Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Leve de politiek!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 25, 2017 14:22:16

Zo, ik heb uw aandacht. Want natuurlijk vindt u dat geen terechte uitspraak en al zeker niet met dat uitroepteken op het eind. De georganiseerde corruptie, meneer. Niet te vertrouwen, die bende. Nee, zelf ga ik al jaren niet meer stemmen, ze kunnen de boom in. Allee, dat is toch een schandaal, wat je nu allemaal leest en hoort. Kreten uit het dagelijks bestaan.

De doorsnee Vlaming heeft het niet over 'politici', maar over 'polletiekers'. Dat is niet nieuw. Ik hoor dat al een jaar of dertig. Polletieker, als in: let op, of hij/zij zit in uw zakken. De kloof tussen burger en politiek is er niet zomaar gekomen. Of die afstand gecreëerd werd door de burger dan wel door de politicus, is een kip-of-het-ei-vraag. Wat was er eerst? Het misprijzen van de burger voor het beleid of het verwaarlozen van de Dorpstraat door de mannen en vrouwen in de Wetstraat? Maar of we dat nu leuk vinden of niet: we hebben de politiek nodig. (En de politiek heeft ons, burgers, nodig.)

Zonder de politiek zouden we letterlijk met getrokken messen tegenover elkaar staan. (Inderdaad, net wat u zegt, dóór de politiek gebeurt dat ook wel.) Zonder politiek zou de samenleving één grote chaos zijn, zonder regeltjes, zonder afspraken, zonder waarden en normen. Er zou na een tijdje iemand opstaan, die op een verhoogje zou springen en roepen: mensen, we moeten ons organiseren, want zo gaat het niet verder. We hebben mensen nodig die hun verantwoordelijkheid willen opnemen en die zich opofferen om de maatschappij beter te laten functioneren. Weet je wat, we zullen die uit ons midden laten verkiezen. Wie is er kandidaat? Wie mag er mee stemmen? Wie de meeste stemmen haalt, mag ons vertegenwoordigen. Politiek, dus. We kunnen niet zonder.

***

Zou ik als titel 'Leve de politici!' hebben durven te schrijven boven dit stuk. Ik aarzel. Ik denk het niet. Want hoezeer ik er ook van overtuigd ben dat de politiek onmisbaar is, des te meer stel ik vast dat politici zichzelf overbodig proberen te maken. Tot we helemaal terug bij af zijn en er iemand op een verhoogje moet springen en roepen dat we ons zullen moeten organiseren, en vertegenwoordigers aanstellen, en, weet je wat!, we zullen hen uit ons midden laten verkiezen.

Wat we de afgelopen veertien dagen hebben meegemaakt, sinds de publicatie van het Publipart-verhaal in Het Laatste Nieuws, wordt weleens een systeemcrisis genoemd. Dat klinkt lekker zwaarwichtig, maar is dat ook zo? Dan heb ik in mijn leven al heel wat systeemcrisissen meegemaakt. De politiek hobbelt van systeemcrisisje naar grote Systeemcrisis. Herinnert u zich de Nieuwe Politieke Cultuur nog? Een jaar of twintig geleden moet dat geweest zijn, in de nasleep van Zwarte Zondag, het Agusta-schandaal en de Dutroux-affaire. "Een Belgisch streven naar het verminderen van het politiek dienstbetoon en het cliëntelisme", lees ik op Wikipedia. 'Nieuwe Politieke Cultuur' staat daar in het rood, wat zoveel wil zeggen als: dit lemma verdient niet eens een uitgebreidere definitie.

Vreemd hé, iets waarover de kranten twee decennia geleden vol stonden en waardoor we na een tijdje de vlot bekkende afkorting NPC dagelijks in de mond namen, blijkt in intensieve internettijden niet eens een beschrijving van langer dan één zin waard te zijn. Gokje: zo zal het ook de Politieke Vernieuwing vergaan, waarover her en der al gesproken werd de voorbije weken. De afkorting PV doet trouwens iets te veel aan proces-verbaal denken. Nee, 'Politieke Vernieuwing' zal niet eens de longlist van Woorden van het Jaar halen, vermoed ik.

Vergeleken met Agusta en, nog wat vroeger, de uitspattingen van Vanden Boeynants en consoorten, was dat gedoe in de intercommunales en met de vele mandaten trouwens eerder een vorm van onbezonnen spielerei. Erg, maar niet erg. Schandalig, maar niet schandalig. Ziekelijk, maar niet ziekelijk. Al maak ik graag een uitzondering voor de maffiose praktijken binnen Publifin.

Er hadden geen koppen moeten rollen, als u het mij vraagt. Tom Balthazar had niet moeten opstappen, ook al begon hij toch wel rijkelijk laat na te denken over het maatschappelijke doel van Publipart, zijn rol daarin en de extra inkomsten die hij eruit vergaarde. En ja, als vertegenwoordiger van de sp.a had hij daar meer aandacht moeten aan besteden dan politici van een andere kleur en ideologie. Je kunt dat oneerlijk vinden, maar als je jezelf profileert als socialist ('Socialisme', volgens Van Dale: "(het streven naar) een sociaaleconomische orde waarin geen klassentegenstellingen bestaan"), dan moet je daar consequent naar handelen. De PS is het levende bewijs dat absolute macht absoluut corrumpeert, de sp.a staat ook veel te ver af van de socialistische idealen van weleer. Sociaal-democratie verhoudt zich tot socialisme zoals koffie verkeerd zich verhoudt tot ristretto: het oorspronkelijke product is nog maar in zeer verdunde vorm aanwezig.

Krijg het maar uitgelegd aan je kiezer dat je een serieuze zakcent bijverdient in een instelling die niet veel meer is dan een lege doos. Probeer de burger maar nader tot de politiek te brengen, als je uitspraken doet als "4.800 euro netto per maand voor een volksvertegenwoordiger? Dan krijg je alleen maar ambtenaren en leraren in het parlement!" Vierduizend achthonderd euro netto, salaire de misère, dat is drieduizend vijftig euro meer dan het mediaaninkomen, lees ik vandaag in de krant. En dan nog: een slimme ambtenaar of leraar is nog altijd beter dan een mislukte ondernemer of advocaat. Dat papa Michel volgende week maar gaat skiën in Oostenrijk — het mag terug! — en nadenkt over die domme uitspraak van 'm.

***

We moeten minder verkozenen des volks hebben, orakelden sommigen, opgejaagd door de waan van de dag wanhopig op zoek naar oplossingen. Reduceer het federale parlement van honderd vijftig naar honderd, of — waarom niet, nu we toch bezig zijn? — vijftig. Dat moet volstaan. Twee opmerkingen daarbij: alweer wordt zo het wetgevende niveau aangepakt, terwijl onze parlementen nu al zo weinig te zeggen hebben. En wie zegt er dat de geschrapte zitjes zullen toebehoren aan bekwame politici? Voor hetzelfde geld wordt het koren weggesmeten en blijven we opgescheept met het kaf.

Er is geen enkele garantie dat 'minder politici' gelijk staat aan 'meer kwaliteit'. Voorbeelden genoeg van gedreven politici die het niet hebben gehaald bij verkiezingen. Nog meer voorbeelden voorhanden van stoethaspels die zich dankzij het succes van hun partij tot op de banken van een parlement of gemeenteraad hebben gewerkt. In dit land verwarren we kwantiteit altijd met kwaliteit. Niet doen.

"De meeste politici die ik heb ontmoet, zouden nooit door een assessment voor een job als topmanager geraken," schrijft de zeer slimme medemens Frank Van Massenhove heden in zijn column in De Tijd. En nog: "De waarheid is dat de meeste mensen die onze parlementen en regeringen bevolken nooit zulke hoge inkomsten zouden hebben als ze in de privésector zouden werken." Er is dus wel degelijk een kwalitatief probleem in de politiek. Laten we dat aanpakken, als burgers. Laten we eerst eens goed bestuderen wie wat van plan is te doen en dan de juiste keuze maken, in plaats van lukraak met de vogelpik iemand aanduiden of een bolletje rood maken omdat dienen mens er wel sympathiek uitziet.

***

Als we klagen over de politiek, dan klagen we over de manier waarop wij de samenleving zelf hebben ingericht. Als we klagen over politici, dan klagen we over de mensen die wij een — excusez le mot — mandaat hebben gegeven. Als er dus van alles fout loopt in die wereld (en er loopt van alles fout in die wereld!), dan moeten we dat ook onszelf verwijten. Daarvoor hebben we geen nieuwe partijen nodig, want de versnippering werkt nu al verlammend. Veel van die uit de hand gelopen hobbyclubjes of cafégrappen zijn in het beste geval tijdelijke éénthemaverenigingen. In het slechtste geval roepen ze zomaar wat. We zijn niet links, we zijn niet rechts, we zijn averechts. Dat soort nonsensicale dingen.

Als we de politiek willen opkuisen, zullen we dat van binnenuit moeten doen. De bestaande partijen tot de orde roepen, zelf een engagement opnemen (en dat kan, voeg ik er snel voor mezelf aan toe, ook langs de zijlijn gebeuren), waakzaam blijven, beter nadenken over onze keuze in het stemhokje. Binnen die partijen moeten ze ook beseffen dat je sommige mensen de hele tijd kunt bedotten en alle mensen een deel van die tijd, maar dat je niet iedereen altijd en overal voor de gek kan houden.

Als we goede politici willen verkiezen, dan hangt daar een prijskaartje aan vast. Dat hoeft niet meer te zijn dan die 4.800 euro netto, al heb ik daar geen principieel bezwaar tegen. Kwaliteit mag wat kosten. Goed beleid is geld waard. Maar zorg er dan wel voor dat dat loon volstaat en dat elke vorm van cumulatie uitgesloten wordt, dat werkzaamheden binnen intercommunales deel uitmaken van het gewone takenpakket (en dus niet extra verloond worden) en dat de verleiding om bij te klussen in de privé wordt gereduceerd tot, laten we zeggen, nul.

Een kamervoorzitter die naast zijn riante loon een privébedrijf adviseert, dat is te gek voor woorden. Een premier die zich veertien dagen na zijn ontslag laat betalen door, datzelfde, privébedrijf, terwijl hij net voordien nog mee bedisselde hoe de grote concurrent van dat bedrijf moest gerund worden, dat is zoveel bruggen te ver dat zelfs de term 'onethisch' niet meer volstaat. Van die graaiende politici, verlos ons partijen en kiezers. Maar laten we ophouden om kinderen met het badwater weg te gooien. We hebben destijds het politieke dienstbetoon verketterd en grotendeels afgeschaft, omdat er te veel aan cliëntelisme werd gedaan, maar het gevolg was dat de Homo Politicus nóg verder af ging staan van Jan met de Pet. In plaats van sommige spelregels aan te passen, hebben we toen gewoon de sport geschrapt. Zo slim was dat, achteraf bekeken, nu ook weer niet.

De politiek is nodig. Politici zijn nodig. Dus, tegen beter weten en de tijdsgeest in: leve de politiek!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post759

Amerikaans Belang

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 21, 2017 13:08:47

20 januari 1981. Om 18 uur onze tijd, pal op het middaguur Washingtontijd, legt een B-acteur de eed af als nieuwe president van de Verenigde Staten. De veertigste in de rij. Een republikein. O, wat haten we de man, links en jong als we zijn. De man is de baarlijke duivel, zal de wereld in het verderf storten, samen met die ijzeren vrouw in Downing Street 10 in Londen. Neoliberalisme wordt de norm in de vrije wereld. Ongebreideld kapitalisme, daar zal het de volgende vier jaar om draaien. Vier jaar worden four more years en eigenlijk eight more years, want vanaf januari 1989 neemt zijn vice-president de honneurs waar.

Heimwee naar Ronald Reagan. Dat voelde ik gisteren zowaar, nog altijd links maar een pak minder jong. Reagan was een middelmatige politicus, maar hij had wel al acht jaar politieke ervaring opgedaan als gouverneur van de belangrijke staat Californië. En hij omringde zich met keurpersoneel. Réchts keurpersoneel, dat wel, en dat moesten we, links en jong zijnde, haten, maar wel mensen met een visie, of je die nu goed vond of niet. Vice-president George H. Bush was baas van de CIA geweest. Minister van Buitenlandse Zaken Alexander Haig was nog stafchef onder presidenten Nixon en Ford, en daarna baas van de NAVO. Zijn opvolger George Shultz had ervaring als begrotingsminister. Minister van Defensie Caspar Weinberger was een havik met verstand. Gespecialiseerd in armworstelen met de Sovjets, de vijand, maar met een concreet einddoel voor ogen en dat was niet de vernietiging van de wereld. Minister van Financiën Donald Regan introduceerde de Reaganomics, een hyperkapitalistische kortetermijnvisie, die uitging van trickle-down economics: help de rijken en zij zullen de armen helpen. Complete nonsens, in de praktijk, en zowel moreel als economisch verwerpelijk — onder Reagan werden de armen armer én talrijker, en bereikte de staatsschuld recordhoogtes —, maar het was tenminste een visie, hoe pervers en kortzichtig ook.

Helemaal anders wordt het onder Donald John Trump, die een zootje ongeregeld om zich heen verzamelde. De nieuwe minister van Buitenlandse Zaken heeft vooral ervaring als zakenman, is goed in het paaien van de vroegere erfvijand Rusland. De nieuwe minister van Onderwijs vindt dat scholieren wapens mogen dragen om zich te beschermen tegen grizzlyberen, die, zoals bekend, frequent voorkomen in de steden. Klimaatnegationisten, creationisten en andere kwistenbiebels zullen minstens vier jaar lang het beleid gaan bepalen, aangevuurd door een narcistische egoïst, die zichzelf in het middelpunt van de belangstelling wurmt. Een C-acteur: te slecht voor de film, goed genoeg om verkozen te worden tot president. The American Nightmare.

***

"To a few of us here today this is a solemn and most momentous occasion, and yet in the history of our nation it is a commonplace occurrence. The orderly transfer of authority as called for in the Constitution routinely takes place, as it has for almost two centuries, and few of us stop to think how unique we really are. In the eyes of many in the world, this every 4-year ceremony we accept as normal is nothing less than a miracle." - Ronald Reagan, 1981

"Today's ceremony, however, has very special meaning. Because today we are not merely transferring power from one administration to another, or from one party to another -- but we are transferring power from Washington, D.C. and giving it back to you, the American People. For too long, a small group in our nation's Capital has reaped the rewards of government while the people have borne the cost. Washington flourished -- but the people did not share in its wealth. Politicians prospered -- but the jobs left, and the factories closed.

The establishment protected itself, but not the citizens of our country. Their victories have not been your victories; their triumphs have not been your triumphs; and while they celebrated in our nation's capital, there was little to celebrate for struggling families all across our land. That all changes -- starting right here, and right now, because this moment is your moment: it belongs to you." - Donald Trump, 2017

***

Waar Reagan het momentum aangreep om het plechtige van de machtsoverdracht te illustreren, begon Trump na een paar inleidende frasen zijn voorgangers en bij uitbreiding de hele politieke klasse, inclusief zijn 'eigen' republikeinse partij, te schofferen.

***

"You and I, as individuals, can, by borrowing, live beyond our means, but for only a limited period of time. Why, then, should we think that collectively, as a nation, we're not bound by that same limitation? We must act today in order to preserve tomorrow. And let there be no misunderstanding: We are going to begin to act, beginning today. The economic ills we suffer have come upon us over several decades. They will not go away in days, weeks, or months, but they will go away. They will go away because we as Americans have the capacity now, as we've had in the past, to do whatever needs to be done to preserve this last and greatest bastion of freedom." - Ronald Reagan, 1981

"The wealth of our middle class has been ripped from their homes and then redistributed across the entire world. But that is the past. And now we are looking only to the future. We assembled here today are issuing a new decree to be heard in every city, in every foreign capital, and in every hall of power. From this day forward, a new vision will govern our land. From this moment on, it's going to be America First." - Donald Trump, 2017

***

Reagan noemde zijn Amerika het laatste bastion van vrijheid. Redelijk blasé, als u het mij vraagt, maar het paste in de tijdsgeest. 'America First' gaat nog een stap verder. Dit is het 'Eigen volk eerst' van een man die, toegejuicht door de kopstukken van extreemrechtse Europese politici, een nieuw soort politieke beweging uit de grond heeft gestampt. Laten we zeggen: Amerikaans Belang. Of Amerikaans Blok. Je belooft eender wat aan eender wie en kondigt aan dat de problemen in een zucht zullen verdwijnen. Populisme.

Het project van Ronald Reagan heette Amerika. Het project van Donald Trump heet Donald Trump. Ook al verpakt hij dat handig in beloftes die alle richtingen uitwaaien, van extreemrechts tot centrumlinks. Een zakenman die the American way rijk is geworden, met af en toe vallen, vaker opstaan, hier en daar een beetje vals spelen door bijvoorbeeld nauwelijks belastingen te betalen. Deze man kakt vanuit zijn gouden toren gouden keutels op het hoofd van het nietsvermoedende plebs, dat hij enkel met de kont aankijkt. En de naïeve Amerikanen die op hem stemden, eten de stront op als was het een driesterrenmaal. Dankbaar.

***

To those neighbors and allies who share our freedom, we will strengthen our historic ties and assure them of our support and firm commitment. We will match loyalty with loyalty. We will strive for mutually beneficial relations. We will not use our friendship to impose on their sovereignty, for our own sovereignty is not for sale. As for the enemies of freedom, those who are potential adversaries, they will be reminded that peace is the highest aspiration of the American people. We will negotiate for it, sacrifice for it; we will not surrender for it, now or ever. Our forbearance should never be misunderstood. Our reluctance for conflict should not be misjudged as a failure of will. When action is required to preserve our national security, we will act. We will maintain sufficient strength to prevail if need be, knowing that if we do so we have the best chance of never having to use that strength. - Ronald Reagan, 1981

We will follow two simple rules: Buy American and hire American. We will seek friendship and goodwill with the nations of the world -- but we do so with the understanding that it is the right of all nations to put their own interests first. We do not seek to impose our way of life on anyone, but rather to let it shine as an example for everyone to follow. We will reinforce old alliances and form new ones -- and unite the civilized world against radical Islamic terrorism, which we will eradicate completely from the face of the Earth. At the bedrock of our politics will be a total allegiance to the United States of America, and through our loyalty to our country, we will rediscover our loyalty to each other. When you open your heart to patriotism, there is no room for prejudice. The Bible tells us, "How good and pleasant it is when God's people live together in unity." We must speak our minds openly, debate our disagreements honestly, but always pursue solidarity. When America is united, America is totally unstoppable. - Donald Trump, 2017

***

My two cents, na minder dan 24 uur president Trump: het wordt niet zo erg als gevreesd werd. Het wordt erger. Véél erger. Denk daarbij niet aan een losgeslagen gek die op een maandagochtend op de nucleaire knop drukt omdat hij met het verkeerde been uit zijn gouden bed is gestapt, dat is me te cartoonesk. Denk wel aan een populist die diep vanbinnen het volk haat en die de Verenigde Staten van Amerika minder verenigd zal maken, die zal kiezen voor isolationisme en protectionisme, en die van politiek egoïsme de norm zal maken. Je zal maar een jonge Syriër zijn: die moet het nu maar zelf verder uitzoeken. Niemand wil hem helpen. Het aftellen naar 2021 is begonnen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post754

#dekoudsteweek

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 17, 2016 13:17:11

'Iedereen welkom!'.

Zo stond het op de uitnodiging van de plaatselijke N-VA, die ik gisterochtend uit de brievenbus viste. 'Nieuwjaarsreceptie & gespreksavond', met daarnaast een foto van een lachende Theo Francken. Op de Facebookpagina van de organisatoren lees ik: "Maar er is meer deze avond mogen wij als gastspreker niemand anders dan Theo Francken voorstellen". Let op het subtiele verwijderen van leestekens, die volstrekt overbodige dieven van kostbare ruimte. Let ook op die 'niemand anders dan': alsof er geen andere keuzemogelijkheid was. Ach ja, niemand minder dan de staatssecretaris voor Asiel en Migratie komt dus spreken voor gelijkgezinden op drie kilometer van mijn woonst.

***

'Iedereen welkom!'.

Het is alleszins niet wat de staatssecretaris zou roepen mocht er zich die 17de januari 2017 pakweg een Syrisch gezin in nood aandienen voor de gespreksavond met hem. En al zeker niet dat vermaledijde gezin uit Aleppo, dat hartelijk welkom is om in te trekken bij een adellijke familie in Wallonië. Nee, dat humanitaire visum mogen ze vergeten. Tien wereldvreemde rechters en honderd dwangsommen zullen de staatssecretaris niet doen buigen. He shall not, he shall not be moved. Een voetbalhymne die hij wellicht af en toe zelf luidkeels meezingt op de tribune van zijn Liga 1B-clubje uit Leuven.

Hij moet ook niet alone walken in deze. Een hele partij staat achter hem. Een flink deel van de natie steunt hem. Hou ze buiten, Theo! Hij heeft het zelf al gezegd: als we hen toelaten, staan er morgen 'tientallen miljoenen vluchtelingen' aan onze grenzen. Het 'Wir schaffen das' van Theo verschilt lichtelijk van het 'Wir schaffen das' van een bondskanselier hier niet zo ver vandaan. Het laatste wil zeggen: wij, Europeanen, moeten een oplossing vinden voor het vluchtelingenprobleem, laten we hen zoveel mogelijk warm onthalen, het zal ons wel lukken. Het eerste betekent zoveel als: met vereende krachten zullen we erin slagen om hen weg te houden. Niet iedereen welkom!

***

Dat ze maar naar Libanon moeten vluchten, zo liet ook onze premier deze week weten. Een veilig land, voegde hij er nog aan toe. "Beste oplossing", tweette vranke Theo. Libanon, een land dat leeft op een tijdbom, tikte Mo* onze weinig excellente excellenties op de vingers. En er volgden wat cijfers. Er zijn nu al 1.017.433 Syrische vluchtelingen geregistreerd in Libanon. Het totale aantal Syriërs wordt er geschat op 1,5 miljoen. Die leven in armoede, zoeken werk, zijn bereid te werken onder de normale lonen, in gevaarlijke omstandigheden, waardoor Libanezen hun job verliezen en — niet onbegrijpelijk — boos worden op die 'gelukzoekers'. Gezondheidsvoorzieningen en onderwijsinstellingen staan onder druk in een land dat politiek, religieus en demografisch sowieso al op drijfzand en burgeroorlogen gebouwd werd. Libanon telde tien jaar geleden minder dan vier miljoen inwoners. Nu zijn dat er meer dan zes miljoen. Wie een heel klein beetje van geopolitieke verhoudingen kent, weet: dit is onhoudbaar.

Maar Libanon is dus veilig. 'Iedereen is er welkom!', fluisteren onze regeringsleiders. Après nous le déluge. Een land dat vooral wil vermijden dat er door de komst van te veel vluchtelingen onhoudbare druk ontstaat op een samenleving van elf miljoen inwoners stuurt die vluchtelingen dus bij voorkeur naar een land met half zoveel inwoners dat nu al bijna bezwijkt onder die druk. Cynischer wordt het niet, in deze koude dagen voor Kerstmis.

***

De president-elect van de Diffuse Staten benoemt een vriend van Rusland op de cruciale post van minister van Buitenlandse Zaken in de week dat een CIA-rapport aantoont dat zijn campagne weleens gesteund zou kunnen geweest zijn door Moskou. Poetin zag liever het ongeleide, narcistische, puur en alleen op zichzelf gerichte projectiel Trump in het Witte Huis dan lastige tante Clinton. Daar is niets van aan, klonk het in het gouden appartement op de tigste verdieping van Trump Tower. En bijna in één adem werd vervolgens de 64-jarige CEO van Exxon Mobil topminister, een man die in 2013 nog een Russisch ereteken mocht ontvangen. Verdiende vorig jaar een salaris van 27,2 miljoen dollar.

Trump ligt niet wakker van verdachtmakingen en officiële rapporten, net zomin als zijn kiezers. They don't give a fuck. They don't know a fuck. Op Fox News en Breitbart zullen ze dat zeker niet gehoord of gelezen hebben, dat hun mannetje Russische connecties heeft. En mocht dat toch gebeuren, zullen de bevriende media wel wat valse waarheden verkopen. Voor een cynische kwinkslag draaien die hun hand niet om.

***

Wat een loser moet die Sophie Dutordoir niet zijn, zeg? Geen 27,2 miljoen dollar op haar bankrekening op het eind van 2017, maar amper 290.000 euro. Habbekrats. En daarmee moet ze de locomotief van een gescleroseerd overheidsbedrijf worden? Niet bepaald een delicatessenwinkel, die NMBS. Dutordoir was de beste kandidate (m/v), zo bleek, en dan is het niet meer dan normaal dat zo iemand op de mooiste stoel van de hoogste verdieping belandt. Behalve in België, want daar moest de logische benoeming gekoppeld worden aan een resem andere benoemingen om één partij een inhaaloperatie te laten maken in nationale bestuurskringen. De kracht van verandering, maar dan vertaald in: onze kracht, onze verandering. Er moesten raden van bestuur voor worden uitgebreid. Het mocht wat kosten. Geld. Geloofwaardigheid. De kracht van politiek cynisme.

***

#dekoudsteweek

***

'De Warmste Week' komt eraan. Zes dagen lang zullen drie StuBru-stemmen gezichten worden en verkleumen in de hoop dat hun opofferingsvaardigheid zal leiden tot massale donaties voor goede doelen. Ik druk het even cynischer uit dan ik bedoel, want ik heb veel respect voor wat ze doen en zonder Music For Life zou heel wat menselijke warmte opgekropt blijven en zouden heel wat sukkels nog meer sukkelen dan nu al het geval is. Maar al die liefdadigheid, met of zonder rode neuzen, verbloemt ook de werkelijkheid: ons land heeft te weinig over voor wie het moeilijk heeft. En dus komt die vlaag van solidariteit wel van pas om de aandacht af te leiden. En dus zullen excellente excellenties elkaar naar het einde van die week op het podium verdringen om hun tijdelijke warmte te tonen en een fiks lijkende bijdrage te storten. En dus blijft alles bij het oude. Een mens zou er cynisch van worden, net wat u zegt. De warmste week volgt naadloos op de koudste. Ik heb het wel gehad met 2016.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post749

De kiezer heeft niet altijd gelijk

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, november 12, 2016 13:32:54

De kiezer heeft altijd gelijk.

U kent die dooddoener ongetwijfeld. Hij wordt meestal gebezigd door mensen die het helemaal eens zijn met een verrassende verkiezingsuitslag, terwijl de rest van de wereld platgeslagen van verbijstering in de zetel ligt te bekomen. De kiezer had jarenlang gelijk door ons politieke landschap te versnipperen, met als gevolg dat tripartites zich opdrongen. De kiezer had gelijk toen de Hongaren een onverbeterlijke populist aan de macht hielpen. De kiezer had gelijk toen de Britten voor uittreding uit de Europese Unie stemden. En de kiezer heeft nu ook weer gelijk door Donald Trump naar het Witte Huis te sturen.

***

We worden alweer om de oren geslagen door analyses. Vaak geschreven door deskundigen die vóór de Amerikaanse presidentsverkiezingen overtuigd waren dat het resultaat wit zou zijn en die nu hartstochtelijk verdedigen dat die zwarte uitkomst in de sterren geschreven stond. Klinkt het niet, dan botst het. Botst het niet, dan klinkt het toch geloofwaardig. Het nieuws sterft elke dag, u kent dat gezegde wel. Dus kun je perfect een tegenovergestelde mening verkondigen zonder dat er iemand "Draaikont!" begint te roepen.

Ja, Hillary Clinton bleek een zwakke tegenkandidate. Dat wisten we al: een zwaktebod, bij gebrek aan alternatieven. Er was natuurlijk Bernie Sanders, een sympathieke opa die wat linkse kreten slaakte, maar zou die een kans hebben gemaakt tegen Trump? Ik denk het niet. Hij zou wekenlang zijn afgeschilderd als 'het rode gevaar', een communist die de Amerikaanse belangen zou schaden, ook al is ie in West-Europese ogen niet veel meer dan pakweg een linkse CD&V'er of een sociaal-democraat die naar het midden van het bed rolt. Dat Clinton tot het establishment behoort, het zal wel, maar wat dan met een rijke ondernemer die tot de één-procenters behoort, al jaren weigert om keurig zijn belastingen te betalen en alleen maar tijdens de campagne te zien was op plekken die hij doorgaans mijdt en zelfs verafschuwt, wetende dat hij liever in zakenclubs en exclusieve kringen vertoeft? Is dat dan geen vertegenwoordiger van een establishment? Die e-mails vanaf een privéserver zullen Clinton beslist geen goed hebben gedaan, maar waren die vage aantijgingen erger dan het seksisme en racisme van haar tegenstander?

Stemmen voor Trump (of niet gaan stemmen) is gelijk aan vrouwenhaat, riepen feministen onmiddellijk nadat de uitslag was bekendgemaakt. Echt? I don't think so. Of Clinton nu een vrouw, een man, een transgender of een wezen van Mars was, ze blijft een ontiegelijk zwakke kandidate. Een stem voor haar, zou eerder een stem tégen Trump geweest zijn. Of omdat kiezers uit traditie voor een democratische kandidaat stemmen. Maar van Hillary liepen weinigen warm. Zelfs Bill niet, vermoed ik. De verkeerde kandidaat (m/v) op het verkeerde moment. De twee partijen liggen op apegapen in de States. De democraten hadden geen alternatief voor Clinton, de republikeinen moesten het stellen met een kandidaat die de partij herhaaldelijk te kakken zette en niet vaak genoeg kon benadrukken dat hij in feite niets had met de Grand Old Party.

***

Trump heeft gewonnen omdat de democratische kiezers thuisbleven. Zo eenvoudig is het. Trump haalde minder voorkeurstemmen dan Mitt Romney vier jaar geleden en die kreeg toen een geweldig electoraal pak slaag van Barack 'Four more years' Obama. Bijna de helft van de stemgerechtigden had vorige dinsdag iets beters te doen dan naar de stembus te trekken en mee te beslissen over hun toekomst. Werken. Met de kinderen spelen. Naar hun favoriete soap kijken. Een Bud drinken in het café om de hoek. Een muziekje opzetten, misschien wel van Leonard Cohen. I'm Your Man, op hetzelfde ogenblik dat Trump die woorden gebruikte om zijn Narcistische Zelf te promoten.

"Italianen kennen niet van je winnen, maar je ken wel van ze verliezen", zei de grote Nederlandse filosoof Johan Cruijff ooit, een van de giganten die ons dit jaar verlieten. Parafraserend: Trump ken niet van je winnen, maar je ken wel van hem verliezen. En dat deed Hillary. Glansrijk, bij wijze van spreken. Eigenlijk moet je haar feliciteren: ze maakte mogelijk dat het onmogelijke waar werd. Een prestatie op zich. Maar wel één waardoor Amerika en bij uitbreiding de wereld zit opgescheept met een losgeslagen projectiel.

***

Heeft de Amerikaanse kiezer gelijk? Ja, zullen mensen zeggen die het best wel oké vinden dat zo'n halfgare brulboei over twee maanden in het Oval Office zit. Omdat zijn verkiezing de boel wakker schudt. Omdat hun afkeer voor traditionele politiek diepgeworteld zit. Omdat verandering per definitie goed zou zijn voor ons, the people.

Laten we dan even kijken naar de échte resultaten. Bijna de helft van de stemgerechtigde Amerikanen ging niet stemmen. Mag Trump hen vertegenwoordigen? Ik ben geneigd om "Ja" te antwoorden. Als ze het niet met hem eens zijn, is dit een extreem geval van 'Eigen schuld, dikke bult'. Ze hadden maar moeten gaan stemmen. Ongeveer een kwart van de kiezers stemde op Clinton, zij zijn misnoegd en teleurgesteld. Een paar procent opteerde voor andere kandidaten, ook zij zullen niet blij zijn met Trump (en misschien ook wel niet dat hun stem nu een weggegooide stem blijkt te zijn). Het overblijvende kwart stemde op Trump. Dat zijn dus de kiezers die zogezegd gelijk hebben. Een kleine 60 miljoen mensen.

Máár: uit de exit polls — en ja, ik weet dat je peilingen en dat soort zaken zwaar moet relativeren, maar toch... — bleek dat slechts één op de vier Trumpkiezers vertrouwen heeft in de man en dat amper één op drie gelooft dat hij eerlijk is. Kortom: 75 procent van de Trumpkiezers heeft geen fiducie dat hún kandidaat het er goed vanaf zal brengen in het Witte Huis. Snel omgerekend gaat dat over bijna 45 miljoen Amerikanen. Of: vier keer de Belgische bevolking die wél op Trump heeft gestemd, maar niet denkt dat ie het de volgende vier jaar goed gaat doen als 'leider van de vrije wereld'. Hier past een "Oh my God!" of duizend.

***

Opgelet, hier komt een paradox: ik geloof in democratie, maar ik geloof niet meer in de kiezer. Die doet tegenwoordig eender wat. Stemt op partijen die het land willen splitsen, terwijl hij daar zelf tegen is, bijvoorbeeld. Stemt op figuren die halve criminelen zijn, gewoon om dwars te liggen. Stemt op haatzaaiers, hoewel hij/zij zelf in de omgang best wel aardig is. En we zijn gewaarschuwd, want in 2017 komt er meer van dat, met parlementsverkiezingen in o.m. Oostenrijk, Nederland, Frankrijk en Duitsland. Het populisme is in opmars, we zullen het geweten hebben.

De kiezer is doorgeslagen. Weet niet meer van welk hout pijlen te maken. Hij is de traditionele achterkamertjespolitiek, het eeuwige gekonkelfoes en de halfslachtige beslissingen beu, en hij heeft gelijk, maar is er een alternatief? De geschiedenis en de ervaring leren dat luidruchtige nieuwkomers eens aan de macht verdacht veel gaan lijken op hun zo fel bekritiseerde voorgangers en zich ook terugtrekken in hun geheime vertrekken, om daar in de eerste plaats hun eigen machtsbastionnetje te verdedigen en, als het even kan, uit te bouwen. Om daarom, uit pure balorigheid, op een ideologisch zeer vaag alternatief met een flinterdun programma bestaande uit een handvol goedklinkende slogans te stemmen, is nog naïever dan hopen op verandering van binnenuit.

Als je als kiezer Russische roulette met de democratie gaat spelen, breng je die democratie uiteindelijk zélf in gevaar. Als je in het stemhokje stapt, zou je dat moeten beseffen. Als je thuisblijft ook, trouwens. Met alle vandaag beschikbare informatie — hoe fragmentair en onbetrouwbaar ook, in sommige gevallen — zou er geen excuus meer mogen zijn om niet gemotiveerd én geïnformeerd volop je democratische recht uit te oefenen.

Ik verfoei racisme, maar ik heb veel meer respect voor een 'oprechte' racist die stemt voor een racistische kandidaat of partij, dan voor kiezers die dat doen omdat ze slechtgezind zijn opgestaan, of omdat ze eens wat anders willen. Ik vind het slimmer om België te laten bestaan dan om het land te splitsen, maar ik heb veel meer respect voor de separatist die bewust stemt voor een separatistische kandidaat of partij, dan voor kiezers die dat doen omdat ze kandidaat X wel sympathiek vinden ogen, en kandidaat Y veel minder.

Daarom blijf ik voorstander van stemrecht en niet van opkomstplicht, de trouwe lezer zal mijn betoog terzake intussen uit het hoofd kennen. Laat alleen de gemotiveerde kiezers gaan stemmen. En laten we dan vooral hopen dat ze zich bij ons beter informeren dan 45 miljoen Amerikaanse burgers, die gestemd hebben op iemand die ze niet vertrouwen omdat ze die andere nog minder vertrouwden. Arm Amerika!

***

De kiezer heeft niet altijd gelijk. Politici mogen die woorden niet hanteren, vanwege het gevaar dat die uitspraak als een boemerang zou terugkeren. Politologen en politieke journalisten zullen dat ook zelden zeggen of schrijven, want dan staat hen een reprimande te wachten. Laat mij het dan doen, als geïnteresseerde toeschouwer langs de zijlijn. In dit tijdsgewricht is er geen excuus meer om als kiezer niet op de hoogte te zijn. Je moet er wel een beetje moeite voor doen, maar dat geldt voor alles in het leven. Als de kiezer altijd gelijk zou hebben, zou hij minder vaak van gedacht veranderen. 'Gelijk hebben' is iets absolutistisch, nee?

En toch: hoewel de kiezer dus niet altijd gelijk heeft, zal zijn keuze wel moeten gerespecteerd worden. Daar moeten we als democraten over waken, hoezeer het verkiezingsresultaat ook tegenvalt. Er is een reden waarom Churchill democratie de slechtste regeringsvorm op alle andere na noemde.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post744

Trump l'œil

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 09, 2016 11:14:59

"Wanneer een partijleiding het volk niet meer erkent, moet het een ander volk kiezen" - Bertolt Brecht.

***

Als we die goeie ouwe Bertolt, een commie van de ergste soort in de ogen van trumposaurussen, even mogen parafraseren: als oprechte democraten de democratische stem van het volk niet meer erkennen wanneer die zwaar tegenvalt, moeten we een ander volk kiezen. Of een potje huilen en daarna overgaan tot de orde van de dag. En die luidt dat de Amerikanen na de eerste zwarte niet de eerste vrouwelijke president hebben verkozen, maar de eerste misogyne, racistische, zich in een web van hele en halve leugens wentelende, geheel en al uit eigenwaan opgetrokken narcist naar het Witte Huis hebben gekatapulteerd. Er zaten al vrouwenhaters, racisten, leugenaars en zelfingenomen kwasten in de Oval Office, maar de combinatie die Donald Trump te bieden heeft, is uniek. Hij is een totaalpakket, de vleesgeworden karikatuur.

Als Trump verkozen wordt, dan... kon je de voorbije maanden al eens lezen. Gevolgd door een doemscenario. Ik vind het verschrikkelijk dat deze man verkozen is — versta me niet verkeerd: liever een kille, onbetrouwbare, onpopulaire vazal van het establishment dan een gevaarlijke gek —, maar ik geloof niet dat dit het einde van de wereld is. Mogelijk wel the end of the world as we know it. Het is heus niet zo dat deze ondernemer een rode knop op zijn bureau heeft staan, waarop hij in een woedende bui kan drukken om een deel van de vijandige overkant aan flarden te schieten. Die nucleaire codes worden behoorlijk afgeschermd, maak ik me sterk. Ook die muur aan de Mexicaanse grens zie ik niet meteen opgetrokken waren.

Waar ik wel voor vrees: isolationisme en protectionisme. Dat is slecht voor Amerika en nog veel slechter voor volkeren in nood. Dat ze in het Russische parlement spontaan begonnen te applaudisseren toen het nieuws bekend raakte, zegt veel. Poetin zal goed overeenkomen met Trump. Versta: hij mag zijn territoriumdrift uitleven in de hoop de good old Sovjet-Unie wederop te bouwen. Zolang hij de Amerikaanse belangen maar niet schendt. Arme Oekraïners, Balten, Koerden, Syrische vluchtelingen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Als Amerika zich op zichzelf terugtrekt en Europa te zwak blijkt te zijn, krijgen allerhande dictators vrij spel, zeker nu de ene na de andere populist aan de macht komt.

***

"Wie lacht heeft het verschrikkelijke nieuws nog niet gehoord" - Brecht, again

***
Toen ik ongeveer een jaar geleden schreef dat een groot deel van de inwoners van de Verenigde Staten achterlijk zijn, werd dat niet in dank onthaald. Wel, ik herhaal: een groot deel van de Amerikanen is achterlijk. Ze zijn niet geïnteresseerd in inhoudelijke programma's, ze liggen niet wakker van de rest van Amerika, laat staan van de rest van de wereld, áls ze zich al informeren baseren ze zich op één gekleurde bron (Fox News, anyone?), in het stemhokje weten ze begot niet wat de gevolgen zullen zijn van wat ze daar doen. Máár: hun stem telt. 't Is niet omdat de uitslag tegenvalt, dat je de democratie met het badwater moet wegspoelen. En 't is niet omdat je die uitslag moet respecteren, dat je de Trumpkiezers niet achterlijk mag noemen.

Hoe noem je dan de politieke analisten, opiniemakers en peilers? De meesten hielden een overwinning van Trump niet voor mogelijk. Ze schilderden collectief de grootste Trump l'œil uit de geschiedenis. Ze zagen wat er niet was (een makkelijke zege voor Clinton), ze ontkenden wat er onderhuids wel was (samenlevingsproblemen, verrechtsing, racistische tendensen, desinteresse bij de bevolkingsgroepen die ertoe deden voor de democratische kandidate) en ze projecteerden hun eigen wensdromen op een reusachtig scherm. Moeten we die opiniepeilingen niet stilaan verbannen, beste media? Of ze de plaats geven die ze verdienen: ergens op pagina 17, een halve kolom, mét vermelding van de foutenmarge? Als er één sector is waar collectief ontslag zich opdringt of waar alleszins ernstig op bespaard kan worden, is het de vetbetaalde en ontzettend goed draaiende economie van de opiniepeilers. Verkopers van gebakken lucht. Nattevingerprofeten. Naar-de-mondpraters.

***

"Principes worden in leven gehouden door ze te schenden" - yep, opnieuw die Bertolt

***

Als we de Amerikaanse presidentsverkiezingen zouden vertalen naar onze politieke leefwereld, ging het de voorbije maanden tussen pakweg Filip Dewinter en Gwendolyn Rutten. Links vegeteert ginds in de marge. Groen vaardigt telkens een kandidaat af, wiens naam je al vergeten bent onmiddellijk nadat je hem ergens in een kaderstukje hebt opgemerkt. De Verenigde Staten zijn conservatief, eigengereid, arrogant. In die zin past de toekomstige president wel in dat plaatje. En is onze verbazing onbegrijpelijk en naïef.

Obama was ook geen linkse jongen, maar door wie hij was en hoe hij eruit zag (en, niet te vergeten, zijn bevlogen toespraken) werd hij hier door (centrum)linkse politici omarmd. Hillary Clinton zou geen pasionária geworden zijn, eens in de kamer waar haar man weleens een sigaar ter hand nam in het bijzijn van een stagiaire: ook zij zou uitgegaan zijn van het 'America first'-principe. Maar haar politieke lijn zou ongetwijfeld stabieler geweest zijn dan wat we van brulboei Trump mogen verwachten.

Trump in het Witte Huis, dat wordt verbaal vuurwerk. In die zin is hij wel gevaarlijk: hij zal dan wel geen nucleaire oorlog veroorzaken, maar zijn ongecontroleerde uitlatingen zijn een vorm van geopolitieke Russische roulette. Never a dull moment. De media zullen smullen, wie niet direct getroffen wordt door z'n politiek zal zich vanaf 20 januari kostelijk amuseren met hem, veel meer dan we met die saaie trien gedaan zouden hebben. En toch... Als het over wereldpolitiek gaat verkies ik saai boven explosief, denken boven doen, zwijgen boven praten.

***

"We moeten deze wereld niet verlaten als goede mensen, we moeten vooral een goede wereld verlaten" - BB (niet de actrice)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post743

V

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 24, 2016 13:02:46

In verschillende media werd de staat van genade waarin Bart De Wever al een hele poos verkeert, ten grave gedragen. Genre: 2006-2016, RIP. Tien jaar de politiek van binnenuit domineren én ondertussen een schare fans achter je verzamelen, het is uniek in dit land. Het lukte Gaston Eyskens niet, Wilfried Martens misschien (maar was die ooit wel zó populair bij de bevolking?), Jean-Luc Dehaene evenmin. En in deze nog jonge eeuw kenden Guy Verhofstadt, Steve Stevaert en Yves Leterme tijdelijk grote bijval, maar ook die duurde slechts enkele jaren. Laten we zeggen: twee verkiezingsperiodes. Het zou dus niet onlogisch zijn mocht de N-VA-voorzitter-burgemeester-volksvertegenwoordiger nu ook over zijn hoogtepunt heen zijn, maar laten we dat pas over een jaar of tien beoordelen en in een historisch perspectief kaderen.

Als De Wever een deel van zijn aura kwijt is — áls! — dan mag hij dat niet in de laatste plaats aan zijn eigen partijgenoten én aan zichzelf verwijten. Het is niet de oppositie die De Wever doet wankelen, want die staat zelf op wankele benen. Het zijn niet de wrevelige coalitiegenoten die hem in een hoekje drummen, want hij slaat altijd harder terug dan diegenen die hem een tik proberen uit te delen. Nee, het gevaar loert niet om de hoek, het zit gewoon mee in de kamer. Het zijn de partijgenoten die een hele zomer lang onafgesproken ballonnetjes oplieten, ondoordachte uitspraken deden of hem een gebrek aan beginselvastheid verweten.

Die laatste categorie stond deze week uitgebreid in de belangstelling. Hendrik Vuye en Veerle Wouters (de Siamese tweeling van het Vlaams-nationalisme), en de Vlaamse Volksbeweging (die met z'n 5.000 leden vergeefs probeert te wegen op het beleid). Al begon het bij een zeldzame communicatieflater van de voorzitter zelf. Die had in L'Echo gezegd dat er in 2019 twee scenario's mogelijk waren: ofwel wordt het N-VA versus PS en komt het communautaire aspect terug bovenaan de agenda te staan, ofwel wordt het huidige beleid voortgezet, zónder communautair gedoe. Daar kwam het, kort door de bocht, op neer.

Wél praten over Vlaanderen, níet praten over Vlaanderen. Dat kwam Vuye & Wouters, opperhoofden van het Objectief V-clubje niet al te best uit. Eén: het zou extra duidelijk maken dat ze daar toch maar zaten om hun tijd te vullen. Twéé: het zou de ultieme droom van een onafhankelijk Vlaanderen via het opstapje van het confederalisme teniet doen (of toch op z'n minst voor nog wat langer in de koelkast steken, wetende dat producten zelfs in de allerbeste koelkast uiteindelijk beginnen te rotten). Hallucinant was een non-debat tussen Peter De Roover, N-VA-fractieleider in de Kamer, en Bart De Valck, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, in De Zevende Dag. De Valck hamerde op dezelfde nagel waarop zijn voorganger een paar jaar voordien op diezelfde plek hard maar zonder resultaat had getimmerd: méér Vlaanderen in België, liefst zelfs zónder België. O ja, die voorganger heette... Peter De Roover en die zat nu zijn vorige clubje vierkant uit te lachen. Politieke macht doet iets met mensen. Het doet partijvoorzitters bijvoorbeeld openlijk praten over democratie en in het geniep afvallige politici afsnauwen dat ze niet meer naar een vergadering moeten komen waar — democratisch! - over hun lot zal worden beslist. Brutaler wordt machtspolitiek niet.

Wat de Vlaamse Volksbeweging — en bij uitbreiding heel Vlaanderen — maar niet wil beseffen, is dat Vlaanderen niet belangrijk is in verkiezingscampagnes en dus ook niet in het beleid. Partijen die zichzelf Vlaams noemen, soms zelfs 'radicaal Vlaams', zetten Vlaanderen niet op de eerste plaats. Tenminste: wel in woorden, niet in daden. Het concept 'Vlaanderen' levert nauwelijks extra stemmen op. De core business van Volksunie en — sinds 1978 — Vlaams Blok was het communautaire, met als einddoel een onafhankelijk Vlaanderen. De core business van N-VA en — sinds 2004 — Vlaams Belang is dat niet meer. Er is in Vlaanderen geen meerderheid onder de bevolking te vinden voor een splitsing van het land. Dus wordt de V van Vlaanderen opgeofferd voor andere V's. Vreemdelingen. Veiligheid. Verandering (wat dat verder ook moge betekenen).

Toen Vlaams Blok zich in 1978 afsplitste van de Volksunie, was dat puur vanuit een radicale, extreemrechtse Vlaamse reflex. Maar het succes van het Blok kwam er pas met Dewinter, de bokshandschoen en het 70-puntenplan. Met andere woorden: toen Vlaanderen als hoofdthema naar achteren werd geschoven en de nadruk kwam te liggen op 'de' vreemdeling, en later 'de' moslim in het bijzonder. Toen N-VA in 2003 ternauwernood overeind bleef na desastreuze verkiezingen, zwakte het haar communautaire eisen af om in kartel te kunnen gaan met CD&V. Nadat het kartel was geïmplodeerd werd artikel 1 van de statuten weer eventjes benadrukt, tot het eclatante verkiezingssucces van 2014 — één op drie Vlaamse stemmen — de partij noopte om weer 'realistisch' te worden. De nieuwe N-VA-stemmers wilden ofwel een hardere sociaal-economische lijn zien (overgelopen rechtse Open VLD'ers die hun gading niet meer vonden bij de liberale partij), ofwel een stevigere aanpak van het zogeheten moslimgevaar (Vlaams Belang-overlopers die het beu waren dat hun stem sowieso verloren ging als gevolg van het 'cordon sanitaire'). Het begin van een zeer moeizame spagaat voor De Wever en de zijnen. Maar door zijn voortdurende staat van genade kon De Wever zich alles permitteren tegenover zijn brede achterban.

Wat Bart De Wever in dat ene interview met een Franstalige krant zei, mag dan wel hard klinken bij Vlaamse onafhankelijkheidsstrevers en -strijders, maar het is de realiteit: Vlaanderen leeft te weinig als idee. Dat weet de uitmuntende politieke strateeg die De Wever is, als geen ander. En hij is opportunistisch genoeg om te beseffen dat je met een zuivere (Vlaamse) ziel geen verkiezingen wint, dat doe je door een veel grotere gemene deler te vinden én te behouden. De Vlaamse Volksbeweging is hooguit een klein luisje in een stevige pels geworden. Vlaamse hardliners als Vuye en Wouters leven in een cocon, zij denken nog dat het succes van N-VA er is gekomen dankzij Vlaanderen, terwijl het bijna ondanks is. Dat V'tje, waar zowel politici van N-VA als hun achterban graag mee poseren, mag je nu definitief koppelen aan Veiligheid en (een strenger) Vreemdelingenbeleid, niet meer aan Vlaanderen. Misschien moet dat artikel 1 van de statuten nu maar eens aangepast of definitief geschrapt worden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post736

Dat hij dan teruggaat naar Kraainem

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 17, 2016 13:02:56

Ik dacht, ik wacht nog een weekje om een genuanceerd standpunt over het Offerfeest af te scheiden, en dan met name het rituele slachten van schapen. Maar de actualiteit, die wacht niet. (Dus, nu toch weer ongenuanceerd: ik vind het niet kunnen dat levende wezens worden geofferd om een opperwezen, profeet of heilige schrift terwille te zijn. Ik vind dat barbaars en middeleeuws. Ik was heel even de held van de tweevingerigen toen ik daarover tweette, omdat ze dachten dat ik uitsluitend de moslims viseerde, maar ik had het ook over de Joden, die nóg minder bereid zijn om hierover een dialoog aan te gaan. Ik vind het trouwens ook niet kunnen dat dieren onverdoofd worden geslacht voor onze vleesconsumptie, nadat ze bij leven al verwaarloosd en mishandeld werden.)

***

Ik dacht, ik schrijf dan maar over al die jobs die verloren gaan bij multinationals en die leiden tot kreten van paniek en verontwaardiging, terwijl het aantal netto-jobs — volgens mensen die het kunnen of moeten weten — erop vooruit blijft gaan. Het klinkt nu eenmaal spectaculairder om te melden dat internationaal bedrijf X 500 mensen ontslaat, dan dat 200 lokale bedrijven elk drie bijkomende werknemers in dienst hebben genoemen. Kwantiteit vinden we op een of andere manier belangrijker dan kwaliteit, en dat geldt om een vreemde reden des te meer in de media.

Overigens: zullen we al die gunstmaatregelen om multinationals te paaien en hen te overhalen hier, bij ons, te investeren nu eens parkeren bij de zotte ideeën en expansieruimte gunnen aan bedrijven van hier? Niet uit een 'Eigen volk eerst'-reflex, maar wel omdat die lokale ondernemers in de eerste plaats aan groei in eigen land denken en die multinationals België alleen maar zien als een tijdelijk platform, tot ze elders méér gunstmaatregelen ontdekken en de boel halsoverkop sluiten. Notionele interestaftrek? Een cadeau voor anderstalige raden van bestuur en ceo's die niet van plan zijn zich te hechten aan België. Steek dat geld liever in de lokale economie, die is al broos genoeg. (Maar hierover schrijf ik dus ook al niet uitgebreid, want toen wurmde een backbencher zich donderdagnamiddag op het voorplan.)

***

Ik dacht, ik lees het wel in de krant, wat er nu wel en niet gezegd is door Luk Van Biesen, federaal parlementslid van Open VLD, na de tussenkomst van Meryame Kitir, fractieleidster van de sp.a, over de gevolgen van de sluiting van de fabriek van Caterpillar in Gosselies. Nou, dat viel dik tegen. Dat ging van 'Ga terug naar Marokko' over 'Dat ge dan maar terug naar Marokko gaat' tot 'Als die mannen allemaal zo gespecialiseerd en performant zijn, dat ze dan naar Marokko terugkeren en daar gaan werken.'

We hebben geen privacy meer, als we een url intikken worden we prompt achtervolgd door marketingacties die ons het beloofde land, euh, beloven (of onze gegevens jatten, als we argeloos inloggen op een op het eerste gezicht betrouwbare site), maar in het halfrond van onze democratie, het federale parlement, weten we dus niet wat een kamerlid precies gezegd heeft. En wat niet. Dan moeten we liplezers inschakelen, of voortgaan op gekleurde getuigenissen van buren.

Ik baseer me dan maar even op een kort interview met Meryame Kitir in De Morgen, waarin ze zegt 'Dat ze teruggaat naar Marokko' gehoord te hebben uit de mond van Van Biesen — die overigens afwisselend 'Van Biesen' en 'Van Besien' genoemd wordt, vaak in hetzelfde krantenartikel, nietwaar De Tijd? Dat-ze-teruggaat-naar-Marokko. Dat kan dus best ook 'Dat ze teruggaan naar Marokko' kunnen geweest zijn, en dan heeft Van Biesen gelijk dat hij niet Kitir persoonlijk viseerde, wat zijn uitspraak allesbehalve minder erg maakt, integendeel. Begrijpelijk dat heer Van Biesen — nog onder invloed van de pousse-cafés van de uitgebreide lunch, die middag? — zich in allerlei bochten wrong in een merkwaardige stukje televisie in Terzake, waarin hij zich nogmaals uitgebreid verontschuldigde voor iets wat hij naar eigen zeggen niet gezegd had. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik verontschuldig mij nóóit voor dingen die ik niet gedaan heb. Ik ben niet gek. (Waarmee ik niet wil insinueren dat Van Biesen dat wél is, het spijt me mocht u tot die voorbarige conclusie komen na het lezen van voorgaande zin.) Het bochtenwerk lag Van Biesen niet, hij raakte niet opnieuw op een recht stuk weg. Hij spinde drieënhalve keer rond zijn as en reed dan in de verkeerde richting het circuit weer op. Dan ga je onvermijdelijk botsen.

Als hij 'dat ze teruggaat naar Marokko' heeft gezegd, dan is dat een diepe belediging voor Meryame Kitir, die 36 jaar geleden in Maasmechelen werd geboren. Dat Kitir zijn excuses aanvaardde, was dan ook grootmoedig. Vergevingsgezindheid van slachtoffers maakt altijd meer indruk dan verontschuldigingen van daders. Zeker als die dader zoals in dit geval stamelend poogt met losstaande woorden samenhangende zinnen te brouwen, iets waar hij niet in slaagde.

Als hij 'dat ze teruggaan naar Marokko' heeft gezegd, dan is dat een diepe belediging voor al wie Marokkaanse roots heeft en in dit land woont, meestal dan nog met de Belgische nationaliteit. Of je dat nu wilt of niet: mensen van bij ons. Daar zitten goede zielen tussen, sympathieke mensen, maar ook doortrapte slechteriken, religieuze fundamentalisten, terroristen zelfs. Maar wel: van bij ons. Als het algemeen, maatschappelijk uitgangspunt wordt dat werklozen die een andere afkomst hebben dan maar werk moeten zoeken in het land van hun voorouders, dan zijn we heel ver heen. Dan voeren we meteen een aantal ziekelijke ideeën uit het vermaledijde zeventigpuntenprogramma uit. Tel uit je winst, Vlaams Blok/Belang!

***

Van mij moet Van Biesen niet hangen: noch letterlijk, noch figuurlijk. Dat is een interne zaak van de Open VLD, die zullen zijn vleugels wel afknippen tegen de volgende verkiezingen. Maar het moet voor de Van Biesens van deze wereld — democraten die zich beroepen op 'Ik ben geen racist maar...', om vervolgens verbaal loos te gaan tegen mensen met een andere huidskleur — duidelijk zijn dat dit meerdere bruggen te ver is.

Ik lees vandaag in verschillende kranten dat we nu tenminste alert reageren op racisme. Dat we en masse in actie schieten om Van Biesen & co terug te fluiten. O ja? Wat dan met al die stemmen die vinden dat het allemaal nog zo erg niet was, wat Van Biesen zei, of die meezingen met het blanke koor dat zopas 'Dat ze dan teruggaan naar Marokko' aanhief? Wat ik merk is allesbehalve eensgezindheid, maar eerder een toenemende polarisatie. In de ene hoek: zij die racisme relatief vinden of zelfs best oké. In de andere hoek: zij die racisme meer dan ooit willen bestrijden. Ergens in het midden: de zwijgende massa. Het is niet omdat het nu opiniestukken regent tégen de uitlatingen van Van Biesen, dat het probleem is opgelost. Tegenover elke scherp veroordelende opinie staan twintig goedkeurende reacties op een lezersforum.

***

Ach, hij is dan toch één keer in zijn politieke carrière trending geweest, die Luk Van Biesen. Dat hij blijkbaar ook z'n verdiensten heeft als begrotingsdeskundige, zijn we alweer vergeten. Zo gaat dat, met domme uitspraken. Ze klinken veel luider dan al dat stille werk in een muf bureau. Nóg luider klinkt de maatschappelijke veroordeling, ongenuanceerd en grof verwoord. Als hij daar niet tegen kan, dat hij dan teruggaat naar Kraainem.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post735

Gezocht: politici (m/v) met een visie

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken zo, augustus 28, 2016 13:25:22

Ik lees in horten en stoten de Memoires van Jean-Luc Dehaene. Ik lees ook het interview met Karel De Gucht in De Standaard. Twee brokken lectuur om depressief van te worden. Niet omdat de heren — de ene wijlen, de andere springlevend maar politiek wijlen — niets te zeggen hebben of onzin uitkramen, wel integendeel. Ze hebben/hadden nog juist wél iets te zeggen. De ene al kordater dan de andere, de andere al omfloerster dan de ene. Maar allebei vanuit een heldere visie op de samenleving en vertrekkend vanuit een duidelijke ideologie. En net daarom steken ze zo schril af tegen de schreeuwlelijkerds die ons land vandaag moeten bestieren, of dat nu federaal dan wel regionaal is.

De huidige generatie politici is bijna zonder uitzondering bezig met de eerstvolgende verkiezingen. Wat moeten we doen om (a) populairder te worden bij de massa en (b) onze huidige kiezers niet af te stoten? Vandaag is dat mirakeloplossing X, morgen geweldige vondst Y, overmogen briljante ingeving Z. Er zit geen lijn in, er zit geen idee achter. Ze doen maar wat, in functie van de volgende poll en in bange afwachting van de enige poll die er werkelijk toe doet: de verkiezingen. Gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2018, als voorafje, gevolgd door een zoveelste moeder aller verkiezingen in het voorjaar van 2019. Over bijna drie jaar, zult u denken. Over minder dan drie jaar, denken zij. En ze panikeren al een beetje. En ze denken: wat moeten we doen om ons in de volksgunst te werken? En ze denken vooral níet: waar willen we met deze samenleving naartoe?

***

Hapsnapbeleid is de regel geworden, niet de uitzondering. Neem de boerkini-discussie. Mensen die zich begin 2015 achter de hashtag #jesuischarlie verschuilden, hebben Charlie de voorbije weken ten grave gedragen. Het was een korte plechtigheid bij een anoniem graf. Doe maar een onsje van die vrijheid van meningsuiting, als het aan ons ligt. Krab nog maar een laagje van de privacy van de mensen, ach, ze merken dat toch niet, met Facebook en zo. Zeg maar iets stoers in de media, klinkt het niet dan botst het wel. Het probleem is echter niet dat badpak voor moslima's — dat onmiskenbaar ontworpen is vanuit een vrouwonvriendelijke interpretatie van een religieus boek —, maar wel dat die sowieso al onderdrukte vrouwen nu ook hier uit het openbare leven geband zullen worden als er een verbod komt. We kunnen het erover eens zijn dat hun mannen schuldig zijn, maar de luidste roepers beseffen niet dat die vrouwen zo een tweede keer slachtoffer worden. Mag ik dat vreemd vinden?

Alle redelijkheid is zoek. Een moslimvrouw die met iets meer kleren dan op die plek gebruikelijk is op het strand lag, werd door overijverige Franse politieagenten tot strippen gedwongen. Een vrouw die in monokini lag te zonnebaden, werd aangevallen door ruziestokers. Zie je wel, achterlijke moslims, las je seconden later al op Twitter, de Speakers' Corner voor luitjes die onvoldoende welbespraakt zijn om zich naar Hyde Park te begeven. Tot bleek dat de daders niet eens van Maghrebijnse of Arabische origine waren. Euh, ja, erg hé van die vrouw, maar het gebeurt hé, bon, ça passe..

Dat de sp.a eergisteren Ahmet Koç uit de partij zette — een man die de voorbije jaren schaamteloos de autocraat Erdogan verdedigde, hoe belandt zo iemand in hemelsnaam bij een sociaal-democratische partij? — gaf me heel even een goed gevoel, eindelijk: een consequente beslissing!, maar dat verdween al snel bij het herlezen van het interview met John Crombez in De Standaard. En dan niet alleen omdat het kortzichtig en naïef is om te proberen scoren op het favoriete terrein van andere partijen (dat win je nooit!), maar vooral omdat het voor de zoveelste keer getuigde van een maatschappijvisie die uitgaat van het conflictmodel, en niet het consensusmodel. (Ja ja, ik ben zo'n naïeve linkse die vindt dat we oplossingen moeten zoeken, geen problemen veroorzaken, en, ja, ik besef dat gewapende idioten, met of zonder religieuze drijfveren, niet door een vriendelijk gesprek zullen ophouden.)

***

'Als de wereld al naar de verdoemenis gaat, zal het door een gebrek aan zin voor humor en zelfrelativering zijn,' tweette ik op 22 juli, en ik voegde er de hashtags #Erdogan #Trump, #Poetin en #IS aan toe. Ik wil die tweet nu aanvullen met: 'en een gebrek aan visie'. Erdogan heeft geen visie, hij wil gewoon zoveel mogelijk macht vergaren en een schrikregime installeren. Dat heilige schrift is daarbij slechts een handig excuus. Idem dito voor Poetin en IS. En Trump, ach Trump: het is erg gesteld met de Amerikaanse samenleving als de neighborhood bully niet meer alleen kan toeslaan op de speelplaats, maar ook in aanmerking komt om de machtigste politicus van de wereld te worden.

En bij ons? Ook hier heerst het opportunisme, de waan van de dag, het adagium 'Leg liever één stoere verklaring af die nergens op slaat maar wel goed klinkt, dan eventjes geen commentaar te geven'. 'Geen commentaar', herinnert u zich dat nog? Het favoriete stopwoord van Jean-Luc Dehaene. Tegenwoordig is dat 'Altijd commentaar' geworden. Politici moeten voorkomen dat er brandjes ontstaan in de samenleving. Ze moeten een symbolisch brandweerkorps installeren dat voldoende middelen krijgt en oplossingsgericht werkt. Helaas, leidinggevende politici zijn vandaag zelf pyromanen. Het publiek houdt van Game of Thrones in het echt, ze willen vuur en passie zien, geen beredeneerdheid of, godbetert, langetermijnplannen. De lange termijn is mórgen geworden. Geef het volk wat het wil, is het domste wat politici kunnen doen, want dat volk is zo wispelturig als het weer in dit land.

Ik wou dat Karel De Gucht opnieuw gehoord werd in de Melsensstraat 34. Ik wou dat Louis Tobback zijn knarsende stem iedere maandagochtend liet horen op de Grasmarkt, al laat hij dan best uitspraken als die van die meeuwen op een stort achterwege. Ik wou dat Jean-Luc Dehaene en Wilfried Martens nog regelmatig kwamen spoken in de Wetstraat, en dat Hugo Schiltz een beetje (mede)menselijkheid binnen de Vlaamsnationalistische gelederen kon doen terugkeren, ze kunnen het gebruiken daar in de Koningsstraat.

***

Waar zijn ze, de politici die beschikbaar zijn voor de media, maar zich niet door hen laten leiden (en verleiden tot straffe uitspraken)? Waar zijn ze, de politici die een visie hebben voor 2030, 2050 en misschien wel 2100, en die niet alleen geïnteresseerd zijn in 29 augustus 2016 of de eerstvolgende poll? Waar zijn ze, de staatsmannen die zich boven het partijpolitieke gekrakeel durven te zetten en in eerste instantie denken aan het belang van het land en niet alleen dat van hun eigen achterban?

Vroeger was het beter, ik vind het een verschrikkelijke schijtuitspraak. Maar niet in de politiek. Helaas, niet in de politiek.



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post732
« VorigeVolgende »