Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Trump l'œil

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 09, 2016 11:14:59

"Wanneer een partijleiding het volk niet meer erkent, moet het een ander volk kiezen" - Bertolt Brecht.

***

Als we die goeie ouwe Bertolt, een commie van de ergste soort in de ogen van trumposaurussen, even mogen parafraseren: als oprechte democraten de democratische stem van het volk niet meer erkennen wanneer die zwaar tegenvalt, moeten we een ander volk kiezen. Of een potje huilen en daarna overgaan tot de orde van de dag. En die luidt dat de Amerikanen na de eerste zwarte niet de eerste vrouwelijke president hebben verkozen, maar de eerste misogyne, racistische, zich in een web van hele en halve leugens wentelende, geheel en al uit eigenwaan opgetrokken narcist naar het Witte Huis hebben gekatapulteerd. Er zaten al vrouwenhaters, racisten, leugenaars en zelfingenomen kwasten in de Oval Office, maar de combinatie die Donald Trump te bieden heeft, is uniek. Hij is een totaalpakket, de vleesgeworden karikatuur.

Als Trump verkozen wordt, dan... kon je de voorbije maanden al eens lezen. Gevolgd door een doemscenario. Ik vind het verschrikkelijk dat deze man verkozen is — versta me niet verkeerd: liever een kille, onbetrouwbare, onpopulaire vazal van het establishment dan een gevaarlijke gek —, maar ik geloof niet dat dit het einde van de wereld is. Mogelijk wel the end of the world as we know it. Het is heus niet zo dat deze ondernemer een rode knop op zijn bureau heeft staan, waarop hij in een woedende bui kan drukken om een deel van de vijandige overkant aan flarden te schieten. Die nucleaire codes worden behoorlijk afgeschermd, maak ik me sterk. Ook die muur aan de Mexicaanse grens zie ik niet meteen opgetrokken waren.

Waar ik wel voor vrees: isolationisme en protectionisme. Dat is slecht voor Amerika en nog veel slechter voor volkeren in nood. Dat ze in het Russische parlement spontaan begonnen te applaudisseren toen het nieuws bekend raakte, zegt veel. Poetin zal goed overeenkomen met Trump. Versta: hij mag zijn territoriumdrift uitleven in de hoop de good old Sovjet-Unie wederop te bouwen. Zolang hij de Amerikaanse belangen maar niet schendt. Arme Oekraïners, Balten, Koerden, Syrische vluchtelingen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Als Amerika zich op zichzelf terugtrekt en Europa te zwak blijkt te zijn, krijgen allerhande dictators vrij spel, zeker nu de ene na de andere populist aan de macht komt.

***

"Wie lacht heeft het verschrikkelijke nieuws nog niet gehoord" - Brecht, again

***
Toen ik ongeveer een jaar geleden schreef dat een groot deel van de inwoners van de Verenigde Staten achterlijk zijn, werd dat niet in dank onthaald. Wel, ik herhaal: een groot deel van de Amerikanen is achterlijk. Ze zijn niet geïnteresseerd in inhoudelijke programma's, ze liggen niet wakker van de rest van Amerika, laat staan van de rest van de wereld, áls ze zich al informeren baseren ze zich op één gekleurde bron (Fox News, anyone?), in het stemhokje weten ze begot niet wat de gevolgen zullen zijn van wat ze daar doen. Máár: hun stem telt. 't Is niet omdat de uitslag tegenvalt, dat je de democratie met het badwater moet wegspoelen. En 't is niet omdat je die uitslag moet respecteren, dat je de Trumpkiezers niet achterlijk mag noemen.

Hoe noem je dan de politieke analisten, opiniemakers en peilers? De meesten hielden een overwinning van Trump niet voor mogelijk. Ze schilderden collectief de grootste Trump l'œil uit de geschiedenis. Ze zagen wat er niet was (een makkelijke zege voor Clinton), ze ontkenden wat er onderhuids wel was (samenlevingsproblemen, verrechtsing, racistische tendensen, desinteresse bij de bevolkingsgroepen die ertoe deden voor de democratische kandidate) en ze projecteerden hun eigen wensdromen op een reusachtig scherm. Moeten we die opiniepeilingen niet stilaan verbannen, beste media? Of ze de plaats geven die ze verdienen: ergens op pagina 17, een halve kolom, mét vermelding van de foutenmarge? Als er één sector is waar collectief ontslag zich opdringt of waar alleszins ernstig op bespaard kan worden, is het de vetbetaalde en ontzettend goed draaiende economie van de opiniepeilers. Verkopers van gebakken lucht. Nattevingerprofeten. Naar-de-mondpraters.

***

"Principes worden in leven gehouden door ze te schenden" - yep, opnieuw die Bertolt

***

Als we de Amerikaanse presidentsverkiezingen zouden vertalen naar onze politieke leefwereld, ging het de voorbije maanden tussen pakweg Filip Dewinter en Gwendolyn Rutten. Links vegeteert ginds in de marge. Groen vaardigt telkens een kandidaat af, wiens naam je al vergeten bent onmiddellijk nadat je hem ergens in een kaderstukje hebt opgemerkt. De Verenigde Staten zijn conservatief, eigengereid, arrogant. In die zin past de toekomstige president wel in dat plaatje. En is onze verbazing onbegrijpelijk en naïef.

Obama was ook geen linkse jongen, maar door wie hij was en hoe hij eruit zag (en, niet te vergeten, zijn bevlogen toespraken) werd hij hier door (centrum)linkse politici omarmd. Hillary Clinton zou geen pasionária geworden zijn, eens in de kamer waar haar man weleens een sigaar ter hand nam in het bijzijn van een stagiaire: ook zij zou uitgegaan zijn van het 'America first'-principe. Maar haar politieke lijn zou ongetwijfeld stabieler geweest zijn dan wat we van brulboei Trump mogen verwachten.

Trump in het Witte Huis, dat wordt verbaal vuurwerk. In die zin is hij wel gevaarlijk: hij zal dan wel geen nucleaire oorlog veroorzaken, maar zijn ongecontroleerde uitlatingen zijn een vorm van geopolitieke Russische roulette. Never a dull moment. De media zullen smullen, wie niet direct getroffen wordt door z'n politiek zal zich vanaf 20 januari kostelijk amuseren met hem, veel meer dan we met die saaie trien gedaan zouden hebben. En toch... Als het over wereldpolitiek gaat verkies ik saai boven explosief, denken boven doen, zwijgen boven praten.

***

"We moeten deze wereld niet verlaten als goede mensen, we moeten vooral een goede wereld verlaten" - BB (niet de actrice)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post743

V

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 24, 2016 13:02:46

In verschillende media werd de staat van genade waarin Bart De Wever al een hele poos verkeert, ten grave gedragen. Genre: 2006-2016, RIP. Tien jaar de politiek van binnenuit domineren én ondertussen een schare fans achter je verzamelen, het is uniek in dit land. Het lukte Gaston Eyskens niet, Wilfried Martens misschien (maar was die ooit wel zó populair bij de bevolking?), Jean-Luc Dehaene evenmin. En in deze nog jonge eeuw kenden Guy Verhofstadt, Steve Stevaert en Yves Leterme tijdelijk grote bijval, maar ook die duurde slechts enkele jaren. Laten we zeggen: twee verkiezingsperiodes. Het zou dus niet onlogisch zijn mocht de N-VA-voorzitter-burgemeester-volksvertegenwoordiger nu ook over zijn hoogtepunt heen zijn, maar laten we dat pas over een jaar of tien beoordelen en in een historisch perspectief kaderen.

Als De Wever een deel van zijn aura kwijt is — áls! — dan mag hij dat niet in de laatste plaats aan zijn eigen partijgenoten én aan zichzelf verwijten. Het is niet de oppositie die De Wever doet wankelen, want die staat zelf op wankele benen. Het zijn niet de wrevelige coalitiegenoten die hem in een hoekje drummen, want hij slaat altijd harder terug dan diegenen die hem een tik proberen uit te delen. Nee, het gevaar loert niet om de hoek, het zit gewoon mee in de kamer. Het zijn de partijgenoten die een hele zomer lang onafgesproken ballonnetjes oplieten, ondoordachte uitspraken deden of hem een gebrek aan beginselvastheid verweten.

Die laatste categorie stond deze week uitgebreid in de belangstelling. Hendrik Vuye en Veerle Wouters (de Siamese tweeling van het Vlaams-nationalisme), en de Vlaamse Volksbeweging (die met z'n 5.000 leden vergeefs probeert te wegen op het beleid). Al begon het bij een zeldzame communicatieflater van de voorzitter zelf. Die had in L'Echo gezegd dat er in 2019 twee scenario's mogelijk waren: ofwel wordt het N-VA versus PS en komt het communautaire aspect terug bovenaan de agenda te staan, ofwel wordt het huidige beleid voortgezet, zónder communautair gedoe. Daar kwam het, kort door de bocht, op neer.

Wél praten over Vlaanderen, níet praten over Vlaanderen. Dat kwam Vuye & Wouters, opperhoofden van het Objectief V-clubje niet al te best uit. Eén: het zou extra duidelijk maken dat ze daar toch maar zaten om hun tijd te vullen. Twéé: het zou de ultieme droom van een onafhankelijk Vlaanderen via het opstapje van het confederalisme teniet doen (of toch op z'n minst voor nog wat langer in de koelkast steken, wetende dat producten zelfs in de allerbeste koelkast uiteindelijk beginnen te rotten). Hallucinant was een non-debat tussen Peter De Roover, N-VA-fractieleider in de Kamer, en Bart De Valck, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, in De Zevende Dag. De Valck hamerde op dezelfde nagel waarop zijn voorganger een paar jaar voordien op diezelfde plek hard maar zonder resultaat had getimmerd: méér Vlaanderen in België, liefst zelfs zónder België. O ja, die voorganger heette... Peter De Roover en die zat nu zijn vorige clubje vierkant uit te lachen. Politieke macht doet iets met mensen. Het doet partijvoorzitters bijvoorbeeld openlijk praten over democratie en in het geniep afvallige politici afsnauwen dat ze niet meer naar een vergadering moeten komen waar — democratisch! - over hun lot zal worden beslist. Brutaler wordt machtspolitiek niet.

Wat de Vlaamse Volksbeweging — en bij uitbreiding heel Vlaanderen — maar niet wil beseffen, is dat Vlaanderen niet belangrijk is in verkiezingscampagnes en dus ook niet in het beleid. Partijen die zichzelf Vlaams noemen, soms zelfs 'radicaal Vlaams', zetten Vlaanderen niet op de eerste plaats. Tenminste: wel in woorden, niet in daden. Het concept 'Vlaanderen' levert nauwelijks extra stemmen op. De core business van Volksunie en — sinds 1978 — Vlaams Blok was het communautaire, met als einddoel een onafhankelijk Vlaanderen. De core business van N-VA en — sinds 2004 — Vlaams Belang is dat niet meer. Er is in Vlaanderen geen meerderheid onder de bevolking te vinden voor een splitsing van het land. Dus wordt de V van Vlaanderen opgeofferd voor andere V's. Vreemdelingen. Veiligheid. Verandering (wat dat verder ook moge betekenen).

Toen Vlaams Blok zich in 1978 afsplitste van de Volksunie, was dat puur vanuit een radicale, extreemrechtse Vlaamse reflex. Maar het succes van het Blok kwam er pas met Dewinter, de bokshandschoen en het 70-puntenplan. Met andere woorden: toen Vlaanderen als hoofdthema naar achteren werd geschoven en de nadruk kwam te liggen op 'de' vreemdeling, en later 'de' moslim in het bijzonder. Toen N-VA in 2003 ternauwernood overeind bleef na desastreuze verkiezingen, zwakte het haar communautaire eisen af om in kartel te kunnen gaan met CD&V. Nadat het kartel was geïmplodeerd werd artikel 1 van de statuten weer eventjes benadrukt, tot het eclatante verkiezingssucces van 2014 — één op drie Vlaamse stemmen — de partij noopte om weer 'realistisch' te worden. De nieuwe N-VA-stemmers wilden ofwel een hardere sociaal-economische lijn zien (overgelopen rechtse Open VLD'ers die hun gading niet meer vonden bij de liberale partij), ofwel een stevigere aanpak van het zogeheten moslimgevaar (Vlaams Belang-overlopers die het beu waren dat hun stem sowieso verloren ging als gevolg van het 'cordon sanitaire'). Het begin van een zeer moeizame spagaat voor De Wever en de zijnen. Maar door zijn voortdurende staat van genade kon De Wever zich alles permitteren tegenover zijn brede achterban.

Wat Bart De Wever in dat ene interview met een Franstalige krant zei, mag dan wel hard klinken bij Vlaamse onafhankelijkheidsstrevers en -strijders, maar het is de realiteit: Vlaanderen leeft te weinig als idee. Dat weet de uitmuntende politieke strateeg die De Wever is, als geen ander. En hij is opportunistisch genoeg om te beseffen dat je met een zuivere (Vlaamse) ziel geen verkiezingen wint, dat doe je door een veel grotere gemene deler te vinden én te behouden. De Vlaamse Volksbeweging is hooguit een klein luisje in een stevige pels geworden. Vlaamse hardliners als Vuye en Wouters leven in een cocon, zij denken nog dat het succes van N-VA er is gekomen dankzij Vlaanderen, terwijl het bijna ondanks is. Dat V'tje, waar zowel politici van N-VA als hun achterban graag mee poseren, mag je nu definitief koppelen aan Veiligheid en (een strenger) Vreemdelingenbeleid, niet meer aan Vlaanderen. Misschien moet dat artikel 1 van de statuten nu maar eens aangepast of definitief geschrapt worden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post736

Dat hij dan teruggaat naar Kraainem

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 17, 2016 13:02:56

Ik dacht, ik wacht nog een weekje om een genuanceerd standpunt over het Offerfeest af te scheiden, en dan met name het rituele slachten van schapen. Maar de actualiteit, die wacht niet. (Dus, nu toch weer ongenuanceerd: ik vind het niet kunnen dat levende wezens worden geofferd om een opperwezen, profeet of heilige schrift terwille te zijn. Ik vind dat barbaars en middeleeuws. Ik was heel even de held van de tweevingerigen toen ik daarover tweette, omdat ze dachten dat ik uitsluitend de moslims viseerde, maar ik had het ook over de Joden, die nóg minder bereid zijn om hierover een dialoog aan te gaan. Ik vind het trouwens ook niet kunnen dat dieren onverdoofd worden geslacht voor onze vleesconsumptie, nadat ze bij leven al verwaarloosd en mishandeld werden.)

***

Ik dacht, ik schrijf dan maar over al die jobs die verloren gaan bij multinationals en die leiden tot kreten van paniek en verontwaardiging, terwijl het aantal netto-jobs — volgens mensen die het kunnen of moeten weten — erop vooruit blijft gaan. Het klinkt nu eenmaal spectaculairder om te melden dat internationaal bedrijf X 500 mensen ontslaat, dan dat 200 lokale bedrijven elk drie bijkomende werknemers in dienst hebben genoemen. Kwantiteit vinden we op een of andere manier belangrijker dan kwaliteit, en dat geldt om een vreemde reden des te meer in de media.

Overigens: zullen we al die gunstmaatregelen om multinationals te paaien en hen te overhalen hier, bij ons, te investeren nu eens parkeren bij de zotte ideeën en expansieruimte gunnen aan bedrijven van hier? Niet uit een 'Eigen volk eerst'-reflex, maar wel omdat die lokale ondernemers in de eerste plaats aan groei in eigen land denken en die multinationals België alleen maar zien als een tijdelijk platform, tot ze elders méér gunstmaatregelen ontdekken en de boel halsoverkop sluiten. Notionele interestaftrek? Een cadeau voor anderstalige raden van bestuur en ceo's die niet van plan zijn zich te hechten aan België. Steek dat geld liever in de lokale economie, die is al broos genoeg. (Maar hierover schrijf ik dus ook al niet uitgebreid, want toen wurmde een backbencher zich donderdagnamiddag op het voorplan.)

***

Ik dacht, ik lees het wel in de krant, wat er nu wel en niet gezegd is door Luk Van Biesen, federaal parlementslid van Open VLD, na de tussenkomst van Meryame Kitir, fractieleidster van de sp.a, over de gevolgen van de sluiting van de fabriek van Caterpillar in Gosselies. Nou, dat viel dik tegen. Dat ging van 'Ga terug naar Marokko' over 'Dat ge dan maar terug naar Marokko gaat' tot 'Als die mannen allemaal zo gespecialiseerd en performant zijn, dat ze dan naar Marokko terugkeren en daar gaan werken.'

We hebben geen privacy meer, als we een url intikken worden we prompt achtervolgd door marketingacties die ons het beloofde land, euh, beloven (of onze gegevens jatten, als we argeloos inloggen op een op het eerste gezicht betrouwbare site), maar in het halfrond van onze democratie, het federale parlement, weten we dus niet wat een kamerlid precies gezegd heeft. En wat niet. Dan moeten we liplezers inschakelen, of voortgaan op gekleurde getuigenissen van buren.

Ik baseer me dan maar even op een kort interview met Meryame Kitir in De Morgen, waarin ze zegt 'Dat ze teruggaat naar Marokko' gehoord te hebben uit de mond van Van Biesen — die overigens afwisselend 'Van Biesen' en 'Van Besien' genoemd wordt, vaak in hetzelfde krantenartikel, nietwaar De Tijd? Dat-ze-teruggaat-naar-Marokko. Dat kan dus best ook 'Dat ze teruggaan naar Marokko' kunnen geweest zijn, en dan heeft Van Biesen gelijk dat hij niet Kitir persoonlijk viseerde, wat zijn uitspraak allesbehalve minder erg maakt, integendeel. Begrijpelijk dat heer Van Biesen — nog onder invloed van de pousse-cafés van de uitgebreide lunch, die middag? — zich in allerlei bochten wrong in een merkwaardige stukje televisie in Terzake, waarin hij zich nogmaals uitgebreid verontschuldigde voor iets wat hij naar eigen zeggen niet gezegd had. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik verontschuldig mij nóóit voor dingen die ik niet gedaan heb. Ik ben niet gek. (Waarmee ik niet wil insinueren dat Van Biesen dat wél is, het spijt me mocht u tot die voorbarige conclusie komen na het lezen van voorgaande zin.) Het bochtenwerk lag Van Biesen niet, hij raakte niet opnieuw op een recht stuk weg. Hij spinde drieënhalve keer rond zijn as en reed dan in de verkeerde richting het circuit weer op. Dan ga je onvermijdelijk botsen.

Als hij 'dat ze teruggaat naar Marokko' heeft gezegd, dan is dat een diepe belediging voor Meryame Kitir, die 36 jaar geleden in Maasmechelen werd geboren. Dat Kitir zijn excuses aanvaardde, was dan ook grootmoedig. Vergevingsgezindheid van slachtoffers maakt altijd meer indruk dan verontschuldigingen van daders. Zeker als die dader zoals in dit geval stamelend poogt met losstaande woorden samenhangende zinnen te brouwen, iets waar hij niet in slaagde.

Als hij 'dat ze teruggaan naar Marokko' heeft gezegd, dan is dat een diepe belediging voor al wie Marokkaanse roots heeft en in dit land woont, meestal dan nog met de Belgische nationaliteit. Of je dat nu wilt of niet: mensen van bij ons. Daar zitten goede zielen tussen, sympathieke mensen, maar ook doortrapte slechteriken, religieuze fundamentalisten, terroristen zelfs. Maar wel: van bij ons. Als het algemeen, maatschappelijk uitgangspunt wordt dat werklozen die een andere afkomst hebben dan maar werk moeten zoeken in het land van hun voorouders, dan zijn we heel ver heen. Dan voeren we meteen een aantal ziekelijke ideeën uit het vermaledijde zeventigpuntenprogramma uit. Tel uit je winst, Vlaams Blok/Belang!

***

Van mij moet Van Biesen niet hangen: noch letterlijk, noch figuurlijk. Dat is een interne zaak van de Open VLD, die zullen zijn vleugels wel afknippen tegen de volgende verkiezingen. Maar het moet voor de Van Biesens van deze wereld — democraten die zich beroepen op 'Ik ben geen racist maar...', om vervolgens verbaal loos te gaan tegen mensen met een andere huidskleur — duidelijk zijn dat dit meerdere bruggen te ver is.

Ik lees vandaag in verschillende kranten dat we nu tenminste alert reageren op racisme. Dat we en masse in actie schieten om Van Biesen & co terug te fluiten. O ja? Wat dan met al die stemmen die vinden dat het allemaal nog zo erg niet was, wat Van Biesen zei, of die meezingen met het blanke koor dat zopas 'Dat ze dan teruggaan naar Marokko' aanhief? Wat ik merk is allesbehalve eensgezindheid, maar eerder een toenemende polarisatie. In de ene hoek: zij die racisme relatief vinden of zelfs best oké. In de andere hoek: zij die racisme meer dan ooit willen bestrijden. Ergens in het midden: de zwijgende massa. Het is niet omdat het nu opiniestukken regent tégen de uitlatingen van Van Biesen, dat het probleem is opgelost. Tegenover elke scherp veroordelende opinie staan twintig goedkeurende reacties op een lezersforum.

***

Ach, hij is dan toch één keer in zijn politieke carrière trending geweest, die Luk Van Biesen. Dat hij blijkbaar ook z'n verdiensten heeft als begrotingsdeskundige, zijn we alweer vergeten. Zo gaat dat, met domme uitspraken. Ze klinken veel luider dan al dat stille werk in een muf bureau. Nóg luider klinkt de maatschappelijke veroordeling, ongenuanceerd en grof verwoord. Als hij daar niet tegen kan, dat hij dan teruggaat naar Kraainem.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post735

Gezocht: politici (m/v) met een visie

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken zo, augustus 28, 2016 13:25:22

Ik lees in horten en stoten de Memoires van Jean-Luc Dehaene. Ik lees ook het interview met Karel De Gucht in De Standaard. Twee brokken lectuur om depressief van te worden. Niet omdat de heren — de ene wijlen, de andere springlevend maar politiek wijlen — niets te zeggen hebben of onzin uitkramen, wel integendeel. Ze hebben/hadden nog juist wél iets te zeggen. De ene al kordater dan de andere, de andere al omfloerster dan de ene. Maar allebei vanuit een heldere visie op de samenleving en vertrekkend vanuit een duidelijke ideologie. En net daarom steken ze zo schril af tegen de schreeuwlelijkerds die ons land vandaag moeten bestieren, of dat nu federaal dan wel regionaal is.

De huidige generatie politici is bijna zonder uitzondering bezig met de eerstvolgende verkiezingen. Wat moeten we doen om (a) populairder te worden bij de massa en (b) onze huidige kiezers niet af te stoten? Vandaag is dat mirakeloplossing X, morgen geweldige vondst Y, overmogen briljante ingeving Z. Er zit geen lijn in, er zit geen idee achter. Ze doen maar wat, in functie van de volgende poll en in bange afwachting van de enige poll die er werkelijk toe doet: de verkiezingen. Gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2018, als voorafje, gevolgd door een zoveelste moeder aller verkiezingen in het voorjaar van 2019. Over bijna drie jaar, zult u denken. Over minder dan drie jaar, denken zij. En ze panikeren al een beetje. En ze denken: wat moeten we doen om ons in de volksgunst te werken? En ze denken vooral níet: waar willen we met deze samenleving naartoe?

***

Hapsnapbeleid is de regel geworden, niet de uitzondering. Neem de boerkini-discussie. Mensen die zich begin 2015 achter de hashtag #jesuischarlie verschuilden, hebben Charlie de voorbije weken ten grave gedragen. Het was een korte plechtigheid bij een anoniem graf. Doe maar een onsje van die vrijheid van meningsuiting, als het aan ons ligt. Krab nog maar een laagje van de privacy van de mensen, ach, ze merken dat toch niet, met Facebook en zo. Zeg maar iets stoers in de media, klinkt het niet dan botst het wel. Het probleem is echter niet dat badpak voor moslima's — dat onmiskenbaar ontworpen is vanuit een vrouwonvriendelijke interpretatie van een religieus boek —, maar wel dat die sowieso al onderdrukte vrouwen nu ook hier uit het openbare leven geband zullen worden als er een verbod komt. We kunnen het erover eens zijn dat hun mannen schuldig zijn, maar de luidste roepers beseffen niet dat die vrouwen zo een tweede keer slachtoffer worden. Mag ik dat vreemd vinden?

Alle redelijkheid is zoek. Een moslimvrouw die met iets meer kleren dan op die plek gebruikelijk is op het strand lag, werd door overijverige Franse politieagenten tot strippen gedwongen. Een vrouw die in monokini lag te zonnebaden, werd aangevallen door ruziestokers. Zie je wel, achterlijke moslims, las je seconden later al op Twitter, de Speakers' Corner voor luitjes die onvoldoende welbespraakt zijn om zich naar Hyde Park te begeven. Tot bleek dat de daders niet eens van Maghrebijnse of Arabische origine waren. Euh, ja, erg hé van die vrouw, maar het gebeurt hé, bon, ça passe..

Dat de sp.a eergisteren Ahmet Koç uit de partij zette — een man die de voorbije jaren schaamteloos de autocraat Erdogan verdedigde, hoe belandt zo iemand in hemelsnaam bij een sociaal-democratische partij? — gaf me heel even een goed gevoel, eindelijk: een consequente beslissing!, maar dat verdween al snel bij het herlezen van het interview met John Crombez in De Standaard. En dan niet alleen omdat het kortzichtig en naïef is om te proberen scoren op het favoriete terrein van andere partijen (dat win je nooit!), maar vooral omdat het voor de zoveelste keer getuigde van een maatschappijvisie die uitgaat van het conflictmodel, en niet het consensusmodel. (Ja ja, ik ben zo'n naïeve linkse die vindt dat we oplossingen moeten zoeken, geen problemen veroorzaken, en, ja, ik besef dat gewapende idioten, met of zonder religieuze drijfveren, niet door een vriendelijk gesprek zullen ophouden.)

***

'Als de wereld al naar de verdoemenis gaat, zal het door een gebrek aan zin voor humor en zelfrelativering zijn,' tweette ik op 22 juli, en ik voegde er de hashtags #Erdogan #Trump, #Poetin en #IS aan toe. Ik wil die tweet nu aanvullen met: 'en een gebrek aan visie'. Erdogan heeft geen visie, hij wil gewoon zoveel mogelijk macht vergaren en een schrikregime installeren. Dat heilige schrift is daarbij slechts een handig excuus. Idem dito voor Poetin en IS. En Trump, ach Trump: het is erg gesteld met de Amerikaanse samenleving als de neighborhood bully niet meer alleen kan toeslaan op de speelplaats, maar ook in aanmerking komt om de machtigste politicus van de wereld te worden.

En bij ons? Ook hier heerst het opportunisme, de waan van de dag, het adagium 'Leg liever één stoere verklaring af die nergens op slaat maar wel goed klinkt, dan eventjes geen commentaar te geven'. 'Geen commentaar', herinnert u zich dat nog? Het favoriete stopwoord van Jean-Luc Dehaene. Tegenwoordig is dat 'Altijd commentaar' geworden. Politici moeten voorkomen dat er brandjes ontstaan in de samenleving. Ze moeten een symbolisch brandweerkorps installeren dat voldoende middelen krijgt en oplossingsgericht werkt. Helaas, leidinggevende politici zijn vandaag zelf pyromanen. Het publiek houdt van Game of Thrones in het echt, ze willen vuur en passie zien, geen beredeneerdheid of, godbetert, langetermijnplannen. De lange termijn is mórgen geworden. Geef het volk wat het wil, is het domste wat politici kunnen doen, want dat volk is zo wispelturig als het weer in dit land.

Ik wou dat Karel De Gucht opnieuw gehoord werd in de Melsensstraat 34. Ik wou dat Louis Tobback zijn knarsende stem iedere maandagochtend liet horen op de Grasmarkt, al laat hij dan best uitspraken als die van die meeuwen op een stort achterwege. Ik wou dat Jean-Luc Dehaene en Wilfried Martens nog regelmatig kwamen spoken in de Wetstraat, en dat Hugo Schiltz een beetje (mede)menselijkheid binnen de Vlaamsnationalistische gelederen kon doen terugkeren, ze kunnen het gebruiken daar in de Koningsstraat.

***

Waar zijn ze, de politici die beschikbaar zijn voor de media, maar zich niet door hen laten leiden (en verleiden tot straffe uitspraken)? Waar zijn ze, de politici die een visie hebben voor 2030, 2050 en misschien wel 2100, en die niet alleen geïnteresseerd zijn in 29 augustus 2016 of de eerstvolgende poll? Waar zijn ze, de staatsmannen die zich boven het partijpolitieke gekrakeel durven te zetten en in eerste instantie denken aan het belang van het land en niet alleen dat van hun eigen achterban?

Vroeger was het beter, ik vind het een verschrikkelijke schijtuitspraak. Maar niet in de politiek. Helaas, niet in de politiek.



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post732

(D)Emocratie

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 23, 2016 12:37:12

Soms overvalt het mij: de gedachte dat democratie niet voldoet. Zoals die ochtend na het brexitreferendum. Het was zwoel en het zou die dag 38 graden worden in Firenze, waar we in de buurt verbleven. Een stel hardnekkige muggen had ons de hele nacht auditief gezelschap gehouden, en daar bleef het niet bij, aan de gigantische ovalen rode vlekken op onze armen en benen te oordelen. Vierentwintig uur later zouden we weer huiswaarts vertrekken, dat was balen. Ik wil het niet als excuus inroepen, maar misschien was die veel te korte nacht in veel te warme omstandigheden op het eind van de vakantie er wel de oorzaak van dat ik dacht: fuck democratie. Stomme Britten! Zelfs in een land waar er stemrecht is, geen kiesplicht, verknoeien ongeïnteresseerde, slecht geïnformeerde kiezers het nog, hoe is het mogelijk? Zouden we niet beter af zijn met een verlichte dictator?

Zulke gedachten verdwijnen gelukkig redelijk snel. Dan doemt die oneliner op van Winston Churchill, de grootste Brit aller tijden, verre van mijn favoriete politicus uit de wereldgeschiedenis, maar wel een man van soms wijze en vaak spitse woorden: democratie is de slechtste vorm van regeren, op alle andere na. Hoe luid politieke partijen en hun vertegenwoordigers ook roepen dat er geen alternatief is voor hun ideeën of hun beleid, ze dwalen: dat is er wel. Behalve voor de democratie zelf. Er gaat niets boven.

Luister niet naar hen die nog altijd met de oude Fidel uit Cuba dwepen: een volksheld die een corrupt regime omverwierp, maar daarna zelf een parodie werd op de oorspronkelijke idealen van zijn medestanders. Er waren zelfs hele slimme, linkse mensen die in 1979 juichten dat de sjah van Iran verdreven was. Leve Khomeiny! Tja... Iets met kiezen tussen pest en cholera. Er zijn tal van voorbeelden te vinden die duidelijk maken dat alleen democratie goed is voor het volk.

Maar wat als dat volk de democratie zelf verknoeit? Zoals de Britten, die met een kleine meerderheid stemden om uit de Europese Unie te treden, maar waar een aantal kiezers achteraf snel verklaarde dat ze dat zo niet hadden bedoeld. Was het maar om te lachen of zo? Nigel Farage vluchtte weg van het podium dat hij in de aanloop naar het referendum had gebruikt om de EU te vervloeken, Boris Johnson dook eerst politiek onder om vervolgens opgevist te worden als minister van Buitenlandse Zaken, zowaar een promotie voor een lafaard. Monty Python in het House of Parliament's Flying Circus.

Of neem nu de Turken, die Recep Tayyip Erdogan in twee keer tot alleenheerser uitriepen, door zijn AKP-partij bij de recentste presidentsverkiezingen een absolute meerderheid te gunnen (maar gelukkig geen twee derde meerderheid, anders kon hij zichzelf tot ver voorbij zijn dood grondwettelijk verankeren als statsleider). Sindsdien gedraagt Erdogan zich nog meer als een autocraat dan in de tien jaar dat hij premier was van het land.

In november 2006 was ik in Istanboel aanwezig op een congres van journalisten uit de hele wereld. Op de tweede dag kwam de premier een toespraak geven, waarna er vragen mochten gesteld worden vanuit de zaal. De speech was onnoemelijk saai en nietszeggend, het kan aan de voorzichtige tolk gelegen hebben, al was ook de intonatie van de Turkse premier nogal slaapverwekkend. De eerste vragen waren voorspelbaar, allicht door de entourage van Erdogan ingefluisterd bij zorgvuldig aangeduide vazallen, die brave, bijna vrijblijvende dingen vroegen, waarop de zaal het antwoord zo al kon raden. Tot er plots een klein mannetje opstond, die zich voorstelde als een Armeense journalist. Hoe zat dat ook alweer met die genocide in 1915, meneer de premier? De priemende blik van Erdogan naar dat mannetje zal ik nooit vergeten. If looks could kill... Daarop consulteerde de getergde machtspoliticus het groepje medewerkers achter hem, waarop een woordvoerder de zaal droog mededeelde dat onze tijd erop zat. Andere verplichtingen, u kent dat wel, de wereld buiten wacht niet.

***

De mislukte militaire coup van vorige week vrijdag verdeelde de wereld. Hele slimme mensen, dit keer zowel van links en van rechts als daartussenin, vonden het jammer dat de staatsgreep mislukt was. Allicht dezelfden die een paar jaar geleden juichten toen het democratisch verkozen regime van de religieuze fanaticus Morsi in Egypte verdreven werd door het leger onder leiding van generaal Sisi. De vraag is of het leven voor de doorsnee Egyptenaar zoveel verbeterd is sindsdien. Maar een nog belangrijkere vraag: wat doet ons hier, in het o zo slimme westen, besluiten dat de democratie hier superieur is aan de democratie ginder? Aan welke objectieve maatstaven meten we dat af?

Zowel Morsi als Erdogan zijn verkozen door het volk. Moeten we dat dan niet meer respecteren? Morsi werd al snel onderbroken toen hij de scheiding van kerk en staat ongedaan wilde maken en de wetten van het geloof boven die van de natie begon te plaatsen. Erdogan heeft al meer tijd gekregen dan zijn Egyptische evenknie en door het mislukken van de coup krijgt hij nu carte blanche. Of althans: hij maakt van de verwarring gebruik om dingen door te drukken waarover hij in andere omstandigheden jaren zou zetten. De klok wordt in Turkije honderd jaar teruggedraaid. Dat kun je betreuren — ik doe dat ook — en je kunt dat volk minstens een heel klein beetje achterlijk noemen dat ze dat legitimeren in de stembus en op straat, door hun steun te betuigen aan Erdogan, maar worden we ook niet geacht dat te respecteren? Als een volk zichzelf de verdoemenis instemt en die keuze mordicus blijft verdedigen, is dat dan niet een weliswaar minder prettig, maar desalniettemin aanvaardbaar gevolg van de democratie, een systeem dat — zo wist Churchill al — allesbehalve perfect is?

***

Bart Eeckhout schreef twee weken geleden een confronterend essay over de kromme redeneringen die je vooral bij links aantreft: 'Waarom we de IJslandse volksziel schattig vinden en ons schamen voor Vlaamse vlaggen'. In het beoordelen van nationalisme wordt een dubbele moraal gehanteerd, beweerde Eeckhout. Vlaams Belang en N-VA vinden we vies, het links georiënteerde Catalaanse of Schotse nationalisme sympathiek. Tot daar de rechtse nationalisten de bovenhand halen, natuurlijk, want dan is dat nationalisme plots weer verderfelijk. Terwijl je nationalisme altijd en overal op dezelfde manier zou moeten bekijken.

De wijze waarop intellectuelen nu naar Turkije kijken, is sterk vergelijkbaar daarmee. Ze geloven in de democratie, tot de uitslag van de stembusgang verwerpelijk is en de verkozen president een loopje neemt met westerse waarden en normen (wat ie ook daadwerkelijk doet, overigens, maar je kunt je ook afvragen of onze waarden en normen overal en in alle omstandigheden wel zo superieur zijn). Dan wordt zelfs een staatsgreep een toegelaten middel. Dan mag dat domme klootjesvolk een lesje krijgen. Burek van eigen deeg. Die manier van denken neigt naar het oude kolonialisme, het is typisch westers-paternalistisch. Wij weten het beter, zij moeten zich maar aanpassen. We vergeten dan even dat democratie een westers exportproduct is, dat zonder al te veel uitleg door de strot wordt gedrukt van andere continenten en vaak volop mismeesterd wordt door personages die 'we' zelf de hoofdrol hebben gegeven in de operette van hun land

***.

Erdogan is een potentaat: een man van de absolute macht, die bewijst dat absolute macht absoluut corrumpeert. Daar twijfel ik geen seconde aan. Een man die het niet verdient dat er nog maar overwogen zou worden om Turkije eerlang op te nemen in de Europese Unie. Geen denken aan. Een man die vorig jaar door luie politici opeens tot bondgenoot werd uitgeroepen om die lastige vluchtelingen ginder te houden. Daarvoor deugde Erdogan dan weer wel. Het zegt veel over de Europese leiders dat ze hem als een volwaardige gesprekspartner beschouwen in humane kwesties wanneer we zelf de overlast buiten onze deuren willen houden. Ach, mensenrechten, wie ligt daar nu wakker van?

Wat Europa nu moet doen, is Erdogan isoleren, hem op zijn ondemocratisch gedrag wijzen, hem duidelijk maken dat democratie ook betekent: rekening houden met de minderheid, bestaande overeenkomsten met hem opblazen, alle diplomatieke wegen bewandelen om de veranderingen die Erdogan op heel korte tijd wil doordrukken tegen te houden. En hier ter plekke: de Erdoganaanhangers intomen.

Maar tussen de vaststelling dat Erdogan zich allesbehalve democratisch gedraagt — ik deelde zelf gisteren op Facebook een GIFje waarin je het gelaat van Erdogan via een hakenkruisfantasietje ziet overgaan in dat van Hitler en, ja, ik zie hem echt wel als een mini-Führer, zij het vooralsnog zonder diens tomeloze internationale ambitie — en het voorbarige gejuich om het bijna-afzetten van de pasja, ligt de droge constatering dat de meerderheid van de Turken hem in een van zijn peperdure paleizen wil zien wonen en zal juichen als hij vanaf zijn balkon wat algemeenheden prevelt.

En, ja, ik besef het zeer goed: de ultieme consequentie is dan dat de democratie wordt uitgehold door figuren die dankzij die democratie aan de macht zijn gekomen. Dat je pas internationaal een vuist kunt maken als een man van wie je op voorhand al wist dat hij onbetrouwbaar is, ná de verkiezingen de boel belazert. Maar wat is het alternatief? Een internationale jury die beoordeelt of een democratisch verkozen politicus of regering wel mag regeren? "Nee, we vertrouwen u niet, volgende kandidaat. Niemand? Nieuwe verkiezingen dan!" Moet politiek een beetje Idool of X-Factor worden? Of, godbetert, het Eurovisiesongfestival? En dan nog: wie gaat die onafhankelijke jury samenstellen? Ha!

***

Schaffen we dan best het volk af, als de verkiezingsuitslag ons niet bevalt, zoals Bertolt Brecht ooit plagerig suggereerde? Dan kun je beter meteen de hele democratie op de schop gooien. Stel je maar even voor dat Trump verkozen wordt, het is niet ondenkbaar. Het zal mij er niet van weerhouden om zijn kiezers achterlijk te noemen, maar ik zal ook de eerste zijn om de Amerikaanse democratie te respecteren. Democratie en dommecratie zijn quasi anagrammen.

Moeilijk, zéér moeilijk. Als overtuigde democraat vind ik dat we ons niet te bemoeien hebben met het Turkse regime, tenzij de mensenrechten er met de voeten worden getreden, wat nu duidelijk het geval is. Als intellectueel vrees ik de verdere aftakeling van de strikte scheiding tussen kerk en staat, die nog redelijk pril is in Turkije. Als mens betreur ik wat de Turk in de straat nu overkomt: een schijndemocratie die door een meerderheid van zijn lotgenoten is mogelijk gemaakt. Als afstandelijk pseudo-analist stel ik vast dat het verschil tussen democratie en emocratie inderdaad maar één letter is.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post727

C'est le courage qui compte

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 30, 2016 13:02:28

C'est le courage qui compte. Het kunstwerk van de Fransman Ben Vautier — Ben voor de kunstliefhebbers — hing zo prominent achter het spreekgestoelte dat je niet eens moest nadenken of er een bedoeling achter zat, toen enkele tellen later Annemie Turtelboom haar ontslag als minister in de Vlaamse Regering kwam aankondigen. Het is de moed die telt, de boodschap was duidelijk. Vrij vertaald: Turtelboom was in haar eigen ogen zo moedig geweest om een energieheffing op te leggen omdat er in de vorige regeringen financiële kraters waren geslagen.

Dat Tom De Meester, de bijdehante energiespecialist van PVDA, daar de term 'Turteltaks' op kleefde en de minister die scheldnaam vervolgens als een geuzennaam probeerde te omarmen, werd haar niet in dank afgenomen, te beginnen in het eigen blauwe fabriekje. In onze 'Perceptie is realiteit'-samenleving overleef je dat niet. Tenzij je een olifantenhuid hebt, incontournable bent in je eigen partij of op handen wordt gedragen door een flink deel van de bevolking (of een combinatie van de drie). Annemie Turtelboom stond gisteren heel alleen op dat podiumpje.

***

Is het de moed die telt? Ik wil het graag geloven, maar ik aarzel heel sterk. Was het moedig van die 77-jarige priester uit Kortemark om de islam als godsdienst in vraag te stellen en de profeet Mohammed af te schilderen als verkrachter, moordenaar en dief? Wat is de waarde van zulke woorden uit de mond van iemand die al zevenenzeventig jaar een denkbeeldig opperwezen aanbidt, maar wel pronkt met het debiteren van 'De Waarheid'. Of, zoals de onvolprezen columnist Jan Devriese vandaag in Het Laatste Nieuws schrijft: "Zegt een man die al decennialang aan de mensen voor waar vertelt dat Jezus over water wandelde, water in wijn veranderde, lammen liet lopen en — aan de vooravond van z'n gruwelijke kruisdood — een afgehakt oor herenigde met het hoofd van de rechtmatige eigenaar". Touché. We mogen courage vooral niet verwarren met stupidité, denk ik dan.

***

Sta me toe zelf even een onsje moed te hebben en een medeburger moed in te spreken, ook al werd die de voorbije dagen verketterd, uitgelachen en gekleineerd, en kreeg ie — in het beste geval — een sausje vol medelijden over zijn eenvoudig lijkende merkkleren gegoten. Het was weer Couckenbak, maar dit keer klauterde de genaamde Coucke, Marc niet op een podium om een schlager op zijn publiek los te laten.

Ik weet het, als u terugbladert op deze blog vindt u op 8 november 2014 een nogal vileine 'Open brief aan Marc Coucke, succesvol ondernemer', waarin ik hem enerzijds feliciteerde met zijn deal — de verkoop van Omega Pharma aan Perrigo — en anderzijds hekelde dat hij niet alleen weinig of geen belastingen moest betalen op de opbrengsten van die verkoop, maar ook nog eens scherp uithaalde naar de inefficiënte overheid. Deze week zat de voetbalvoorzitter te juichen om twee zeges op een rij in de play-offs en de ondernemer te wenen in een hoekje omdat hij eerst uit de raad van bestuur van Perrigo en daarna uit zijn eigen bedrijf werd gezet. Kijk, dan ga ik zo iemand niet extra in de zeik zetten, maar voel ik mededogen.

Moed, dat heeft Marc Coucke wel. En ik hoop oprecht dat de ondernemer snel weer opstaat en gaat doen waar ie zo goed in is: ondernemen. De Vlaamse economie kan Marc Coucke goed gebruiken, veel meer dan dat de Belgische voetbalwereld dat doet. Van KV Oostende een ku(n)stmatig semi-topclubje maken, een weireldploegsje, is maatschappelijk irrelevant. Dus, hoop ik dat Coucke zijn 1,2 miljard en wat centiemen nu vooral steekt in het stimuleren van het ondernemerschap: dat van hem en dat van anderen. In een bedrijfswereld die geregeerd wordt door kortzichtigheid en kortetermijnwinstbejag (denk aan de op het voorhoofd van de Perrigo-bestuurders getatoeëerde 'Greed is good!'-leuze) kunnen we een lefgozer mét visie gebruiken.

***

Getuigt wat Isabel Albers doet, overstappen van De Tijd naar Het Laatste Nieuws, van courage? Of doet ze het voor de poen, de serieuze zakenkrant verlaten om naar de platpopulistische sensatiegazet gaan? Dat zeg ik niet, voor alle duidelijkheid, dat kon je afleiden uit talloze reacties op de sociale media, alsof Albers nu voor The Dark Side had gekozen. Vreemd toch dat in dit tijdsgewricht de job van hoofdredacteur nog altijd geassocieerd wordt met één medium. De tijd dat de man het blad en het blad de man was (Guy Mortier, Humo) is met het pensioen van de man in kwestie definitief verleden tijd geworden.

Hoofdredacteuren zitten niet langer voor het leven op hun stoel, of voor de laatste twintig jaar van hun carrière. Zo werken de media niet meer, mocht ik zelf aan den lijve ondervinden in de elf jaar dat ik op drie verschillende plekken budgetten mocht beheren, mensen aansturen en PowerPoint-presentaties maken, ondertussen gretig naamkaartjes uitdelend met daarop de ronkende titel 'Hoofdredacteur'. One (wo)man, one job, is echt niet meer van deze tijd, en het verschil tussen Het Laatste Nieuws en De Tijd is niet zó groot als alom beweerd wordt (en tegelijk toch ook weer niet zo klein, maar dit geheel terzijde).

De hoofdredacteur van vandaag is een professional geworden, hij of zij is al lang geen ideoloog meer, of iemand met een missie: het is een job als een andere. Goede moed, Isabel!

***

Ook nog deze week in het nieuws: Jo Cornu die aankondigt dat hij voortijdig zal opstappen als NMBS-baas (moedig?), een wetsvoorstel van een oppositiepartij om de pensioenleeftijd van parlementsleden gelijk te stellen met die van de gewone burgers dat wordt weggestemd door de regeringspartijen en prompt gecounterd met een eigen wetsvoorstel van de kamervoorzitter in hoogsteigen edelachtbare persoon, en een senator van de grootste partij van het land die beweert dat hij 'geen druk' heeft uitgeoefend op een hotelschool die Dyab Abou Jahjah had uitgenodigd op een evenement voor het goede doel. Nu durft die meneer Jahjah weleens luid te roepen, beledigende taal te hanteren en ongenuanceerde standpunten in te nemen, maar net zogoed schrijft hij lezenswaardige columns en maakt hij gewoon gebruik van de grondwettelijk verankerde vrijheid van meningsuiting. 'Geen druk', zegt de senator, terwijl hij Abou Jahjah in die bewuste brief een 'haatprediker' noemt. "Deze man een forum geven, in deze tijden, lijkt me bepaald geen goed idee", schrijft de toekomstige kandidaat-burgemeester van de stad waar ook de hotelschool gevestigd is. Geen druk? Dat is dreigen dat je later, als je de sleutels van de bulldozer hebt, over de anderen heen zult rijden. Als je erover nadenkt is het in de politiek heel vaak niet de courage qui compte. Eerder de hoogmoed. En die komt vóór? Jawel.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post716

#Boehmermann

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 16, 2016 12:13:48

Ik tik deze woorden op het klavier van mijn desktop computer. Alles eerst in het klad op papier schrijven heb ik nooit gedaan. Het definitieve resultaat in kroontjespen op perkament krassen, gebeurt evenmin. Ik heb namelijk een zeer lelijk handschrift. Zó lelijk dat het aandoenlijk wordt in al zijn onleesbaarheid. Ook voor mezelf, trouwens. Als ik een telefonisch interview doe en inderhaast wat quotes (in hoofdletters!) noteer, dan moet ik die binnen het half uur in een Word-document gieten, anders is de helft onbruikbaar. Het handschrift van een huisarts met Parkinson die, rechtstaand op een overvolle bus die plots vol in de remmen gaat, een stevige por in de rug krijgt van een vallende passagier, terwijl hij net een medicament aan het voorschrijven was met zijn linkerhand, hoewel hij eigenlijk rechtshandig is. Zoiets.

Tekenen kan ik ook al niet. Ik bedoel dan niet 'handtekenen', want dat lukt nog net wel, zij het dat ik er maar niet in slaag om op tien documenten minstens twee identieke handtekeningen te produceren. Ik heb het over figuurtjes tekenen. Wat een cartoonist kan, kan ik niet. Het zit in mijn hoofd en de tekstballonnen vullen zou nog wel lukken, maar de rest... Hopeloos. Daarom zeg ik maar even met woorden hoe ik cartoongewijs zou reageren op de mededeling van Frau Merkel dat Herr Erdogan gerust de grofgebekte Duitse satiricus Jan Böhmermann mag vervolgen vanwege het beledigen van een buitenlands staatshoofd. Dat zou zo gaan...

***

Links, een geit. Om het iets te bolle lijf een Duitse vlag gedrapeerd. Het gezicht herken je uit de duizenden: de Duitse bondskanselier. Haar ogen zijn dichtgeknepen. Ze heeft pijn. Ze puft, want dat zie je aan de stoom die uit haar muil komt. (Het is een geit, dus die 'muil' is niet beledigend bedoeld, buitenlands staatshoofd!) Deze vrouw, pardon: geit, lijdt. Dat rijmt, maar is verder niet belangrijk. Uit haar kont druppelt een beetje bloed.

Achter haar staat een knalrode figuur. En ook: in haar. Horentjes op het hoofd, klauwen, bokkenpoten, een lange staart die uitmondt in een soort vijgenblad. In zijn linkerhand een drietand, waarmee hij in de zij van de geit, en dus ook de Duitse driekleur, port. In zijn rechterhand een stapel bankbiljetten, verfrommelde euro's, het zijn er zo te zien heel veel. Op zijn linkerzij staat een tatoeage. 'Erdosatan', kun je aflezen. De grijns op zijn gelaat verraadt dat hij deze dominante houding best prettig vindt, het ultieme orgasme nabij. Uit zijn mond komt een rode walm met daarin een witte kwartmaan en een witte ster. Tekstballon: "Ha Angela, ich schaffe das!"

Boventitel: 'Recep(t) voor vernedering'.

***

Hashtag Boehmermann. Want zo'n umlaut leest blijkbaar moeilijk in een tweet.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post714

Omslag

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken vr, maart 25, 2016 15:42:48

De rook is nog altijd niet om ons hoofd verdwenen, dus ontsnapt een uitspraak al weleens aan de aandacht die hij eigenlijk zou verdienen. Minister van Justitie Koen Geens zal er niet rouwig om zijn. Gisteravond zat hij zij aan zij met zijn collega van Binnenlandse Zaken Jambon in Terzake. Niet omdat ze dat zo graag deden — steeds vaker laten politici zich uitnodigen om een goed voorbereide boodschap te brengen, steeds vaker geven ze niet thuis als ze weten dat ze netelige vraagstukken voorgeschoteld zullen krijgen — maar omdat het niet anders kon, na een dag vol warrige communicatie, hele en halve leugens, geruchten en misverstanden. Aan de bitsige toon van hun antwoorden viel op dat ze minder cynisch (Jambon) en ironisch (Geens) waren dan normaal. En toen zei de doorgaans zo bedachtzame en in heel veel woorden weinig zeggende Geens over Ibrahim el Bakraoui, de man die er ondanks Turkse waarschuwingen in was geslaagd maanden onder de radar te blijven: 'Dit was maar een van de daders, en zeker niet de meest ondernemende in dit team. Hij was niet de spil'.

Ik proefde de woorden. Ze gaven een vieze nasmaak. Ze waren in alle opzichten fout. Wat zullen de nabestaanden van de twaalf dodelijke slachtoffers in Zaventem — dinsdag het actieterrein van El Bakraoui — samen met de familieleden en vrienden van diegenen die nu nog vechten voor hun leven, daarvan vinden? 'Niet de meest ondernemende'? Mmm. Het deed me — in totaal verschillende omstandigheden en zonder de persoonlijke betrokkenheid — denken aan het relatietje van Vangheluwe. Het minimaliseren van de feiten, gevoelloos wegdribbelen van slachtofferleed, woorden uitspreken die de zaak alleen maar verergeren: zeer herkenbaar allemaal. In tegenstelling tot de Brugse schurk in het lange zwarte gewaad geloof ik niet dat Geens dit meent. Hij lijkt me een oprechte man, zonder veel tierlantijntjes, rechtuit: kan moeilijk anders voor een Beerschotsupporter. Ik zie het als een slip of the tongue die anders zo gretig in cheek praat. Maar wel een heel pijnlijke uitschuiver.

Moeten Jambon en Geens opstappen? Sta me toe het antwoord even in het midden te laten. Er werd in editorialen en duidende artikels verwezen naar hun voorgangers Vande Lanotte en De Clerck, die in 1998 hun ontslag indienden omdat Marc Dutroux een paar uur spoorloos was. Vader Tobback deed een paar maanden later hetzelfde na de dood van de uitgewezen asielzoekster Semira Adamu, die stierf aan de gevolgen van een combinatie van een spijtig ongeval en te veel testosteron bij haar bewakers. De drie ministers hadden hun lessen getrokken uit een voorval van zeven jaar voordien, toen een Palestijnse terrorist vrij rondliep in Brussel met een geldig visum en de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Mark Eyskens, hooghartig riep: 'In elk ander land zou ik ontslag nemen, maar niet in dit apenland'.

Nogmaals: ik roep niet op tot het ontslag van Jambon en Geens, maar vergeleken met de gevolgen van de flaters die werden gemaakt in het dossier-El Bakraoui was de korte uitstap van Dutroux slechts een 'fait divers' (copyright: Freddy Thielemans). Hoogst vervelend, maar er zijn geen 32 slachtoffers gevallen. Zo'n politieagent die even niet goed oplet (Dutroux) of een stel rijkswachters die hardhandig te werk gaan (Adamu), het zou niet mogen zijn, maar in dit IS-tijdperk is het totaal onbegrijpelijk dat criminelen niet van nabij worden opgevolgd.

***

Eerder dan een ontslag, hebben we in dit land nood aan een omslag. Nee, geen enveloppe, die stiekem met flink wat bankbiljetten onder tafel wordt geschoven om een ambtenaar om te kopen, maar een radicale ommekeer in de aanpak van en door onze veiligheidsdiensten. In de tijd van Dutroux en Adamu was er nog een hevige guerre des flics aan de gang: gerechtelijke politie, rijkswacht en gemeentelijke politie streden in de eerste plaats tegen elkaar in plaats van tegen de (georganiseerde) misdaad. Door de eenmaking van de politie op 1 januari 2001 leefde de hoop dat die harde concurrentie en de vuile machtsspelletjes die erbij hoorden, tot het verleden zouden behoren. IJdele hoop, zo blijkt nu. Informatie wordt nog altijd achtergehouden of met veel vertraging doorgegeven, liefst dan nog aan de verkeerde diensten. Onze veiligheidsdiensten zullen nog eerder de zwartepiet doorspelen dan informatie. Interne oorlogjes zijn voor sommige hooggeplaatste personen belangrijker dan de veiligheid van de burgers.

We hebben een omslag nodig in de mentaliteit. Er moet een einde komen aan de ziekelijke benoemingspolitiek, waardoor op cruciale posten partijpolitieke vazallen zitten, die hun extra ster of streep te danken hebben aan hun partijkaart en veel minder — of helemaal niet — aan hun kunde en ervaring. Die dames en heren leggen voortdurend verantwoording af aan de partij die hen steunt, maar niet aan het volk, terwijl ze juist in dienst zouden moeten staan van dat volk. Politieke benoemingen blijven een etterende wonde in het al zo verzwakte lichaam van het Belgisch bestel, al vele decennia lang. Het is dus niet de schuld van die of gene partij. Het is de schuld van het systeem, dat hardnekkig in stand gehouden wordt.

Hopelijk krijgt de onderzoekscommissie macht en ruimte om niet alleen de mate waarin Jambon en Geens verantwoordelijk waren te bepalen, maar om het hele systeem grondig te herbekijken. Misschien volgen er dan geen twee ontslagen, maar tien, twintig of honderd. Dat het in semi-oorlogstijden ongepast zou zijn om verantwoordelijken op cruciale posten ontslag te laten nemen, is daarbij een flauw excuus. Wie onbekwaam was en is, zal dat ook blijven. Dan liever de korte pijn.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post709
« VorigeVolgende »