuren nog minstens drie landstitels behaalt in de toekomst. Of, als KFCO Beerschot Wilrijk in pakweg de volgende honderd jaar acht keer landskampioen wordt in 1A, of hoe de eerste klasse tegen 2118 ook moge heten. Dan is Beerschot Wilrijk de Ploeg van 't Stad, vóór Beerschot en Antwerp. Ik zal het niet meer meemaken, vrees ik.

***

Ik ben niet het soort supporter dat de rivaal niets gunt: van mij had Antwerp gerust play-off 1 mogen spelen - hadden we deze overbodige dubbele confrontatie niet gehad! -, maar laten we wel correct blijven. Je mag naar waarheid zeggen dat de club Beerschot, die met stamnummer 13, niet meer bestaat, maar de identiteit 'Beerschot' bestaat zeer zeker nog. De voorbije jaren zat er bijna evenveel volk op de tribunes van het Olympisch Stadion als in de korte periode van Beerschot AC, ook al speelde Beerschot Wilrijk niet tegen Anderlecht, Club Brugge of Standard, maar tegen clubs met exotisch klinkende namen als FC De Kempen, Esperanza Pelt of Oosterzonen Oosterwijk. Vrolijke jaren in de buik van het Belgisch voetbal waarin de kreet "Antwaarp, Antwaarp, Beerschot komt eroan!" steeds luider weerklonk. Geen identitair nihilisme in de stad van De Wever! Daar kunnen geen tien faillissementen, fusies of reddingsoperaties tegenop (we hebben er nog zeven tegoed). En morgen is het zover: Beerschot komt eroan, zij het voor heel even maar.

Dat de supporters zich morgen mogen gedragen, dat het een spectaculaire wedstrijd moge worden en dat de beste moge winnen. Maar één ding staat nu al vast: Beerschot is de Ploeg van 't Stad.



Gewoon doenPolitiek

Geplaatst door Frank Van Laeken za, april 07, 2018 12:11:15

Gewoon doen. Eigenlijk vind ik dat, in alle eerlijkheid, een prima politieke slogan, vanwege die dubbele boodschap. Gewóón doen en gewoon dóen, u heeft dat er zelf ook wel in gelezen. Toch kreeg de partij die de slogan liet bedenken, Open VLD, de hele sociale mediameute over zich heen. Hoongelach van hier tot in Pyongyang, en terug. Twitteraars zijn ongenadig hard, bij momenten. Bij steeds meer momenten, moet dat eigenlijk zijn.

Ons wantrouwen tegenover de politiek is - behalve bij diehard-aanhangers van de N-VA - bijzonder groot. Alleen de grootste partij van Vlaanderen kan zich nog zowat alles permitteren. Helfies lanceren, bijvoorbeeld. De medestanders steken dan ook spontaan hun hand op. Dat de tegenstanders er de spot mee drijven, ach: haters gonna hate. Andere partijen krijgen niet zoveel krediet, zelfs niet - en misschien vooral - van hun eigen achterban.

De oorzaak moeten we niet ver zoeken. De traditionele partijen - en voor één keer reken ik de N-VA daar niet toe, ook al is ze dat in de praktijk wel al geworden - weten van geen hout nog pijlen te maken, laat staan dat ze woorden in een geschikte slogan kunnen gieten. Hoe socialistisch is de sp.a nog? Hoe christelijk de CD&V? Hoe liberaal Open VLD? Het kiezerskorps van die partijen kalft steeds verder af. Op 31 maart 1968, precies vijftig jaar en een week geleden, behaalden de nog unitaire traditionele drie gezamenlijk 80,6 procent van de stemmen. De Volksunie - pleegmoeder van de N-VA - beleefde haar grote doorbraak: 9,8%, goed voor twintig volksvertegenwoordigers, twaalf meer dan bij de vorige stembusgang. Op 25 mei 2014 kwamen CD&V, cdH, Open VLD, MR, sp.a en PS samen uit op 56,5%, 24,1 procent minder dan destijds. De N-VA kwam, federaal, uit op 20,3%, meer dan het dubbele van de Volksunie van toen. En daarnaast is er de versnippering, want groene en extreemrechtse partijen waren er destijds nog niet in het parlement, en de communisten waren in '68 al in vrije val.

Kiezers terugwinnen doe je ofwel door beleid (gewoon dóen), ofwel door een geloofwaardig en realistisch programma uit te bouwen met oog voor de ideologische onderbouw (gewóón doen). Daar slagen de traditionele partijen al vele jaren niet meer in. En dat maak je niet goed door een goed gevonden slogan, die hooguit een tijdelijk effect kan ressorteren. Bovendien: het prima 'Gewoon doen' volgt na de belabberde pogingen 'Mensen hebben vleugels' en 'Goesting in de toekomst'. De Open VLD had beter vier jaar geleden een beetje gewoon gedaan, in plaats van nietszeggende zinnetjes te brouwen.

Gewoon doen. Eigenlijk is dat een prachtige metafoor voor wat de gewezen Grote Drie al jaren fout hebben begrepen. Je moet niet de anderen achternalopen en proberen een kruimeltje mee te pikken van andermans electoraal succes door een beetje naar (extreem)rechts of (f)links op te schuiven. Dat is zowel op korte als op middellange termijn contraproductief. De kiezer doet weleens iets doms, maar niet altijd en zeker niet de hele tijd. Back to basics, daar komt het op neer. Maar dan moet je je als partijbons natuurlijk nog wel herinneren wat die basisprincipes waren... Misschien nog eens de beginselverklaring lezen? Gewoon dóen!



Bende hypocrietenJournalistiek

Geplaatst door Frank Van Laeken za, maart 31, 2018 13:11:53

Journalist, dát is pas een zwaar beroep. Onmogelijke werkuren, opdringerige deadlines, constant zeurende collega's die al drie dagen rondlopen in kleren die een penetrante zweetgeur afstoten, waanzinnig slecht en ongezond kantine-eten, chronisch ontevreden kijkers/luisteraars/lezers, writer's block dat om de hoek blijft loeren. Ik zeg u: wij verdienen het om vervroegd met pensioen te mogen gaan, óf om geregeld een sabbatical te mogen nemen. Op kosten van de werkgever, dat spreekt voor zich. Laten we zeggen: om de vijf jaar, dat is zo ongeveer het moment dat ons bedrijf wordt weggesaneerd, overgenomen of tot synergieën gedwongen. Stresspieken, telkens weer.

Wij weten ook heel veel, beste mensen, en het ergste is dat we de helft daarvan niet mogen opschrijven. Off the record. Of: off off off the record. Of: privé en niet voor curieuzeneuzemosterdpotten zoals u daar bestemd. Slechts heel af en toe wordt die code - die zowat even heilig is als de eed van Hippocrates voor artsen - doorbroken. Omdat we het niet meer kunnen houden, al die geheimen. Omdat ons medium nood heeft aan verse nieuwsconsumenten. Of omdat de informatie te relevant is om achter te houden.

***

The Knack and How to Get It. Zegt die filmtitel u nog iets? Neen, natuurlijk, want u bent veel te jong en hebt niet alle festivalerelijsten in uw achterhoofd zitten, tenzij uw voornaam Wiki is. Een Britse komedie uit 1965 is dat, die dat jaar ook de Gouden Palm won in Cannes. Dus zeker geen niemendalletje. 'The knack' betekent zoveel als 'iets onder de knie hebben', 'goed zijn in iets', 'een kunstje kunnen flikken'. Ik weet niet of die uitdrukking aan de basis ligt van het weekblad Knack, dat pas zes jaar na de film voor het eerst in de krantenwinkel lag. Maakt ook niet zoveel uit, want iedereen zegt toch 'Knak', en niet 'Nak', zoals dat in het Engels zou moeten. Knack draait al zesenveertig jaar mee (en ook een beetje: tégen) in het Vlaamse medialandschap, dat is best wel een verdienste voor een zogeheten kwaliteitsblad.

Uitgerekend in dit blad (of beter: op de website ervan) verscheen eergisteren een stuk over de stukgelopen relatie tussen twee politici van totaal verschillende partijen, zij het dat die relatie dateert uit de periode dat de ene nog geen lokaal voorzitter van de sociaaldemocraten was en de andere nog niet vertrokken was naar het Vlaamse niveau. Boegeroep op vele banken. Over het privéleven van politici schrijf je niet. Dat soort informatie hou je voor achterkamertjesgesmoezel onder reporters (journalisten roddelen meer dan de gemiddelde mens!), zo schreven media die elke dag wel iets schrijven over kandidaten van reality-programma's die iets met elkaar hebben, of hebben gehad, en die de smeuiigste verhalen opdissen over BV's die het met elkaar doen, of het niet meer met elkaar doen. Als wíj het niet schrijven, is het niet correct, zoiets moet dat zijn. Journalisten zijn niet alleen bovengemiddelde roddelaars, het zijn ook jaloerse types, die elkaar het schaarse daglicht in de ogen niet gunnen. Dus was Knack plots de Grote Boosdoener. Onder journalisten kom je ook meer hypocrisie tegen dan in de gemiddelde Vlaamse huiskamer. Een bende hypocrieten, ja, dat mag u gerust zeggen.

Ik weet het zo nog niet. Mijn eerste reflex was eveneens: dit doe je niet. Mijn tweede en derde ook, trouwens. Dat het verhaal achter een betaalmuurtje moest gezocht worden, vond ik ook al zo verdacht. Als de informatie dan toch zo relevant is, publiceer het dan gewoon zodat iederéén die dat wil het gratis kan lezen. Anders wordt het helemaal een peepshow. Vond ik tactisch niet slim van Knack (de boekhouding van Roularta spreekt me tegen). De N-VA, en de hele kliek van trollen, vond het er ver over. Ook sp.a-voorzitter John Crombez vond het niet relevant om dit openbaar te maken. De Vlaamse Vereniging van Journalisten achtte de publicatie weliswaar op het randje, plaatste kritische kanttekeningen, maar vond het uiteindelijk toch te verantwoorden. En als de (vrouwelijke) betrokkene zich onheus bejegend voelt, moet ze maar klacht indienen bij de Raad voor Journalisten, zo klonk het nog bij de journalistenbond.

***

Een relatie tussen publieke figuren heeft voor mij geen enkele maatschappelijke relevantie, tenzij het openbaar belang in het gedrang komt of een of beide personen iets grensoverschrijdends doen. De relevantie van dit specifieke stuk berust op die ene uitspraak van een 'hooggeplaatste N-VA'er' dat er wel degelijk een interne afspraak is dat hun politica moet gewroken worden. 'We hebben L keer op keer gewaarschuwd, maar zij dacht in T.M. de liefde van haar leven gevonden te hebben,' zei die ene bron. 'Ze dacht echt dat hij zijn gezin voor haar zou verlaten. Dat is niet gebleken, maar het is niet vergeten. Bij ons wordt inderdaad gezegd: "M moet kapot." Om wat hij L heeft aangedaan.'

Aandoenlijk, die toewijding voor de 'goede zaak'. En als het klopt - bronnen kunnen ook hun fantasie laten werken, maar dit even terzijde - past het wel degelijk in een beschadingsoperatie tegen een politieke tegenstander en gaat het verder dan het strikte privéleven. Maar moest het dan nú al gepubliceerd worden, is de vraag. En met naam en toenaam? Het zou best kunnen dat media die net iets minder lang twijfelen dan Knack om privé-geruchten breed uit te smeren, zich nu al verkneukelen om eens goed loos te gaan.

Overigens, de Vlaamsnationalisten die zich zwaar hebben geërgerd aan de berichtgeving en die nu Knack viseren, zouden beter een beetje consequent zijn. De eerste publicatie van de relatie, weliswaar in de vorm van een sappig roddelstukje, verscheen op doorbraak.be, hun eigen forum, zeg maar. Kwestie van eerlijk en volledig te zijn.

Nogmaals: als het 100 procent waar is dat een politieke tegenstander vanwege een afgesprongen affaire met een van hen nu systematisch wordt beklad, onder anderen door de man die eerst de treinen deed achteruit rijden en die nu de Vlaamse bussen in cirkeltjes moet laten rijden, dan is dat wel degelijk relevante informatie. En toch... Ik hoop van niet, maar ik vrees dat wat Knack heeft gedaan contraproductief zou kunnen zijn voor de hele journalistiek. Een Catch-22­-geval: damned if you do, damned if you don't. Er zullen best wel wat politici met de poepers zitten, dit paasweekend.



EergevoelPolitiek

Geplaatst door Frank Van Laeken za, maart 24, 2018 13:13:54

Mmm, zou ik vandaag iets schrijven over de niet zo excellente excellentie Steven Vandeput of zijn al evenmin uitblinkende Vlaamse collega Sven Gatz? In geval van twijfel, dan maar de twee, zei een niet nader geïdentificeerd stemmetje in mijn hoofd.

***

Die ochtend tijdens een intercontinentaal telefoongesprek.

"Sven, we gaan bloeden, je moet iets doen. Adverteerders zullen weglopen."

"Ja, maar, ik kan als liberaal toch moeilijk mensen verplichten om naar reclame te kijken?"

"Komaan, Sven, het is dat of het einde van commerciële televisie!"

Die avond in de media.

"We zullen het doorspoelen van reclame tijdens het uitgesteld kijken verbieden."

***

Dat een liberale minister van Media van nature vriendelijk is voor commerciële media is op zich geen probleem. Samen met de chronisch ontevreden christendemocraten, die vonden dat té kritische post-'68-journalisten van de openbare omroep hen voor de voeten liepen, zetten de liberalen in de tweede helft van de duistere jaren tachtig van de vorige eeuw de deuren immers wagenwijd open voor commerciële televisie. En in het kielzog van de gedoogde vrije radio's kwamen ook door reclame-inkomsten gedreven radiostations eraan. Het werd een ramp (Big Brother, Temptation Island, algehele verkleutering, BV's van het zevende knoopsgat in een eindeloze stoet panelprogramma's, gewauwel in de ether, ...). Het werd een zegen (de VRT die gedwongen werd zichzelf heruit te vinden, de opflakkering van de Vlaamse beeldcultuur, Moeder, waarom leven wij?, De laatste getuigen, Twin Peaks, Wat als?, Safety first, ...).

Maar dat net een liberaal de vrijheid van de individuele kijker wil beperken, is natuurlijk een paar bruggen te ver, zo vond ook het Orakel van Aarschot, in het gewone leven voorzitster van de partij van die Gatz. "Het liberalisme heeft als uitgangspunt zo veel mogelijk vrijheid van het individu zolang hij de vrijheid van anderen niet beperkt," klinkt de definitie. Wat Gatz voorstelde, was het tegenovergestelde daarvan. Het deed me denken aan het slothalfuur van A Clockwork Orange, waarin Alex de Large (Malcolm McDowell) verplicht wordt met letterlijk opengesperde ogen naar de vreselijkste beeldfragmenten te kijken, zodat hij - de moordlustige nozem - zou kunnen genezen. (En als dat niet lukte, hadden de autoriteiten hem tenminste toch een koekje van eigen sadistisch deeg kunnen geven.)

Is het dát wat Gatz wil? Mensen die tegen hun zin naar reclamespots kijken? Wil hij eventueel nog een stap verder gaan en krantenlezers verplichten om elke pagina te doorploegen, schaarse advertenties inbegrepen? Kunnen we straks op het internet niet meer scrollen zonder eerst die blitse top topical gezien te hebben? Sire, zijn er nog liberalen?

Wie al eens de moeite doet om Vlaamse reclamespots te bekijken of te beluisteren, weet wat ik bedoel. Ongeïnspireerd, zoutloos, humor om vooral niet mee te lachen: het is ergernis- en deerniswekkend. Kijk en luister af en toe eens naar de STER-reclame op de Nederlandse tv en radio, het verschil is aanzienlijk. Spitsvondig, vaak écht grappig, gedurfd: ik blijf soms hangen bij zo'n spot, voel dan niet eens de aandrang om snel door te spoelen. Bij ons krijg je grijze saaiheid, bedacht door vermeende grapjurken, daarna flink afgezwakt door opdrachtgevers die vooral niemand tegen de borst willen stuiten, vervolgens van elk scherp randje ontdaan door het reclamebureau, met als resultaat bloedeloze antireclame, met uitzondering dan van de basstem van Guy Mortier, die ochtend op de radio.

Als mensen niet naar reclame willen kijken, dan komt dat omdat ze a) geen zin hebben in flauwekul, b) geen tijd hebben voor flauwekul, en c) hechten aan hun vrijheid die hen toelaat om te ontsnappen aan flauwekul. Als een minister het doorspoelen wil verbieden, dan is dat dus niet meer of niet minder dan flauwekul. Dan vraag je je af of zo iemand wel mediaminister kan blijven.

***

Die ochtend op het partijbureau.

"Verdomme, Steven zit nu echt wel in de put. Verdient hij ons vertrouwen nog?"

"We zullen hem niet laten vallen, dan lijden wij ook gezichtsverlies. Kunnen we niet iets bedenken om de aandacht af te leiden?"

"Zeg, de informatie werd gelekt via de socialisten, kunnen we niet...?"

Die avond in alle media.

"Het is de schuld van de sossen!"

***

Makkelijk zat, dat riedeltje. Alles wat in het verleden fout liep, is de schuld van de sociaaldemocraten. Alles wat vandaag fout loopt? Schuld van de socialisten! Alles wat in de toekomst fout zal lopen, daar kun je donder op zeggen: de sossen, uiteraard. Dat de minister van Defensie intussen de minister van Defenestratie is geworden, omdat de hoogste militaire top cruciale informatie verborgen hield voor hem, wordt dan even bijzaak. De perceptie moet zijn dat hij een slachtoffer is, en geen onbekwame bestuurder die op zijn eigen kabinet en in de kringen die hij geacht wordt aan te sturen, doodgemoedereerd gepasseerd wordt. Alsof hij niet bestaat. Zo bekijken ze dat allicht ook bij de luchtmacht: hoe lang zit die passant daar nog?

Deze minister is aangeschoten wild, hij zal nooit nog de geloofwaardigheid (her)winnen om dat departement te leiden, hoeveel sossen je ook in diskrediet probeert te brengen. In het Engels heet dat 'a lame duck', een zwakkeling. Wie gelooft die man nu nog?

Het zou met VDB niet waar geweest zijn. Die zou zelf een hand gehad hebben in gefoefel en gesjoemel. "Ik heb de vliegtuigen zien vliegen en ze vliegen goed," zei die ooit op een vervelende vraag van een lastige reporter. Als ik me goed herinner ging dat over de aankoop van de F-16's. Ha, Vanden Boeynants: zo corrupt als de pest, maar hem zou de legertop nooit belazerd hebben. VDB leidde zijn departement met ijzeren hand en geopende bankrekening. VDP is VDB niet. Een regeringsmededeling door VDB, daar bleef je naar kijken. Een regeringsmededeling door VDP, zou je zo snel mogelijk willen doorspoelen. Misschien een ideetje voor de Vlaamse mediaminister: de herinvoering van de regeringsmededeling, doorspoelen verboden! A Clockwork Blue.

***

Om de eer aan jezelf te kunnen houden, moet je natuurlijk in de eerste plaats een eergevoel hebben en in de tweede plaats een eer die het waard is om verdedigd te worden.



Zwak vleesSamenleving

Geplaatst door Frank Van Laeken za, maart 17, 2018 12:45:01

Het is dit jaar precies veertig jaar geleden dat de 'Witte Producten' in onze supermarkten geïntroduceerd werden. Het begon bij wijlen Grand Bazar, GB, tegenwoordig Carrefour. De bijnaam had alles te maken met de verpakking: wit, met alleen de naam van het warenhuis en een omschrijving van het product in het karton erop. GB - Volle melk. Zoiets. Soberder kon haast niet. Geen dure reclamecampagne nodig, geen tussendistributie, geen discussies over percentjes van dat en dat ingrediënt: de keten besliste zelf. Gevolg: hogere winstmarges, maar ook een goedkoper product, waardoor het bereikbaarder werd voor een groter deel van het publiek. In volle economische crisis was dat meegenomen en dat deden de mensen dan ook: de witte producten mee naar huis nemen. Kassa kassa, voor de supermarkt. En voor de grote massa: slim budgetteren.

Andere warenhuisketens namen het systeem over, het label 'witte producten' werd vervangen door het iets sympathieker klinkende 'huismerken' en er kwamen zelfs vrolijke marketingjongens en -meisjes aan te pas om sexy namen te bedenken voor de producten, die - laten we wel wezen - minder van kwaliteit waren dan de reguliere merken. Minder strenge productienormen, dichter bij de houdbaarheidsdatum aan, budgetvriendelijkere ingrediënten: gemorrel in de marge. Letterlijk en figuurlijk goedkoper. Maar het volk lustte er wel pap van. Het vlees is - u kent dat wel - zwak, zéér zwak.

Vier decennia later kent bijna niemand nog de term 'witte producten', maar het principe wordt wel nóg stringenter toegepast, vooral door de komst van nóg budgetvriendelijkere supermarkten. Dat onze biefstuk een beetje taaier is dan het exemplaar dat je bij de betere slager vindt, ach, we kunnen er wel één keer per week één matige eten in plaats van één keer om de twee weken een goeie. Kwantiteit is altijd belangrijker geweest dan kwaliteit, voor de meesten onder ons, zelfs voor wie geen moeite heeft om de eindjes aan elkaar te knopen.

Met het nieuwste vleesschandaal - het zoveelste in de rij al en zeker niet het laatste - moest ik aan die 'witte producten' denken. Niet dat het allemaal de schuld is van de GB, maar wel die van u. En met 'u' bedoel ik: de doorsnee consument, die uit is op koopjes. U vindt uw vlees in de rayons van de goedkopere supermarkt. U gaat op reis met een lagekostenmaatschappij. U koopt uw T-shirt voor een paar euro in een populaire keten. U ligt niet wakker van bedrog in de vleeshandel, dierenmishandeling in slachthuizen, sociale dumping, uitbuiting, kinderarbeid. Terwijl de bioboerderij, waar runderen diervriendelijk behandeld worden en gezond opgroeien, niet echt zo ver van u vandaan ligt. Waar u nog persoonlijk contact kunt hebben met de boer en de boerin, waar u kunt zien in welke omstandigheden de koeien rondlopen, en waar u - dat klopt - een beetje meer betaalt, maar wel voor kwaliteit.

We - en daarmee bedoel ik: ú - zijn verslaafd geraakt aan goedkoop. We zijn een witte-producten-samenleving geworden: waar onze producten vandaan komen, interesseert ons (ú!) niet meer, zo lang ze maar zo goed als niets kosten. Dat er binnen die mentaliteit vleesbedrijven de boel verstieren is niet eens zo abnormaal. Hun marges dalen, dus moet er nóg goedkoper geproduceerd worden, dus kan er half bedorven vlees uitgevoerd worden naar arme sukkels hier redelijk ver vandaan, dus maken we er in slachthuizen een onmenselijke beestenboel van. Alleen jammer van die camera's af en toe, verdomde dierenliefhebbers!

We klagen over de file, maar de file, dat zijn wij. We klagen over te veel volk in het vakantieresort, maar dat resort, dat wordt bevolkt door ons. We klagen over de ongezonde lucht in onze steden, maar die ongezonde lucht, die produceren wij. We klagen over de onkunde van de polletiekers, maar die politici, die verkiezen wij. We klagen over wanpraktijken in de voedingssector, maar die wanpraktijken, die komen door ons.

Doe er dan misschien eindelijk eens iets aan. Begin bij uzelf, de rest zal volgen. Tot binnenkort in de bioboerderij.



DamsoSport

Geplaatst door Frank Van Laeken zo, maart 11, 2018 13:26:06

Eerlijk? Ik had nog nooit van Damso gehoord, toen die in november werd aangekondigd als de man die het WK-lied mocht componeren. Mijn kennis van hiphop is beperkt. Ooit, een half mensenleven geleden, danste ik me de ziel uit het lijf op Rapper's Delight van The Sugarhill Gang, in 1979 een fris geluid in de tijd van platte disco, halfslachtige soul en overjaarse punk. Public Enemy, dat kon ik ook wel smaken. Don't believe the hype, weet je wel. Wu-Tang Clan, prima stuff: hun dubbel-cd Wu-Tang Forever was een tijdje een grofgebekte reisgezel tijdens lange autoritten. Maar Damso, neen, connais pas.

Op een week tijd is dat nu veranderd. Damso is chaud en niet alleen meer in de Matonge-wijk en Franstalig België. Ook de Vlamingen mochten uitvoerig kennismaken met zijn subtiele liedekijns. Achterwaarts in de poes naaien, dat kenden we van de boeken van Herman B., maar in het Frans klinkt het nog ietwat agressiever. Enfin, die Damso bracht de gemoederen meer in beweging dan de heupen. Er werd commerciële onthoofding geëist, de Vrouwenraad en enkele excellenties schreeuwden dat hij weg moest van dat federale podium, zelfs een barones bemoeide er zich mee. En de voetbalbond, die riep eerst: laat ons gerust, en gaf daarna - onder druk van belangrijke sponsors - alsnog toe. Waarop de vermelde barones schreef: "Effect in zaak Damso kwam niet alleen van de sociale media. Vergeet niet mijn column op de volle achterpagina van De Standaard, de ruime aandacht van de klassieke media voor het standpunt van de Vrouwenraad, mijn interview door Lieven Vandenhaute in Nieuwe Feiten op radio 1 enz." Kortom, na de achtereenvolgende persoonlijke triomfen in de Eerste en de Tweede Golfoorlog, en het kielhalen van het socialisme in Frankrijk mag La Doornaert nu ook deze pluim op haar kamerbrede hoed steken. De barones stond pal. Voor ons, het volk, uiteraard. Noblesse oblige.

***

De keuze van Damso was controversieel: op zich moet dat kunnen. Maar het is al voor de derde opeenvolgende keer een volkomen fout uitgangspunt om het WK-lied te laten componeren door hippe vogels die vooral de twintigers en dertigers begeesteren. Na Stromae en Dimitri Vegas & Like Mike nu dus die Damso. Dat komt omdat de voetbalbond, zoals steeds meer andere bedrijven, al een paar jaar gedomineerd wordt door hippe marketingboys, die geen voeling hebben met het Brede Publiek. Een WK-lied, dat moet meegebruld worden door iedereen. Of je moet erom kunnen lachen, omdat de meezingende Rode Duivels de hoge tonen niet halen, remember Danny Boffin. Een WK-lied, dat moet per definitie een simpele, meezingbare tekst en een aanstekelijk refrein hebben. De Rode Duivels gaan naar Spanje. Mondiale, pintje hale. Go West. Geen hoogtepunten in de vaderlandse muziekgeschiedenis, maar het (Vlaamse) volk kon ze wel meezingen. Verdomde oorwurmen waren het. Een WK-lied moet vooral geen culturele referentie zijn.

***

Heeft u al een flard gehoord van Human, de song die Damso al had opgenomen en die in april zou gelanceerd worden? Ik wel, daarstraks in De Zevende Dag. Nul ritme, nul aanstekelijkheid en het gaat niet eens over voetbal. Het gaat over Damso zelf. Ik. Ik. Ik. De tekst had door Mia Doornaert geschreven kunnen zijn!

Afvoeren die handel. Weggegooid geld, binnen een organisatie waar al wel meer met sponsorcenten gesmeten werd de voorbije jaren. Nu wacht nog een flinke boete, terwijl Damso er alleen maar rijker van zal worden. Het onbenullige Human wordt een geheide hit. Hij was dan ook zeer vriendelijk, gisteren, de vrolijke bard. "Dames en heren, mannenhaters en feministen, ik vergeef jullie en bedank jullie voor deze verwarring over mij. Deze promo is precies wat ik nodig had voor mijn album LITHOPÉDION dat dit jaar op 15 juni gelanceerd wordt. Ik weet niet wat zeggen, ik vind geen woorden... dit is ongelooflijk sympathiek. Ik omhels u innig daar waar het deugd doet. Uw geliefde Damso."

***

Maar wat mij nog meer stoort dan Damso, is de hypocrisie die door bond en sponsors tentoon werd gespreid. Want het, terechte, afvoeren van een misogyne rijmelaar had best gekoppeld mogen worden aan het openlijk bekritiseren van het beleid van de president van het land waar over drie maanden het WK begint. Een land dat al bijna vijf jaar een wet kent die "propaganda van niet-traditionele seksuele relaties" verbiedt, zeg maar: de 'anti-homowet', verdient het om internationaal teruggefloten te worden. Wat denk je, Dominique Leroy, zet je je ook daarachter? Dient AB InBev ook een hoger doel dan alleen maar de verkoop van bier aan de Russen? Of moet het weer alleen van Mia komen?



DNAPolitiek

Geplaatst door Frank Van Laeken za, maart 03, 2018 13:17:13

Je moet het de vertegenwoordigers van de grootste partij van Vlaanderen nageven: qua top topical-reacties zijn ze onovertroffen. Inhaken op de actualiteit wordt hen ingegeven door een alert communicatieteam. Dus is het niet verwonderlijk dat aan het eind van een week waarin Kendrick Lamar een kleine aardverschuiving veroorzaakte op de grens van Merksem en Deurne, een concert dat overigens opende met DNA, een N-VA-politica uitpakt met een ideetje om van alle pasgeborenen een DNA-staal af te nemen. 'Ideetje', geen wetsontwerp of -voorstel, geen uitgewerkte resolutietekst, geen doorwrocht opiniestuk in een toonaangevende krant. Neen, een ideetje, uit de mond van een minder bekende volksvertegenwoordiger, niet herhaald door een partijkopstuk: even peilen van waar de wind komt en dan beslissen of er voldoende steun is om ermee door te gaan, waarna de grote namen het zullen overnemen of het ideetje in de prullenmand terechtkomt, bij al die andere ideetjes.

Er moet een nationale DNA-databank komen, riep de procureur van Veurne, een ideetje dat de bekende strafpleiter Walter Damen wel genegen is, waarna federaal parlementslid Kristien Van Vaerenbergh het overnam. Ik heb haar even moeten wikipediaën en moest vaststellen dat ze zowaar een kwartiertje van mij vandaan woont, in het doorgaans idyllische Pajottenland. Zou ze naar het concert van Kendrick Lamar geweest zijn, opgehitst door die begintonen, "I got, I got, I got, I got- / Loyalty, got royalty inside my DNA / Cocaine quarter piece, got war and piece inside my DNA / I got power, poison, pain and joy inside my DNA / I got hustle though, ambition flow inside my DNA", vroeg ik me af.

Want, uit dat DNA kun je veel afleiden, zeggen mensen die veel slimmer zijn dan ik. Of je later zwaar ziek zult worden, bijvoorbeeld. Of er een crimineeltje in die jonge botten huist, wie weet wel zo'n ettertje dat later zichzelf zal opblazen in een vol metrostation. Stel dat we die dader snel kunnen opsporen dankzij het DNA dat we uit zijn peuterbotten hebben gepeuterd... Geweldig, toch?

"I got dark, I got evil, that rot inside my DNA / I got off, I got troublesome heart inside my DNA."

Van Vaerenbergh kreeg al snel bijval van Raf Terwingen, federaal volksvertegenwoordiger voor de CD&V. "In deze decennia primeert veiligheid op privacy," liet hij optekenen in Het Nieuwsblad. Hoezo, 'in deze decennia', dacht ik meteen. Was veiligheid voordien dan minder belangrijk? Leven we nu in onveiliger tijden dan vijfentwintig of vijftig jaar geleden? (Het antwoord is neen, u moet die gegevens zelf maar even opzoeken.) En is het eigenlijk nog wel nodig om te benadrukken dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens vierkant tegen zo'n DNA-databank is, of zijn die hoge dames en heren definitief gecatalogeerd als 'wereldvreemde juristen'?

We hebben leren leven met het opofferen van onze privacy. Facebook weet meer over ons dan onze vrienden en familieleden. We ontvangen mails met voorstellen op maat, omdat Het Internet heeft ontdekt dat we veel tijd steken in een welbepaalde dure hobby. Big Brother kijkt over onze schouder mee. Voor advocaat Walter Damen is dat net een extra reden om dat DNA-staal af te staan, want het "maakt echt niet veel verschil meer." Van Vaerenbergh en Terwingen, beiden eveneens advocaat, knikken. Dat de N-VA nog niet zo lang geleden met een standpunt op de partijwebsite liet weten dat het "radicaal tegen een databank voor alle burgers is", och ja, de mensen vergeten dat wel. Denk aan artikel 1 van de statuten, een beetje opportunisme moet kunnen.

Ik las nog in Het Nieuwsblad, zonder aanhalingstekens maar het had een citaat kunnen zijn: "Het zou bovendien zorgen voor een ontradingseffect. Wie weet dat zijn of haar gegevens ergens liggen opgeslagen, denkt twee keer na vooraleer een misdaad te begaan." A ja? Je gaat er de zelfmoordterroristen niet mee tegenhouden, vermoed ik. Kan het hen wat schelen dat we post mortem te weten komen wie ze zijn. En wie echt ver heen is op het pad van de misdaad, ligt daar heus niet wakker van. Zou het Renaud Hardy hebben kunnen tegenhouden?

"Bitch, your hormones prolly switch inside your DNA / Problem is, all that sucker shit inside your DNA / Daddy prolly snitched, heritage inside your DNA / Backbone don't exist, born outside a jellyfish, I gauge."

Ja, maar uw DNA wordt veilig opgeslagen in een centrale databank, niemand kan daar aan, klinkt een argument pro. Ik durf te wedden dat ietwat intelligente hacker al heel snel toegang zal hebben tot die gegevens. En als het dan ook nog eens een onethische hacker is, zal hij die met veel plezier doorverkopen aan de hoogstbiedende. DNA als handelswaar.

Bovendien: stel nu dat een meerderheid in het parlement dit goedkeurt en dat iedereen voortaan van na de eerste schreeuw weet welke ziekten hij of zij onder de leden heeft, wíl je dat dan weten? Móet je dat dan weten? Behoort dat soort informatie niet tot het strikte privé-terrein, waarop iedereen op volwassen leeftijd maar voor zichzelf moet uitmaken hoeveel hij of zij wil prijsgeven qua privacy? Partijen die zich openlijk afkeren van besnijdenis van jonge jongetjes pleiten nu voor het afstaan van DNA, heel vreemd. Oké, pijnloos, dat wel, in tegenstelling tot die besnijdenis, maar kun je dat een pasgeborene aandoen, wetende dat het net zogoed onomkeerbaar is?

Ach, er zijn al veel ideetjes de revue gepasseerd, het ene al gekker dan het andere, sommige zijn zelfs in wetteksten gegoten, andere belandden in de vergeetput met losse gedachten. Best mogelijk dat die DNA-databank niet verder geraakt dan die vergeetput. Maar het is goed om af en toe ¡No pasarán! te roepen. Tot hier en niet, nooit!, verder.

Benieuwd of dit wordt opgepikt door de King Kunta van de politiek. Misschien toch ook eens kijken naar de rest van de setlist van Kendrick Lamar, daar stond onder meer HUMBLE tussen. Al wanen heel wat van onze politici zich tegenwoordig een GOD in het diepst van hun gedachten, waarmee we bij het enige bisnummer van Lamar zijn aanbeland.

Ik loop nog liever de rest van mijn leven met een vergiet op mijn hoofd rond, dan dat ik vrijwillig een DNA-staal afsta.