Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Mawda

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 26, 2018 13:25:22

"Mag er nog op de ouderlijke verantwoordelijkheid worden gewezen?"

Tenzij hij op z'n 47ste lijdt aan jongdementie kan de voorzitter van de N-VA niet beweren dat zijn woorden uit de context werden gerukt of dat hij verkeerd geciteerd werd, want hij stelde die vraag donderdag om 21u08 op zijn eigen Twitteraccount, waar hij doorgaans spaarzaam berichten laat neerdwarrelen over zijn meer dan 124.000 volgers. Eerder had hij in het VTM Nieuws heel precies het traject van de ouders van een tijdens een vlucht met een bestelwagen doodgeschoten meisje uiteengezet, alsof hij net voordien had mogen meelezen in het gerechtelijk dossier. Asiel aangevraagd in Duitsland, niet gekregen, naar Engeland vertrokken, uitgewezen, terug naar Duitsland en weer asiel aangevraagd, verzoek afgewezen, en dan tot drie keer toe opgepakt in ons land, onder meer in een koelwagen, opnieuw op weg naar Engeland. De heer De Wever is zowaar alwetend, een eigenschap die tot voor kort alleen aan het denkbeeldige opperwezen werd toegeschreven. "Dan moet je - hoe tragisch de dood van een kind ook is en een kind is per definitie onschuldig - de verantwoordelijkheid van die ouders in beeld durven brengen," zei hij nog. "Spreken over die mensen als loutere slachtoffers, dat vind ik niet correct."

***

Foto. Een meisje met een vissershoedje kijkt mij (en u) met grote, donkere ogen aan, hand voor de mond, alsof ze net betrapt is op deugnieterij en ze zich daarvoor wil verontschuldigen, en toch weer niet, want straks steekt ze krek hetzelfde kattenkwaad uit. Een meisje van twee zoals er overal ter wereld heel veel rondlopen, op zoek naar geborgenheid en genegenheid, de wereld om hen heen verkennend, hun plekje zoekend in dit aardse bestaan. Alleen: dit meisje is voor altijd twee jaar. Neergeschoten tijdens een wilde achtervolging, waarbij de bestelwagen waar ze inzat, afgeladen vol met vluchtelingen, de politie achter zich heen kreeg. Een verdwaalde kogel, lees je dan, alsof kogels kunnen verdwalen. Kogels gaan recht vooruit, tenzij het om een magic bullet gaat, die op en neer en heen en weer vliegt door menselijke lichamen en een autozetel, en je daarmee wilt bewijzen dat een Amerikaanse president niet door een complot om het leven is gekomen. Deze kogel was niet verdwaald. Nooit. Hooguit kun je zeggen dat hij niet voor dat meisje bestemd was. Dat ze collateral damage was, in de jacht op mensensmokkelaars en vluchtelingen, al dan niet in die volgorde.

***

Mawda. Laten we haar vooral een naam geven. Haar een mens noemen. Want dat is net wat de Aylans en de Mawda's van deze wereld overkomt: voor heel wat beleidsmakers zijn het nummers. In het beste geval (ja, dit is cynisch!) worden ze 'gelukzoekers' genoemd, wat hen toch heel even het statuut geeft van 'mens op zoek naar een betere wereld', al is de ondertoon onverbiddelijk: neen, je bent niet welkom! Maar even vaak blijft hun status beperkt tot statistisch gegeven, worden ze ontmenselijkt. Ze zijn met zovelen, de vluchtelingen. Té veel, moet je eigenlijk verstaan. Alleen wiskundigen gaan empathisch om met getallen.

In De Morgen en Het Laatste Nieuws wordt vandaag het traject dat Mawda en haar ouders hebben afgelegd in detail geschetst. Gevlucht voor de naderende IS-troepen in Noord-Irak, hoe zou u zelf zijn? Ja, inderdaad, hoe zou ú zélf zijn? Blijft u met uw gezin in oorlogsgebied of probeert u naar veiliger oorden te vluchten? Neemt u daarbij risico's of gaat u ervan uit dat het gevaar wel zal overwaaien? Als ouders er niet alles aan doen om hun kinderen de best mogelijke toekomst te gunnen, dán mag je hen op hun verantwoordelijkheid wijzen. Weet u wat het in werkelijkheid is: wíj kunnen ons dat hier, in ons iets te regenachtige, iets te kille en iets te zeurderige Vlaanderen, niet voorstellen wat dat is, op de vlucht moeten slaan voor dreigend onheil. Ondergelopen kelders, dat is iets wat we kennen, maar opgejaagd worden door een moordzuchtig leger en veiliger oorden moeten opzoeken? Je moet al minstens tachtig zijn om dat beeld voor ogen te kunnen krijgen.

***

Ja, hoewel qua timing volstrekt ongepast, mag die vraag gesteld worden, meneer De Wever. Net zoals de vraag naar de politieke en juridische verantwoordelijkheid gesteld mag worden, liefst zelfs nog een pak luider, maar ook pas nadat het onderzoek helemaal is afgerond. Wie schoot op wiens bevel? Niet dat we de schutter moeten viseren - Befehl ist voor ordehandhavers meestal gewoon Befehl -, vermoedelijk heeft die nu zelf vooral psychologische bijstand nodig, maar wie maakte het mogelijk dat er werd geschoten op een busje waarin de meerderheid van de aanwezigen géén mensensmokkelaar was, kortom: geen misdadiger, kortom: geen direct gevaar voor de Belgische samenleving?

***

Soms denk ik: goed dat er in de zomer van 1996 nog geen sociale media waren. Zouden er toen vragen gesteld zijn bij kinderen die zonder ouderlijke begeleiding mochten spelen in een bos of jongvolwassenen die tot 's nachts naar een fuif mochten, en die de pech hadden een seriemoordenaar tegen te komen? (Een gechargeerde vergelijking, ik besef het zeer goed, maar mag het even, ja?)

***

Bij elke nieuwe stroom vluchtelingen: wij kunnen niet iedereen opvangen. Klopt, maar beweren dat we nu genoeg doen, getuigt van gemakzucht en gebrek aan empathie. Verwijzen naar Europa kan, mág, maar mag geen excuus zijn om zelf even weinig te doen als, pakweg, de Hongaren. Een mens in nood verdient aandacht en bijstand.

Bij elke terreurdaad: die vluchtelingen behoren tot dezelfde godsdienst als de daders, het zijn potentiële terroristen. Je maakt mij niet wijs dat er ooit al een terrorist in een gammel bootje is gestapt voor een levensbedreigende tocht over een woelige, onmetelijke zee.

***

Ik geef toe: soms ben ik jaloers op de mentale wendbaarheid van het trollenleger op sociale media. De ene dag zijn ze gespecialiseerd in oorlogsvliegtuigen, dan weer in begrotingstechnieken, en op dag 3 weten ze alles van de vluchtelingenproblematiek. Om desnoods een week later al hun mening 180 graden bij te stellen, omdat hun Grote Voorbeeld dat ook gedaan heeft.

***

Het duurde lang voor Mawda het nieuws domineerde, héél lang in deze tijden van massahysterie, opportunisme en groepsegoïsme, maar ook van sociale betrokkenheid en hulpvaardigheid. Begin deze week nog ging het eerder over Radja Nainggolan (586.000 Twitterfans, eat your heart out, BDW!) of de kankerverwekkende hespenworst van kettingrookster Maya de Bij. Maar nu heeft één man Mawda toch in het middelpunt van de belangstelling gemaneuvreerd. Dezelfde man die twee weken geleden liet optekenen dat de dash uit de federale regering is en die een week later op z'n eentje het energiepact opblies. De Sinksenfoor is begonnen en bovendien is een periode van twaalf maanden verkiezingskoorts aangebroken: als je in het rond begint te schieten, tref je altijd raak. Dat weten idioten op Amerikaanse scholen ook.

Wat De Wever doet is het equivalent van belletjetrek. Je belt aan vijf verschillende huizen aan, roept iets door de parlofoon en als de bewoners naar buiten komen, loop je hard weg. Vanop een afstand geniet je van hun hoogoplopende discussie. Een week later sta je er weer, met een nieuwe boodschap.

***

Sorry, Mawda, ik kan het even niet meer aanzien. Ik kan je even niet meer aanzien. Die donkere ogen snijden dwars door mijn hart. Ogen, dat rijmt op mededogen. Een menselijke eigenschap die in populistische tijden in de verdrukking is geraakt.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post795

Weg met de democratie?

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 19, 2018 13:08:32

"Democratie is de slechtste vorm van regeren, op alle andere na."

***

Ik moest aan die legendarische, aan de Britse staatsman Winston Churchill toegeschreven uitspraak denken, toen ik vorige zaterdag rond middernacht zapte naar de puntentelling op het Eurovisiesongfestival. Een jaarlijks moment van zelfkastijding waarop ergernis en cynisch amusement elkaar kruisen. Ik weet niet of de goede Winston, bij het roken van een stevige sigaar, de laatste negen jaar van zijn leven naar dat liedjesfestival heeft gekeken, in de tijd dat deelnemers nog echt moesten kunnen zingen en niet als kippen zonder kop rondliepen op het podium. Misschien neuriede hij tien maanden voor z'n dood wel mee Non ho l'età.

Die democratie-uitspraak - die Churchill in werkelijkheid leende van een voorganger - sprong me voor de geest toen de punten van de volksjury's die van de vakjury's overruleden. Het zijn net verkiezingen, dacht ik. De stem van het volk klinkt krachtiger dan de stem van opiniemakers en experten. Je kunt dat 'democratie' noemen, maar het wordt steeds beangstigender. En dan heb ik het niet over die Israëlische nep-Björk die dankzij de stemmen van de massa triomfeerde. Kan het mij wat schelen wie er wint op het festival van de wansmaak! Neen, ik vind het beangstigend dat de stem van het volk steeds onvoorspelbaarder wordt en dat 'de mensen' zich steeds meer laven aan grenzeloos populisme.

***

Als democraat mag je niet twijfelen aan de democratie, zo gaat dat nu eenmaal. Ik ben een democraat, ik respecteer verkiezingsuitslagen, maar ik respecteer ze intussen al een jaar of twintig tot op het niveau dat ik er een beetje ziek van word. Ik ben oud genoeg om te weten dat de verzuiling ons en andere landen in een wurggreep hield. Er waren pakweg vijftig jaar geleden hooguit een handvol politieke partijen, meestal nog unitair georganiseerd, en die waren gelinkt aan een vakbond, een ziekenfonds en nog wat belangenorganisaties. Een systeem van 'ons kent ons' dat tot op zekere hoogte functioneerde, maar dat ook verlammend en verstikkend was voor de samenleving. De unitaire partijen hielden op te bestaan, de zuilen vielen weg, het politieke landschap versplinterde, tot op het punt dat er nauwelijks nog kan geregeerd worden. De kiezer was dat oude systeem terecht beu, maar een belangrijke minderheid onder de kiezers heeft dan maar meteen de hele politiek bij het groot huisvuil gezet. De foertstem dicteert. En de populistische politicus speelt daar gretig op in. Bij ons en elders.

Een kwart Vlamingen stemde in 2004 op een partij die kort voordien veroordeeld was vanwege aanzetten tot haat en discriminatie. Brexit. Trump. Pseudo-groen en extreemrechts zullen samen Italië besturen. Op een haar na kwam in Frankrijk en Oostenrijk een fascist aan de macht. Wat staat er ons in oktober en in mei volgend jaar te wachten? Telkens opnieuw moet je na een dag stemmen tellen concluderen: de kiezer heeft gekozen en we moeten dat respecteren. Móeten we dat? Of wordt het tijd om de democratie zelf in bescherming te nemen?

***

"Een pessimist ziet een probleem in elke mogelijkheid. Een optimist een mogelijkheid in elk probleem." (Churchill)

***

Ik schreef het hier eerder al: ik heb meer respect voor een oprechte fascist die voor een fascistoïde, racistische partij stemt, dan voor een foertstemmer die uit pure balorigheid tégen het systeem stemt. Of denkt dat te doen, want hoe verklaar je dat een uitgesproken establishmentfiguur als Donald Trump zich kan laten verkiezen door zich tégen het establishment op te stellen? Ik mocht dat van sommigen in de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen van november 2016 geen domheid noemen. Democratie, weet u wel, de kiezer heeft altijd gelijk. Wel, de kiezer heeft weleens ongelijk. Steeds vaker, trouwens. Vraag dat over een paar jaar aan de Britten die voor de brexit hebben gestemd en die dan zullen merken hoezeer hun land erop achteruitgegaan is. Ik weet het, het klinkt bijzonder hautain, maar soms moet je de mensen tegen zichzelf in bescherming nemen.

Maanden gelezen las ik een interview met een Amerikaanse politicoloog die mijn bezorgdheid deelde. Hij stelde voor om deelname aan het democratisch proces te koppelen aan een soort toegangsexamen. Ik dacht meteen: hé, dat is het. Of: dat zou het kúnnen zijn. Schaf, wat mij betreft, onmiddellijk de opkomstplicht af, dat scheelt al een pak ongemotiveerde kiezers (en foertstemmen). En peil bij diegenen die wel nog naar het stemhokje trekken naar hun minimale kennis van onze politiek. Hoe heet onze premier? Hoe heet de minister-president? Welke partijen zitten er in de federale en de Vlaamse regering? Hoe heet de voorzitter van de Europese Commissie?

De democratie is te belangrijk om ze over te laten aan populisten, dilettanten en interne vijanden. Of, om Donald Tusk versus Donald Trump te parafraseren: "Wie heeft er vijanden nodig, als je zulke vrienden hebt?"

***

"Wanneer twee mensen altijd dezelfde mening hebben is een van hen overbodig." (Churchill)

***

Ik word een beetje bang van mijn eigen woorden. Maar ik word nog banger van wat ons te wachten staat. Noem me elitair, een hoogopgeleide lapzwans, een technocraat, een antidemocraat, al wat u wil, maar naïef mag u mij niet noemen: als een op papier goed systeem van binnenuit uitgehold wordt tot op het niveau dat het zelfdestructief werkt, kun je dat systeem niet op de huidige manier laten bestaan. Want dan vernietig je uiteindelijk jezelf: zo werkt dat met het klimaat, zo werkt het met de mensenrechten, zo werkt het met de politieke democratie. Het werkt tot het niet meer werkt en dan is het gedaan. Dan kunnen we ons naar een plek begeven die overeenkomt met de initialen van Churchill en onszelf doorspoelen.

***

"Het beste argument tégen democratie is een gesprek van vijf minuten met de doorsnee kiezer." (Nog zo'n uitspraak die ten onrechte aan Churchill gelinkt wordt. Maar ze sneed, alweer, hout.)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post794

Zorgen om de zorg

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 12, 2018 13:48:47

Vandaag startte in Het Laatste Nieuws een reeks over de problemen in de gezondheidszorg. Geschreven door Jeroen Bossaert, een van de betere onderzoeksjournalisten in dit land, voeg ik er even snel aan toe. (Ik kan het weten, want ik was ooit woordvoerder van een voetbalclub en hij sportjournalist, en hij was de enige die verder keek dan de anekdotiek en ook weleens een financiële balans ter hand nam om op anomalieën te wijten. Dat vond ik vervelend, als woordvoerder. Dat vond ik knap, als journalist die tijdelijk uit het beroep was gestapt.) Korte samenvatting: er is te weinig verpleegkundig personeel en er zijn te veel patiënten. Die laatsten worden te veel aan hun lot overgelaten, de eersten overbevraagd. En het probleem wordt steeds erger, want het aantal personeelsleden in de zorg stagneert en het aantal patiënten en ouderen stijgt.

"Het komt door de vergrijzing," zei minister van Volksgezondheid De Block in een reactie op een ander onderzoek naar aanleiding van de Dag van de Verpleegkundigen. Eenvoudige conclusie, een open deur die wordt ingetrapt, maar wat doet de minister ermee? En haar collega voor Welzijn in de Vlaamse regering? Vier op de tien ondervraagde verpleegkundigen had vandaag liever een ander beroep uitgeoefend, zo werd opgetekend door de enquêteurs. Snel omgerekend (op ongeveer 75.000 'gezondheidszorgbeoefenaars') zijn dat er dertigduizend. Een op de drie slikt pillen om hun job te kunnen doen (25.000!). Bijna negentig procent geeft aan dat ze gebukt gaan onder de dagelijkse werkdruk (67.500!)

Met die aantallen vul je voetbalstadions. Misschien moeten we dat ook maar eens doen. Alle ontevreden, overwerkte, overbelaste, onderbetaalde, ondergewaardeerde werknemers uit de zorgsector verzamelen in een stadion om het probleem visueel voor te stellen. En dat probleem is niet dat ze te lui, te weinig geïnteresseerd of te verwend zijn, maar dat we in de loop van de voorbije decennia legbatterijen hebben gemaakt van de zorginstellingen. Alles moet tot op de seconde getimed zijn: per kamer geldt een maximaal aantal minuten. Tijd voor een praatje met de kamerbewoner zit er nauwelijks nog in, terwijl dat nu net een van de voornaamste wensen is van die bewoner: menselijk contact, eventjes je hart kunnen luchten, een beetje zeuren over het weer, gewoon: mensen onder elkaar.

Moeten we die nieuwe gevechtsvliegtuigen nu kopen of niet? Hoe besparen we op de sociale zekerheid zodat een begroting in evenwicht kan gerealiseerd worden? Zit er nog 'dash' in de regering? Daarover gaan de discussies tegenwoordig, terwijl we zouden moeten nadenken over veel fundamentelere vraagstukken voor de samenleving van de toekomst: hoe zorgen we ervoor dat er niemand uit de boot valt, dat zieken en andere zorgbehoevenden volwaardig worden geholpen, dat er werkbaar kan gewerkt worden? Die vraag wordt op plekken waar de beslissingen worden genomen, te weinig gesteld. Of misschien wel helemaal niet. Après nous le déluge.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post793

De auto, mijn toekomst

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 05, 2018 13:07:55

Wees niet ongerust, trouwe lezer, ik ga hier geen lofzang aanheffen op het stalen blik dat onze wegen teistert. Maar ik heb stellig de indruk dat bovenstaande titel de nieuwe slogan van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen is geworden. Neen, in deze korte tekst geen ergernis over het vervoer van menselijke sardienen in veel te korte treinen (ergerlijk!), de bijna dagelijkse vertragingen (ergerlijker!) of afgeschafte treinen (ergerlijkst!). Iets anders, en toch een ergernis.

Maandag. De dag vóór 1 mei, een feestdag. Brugdag heet dat dan, want zoals Juul Kabas al wist: 't zijn zotten die werken, zeker als je je weekend zomaar kunt verlengen van twee naar vier dagen. Daar mag al eens een postkantoor voor gesloten blijven. Of een openbare administratie het opgestapelde werk laten liggen. Of een spitsuurtrein in het depot blijven staan. Ik hoorde het zondagavond op de terugweg van een namiddagje voetbal - Antwerpse derby, leuke bedoening die helaas voor, tijdens en na werd gekaapt door een stel eencelligen van mijn clubje - op het radionieuws: de treinen rijden normaal, maar niet allemaal. Toch maar even checken op de site van Belgian Rail en, jawel, hoor: 'mijn' trein zou niet rijden, vanwege spitsuurtrein. Ik, zot die ging werken op een brugdag, moest mijn plan maar trekken. In plaats van een rechtstreekse rit (tien minuten stappen, trein op, achtenvijftig minuten rijden op een achteraflijntje dus zelden vertragingen, trein af, acht minuten stappen) kon ik ofwel opteren voor één keer overstappen (meer dan anderhalf uur onderweg), ofwel de auto nemen (op gewone werkdagen iets tussen anderhalf en twee uur, nu minder dan een uur, want alleen zotten werken op een brugdag). Dan maar de auto. De NMBS heeft mij op 30 april gedwongen om voor de gemakkelijkheidsoplossing te kiezen, terwijl ik bereid was om een beetje tijd te verliezen door 'mijn' normale trein te nemen. Ik, milieubewuste jongen, aanhanger van het openbaar vervoer, had geen volwaardige keuze. Ik moest de weg op.

Donderdag. Late opname van het tv-programma waar ik aan meewerk. Omdat de allerlaatste trein richting dorp waar ik woon om 21u34 vertrekt in Brussel Noord en ik, mits overstap, om 22u22 op het 'thuis'perron arriveer, had ik opnieuw de keuze. Een latere trein nemen en mijn vrouw sommeren om me op te pikken in een middelgroot station op een kwartier rijden van thuis. Of toch maar... de auto. Het werd de auto, ik val mijn dierbaren niet graag lastig laat op de avond. En met dat overstappen en het moeten nemen van een tram naar het dichtstbijzijnde station, ben je dubbel zo lang onderweg als met de auto. Opnieuw: had ik wel een echte keuze?

Twee voorbeelden van hoe de NMBS haar (potentiële) reizigers in de kou laat staan. Geen treinverbinding op een brugdag. Geen treinverbinding voor late werkers. Een beter pleidooi voor het nemen van de wagen dan de NMBS-logica is nauwelijks te vinden. De auto-industrie zou elk jaar een compenserende som op de bankrekening van de intussen ontelbare managers van de spoorwegen moeten storten, voor zoveel kortzichtigheid. Misschien gebeurt dat ook wel. Of is het toch gewoon domheid? Of nemen al die managers elke week een paar brugdagen?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post792

Homeopathische politiek

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 28, 2018 13:16:30

Zo, eind april weten we al wie dit jaar de Nobelprijs voor de Vrede zal ontvangen. Moon Jae-in en Kim Jong-un, respectievelijk de verkozen president van Zuid-Korea en de Grote Leider van grootvader-op-vader-op-zoon-op-de-toekomstige-generaties van Noord-Korea. Tot voor zeer kort: een goeie en een slechte, in westerse ogen.

Een kernwapenvrij Koreaans schiereiland, daar dromen beide heren en de rest van de wereld nu van. En het einde van de oorlog, die achtenzestig jaar geleden begon en officieel nooit beëindigd werd, maar die vrolijk overging in de strijd tegen de verderfelijke communisten in Vietnam en daardoor vergeten geraakte. Bij ons toch.

Benieuwd of Kim Jong-un de scheldterm 'dictator' blijft behouden - dat zou overigens zeer terecht zijn! - of dat hij dankzij die genormaliseerde relatie voortaan als 'Noord-Koreaanse leider' door het leven zal gaan. Even benieuwd of de bewoner van het Witte Huis zich er nog probeert tussen te wringen, in de hoop dat ook hij een tripje naar Oslo mag boeken eind dit jaar.

***

In het licht van deze - ja, het mag nu - historische gebeurtenis komt de politieke week in eigen land pas op de tweede plaats. Ergens is dat jammer, want er viel wel wat te beleven. Het definitieve afstel van een begrotingsevenwicht in deze regeerperiode, bijvoorbeeld. Het bericht dat de Kaaimantaks amper een honderdste zal opleveren van wat er in de begroting van dit jaar onder 'Inkomsten' genoteerd stond, nog zoiets.

Even leek het erop dat het Agentschap Wegen en Verkeer, een intern verzelfstandigd agentschap zonder rechtspersoonlijkheid dat instaat voor de infrastructuur van ons wegennet en dat onder de Vlaamse minister van Mobiliteit ressorteert, de opmerkelijkste uitspraak van de week had geproduceerd. Op Twitter antwoordde een ijverige communicatiemedewerker op vraag van ene Bart uit Veurne over omgekapte bomen langs de E313 ter hoogte van Ranst: "Dag Bart, dit zijn snoeiwerken in het kader van transmigratieproblematiek op parkings, op vraag van politie en gouverneur, zodat transmigranten zich hier niet kunnen verstoppen. In de toekomst gaan we dit onderhoud zeker mee opnemen tijdens ons hakhoutbeheer voor het broedseizoen." Wat volgt er hierna nog? Gebouwen mogen nog maximum één verdieping tellen om te vermijden dat er zich mensen van het dak zullen storten? Aan de Antwerpse Modeacademie worden alleen nog robots aanvaard als student? Treinen, trams en bussen rijden op tijdstippen die afwijken van het vaste uurschema om te vermijden dat mensen eraan kunnen wennen? (O ja, dat laatste gebeurt al een poos...)

Kan beter, moeten leden van de federale regering jaloers hebben gedacht en dus lieten ze toe dat Cédric Frère benoemd werd in de Regentenraad van de Nationale Bank, als opvolger van zijn vader Gérald, die op zijn beurt stamvader Albert had opgevolgd. Nu vind ik sowieso dat mensen die een accent aigu én een accent grave in hun naam hebben staan, per definitie verdacht zijn, maar je zou natuurlijk van een partij die de kracht van verandering propageert, mogen verwachten dat ze hier streng zou tegen optreden. Quod non. Ze mogen namelijk een eigen mannetje pistonneren. Voor wat, hoort wat, dus. Ik schreef op deze plek eerder al dat de N-VA een traditionele partij als een andere is geworden. Quod erat nogmaals demonstrandum.

Daar kan ik nog óver, moet Joke Schauvliege gedacht hebben. Wie stress heeft op het werk, mag vanaf nu een natuurcoach contacteren, om al wandelend in het bos de problemen aan te pakken. Hashtag 'levenskwaliteit', hashtag 'dewegvooruit'. #zeverinpakskes. De Vlaamse minister van Landbouw, Omgeving en het bevoordelen van de firma Essers laat voor één keer geen bos omhakken, maar ze ziet er de bomen duidelijk niet meer door. Een natuurcoach, verdorie. Welke opleiding zou zo'n onverlaat hebben gekregen? Waar zal de 510 euro die de Vlaamse overheid daarvoor pér geval zal ophoesten begrotingsgewijs gehaald worden? Wie controleert er of dat gesprek echt helpt? In de krant lees ik: "Vind hier eens iets in het bos dat een mooi beeld geeft van wie jij bent." En: "Kijk eens naar dit kleine boompje en vertel wat je hierbij voelt." Ik denk: ik neem een afgewaaide tak, liefst een hele dikke, en begin er die natuurcoach mee te slaan. Weg stress.

Om in de sfeer te blijven: wat zijn de mensen die ons moeten besturen toch geweldig goed in het afzagen van de tak waarop ze zitten. Een wijsheid van de deze week gefêteerde Herman De Croo, vijftig jaar volksvertegenwoordiger: "Je mag de tak afzagen waarop je zit, maar nooit tussen jou en de boom."

Een natuurcoach, verdorie. Qua homeopathische politiek kan dit tellen. Ondertussen worden noodzakelijke maatregelen verdund tot op het niveau dat ze niets meer voorstellen. Iemand nog iets gehoord over 'werkbaar werk', of kan die discussie de boom in?

***

Ik weet het, ik schreef hier vorige week nog dat we wat vriendelijker moeten zijn voor de politiek, maar de actualiteit noopt me daar niet toe. Mocht ik ijdel zijn, dan zou ik kunnen vermoeden dat vooraanstaande politici mijn blogpost van vorige week hebben gelezen en per se willen aantonen dat ze écht wel dom en kortzichtig zijn. Maar wellicht zijn sommigen dat gewoon zo al.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post791

Wit konijn

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 21, 2018 13:48:21

Het is weer de tijd van de witte konijnen. Minder dan een half jaar voor verkiezingen komen die vrolijk uit Vlaamse velden gehuppeld om op een net wel/net niet-verkiesbare plaats van een politieke lijst te gaan staan. Tom Dice en zijn gitaar komen op voor Groen in Eeklo, kwamen we deze week te weten. Aron Berger komt niet op voor de CD&V in Antwerpen, al was dat wel de bedoeling.

O ironie, in de stad die haar naam dankt aan een handwerpende held kwam een man die weigert vrouwen een hand te geven enkele etmalen lang in het oog van een stormpje in een glas Scheldewater te staan, zij het dat stormpjes in de politiek tegenwoordig dankzij de media altijd de indruk geven dat ze een tsunami veroorzaken. Uit respect, doet de heer Berger dat niet, vrouwen een hand geven. Respect voor de vrouw, begrijp hem niet verkeerd. Dezelfde man bleek een tijdje geleden losse handjes te hebben gehad, want hij zou een oude, zieke man een kleine dertigduizend euro te hebben afgetroggeld. Hij werd schuldig bevonden door de rechtbank van eerste aanleg. Nu zou je kunnen veronderstellen dat een politieke afdeling nieuwe kandidaten uitvoerig screent (tik op Google de naam van de potentiële politicus in en je komt vrij snel dingen te weten), maar neen, hoor. Wisten ze niet.

Nu vind ik de reden om te weigeren handjes te schudden met leden van het andere geslacht heel flauw: het doet sterk denken aan religieus fundamentalisme, is dat waarschijnlijk ook. Maar als ik met mijn beste vrienden afspreek, schudden we ook zelden handjes. We begroeten elkaar met een zwaai en een kwinkslag en doen alsof we het vorige gesprek gewoon voortzetten, ook al zijn er ondertussen een paar maanden overheen gegaan. Veel erger is Bergers standpunt over gemengde scholen: de man noemde dat kindermishandeling. Ook dat standpunt kun je redelijk snel googelen. Zo'n man moest dus een verruimingskandidaat worden op de lijst van de Antwerpse CD&V. Enerzijds is het een fanatieke malloot, anderzijds kon de partij zo de joodse stem proberen binnen te halen. Enerzijds, anderzijds: tsjeverij van de kwalijkste soort. Vóór de luidruchtige intrede van de sociale media en de nieuwssites kwam je daar nog behoorlijk vlotjes mee weg, nu niet meer. Had de CD&V kunnen inschatten.

***

Chassidische joden zijn niet geïnteresseerd in 'de' Antwerpenaar, moet u weten. Zij leven in een eigen coconnetje, een zeer gesloten leefgemeenschap waar je niet in- of uitgeraakt. Ik kan het (een beetje) weten, want ik heb een aantal jaren gewoond vlak naast wat de lokale gemeenschap weinig minzaam 'de Jodenbuurt' noemde. Ik ging weleens naar hun favoriete bakkerij, Kleinblatt, in de Provinciestraat. Je kon er donder op zeggen dat de joodse klanten die ná jou de winkel binnenliepen, eerst werden bediend. Loop je in 'hun' buurt op het trottoir, dan zal jij moeten uitwijken naar de straat als ze druk keuvelend met drie naast elkaar lopen. In andere contexten wordt daar weleens de term 'racisme' voor gebezigd. Maar er is nu eenmaal dat bezwaard verleden, die schandvlek van de Tweede Wereldoorlog, de collaboratie en het wegvoeren naar de kampen, waar al bij al weinig verzet tegen was. Dat collectieve schuldgevoel maakt dat de joodse gemeenschap zich veel meer mag permitteren dan de moslimgemeenschap en dat de burgemeester zich graag aanschurkt tegen hen: noem het een poging tot Wiedergutmachung van iets wat niet goed te maken valt.

Zolang ze worden gerust gelaten, zijn de Antwerpse joden niet in politiek geïnteresseerd, maar 'ons kent ons' kennen ze evengoed als wij. Zullen we de zaken even benoemen? Mocht het zijn doorgegaan, Aron Berger op de CD&V-lijst, dan zou de man dat alleen maar gedaan hebben om zijn eigen achterban te plezieren. Op zich is dat niet uitzonderlijk, vele honderden kandidaten zullen dat na 14 oktober 2018 proberen te doen. Dienstbetoon is des mensen. Maar zég dat dan ook. Bruggen slaan naar de andere gemeenschappen - wat sommige analisten gaarne hadden zien gebeuren - zou nóóit de bedoeling geweest zijn van Berger.

***

Witte konijnen, worden ze genoemd: onverwachte kandidaten op verkiezingslijsten, plots uit het sociale leven geplukt om zieltjes te winnen in het stemhokje. Op zich een verdienstelijk idee, in een wereld die voordien werd beheerst door semi-nepotisme. Politiek in België, dat was heel lang een zaak van vader op zoon, af en toe vader op dochter, bijna nooit moeder op zoon of dochter. Nieuwe impulsen en inzichten welkom, anders blijf je toch maar hangen in het eigen Grote Gelijk. Alleen is de vaststelling dat politiek een stiel is, misschien zelfs een roeping, iets waar je vol moet voor gaan, een leven lang. Opportunisme is de politiek niet vreemd, maar opportunisten houden het er zelden lang vol.

Vernieuwingsoperaties lukken zelden in de politiek. Witte konijnen voegen weinig toe, of ze vluchten weg nog voor ze hun stempel kunnen drukken. Omdat de politieke mallemolen te traag rondjes draait. Omdat er te veel in achterkamertjes beslist wordt en niet in het halfrond. Omdat er zelden rechtdoor gehandeld wordt. Het is een wereld van gekronkel en gekonkel, en dat bedoel ik niet eens negatief. Democratie vereist onderhandelen, oneindig veel geduld, compromissen sluiten die liefst niet té compromitterend zijn, het grotere plaatje proberen te zien. Het algemeen belang, net wat u zegt.

***

In 1981 introduceerde de kortstondige premier Mark Eyskens Robert Vandeputte in zijn regering, de gepensioneerde gouverneur van de Nationale Bank. Op zijn 73ste kon de man als minister van Financiën weinig toevoegen. Op dat moment ontspoorde onze begroting, maar laten we dat vooral niet in de schoenen van Vandeputte schuiven. En toch: hij stond erbij, keek ernaar en verdween al snel weer in de coulissen. Maart 1993 werd Mieke Offeciers weggeplukt op de studiedienst van de werkgeversorganisatie VEV (vandaag: Voka) om minister van Begroting te worden in de eerste regering-Dehaene. Ze hield het een jaar vol, keerde dan terug naar het VEV, promotie erbovenop.

Roland Duchâtelet, gewiekst ondernemer, probeerde het een tijdje met een eigen partij, Vivant, en weldoordachte ideeën, onder meer over het basisinkomen. Hij sloot later aan bij Open VLD, werd zelfs schepen in Sint-Truiden, maar raakte gedegouteerd door de nationale en lokale politiek, en stortte zich dan maar op het voetbal. Met even weinig succes. Fernand Huts zat eind vorige eeuw vier jaar lang in de Kamer van Volksvertegenwoordigers namens de VLD. De flamboyante baas van Katoen Natie verveelde er zich steendood en gaf er de brui aan.

Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Er zijn weinig uitzonderingen. Philippe Muyters is er een van. Minister van, onder meer, Werk en Sport in de Vlaamse regering, nu toch al negen jaar lang, voordien gedelegeerd bestuurder van Voka. Patrick Janssens deed het ook niet onaardig, als partijvoorzitter, her(uitvinder) van de sp.a en burgemeester. En, ach ja, er is ook Jean-Marie Dedecker. Brulboei van 't zeetje.

Maar het beste voorbeeld dat het in theorie wel kán, de overgang van de bedrijfswereld naar de politiek, is... Kris Peeters, die in 2004 door de CD&V als gedelegeerd bestuurder van Unizo werd gevraagd om minister te worden in de Vlaamse regering. U kent dat spreekwoord: uitzonderingen bevestigen de regel. Peeters kent blijkbaar noch de uitzondering, noch de regel goed genoeg, want wat bezielde hem om Aron Berger in te lijven? Naïviteit? De hoop dat er massaal stemmen van de al bij al kleine en nauwelijks in politiek geïnteresseerde Joodse gemeenschap naar de CD&V zouden stromen? Of wilde hij gewoon Bart De Wever vliegen afvangen, de man die zich al sinds hij op het Schoon Verdiep zit als grote vriend van de Antwerpse joden profileert en er, bijvoorbeeld, voor zorgt dat er geen vervelende affiches met schaars geklede dames in hun buurt te zien zijn. (Soumission, jawel.)

***

Een politieke carrière begint stilaan op de fameuze 'fifteen minutes of fame' te gelijken. Ze is voorbij nog voor ze goed en wel begonnen is. Dat is buitengewoon jammer en dat heeft de politiek aan zichzelf te danken (te veel gekronkel en gekonkel). En aan ú. U, kiezer, bent zo wispelturig als een veertje in de wind. De man of vrouw die ooit het halve scheldwoord polletieker heeft bedacht, zou (wellicht postuum) gesanctioneerd moeten worden, vanwege de negatieve connotatie die eraan vastkleeft. Ooit was politicus een beroep met aanzien. Nu ben je als politicus per definitie verdacht. Resultaat is dat politieke partijen moeite hebben om hun lijsten kwalitatief te vullen. Kneusjes genoeg, aan opportunisten geen gebrek, maar zeer zelden een witte raaf. Dan maar op zoek naar witte konijnen, maar die vluchten pijlsnel terug naar hun veilige holen.

Politicus zou terug een eerbaar beroep moeten worden, vertrekkend vanuit een ideologie en een volwaardig programma, weg van de kretologie en de scheldtirades in 280 tekens. Of we dat nu willen of niet, we hebben de politiek nodig. En zij ons.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post790

Ploeg van 't Stad

SportGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 14, 2018 12:59:45

Als er morgennamiddag vóór, tijdens en na Antwerp-Beerschot Wilrijk géén rellen uitbreken, waarbij minstens een paar heethoofden het ziekenhuis worden ingeklopt, een politiecombi afbrandt en wat ruiten in de omgeving van het stadion sneuvelen, zal menige eindredacteur en (voetbal)journalist teleurgesteld zijn. De veredelde oefenpot die de Antwerpse rivalen morgen op de Bosuil spelen - wie ligt er nu wakker van een wedstrijd in play-off 2? - kreeg deze week haast meer persaandacht dan Anderlecht-Club Brugge van morgenavond. Ploeg van 't Stad versus Ploeg van 't Land: 1-0. Het sportieve werd nauwelijks besproken, wel hoeveel politieagenten er worden ingezet, wat het actieplan van de ordediensten is, en hoe de harde clans naar de confrontatie op en naast het veld toeleven. Incidenten worden zo bijna een selffulfilling prophecy. Zie je wel, het zijn herriestokers! "Zij zijn begonnen, meneer!"

Eerlijk, de wedstrijd doet me niet zo veel, ook al heb ik heel veel sympathie voor een van beide betrokken clubs. Ik vind die hele play-off 2 maar niets, bezigheidstherapie voor gebuisde clubs die niet goed genoeg waren om play-off 1 te halen, en een bescheiden schouderklopje voor verdienstelijke tweedeklassers die ook eventjes, tien wedstrijden lang, mogen proeven van semi-eerste-klasse-voetbal. Tijdverlies. Want zelfs al win je je poule, daarna ook het duel tegen de winnaar van de andere poule, en tenslotte de ultieme finale tegen de vierde in de eindstand van play-off 1, dan lijkt het me een vergiftigd geschenk om in de tweede voorronde van de Europa League half juli naar Azerbeidzjan, Armenië of Albanië te moeten. Kost meer dan het opbrengt, maar je kunt wel zeggen dat je Europees hebt gespeeld. Vraag maar aan KV Oostende wat dat voor gevolgen dat heeft voor de voorbereiding op de competitie. Zonde van de inspanning.

Wie morgen wint, mag zich tot de volgende derby - over twee weken - 'Ploeg van 't Stad' noemen, lees ik her en der. Een belachelijke redenering, waarbij een toevalstreffer dus kan bepalen of de ene club historisch beter is dan de andere. Jan Mulder hoopt alleszins op Beerschot (Wilrijk), want hij vond dat best wel sympathiek dat de heetgebakerde fans hem eind jaren zestig verrot scholden voor 'Zeeuwse mossel' of 'kaaskop'. Hij verwacht een thuiszege voor Beerschot, wat nogal moeilijk wordt, op de Bosuil, maar soit.

***

Om de historische titel 'Ploeg van 't Stad' te verdienen, kan het onmogelijk volstaan om één wedstrijdje te winnen. Zeg dat maar eens in Manchester: United won er vorige zaterdag van City, maar City wordt wel kampioen. Wie is dan de ploeg van Manchester? Ha, geschiedkundig interessante vraag. Die een eenvoudig antwoord verdient: United. Niet vanwege die laatste derbyzege, maar vanwege de erelijst. Manchester United: 20 titels. Manchester City: (binnenkort) 5 titels. Dat is duidelijk. (Liverpool was lang de beste club van Engeland, met 18 titels, maar de laatste dateert al van mei 1990, iets wat Unitedfans tijdens 'The Hate Game' gaarne onderstrepen.)

Zo berekenen ze dat in de bakermat van het voetbal, op basis van verdiensten uit het verleden. Zo hoort het ook. Laat dat kortetermijndenken maar aan de politiek over. Als je dan de erelijsten van Antwerp en Beerschot naast elkaar legt - 4 titels tegenover 7, elk 2 bekers - is het duidelijk: Beerschot is de Ploeg van 't Stad. Geen twijfel mogelijk. Zelfs al voer je, terecht, aan dat het oorspronkelijke Beerschot negentien jaar geleden ter ziele is gegaan en tel je de bekerzege van Germinal Beerschot (2005) dus niet meer mee of, godbetert, de bekerwinst van Germinal in 1997, dan nog blijft het statistische gegeven overeind: Beerschot (1899-1999) heeft het beter gedaan dan Antwerp (1880-...). Dat kan alleen veranderen als de club van de liefdevolle kleuren nog minstens drie landstitels behaalt in de toekomst. Of, als KFCO Beerschot Wilrijk in pakweg de volgende honderd jaar acht keer landskampioen wordt in 1A, of hoe de eerste klasse tegen 2118 ook moge heten. Dan is Beerschot Wilrijk de Ploeg van 't Stad, vóór Beerschot en Antwerp. Ik zal het niet meer meemaken, vrees ik.

***

Ik ben niet het soort supporter dat de rivaal niets gunt: van mij had Antwerp gerust play-off 1 mogen spelen - hadden we deze overbodige dubbele confrontatie niet gehad! -, maar laten we wel correct blijven. Je mag naar waarheid zeggen dat de club Beerschot, die met stamnummer 13, niet meer bestaat, maar de identiteit 'Beerschot' bestaat zeer zeker nog. De voorbije jaren zat er bijna evenveel volk op de tribunes van het Olympisch Stadion als in de korte periode van Beerschot AC, ook al speelde Beerschot Wilrijk niet tegen Anderlecht, Club Brugge of Standard, maar tegen clubs met exotisch klinkende namen als FC De Kempen, Esperanza Pelt of Oosterzonen Oosterwijk. Vrolijke jaren in de buik van het Belgisch voetbal waarin de kreet "Antwaarp, Antwaarp, Beerschot komt eroan!" steeds luider weerklonk. Geen identitair nihilisme in de stad van De Wever! Daar kunnen geen tien faillissementen, fusies of reddingsoperaties tegenop (we hebben er nog zeven tegoed). En morgen is het zover: Beerschot komt eroan, zij het voor heel even maar.

Dat de supporters zich morgen mogen gedragen, dat het een spectaculaire wedstrijd moge worden en dat de beste moge winnen. Maar één ding staat nu al vast: Beerschot is de Ploeg van 't Stad.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post789

Gewoon doen

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 07, 2018 12:11:15

Gewoon doen. Eigenlijk vind ik dat, in alle eerlijkheid, een prima politieke slogan, vanwege die dubbele boodschap. Gewóón doen en gewoon dóen, u heeft dat er zelf ook wel in gelezen. Toch kreeg de partij die de slogan liet bedenken, Open VLD, de hele sociale mediameute over zich heen. Hoongelach van hier tot in Pyongyang, en terug. Twitteraars zijn ongenadig hard, bij momenten. Bij steeds meer momenten, moet dat eigenlijk zijn.

Ons wantrouwen tegenover de politiek is - behalve bij diehard-aanhangers van de N-VA - bijzonder groot. Alleen de grootste partij van Vlaanderen kan zich nog zowat alles permitteren. Helfies lanceren, bijvoorbeeld. De medestanders steken dan ook spontaan hun hand op. Dat de tegenstanders er de spot mee drijven, ach: haters gonna hate. Andere partijen krijgen niet zoveel krediet, zelfs niet - en misschien vooral - van hun eigen achterban.

De oorzaak moeten we niet ver zoeken. De traditionele partijen - en voor één keer reken ik de N-VA daar niet toe, ook al is ze dat in de praktijk wel al geworden - weten van geen hout nog pijlen te maken, laat staan dat ze woorden in een geschikte slogan kunnen gieten. Hoe socialistisch is de sp.a nog? Hoe christelijk de CD&V? Hoe liberaal Open VLD? Het kiezerskorps van die partijen kalft steeds verder af. Op 31 maart 1968, precies vijftig jaar en een week geleden, behaalden de nog unitaire traditionele drie gezamenlijk 80,6 procent van de stemmen. De Volksunie - pleegmoeder van de N-VA - beleefde haar grote doorbraak: 9,8%, goed voor twintig volksvertegenwoordigers, twaalf meer dan bij de vorige stembusgang. Op 25 mei 2014 kwamen CD&V, cdH, Open VLD, MR, sp.a en PS samen uit op 56,5%, 24,1 procent minder dan destijds. De N-VA kwam, federaal, uit op 20,3%, meer dan het dubbele van de Volksunie van toen. En daarnaast is er de versnippering, want groene en extreemrechtse partijen waren er destijds nog niet in het parlement, en de communisten waren in '68 al in vrije val.

Kiezers terugwinnen doe je ofwel door beleid (gewoon dóen), ofwel door een geloofwaardig en realistisch programma uit te bouwen met oog voor de ideologische onderbouw (gewóón doen). Daar slagen de traditionele partijen al vele jaren niet meer in. En dat maak je niet goed door een goed gevonden slogan, die hooguit een tijdelijk effect kan ressorteren. Bovendien: het prima 'Gewoon doen' volgt na de belabberde pogingen 'Mensen hebben vleugels' en 'Goesting in de toekomst'. De Open VLD had beter vier jaar geleden een beetje gewoon gedaan, in plaats van nietszeggende zinnetjes te brouwen.

Gewoon doen. Eigenlijk is dat een prachtige metafoor voor wat de gewezen Grote Drie al jaren fout hebben begrepen. Je moet niet de anderen achternalopen en proberen een kruimeltje mee te pikken van andermans electoraal succes door een beetje naar (extreem)rechts of (f)links op te schuiven. Dat is zowel op korte als op middellange termijn contraproductief. De kiezer doet weleens iets doms, maar niet altijd en zeker niet de hele tijd. Back to basics, daar komt het op neer. Maar dan moet je je als partijbons natuurlijk nog wel herinneren wat die basisprincipes waren... Misschien nog eens de beginselverklaring lezen? Gewoon dóen!



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post788
Volgende »