Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

21 juli

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken zo, juli 21, 2019 13:01:04

Twee argumenten, een opportunistisch en een moreel, weerhielden me er deze week van om een foto van gesticulerende of juichende indianen te gebruiken met als bijschrift 'Ga terug naar jullie eigen land? Wat een geweldig idee, meneer de president!' om de racistische retoriek van de heer D. Trump op bescheiden niveau — een huiskamer in een minuscule Vlaams-Brabantse gemeente — te counteren. Eén, ik ging ervan uit dat iemand anders die — laten we wel en eerlijk wezen: voorspelbare — 'grap' al zou gemaakt hebben. Twee, ik zou de indianen in de hoek van de racisten en andere Trumpaanhangers plaatsen, iets wat je niet eens je ergste vijand toewenst, laat staan mensen die de voorbije eeuwen in reservaten werden samengebracht, een soort concentratiekampen-met-vrije-uitloop voor native Americans. Ze hebben al genoeg afgezien.

Nauwelijks een half jaar na haar overstap van de Franstalige MR naar de Nederlandstalige N-VA vond Assita Kanko, zelf zwart en van Burkinese origine, de 'Go back to your country'-tweet van Trump richting 'The Squad', vier democratische vrouwelijke politici met een niet-blanke huidskleur en wortels in het buitenland, 'niet eens racistisch, hooguit onbeleefd of onaardig'. Probeer te begrijpen: de Amerikaanse president, wiens voorouders in Schotland leefden, wil in de Verenigde Staten geboren politici met de Amerikaanse nationaliteit terugsturen naar landen waar ze nooit gewoond hebben, en dat is níet racistisch?

Je kunt de debatfiches uit het hoofd leren en vlekkeloos oprakelen wanneer daarom gevraagd wordt, maar ergens moet je toch nog een beetje denkvermogen overhouden, of wordt de mantra 'Racisme is relatief' en het calimerogedrag er zodanig vaak ingepompt dat het je natuurlijke habitat wordt? Eigenlijk zegt het kersverse Europese Parlementslid van de N-VA niet meer of niet minder dan dat je haar gerust mag zeggen dat ze naar haar eigen land, Burkina Faso, terug moet. Ze zal dat hooguit onbeleefd of onaardig vinden. Begrijpe wie begrijpen kan. (Ik niet, in elk geval.)

De, bijzonder zwakke, democratische presidentskandidate Hilary Clinton kreeg drie jaar geleden de wind van voren omdat ze een deel van de Trumpfans 'a basket of deplorables' had genoemd. Vertaal gerust vrij als 'een bende idioten'. Of: 'een resem zielenpoten'. Mag ook: 'verzameling achterlijken'. Soms doet de waarheid pijn. Soms verlies je er verkiezingen door. Maar Clintons politieke curriculum moet ook dit zinnetje bevatten: soms had ze gewoon gelijk. Wie nu nog op Trump stemt, wie 'Send her back!' meebrulde op die rally deze week, wie het beleid van de narcistische idioot in het Witte Huis blijft verdedigen, moet ofwel ziekelijk zijn, ofwel achterlijk, ofwel een fascistoïde racist, ofwel een combinatie van de drie. Sta me toe even een pretentieuze uitspraak te doen: geen enkel zinnig mens zal Donald T. nog verdedigen. Kies uw kamp!

Een gerespecteerd politicoloog presteerde het deze week om de racistische tweet van Trump 'strategie' te noemen. Ik geloof daar niet in. Trump heeft geen adviseurs (hij luistert naar niemand) en stelt geen strategie op (heeft hij geen tijd voor). Hij gaat puur af op buikgevoel. Laten we eens iets in de groep gooien en als het niet teruggekaatst wordt, blijven we het herhalen. Veel meer is het niet. Veel minder evenmin. Trump is niet de eerste president die zich door marketingprincipes laat leiden, hij is wel de eerste die elke dag een nieuw principe uitvindt.

***

21 juli/21 juillet/21. Juli.

Weinig reden om te feesten. Behalve in de Duitstalige gemeenschap, een morzel grond groot, en het Brussels Gewest, niet onbelangrijk, is het wachten op het vormen van regeringen. Federaal en in Vlaanderen is het zelfs wachten op de eerste aanzetten tot formatiegesprekken. Vlaams heeft Bart De Wever zich vermeid met gesprekken met 'de winnaars van de verkiezingen'. Federaal is het wachten op initiatief van... ja, van wie eigenlijk?

Dat dit land richting complete blokkade neigt, werd de afgelopen dagen pijnlijk duidelijk door het dispuut binnen Open VLD. Voorzitter Rutten is boos omdat haar Brusselse partijgenoten Gatz en Vanhengel mee een regering hebben gevormd zónder Franstalige zusterpartij MR. De kwalijke invloed van de particratie werd zelden duidelijker. Een visie en een plan voor een land of een regio zijn ondergeschikt aan strategische spelletjes op korte termijn. Angst voor een volgend pak slaag van de kiezer domineren het discours veel meer dan het pogen om nieuwe kiezers te bereiken of twijfelende kiezers opnieuw binnen te halen. Kruimels die van de onderhandelingstafel vallen worden interessanter bevonden dan het realiseren van ideologische doelstellingen. Niet verwonderlijk dat partijen onderling inwisselbaar worden en dat de kiezer steeds meer kiest voor uitschieters.

Sinds de verkiezingen van 26 mei hoor je de voorzitters van de drie traditionele partijen nauwelijks. Ze weten het niet meer. Ze wisten het voordien ook al niet meer. En ze denken dat ze door zich gedeisd te houden het verlies in de toekomst zullen beperken. Lafheid regeert het politieke landschap. Ergens zal er wel een politicoloog te vinden zijn die dat 'strategie' noemt, maar het is volstrekt uitzichtloos. Braafjes wachten ze tot de grootste van de klas zegt welk spel ze zullen spelen op de politieke speelplaats, in de stiekeme hoop dat hij zal struikelen en dat ze dan een stukje van zijn populariteit kunnen inpikken. Meelopers zullen de samenleving niet veranderen.

Bart De Wever zegt: we leggen de Vlaamse formatiegesprekken stil en kijken eerst naar het federale niveau. De andere partijvoorzitters zeggen niets. Dus beamen en berusten ze. Het is nochtans perfect denkbaar dat je de Vlaams-nationalistische logica — snel een Vlaamse regering vormen en kiezen voor een verrottingsstrategie op federaal vlak — op zijn kop zet. Vorm een federale regering, desnoods zonder grootste partij, desnoods met een minderheid in het qua populatie omvangrijkste deel van het land, desnoods met als gevolg een flinke ruzie tussen de Vlaamse partijen, en kijk dan eens wat er op Vlaams niveau gebeurt. Rutten en Beke durven dat niet aan, Crombez heeft nu al te vaak electorale tikken rond de oren gekeken dat hij beseft dat hij niet aan zet is, Almaci moet de 'overwinningsnederlaag' nog verwerken. De Wever krijgt de facto gelijk.

Dit land heeft nood aan moedige politici, vrouwen en mannen van stavast, mensen met een plan voor de toekomst en de bereidheid om te proberen wat goed is voor land en volk te realiseren, ook al vindt het volk dat op het eerste gezicht niet zo oké. We hebben bevlogen en onthechte politici nodig, geen marketeers, korte-termijndenkers, napraters en copypaste-verkozenen. 'Wees immer u zelf, en ongeknecht, / Het woord getrouw dat g' onbevreesd moogt spreken'. Misschien moeten onze politici de tekst van het volkslied toch maar eens nader bestuderen.





  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post904

Meer! Meer! Meer!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 01, 2019 11:42:08

"Verbondenheid heeft mijn leven gered. We mogen ons niet opsluiten in ons eigen denken. We moeten onze geesten openen en verdeeldheid wegduwen. De tijd dringt."

Geen introspectieve woorden van een verliezende politicus, die na 26 mei opeens de filosofische toer opgaat. Geen goedkope woorden van een dure goeroe, die mensen geld aftroggelt in ruil voor Geluk met een hoofdletter. Geen bevlogen woorden van een geestelijke leider, die eindelijk tot inzicht is gekomen. Neen, heldere woorden van een rockzanger op leeftijd. Nick Cave. Woensdagavond uitgesproken in De Roma, een grote, plechtstatige zaal die gevoelsmatig werd omgetoverd tot huiskamerformaat. Een unieke ervaring.

De woorden van Cave zinderen nog na, want ze zeggen veel over zijn eigen wedervaren, troost zoekend na de dood van zijn zoon Arthur, vier jaar geleden. Ze waren ook veelbetekenend voor de gelukkige bezitters van een ticket voor die magische avond, die inzicht kregen in het wezen van een geliefde artiest en die tegelijk ook kennismaakten met lotgenoten die hun eigen verhalen vertelden of lastige vragen stelden. Maar ze zeggen ook alles over wat we na 26 mei met dit land moeten aanvangen. Met als sleutelbegrippen 'verbondenheid', 'geesten openen' en 'de tijd dringt'.

***

Waarschuwing: de volgende frasen zouden kunnen klinken als waren ze afkomstig van iemand die zich wijzer acht dan alle anderen, die het beter denkt te weten, die een analyse maakt van de analyses, die politieke ambities koestert. In dat geval: excuus.

***

We moeten niet minder met elkaar verbonden zijn, maar meer. (Wie niet mee wil, tant pis.)

We moeten niet minder open staan voor andere gedachten dan de onze, maar meer. (Wat niet wil zeggen dat we ons denken opzij moeten schuiven of onderdanig maken.)

We moeten niet minder nadenken, maar meer. (Misschien vergissen we ons wel.)

We moeten niet zoeken naar wat ons scheidt, maar naar wat ons bindt. (Al is dat vaak weinig.)

***

Tegenover de boodschap van haat die een flink deel van de 18 procent Vlaams Belangkiezers wil verspreiden, moeten we meer empathie zetten.

Als vier op de tien Vlamingen zegt dat mensen in nood hun plan moeten trekken, moeten die andere zes zich niet uit hun lood laten slaan en net méér energie steken in hulp, hier en ginder.

Eigen volk is belangrijk, maar meer universele menselijkheid is dat nog veel meer.

Wanneer het woord confederalisme valt in combinatie met 'oplossing' en op de achtergrond de slogan 'There Is No Alternative' zoemt, is het des te meer noodzaak om aan te geven dat er altijd wel ergens een alternatief te vinden is: TINA woont niet in onze straat. Mensen van goede wil kunnen dat.

De uitslag is wat hij is, dat kan en mag je niet negeren, maar zelfs déze uitslag is multi-interpretabel. Er is meer mogelijk dan we tussen onze tranen van vreugde, verdriet of verbijstering inzien.

We moeten niet in dialoog proberen te gaan met de fascistoïde racisten en de racistische fascisten, zij zijn reddeloos verloren. Maar we moeten wel beginnen te praten met de weifelaars, de twijfelaars en zij die — laten we dat grootmoedig toegeven — aan hun lot overgelaten zijn: willen zij niet luisteren, jammer, maar we moeten het tenminste proberen. Anders plegen we schuldig verzuim. We moeten minder woorden gebruiken en meer zeggen.

Misschien moeten we de term 'Zwarte zondag' wel definitief opdoeken, hem terug flitsen naar 1991, waar hij thuishoort. Je kan die ene partij dan wel zwart (of bruin) noemen, net als een deel van haar clientèle, maar je mag geen 800.000 Vlamingen stigmatiseren, ook al kan je in vele gevallen objectief aantonen dat kiezers die zonder kennis van een partijprogramma een bolletje rood maken, even kortzichtig en, ja, toch wel, dom zijn geweest dan diegenen die voor Trump stemden omdat die zogezegd anti-establishment was. Dan gaan die alleen maar meer blijven steken in dat eigen (on)gelijk. Per slot van rekening zijn zij ook politieke vluchtelingen.

Politici moeten uitkomen voor hún waarden en normen, hún ideologie, hún ideeën, niet ageren tégen die van de anderen. Deze verkiezingen draaiden uit op een één tegen allen-gebeuren. Allen tegen Groen, terwijl Groen in zijn bubbel bleef hangen. Als het negativisme overheerst, plukt een negativistische partij daar de vruchten van, dat is electorale logica. Partijen moeten niet minder maar veel meer zeggen waar zij voor staan.
In mijn eigen vakgebied, de journalistiek, moet er veel minder aandacht gaan naar de makkelijke clickbait, de scorende koppen, de mediagenieke bokskampen en het braken van breekpunten, en oneindig veel meer naar waar het écht om draait. De inhoud. De verklaring. Het nieuws achter het nieuws.

We hebben grosso modo vijf jaar min één week om dit te bewerkstelligen. Dat is minder lang dan je zou denken, maar meer dan voldoende tijd om de boodschap over te dragen. We zullen met z'n allen iets meer ons best moeten doen.

Het subjectieve aanvoelen is nu dat de democratie ons de das omdoet, dat we het misschien met wat minder moeten stellen. Dan roepen we toch gewoon 'Meer! Meer! Meer!'?









  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post896

Weg met de opkomstplicht!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 25, 2019 12:54:28

Mijn allereerste bijdrage op deze plek dateert van vlak na de gemeente- en provincieraadsverkiezingen van 2012, straks zeven jaar geleden. Mens, wat worden we oud! En wat vallen we in herhaling, want ik ga die openingsworp nog eens dunnetjes overdoen. Ik pleitte toen voor de afschaffing van de opkomstplicht. En ik durfde het aan om te citeren uit Angst, afgunst en het algemeen belang, een inmiddels een kwarteeuw oud boekje van de nog jonge en zeer bevlogen oppositieleider Guy Verhofstadt. Hij schreef toen: 'Niet de belangrijkste maar in de tijd wel de allereerste hervorming waar we aan toe zijn, is de afschaffing van die plicht en de invoering van het stemrecht. De veel bezongen democratische plicht om in beginsel elke vier jaar naar de stembus te gaan, is absurd. Met even veel logica zou men kunnen voorschrijven dat iedereen op 11 juli de Vlaamse Leeuw hoort te zingen, op straffe van gerechtelijke vervolging.'

Van de week las ik allerlei beschouwingen van heel slimme mensen over de film die we morgen verplicht zullen zien: The return of the son of the Mother of all Elections. Tot mijn verbazing zeiden een aantal tot intellectueel uitgeroepen medeburgers dat ze blanco zouden stemmen. Kyra Gantois, een van de gezichten van de klimaatspijbelaars, riep in Humo blanco stemmen uit tot 'een middenvinger naar de politiek'. Terwijl blanco net het tegenovergestelde resultaat heeft. Het is geen proteststem, het is zeggen: "Doe maar, ik leg me erbij neer." Het is geen middenvinger, het is een opgestoken duim: "Doe maar, het kan me niet schelen wie er regeert." Het is volstrekt zinloos. Tijdverlies.

Blanco zou pas zinvol zijn als die stem zich ook zou vertalen in het parlement. Twintig procent blanco, twintig procent lege zitjes, zoiets. Veertig procent blanco, veertig procent lege zitjes. Het zou niet prettig zijn, want vindt maar eens een twee derde meerderheid dan. Maar alleen dan zou blanco een middenvinger zijn én een vingerwijzing naar deze generatie politici. (Of het een oplossing zou zijn voor een aantal impasses is zeer de vraag, maar da's weer een andere kwestie.)

Thuisblijven is veel consequenter dan blanco stemmen. Ik vind dat mensen het recht hebben om niet te gaan stemmen. Ik zou het jammer vinden, maar uiteindelijk niet onoverkomelijk, dat tien, twintig, dertig, misschien wel vijftig procent van de potentiële kiezers niet zou gaan stemmen. Je kunt mensen niet verplichten naar een feestje te gaan, ook al is dat het vijf- of zesjaarlijks feest van de democratie, en zou je de uitnodiging in feite moeten koesteren. Zonder al die blanco-, ongeldig- en foertstemmers zou ons politieke landschap veel realistischer ogen. Wie geïnteresseerd is, maakt een keuze. Wie niet geïnteresseerd is, doet dat ook, door geen politiek keuze te maken. Lijkt me volstrekt legitiem.

Mag ik nog heel even de 41-jarige Verhofstadt citeren? "De stemplicht is namelijk een borstwering tussen de politici en de afkeuring die het kiezerskorps gebeurlijk voor ze voelt. De bewindslieden hoeven geen voorafgaande inspanning te doen, om de kiezer ervan te overtuigen aan de democratie deel te nemen. Dit verklaart mee de in ons land gangbare schraalheid van het electorale debat. Geen burger kan zeggen: mij niet gezien."

'Mij niet gezien' zou moeten kunnen.

Mij zullen ze morgen wel zien.

Maak de voor u juiste keuze.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post895

Brexit

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 30, 2019 12:53:13

"March 29th, 2027 — Theresa May brings a single page of her Brexit deal before Parliament. DUP confirm they will vote the page down as they're not happy with the font size."

***

Zelfspot is een Britse deugd, zelfs in uiterst warrige tijden. Ik vond dit grapje terug op de Twitter-account van Have I got news for you, de satirische BBC-nieuwsshow die momenteel niet op antenne is, maar wel via andere media het nieuws in een nóg lachwekkender jasje steekt. Volgende vrijdag beginnen de tv-uitzendingen opnieuw: tien uur 's avonds op BBC One. Aanrader.

(Nog een tweet van diezelfde account om het af te leren: "As Theresa May 'chops her deal in half' in order to get it in front of Parliament, some suggest chopping it several more times and then setting fire to it.")

De grapjurken die de account van HIGNFY (afkortingetje voor de fans) beheren, schrijven 'Parliament' vooralsnog met een hoofdletter, terwijl een kleiner dan kleine 'p' gepast zou zijn. (Ze schrijven zelfs 'brexit' met een hoofdletter, ook al volstaat een kleine 'b'.) De Britse politiek werd drie jaar geleden gekaapt door een stel brulboeien-met-achterban die het typische gedrag van pyromanen vertoonden: je steekt de boel in de fik en vervolgens loop je hard weg, om op de hoek van de straat halt te houden, genietend van het vurige spektakel dat je hebt veroorzaakt. Dat knetteren en knisperen klinkt als muziek in hun oren. Het laaft hun zieke brein. Pyromaan begint niet toevallig met de letter 'p', net als parlement en populist.

Het toneelstuk dat een of andere 'Shakespeare van de Lidl' — het moet niet altijd den Aldi zijn — heeft geschreven en dat tegenwoordig bijna dagelijks wordt opgevoerd, niet zoals gebruikelijk in een theaterzaal in de West End, maar in het plechtstatige Palace of Westminster, houdt ons allen bezig. Wij kunnen er eens om lachen, als we weer een episode op tv zien passeren. De Britse parlementsvoorzitter John Bercow is intussen bekender dan onze eigen parlementsvoorzitters, hoe hard Siegfried B. en Jan P. ook hun best doen om op te vallen. Misschien moeten ze wat vaker 'Order! Ooooooorder!' roepen. Of moeten ze hopen dat de populisten de boel ook bij ons versjteren. Niet dat ze hier hun best niet doen, de patjepeeërs, maar hun pogingen verzinken in het niet bij wat Nigel Farage en Boris Johnson uitrichten aan de overzijde van de Noordzee. Om nog maar te zwijgen van de hoogmoed van voormalig premier Cameron, toen hij dat vermaledijde referendum van 23 juni 2016 uitschreef, met in het achterhoofd 'Triumph! Triiiiiiiumph!', terwijl het volk antwoordde met 'Disorder! Disoooooorder!'

***

Wat zich nu al drie jaar afspeelt in het allesbehalve Verenigd Koninkrijk geeft prima aan wat er gebeurt wanneer populisten het laatste woord krijgen. Niet dat er bij ons geen populisten rondlopen (lijst op eenvoudig verzoek verkrijgbaar), maar het lot van een land in handen leggen van met desinformatie overspoelde en sowieso al weinig geïnteresseerde burgers is iets wat we hier nog niet hebben meegemaakt.

Verkiezingen, zegt u? Klopt gedeeltelijk. Een gevolg van stemrecht zonder opkomstplicht? Ook waar, want de jongere Britten die in 2016 met een gerust gemoed dachten dat ze niet hoefden deel te nemen aan het referendum, hebben daar nu dik spijt van. Overdreven mediatisering van scabreuze uitspraken van megafoonpolitici? Zeer zeker, lees uw krant en u vindt wel wat dingetjes terug.

En toch... Ik maak me sterk dat wat nu in Groot-Brittannië gebeurt, bij ons voorlopig onmogelijk is. Dat heeft te maken met ons parlementaire systeem. Onwerkbaar, zeggen steeds meer mensen, maar net die ingewikkelde, ietwat kafkaïaanse, op lichtjes compromitterende compromissen gestoelde structuur zorgt ervoor dat extremisten nog enigszins aan de leiband worden gehouden. Onze eigen Farage — ja, ik kijk naar u, Jean-Marie D. — is niet veel meer dan een hofnar, die iets te vaak een microfoon voor de neus geschoven krijgt, dat wel, maar die voor de rest toch vooral wordt behandeld als wat hij is: een curiosum. Dan is een Farage veel gevaarlijker, wat ook gebleken is. En een onverbeterlijke opportunist als Boris Johnson heeft maar één ultiem doel: premier worden. Ten koste van alles. Dat hij daarvoor zijn land de dieperik moet insturen, is in zijn hoofd hooguit collateral damage. Johnson is de gids die zijn volk naar de ravijn leidt, hen dan aanspoort om nog een laatste stap voorwaarts te zetten en dan wegrent van de dramatische scène.

***

Boris Johnson is een verder verleden een paar keer te gast geweest in Have I got news for you, waar hij dan op de korrel werd genomen door de vaste panelleden. Zeg maar: hij werd vierkant uitgelachen. Hij lachte schaapachtig mee, poneerde iets semi-grappigs als repliek en dacht vooral: weer aan populariteit gewonnen. Populisten zeggen domme dingen, maar ze zijn slimmer dan u denkt. Nodig ze dus niet uit in tv-shows, in het parlement en in uw woonkamer, want voor u het goed en wel beseft staat de boel in lichterlaaie.

Hoed u voor mensen die zeggen dat zij zeggen wat u denkt, want zij kennen u niet, hebben niet de minste interesse in u, willen alleen uw stem, eens om de zoveel jaar.

Hoed u voor politieke opportunisten.

Hoed u voor volksvreemde populisten.

Kijk naar HIGNFY!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post876

Frank

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 02, 2019 12:53:55

De politiek kan meer Franken gebruiken. Zeg dat ik het gezegd heb. Neen, ik zit hier niet te hengelen naar een verkiesbare plaats, noch aas ik op een strijdplaats, laat staan een plekje ergens onderaan een kieslijst, bij wijze van mentale steun aan een partijprogramma of would-bebestuurders. Ik ken mijn plaats, die is aan de zijlijn. Ik zou trouwens niet weten in welke hedendaagse partij ik thuishoor.

De Frank waar ik het over heb torst de familienaam Vandenbroucke en heeft nooit professioneel op een koersfiets gezeten. Hij leeft dus nog, al is hij voor een stukje vergeten (terwijl die andere VDB niet meer leeft en toch nooit vergeten zal worden). Geeft les in Amsterdam, ver weg van het Belgisch gekrakeel. Ik ga ervan uit dat hij zich wel prettig voelt in die academische omgeving. Professor voor het leven. Vandenbroucke is altijd een academicus gebleven, ook in de zesentwintig jaar dat hij met twee voeten in de politiek stond: als volksvertegenwoordiger, fractieleider, partijvoorzitter, federaal minister, Vlaams minister en senator.

Dat professorale stoorde vriend en vijand. Die Frank wist alles beter, en dat bedoel ik letterlijk. Hij wist écht alles beter. Dat moet hem vaak geïrriteerd hebben, in een omgeving die altijd opnieuw op de korte termijn gericht is, terwijl hij de man was van de langetermijnvisie. Dat botste voortdurend, binnen en buiten de sp.a. In de korte periode dat Steve Stevaert God was, werd hij opgevoerd als een van de Teletubbies, een rol die hem duidelijk niet lag. Jong en hip heeft deze Frank Vandenbroucke nooit willen zijn, zelfs niet toen hij op zijn drieëndertigste voorzitter werd van een partij in crisis. Als het over Vandenbroucke gaat, roepen kortzichtige mensen altijd: ha, die geldverbrander! Alsof een paniekerige (en inderdaad compleet foute) reactie in volle Agusta-schandaal iemand voor het leven tekent.

Toen ik hem vierentwintig jaar geleden interviewde voor mijn boek Hoogvliegers in de Wetstraat, zei hij het volgende over zijn vermeend gebrek aan charisma: 'Een imago moet gebaseerd zijn op een realiteit. De echt sterke imago's worden niet gefabriceerd door publiciteitsbureaus. Denk maar aan Dehaene. Of Tobback.'

***

Gisteravond zat Frank Vandenbroucke in De Afspraak op vrijdag bij Ivan Devadder, samen met Isabel Albers en Zuhal Demir. Het ging over het loonoverleg. De voormalige staatssecretaris bleef minutenlang doordrammen. De blik van Vandenbroucke sprak boekdelen. Hij, de slimme professor, vond het oeverloos gezwets. Het was wachten tot hij het woord kreeg. En dan zei hij iets dodelijks: mevrouw Demir en haar partij kunnen hoofdzaken niet onderscheiden van bijzaken, waardoor geen enkele grote socio-economische hervorming gelukt is. Onkunde, noemde hij het. Bám! Demir was nog een centimeter of twintig groot. Gekleineerd door een kille, maar rake opmerking.

Natuurlijk blijft professor Vandenbroucke een sociaaldemocraat, maar in de uitzending zat hij er toch vooral als afstandelijke, verstandige waarnemer. In veertig minuten zei hij op een waardige en rustige manier zeer pertinente zaken waar de voltallige oppositie een puntje aan zou kunnen zuigen. Je hoeft niet heel hard te roepen, als je het niet eens bent met iets. Reageer met feiten en rake observaties. Kalm blijven, de juiste woorden gebruiken, heel concreet blijven: dat is zoveel zinvoller dan decibels produceren.

***

Ik mis figuren die het enge partijcarcan overstijgen. Jean-Luc Dehaene, Hugo Schiltz en Karel Van Miert kunnen helaas niet meer terugkeren. Karel De Gucht, Jos Geysels en Frank Vandenbroucke zijn veel te snel teruggetreden of moesten opstappen om plaats te ruimen voor mindere goden. Voeg daar gerust Miet Smet en Annemie Neyts-Uyttebroeck aan toe.

Dat iemand als Vandenbroucke bij de sp.a naar de uitgang is begeleid door dames en heren die intellectueel, ethisch en ideologisch nog niet tot aan zijn knoesels reiken, is hemeltergend. Partijen vreten hun eigen kinderen op, de ergste opportunisten en de luidruchtigste tafelspringers halen meestal hun gelijk. Dat is zonder meer dramatisch.

Dat Bart De Wever al tien jaar alle aandacht naar zich toezuigt, is ongetwijfeld zijn eigen verdienste, maar het heeft net zo goed te maken met het gebrek aan waardige tegenstanders. Terwijl De Wever bleef zitten, zag hij bekwame opponenten verdwijnen en minder bekwame nieuwkomers opduiken. Vernieuwing is niet altijd verbetering, soms is het vroeger gewoon beter.

'Ik vind loyauteit een belangrijk gegeven, een deugd,' zei Vandenbroucke in het begin van De Afspraak op vrijdag. Wie zich niet meer thuis voelt in zijn of haar partij zou volgens hem ofwel moeten stoppen, ofwel een pauze inlassen. Overlopen vindt hij ongepast, het deugt niet.

Deugdelijkheid.

Een woord dat je haast nooit meer hoort in de politiek.

Kom terug, Frank Vandenbroucke, er valt niets te vergeven.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post868

99 dagen

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 16, 2019 12:43:56

Ik ben het al beu. En ik weet het niet meer. Over negenennegentig dagen beleven we met z'n allen het Feest van de Democratie en ik weet niet eens wat ik zal aantrekken voor de gelegenheid. Een nieuw kostuum, of iets dat nog in de kast hangt (en waar ik me na zoveel jaar nog kan in wurmen, ook dat is een uitdaging). Betoon ik respect voor de Moeder aller Verkiezingen, of denk ik: daar heb je ze weer, die moeder? Ze is hier al eens een paar keer geweest en toen is er ook niet zoveel veranderd. Ik schrijf haar naam niet eens meer met een hoofdletter, kan je nagaan.

Ik weet al wie mijn stem níet verdient, maar wie verdient ze wel?

Neen, ik kijk er echt niet naar uit.

Negenennegentig dagen van hoogdravende verklaringen, kandidaten die zichzelf tegenspreken — de ene komt er vlotjes mee weg, de andere wordt erom uitgelachen —, geruzie, geroep, gejeremieer, beloftes dat the sky niet eens the limit is, terwijl ieder zinnig denkend mens weet: hier klopt iets niet. Maar ja, hoeveel 'zinnig denkende mensen' zijn er? Zelfs als je dat opsplitst in 'zinnig', 'denkend' en 'mens' valt het steeds meer tegen. Denken de mensen nog wel na? En als ze nádenken, is dat dan niet te laat?

Negenennegentig dagen van lachende smoelen op ongeïnspireerde affiches met een zelfbedachte of opgelegde slogan die altijd weer neerkomt op 'Stem op mij!' Zelden zal er eentje tussen zitten die realisme predikt. Kreten als 'De tocht is moeilijk, de gids ervaren' lees je tegenwoordig niet meer. Veel te pessimistisch. Vandaag moet het allemaal blits en positief en beloftevol zijn. Vooral niet moeilijk. Geen tocht die suggereert dat je door een of andere woestijn moet. Geen gids, dat wijst erop dat je de weg zelf niet zult vinden.

Negenennegentig dagen die voorbij zullen vliegen en toch een eeuwigheid zullen lijken. Met als leitmotiv: 'Met ons wordt het beter'. Achterliggende boodschap: geloof ons nu maar, kiesvee! Politici die de pijnlijke waarheid durven te zeggen (het wordt lastig, we zullen stevig moeten bezuinigen willen we nog maar in de buurt landen van een begroting in evenwicht, we moeten schulden uit het verleden wegwerken om onze toekomst te vrijwaren, we moeten nu eindelijk klimaatmaatregelen opleggen en uitvoeren en dat zal ons allemaal wat meer kosten in de winkel of op het vliegveld — en die aanpak moet globaal zijn, anders staat het hier over tien jaar vol klimaatvluchtelingen —, als we nu niets doen zullen we over twintig-dertig jaar nauwelijks nog volwaardige pensioenen kunnen uitbetalen en het is nu al zo erg, enzovoort) zullen de komende drie maanden en acht dagen met een vergrootglas gezocht moeten worden.

An inconvenient truth blijft een ongemakkelijke waarheid.

Negenennegentig dagen. Kent er iemand een aftelrijmpje?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post864

Practical Joke

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 09, 2019 13:24:05

Klimaatbeleid links, migratiebeleid rechts, zullen we het zo afspreken?

(Euh, neen, dankuwel.)

***

Emoties in de politiek, het doet wat met mensen. Zo slaagde de voormalige straatsecretaris voor Asiel, Migratie en het Pesten van Vluchtelingen er deze week in om het beleid van zijn opvolgster te bekritiseren, omdat er in januari terug meer asielaanvragen waren dan eind vorig jaar, toen hij nog op die stoel zat. Honderdvijfentwintig procent meer, toeterde de man. Wat hij er niet bij vertelde — en wat sommige media (die zijn woorden alweer gretig hielpen rondbazuinen) vergaten te vermelden — is dat het hogere cijfer natuurlijk te maken heeft met de door hem opgelegde beperking tot vijftig asielaanvragen per dag, wat door de Raad van State als onwettelijk werd beoordeeld, want asiel vragen is een recht. De straatsecretaris pochte dus met zijn eigen onwettelijk gedrag. En zijn achterban zong onveranderlijk 'Theosanna in de hoge'. Ik heb het even voor u opgezocht: 'hosanna' komt van het Hebreeuwse 'Hosha Na' en betekent zoveel als: verlos ons, alstublieft. Verlos ons van die vreemdelingen, bijvoorbeeld. Zulke mensen lopen er rond en ze zijn niet met weinig.

Bedenking: zijn wetten dan toch vodjes papier, ook in digitale tijden?

***

De Vlaamse minister van Omgeving, Natuur en Landbouw zag in de klimaatbetogingen en het spijbelen op donderdag van die dekselse tieners eerst een stimulans voor en kort daarna een complot tegen haar beleid; de wraak van Vera Dua, omdat die jaren geleden onheus opzij was geduwd. En dat werd haar ingefluisterd door de Staatsveiligheid, zo zei ze in een toespraak tot haar natuurlijke aanhangers, de boeren. Niet waar, zei de Staatsveiligheid, doorgaans een hyperdiscreet organisme. Niet waar, gaf de minister al snel toe, al heb ik niet gelogen.

Enfin, lang verhaal kort: u heeft die beelden ook gezien, eerst van die quote in het middagjournaal terwijl de partijvoorzitter en de collega-minister op de achtergrond verveeld en een beetje boos stonden toe te kijken, daarna van die bleiterige persconferentie. De leugen bleek een uitschuiver, een gevolg van een dagenlang sms-bombardement op haar persoonlijke smartphone, die zo slim bleek om de geest te geven.

Wat daarna bleef hangen was vooral de emotie. Het ging nauwelijks nog over het lamentabel beleid van de minister, haar positieve vooringenomenheid tegenover de Boerenbond en haar afremmaneuvers als het over concrete klimaatmaatregelen ging. 'Bomen zijn er om omgehakt te worden', het is in normale landen een dodelijke uitspraak voor een minister van Natuur, maar ze kwam er een tijdje geleden mee weg. Dat lukte niet meer met een leugen op drie en een halve maand voor de zoveelste Moeder aller Verkiezingen. Er staat te veel op het spel. Geloofwaardigheid, bijvoorbeeld. Daarom moest ze ontslag nemen en mag ze lijsttrekker blijven. De kip met de gouden eieren moet natuurlijk blijven leggen.

***

Dat Joke Schauvliege ontslag nam/heeft moeten nemen is niet meer dan normaal. Een partijgenoot weigerde dat ooit met de mededeling dat hij dat wel zou gedaan hebben in eender welk ander land, maar niet in dit 'apenland', maar dat trucje kon ze niet meer toepassen. Mensen zouden misschien wel denken dat het om een complot ging. Wanbeleid en een verbale uitschuiver van jewelste, da's een dodelijke mix. Ik voel geen spetter medelijden omdat dit haar de kop heeft gekost.

De manier waarop ze de voorbije weken werd bekogeld met mails en sms'jes is echter volstrekt ontoelaatbaar. Je zag die jongeman van Act for Climate Justice dan wel een beetje glunderen in De Afspraak en volgens juristen is het strikt genomen geen 'stalking', maar het voelt bij de publieke opinie wel zo aan. Zelfs de meest onbekwame public servant heeft recht op een stukje privéleven. Betoog luidruchtig voor de deur van haar ministerie, keten je desnoods vast aan de chauffage van haar bureau, verstoor haar toespraken (het had haar een leugen kunnen besparen), maar doe dat niet op deze manier.

Wat de jongens en meisjes van Act for Climate Justice hebben gedaan, is een vrijgeleide bezorgen aan klimaatnegationisten om alle actievoerders voor een beter klimaat verdacht te maken. Het was zelfs een extra stimulans voor twee journalisten van De Tijd om de klimaatbeweging af te schilderen als een soort watermeloen: groen vanbuiten, dieprood vanbinnen. Een artikel dat niets bewees en veel insinueerde. Complotjournalistiek die zich voordeed als onderzoeksjournalistiek. Beschamend. (In mijn geval, als journalist: plaatsvervangende schaamte.)

Wat de jongens en meisjes van Act for Climate Justice nog hebben bereikt, is dat de minister niets meer over haar beleid hoefde te zeggen. Het ging over haar persoonlijk leven, dat grondig verstoord werd en dat haar had verleid om een leugen te vertellen. De mensen zullen begrip voor haar getoond hebben, ze zal sympathie hebben geoogst: goed nieuws voor haar verkiezingscampagne. De practical joke van de jongens en meisjes zal door Practical Joke worden aangegrepen als argument om vooral op haar te stemmen. Ze bedoelt het zo goed.

Wat de jongens en meisjes van Act for Climate Justice verder nog hebben 'verwezenlijkt', is dat het klimaatdebat helemaal in een welles-nietes spelletje verzeilde. Gekaapt door links, dus verdacht, zoals links in het migratiedebat roept dat dat gekaapt is door rechts. Polarisatie die niets oplevert: noch een beter migratiebeleid, noch een beter millieubeleid. Terug naar af.

Proficiat, jongens en meisjes: de klimaatnegationisten en ecorealisten danken u!

***

Over misplaatste reacties en stalken gesproken. Vrijdagochtend tweette Anuna De Wever voor het eerst. 'Beste politici, what about, we stoppen met ruzie maken en we starten met dat klimaatbeleid? #YouthForClimate.' Dat misplaatste Engels daartussen, Anuna, dat kan beter — is de Nederlandse les op donderdag misschien? Of is dit een parodie-account, je weet maar nooit. Wat mij interesseerde waren de reacties. Een bloemlezing.

'Beste Anuna, kn je eens stoppen met de media geile puber uit te hangen.'

'Deze actie zal niets veranderen sukkel dit is toch opgezet spel kijk voor wie haar moeder werkt en je weet genoeg'

'U moet dringend met de voeten op de grond gezet worden.'

'Als je graag "echt" wil #meepraten over #wetenschap, #bros dan niet de les #wiskunde.'

'Ooit zal je beseffen dat je je voor de verkeerde kar hebt laten spannen.'

'Al wat je nu gaat voorstellen ga je mee toch financieren binnen enkele jaren? Haal het mes al maar voor je spaarvarkentje.'

'Ik wil dat mijn kinderen naar school gaan om onafhankelijk en onpartijdig op basis van bewezen wetenschappelijk onderwerpen les krijgen en niet om te gaan spijbelen voor de #KlimaatOnzin #KlimaatCommerce #YouthForClimateCommerce'

'Wijs ons de weg oooh wijs Anunaatje. We volgen allemaal blindelings! Wel eerst met oplossingen komen hé?'

'Een dochter van moeder die met haar bedrijf opdrachten heeft uitgevoerd voor Groen.'

'Beste Anuna wanneer stoppen we met de indoctrinatie van onze jeugd incl. U zelf als dochter van een moeder die voor @groen werkt bent U niet bepaald objectief.'

'De grote zwijgende meerderheid ergert zich aan uw acties.'

'U bent allicht helderziende, zo treffend kunnen meedelen wat die grote zwijgende meerderheid voelt.'

'Beste kind, ga terug naar school donderdag.'

'Kom binnen een paar jaartjes, beter geïnformeerd en zonder dat je misbruikt wordt door partijen en organisaties en hopelijk een pak wijzer, terug.'

'Leer eerst eens Nederlands en ga naar school ipv je te moeien met volwassenen...'

'We gaan ons volgende week concentreren op de echte problemen, migratie, veiligheid en de klimaatproblematiek gaan we volgen in de fabeltjeskrant.'

'Stop dan eerst met spijbelen en ga naar de les.'

'Welkom op Twitter Katrien. Schandalig hoe jij je dochter blijft gebruiken/uitbuiten.'

'van ypersele jullie vriend komt jullie uit de shit halen, misschien?? zijn verhaal eindigde in 2013 met een wetenschappelijk consencus over klimaat opwarming met het woord WAARSCHIJNLIJK anno 2019 helemaal voorbijgestreeft door de wetenschap!! dus ONTKRACHT !!!!'

'Heb je je al laten steriliseren Anuna? Een betere klimaatmaatregel bestaat er niet hoor.'

Zo te lezen hebben deze zure mensen vaak gespijbeld, en niet alleen op donderdag.

***

Het pijnlijkste reality check-moment van de week werd haast nonchalant meegegeven in een vraag in Humo.

Klimaatbetogers: 70.000.

Bezoekers aan het Autosalon: 450.000. (Laat uw rekenmachine maar liggen, het is ruim zes keer meer.)

Er zullen nog veel klimaatacties én wetenschappelijke studies nodig zijn om die cijfers te kunnen omdraaien.

***

Het Moedige Midden weet het niet meer.

Hilde Crevits in Het Laatste Nieuws: 'Bij CD&V twijfelt niemand aan de oprechtheid van de klimaatjongeren, ook Joke Schauvliege niet.'

Wouter Beke in De Morgen: 'Extreemlinks heeft de klimaatbeweging gekaapt.'

Ja, jongens en meisjes van de christendemocratie: wat is het nu? Een beetje zwanger zijn, dat kan niet en dat mag ook niet van de paus. En wat met de 3455 wetenschappers bij ons en de 350 in Nederland die pleiten voor een beleid op basis van onweerlegbare feiten? Allemaal extreemlinks? Allemaal watermeloenen? Allemaal quantité négligeable?

***

Terwijl de waarheid dubbel is: wit én zwart. Ja, de minister was onbekwaam, maar laten we niet vergeten dat die stalkerige sms-actie totaal misplaatst was. Ja, dit was klimaathooliganisme, maar laten we niet vergeten dat haar beleid ergens tussen 'onbestaand' en 'ondermaats' in lag. De waarheid durft weleens twee kanten te hebben, vaker wel dan niet trouwens.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post862

Dead Parrot-sketch

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken vr, december 14, 2018 11:44:29

Rien N-VA plus. Een woordspelingetje dat al een paar jaar rondtoert op de sociale media, maar het blijft leuk klinken. En het past perfect bij de huidige impasse in de Belgische federale politiek.

N-VA: je kunt niet zonder, je kunt niet met.

Het is ploeteren voor Charles Michel en zijn regering. Is het nu Michel I of Michel II? Of een 'restregering', zoals editorialist Jan Segers in Het Laatste Nieuws betoogde? Noem het voor mijn part Michel 1,5. Welk getal je er ook aan vastkleeft of welke bijnaam je ze ook geeft (ex-kamikaze, oranjeblauw, Marrakesh, huppeldepup), er is maar één vaststelling mogelijk: rien ne va plus. Het is gedaan, over en uit.

De premier vindt niet dat zijn regering nieuw is, volgens hem hoeft er geen vertrouwensstemming te volgen in de Kamer. Maar dan nog: je zit daar met een equipe die amper een op de drie volksvertegenwoordigers achter zich kan scharen en aangezien volksvertegenwoordigers ­— zoals de term het al aangeeft — het volk vertegenwoordigen, worden twee op de drie landgenoten momenteel niet vertegenwoordigd, in de steek gelaten. Zelfs als er tijdelijke coalities worden gesloten met oppositiepartijen: N-VA voor de begroting en economische kwesties, groenen en sociaaldemocraten voor klimaat en armoedebestrijding.

N-VA is nu machtiger dan toen het in de regering zat. My way or the highway, geldt nóg meer dan een week geleden. Het zal voor hen het hele pakket zijn, of het zal niets zijn. En als het niets is, moet Michel een bocht van 180 graden maken, en groene en rode speerpunten aanvaarden en uitvoeren, wat dan weer haaks staat op het regeerakkoord. Wil hij dat spelletje nog vijf maanden volhouden?

***

De huidige toestand van de regering-Michel kan je nog het beste samenvatten met een stukje uit de geweldige Dead Parrot-sketch van Monty Python, vandaag precies 49 jaar oud. Een man (John Cleese) stapt in een dierenwinkel om zijn beklag te maken over zijn Noorse blauwe papegaai, die dood in zijn kooi ligt. De winkelier (Michael Palin toen, Charles Michel nu) ontkent. Waarop de klant steeds bozer wordt en een reeks eufemismen over dood-zijn opdist.

He's passed on! This parrot is no more! He has ceased to be! He's expired and gone to meet his maker! He's a stiff! Bereft of life, he rests in peace! If you hadn't nailed him to the perch he'd be pushing up the daisies! His metabolic processes are now history! He's off the twig! He's kicked the bucket, he's shuffled off his mortal coil, run down the curtain and joined the bleedin' choir invisible!! THIS IS AN EX-PARROT!!!

***

De regering-Michel is niet meer. Ze is overleden. Beroofd van het leven. Ze rust in vrede. Dit is een ex-regering!!!

***

Het enige zinvolle wat Charles Michel rest, is om de korte trip van de Wetstraat 16 naar het koninklijk paleis af te leggen, dwars door het Warandepark (trek iets warms aan, premier, het is berekoud!), om daar het ontslag van zijn regering aan te bieden en dan kan de koning alleen maar vaststellen dat oranjeblauw verre van een meerderheid heeft, zelfs minder dan een aanvaardbare minderheid. Dit is een ex-regering, zal hij vaststellen. En dan moet de burger een maand of drie voor de zoveelste moeder aller verkiezingen van 26 mei dik tegen zijn of haar zin al naar de stembus. Zo werkt dat in een democratie.

***

Een tip voor de premier: ja, de kans is reëel dat het balorige Vlaanderen bij vervroegde verkiezingen nog meer naar rechts opschuift en dat de N-VA in dit landsgedeelte oppermachtig blijft, en ja, de kans dat u opnieuw mag aanschuiven bij staatsleiders en andere wereldse notabelen als eerste-minister is bijzonder klein, maar toch is het voor het land beter dat u nú, onmiddellijk (of neen, wacht nog tot donderdag, dan is dat VN-Migratiepact ondertekend en kan dát gezeur niet opnieuw beginnen), de stekker eruit trekt. En daar is een goede pro-Belgische reden voor: verkiezingen begin februari houdt in dat er nog drie en een halve maand zijn om een nieuwe regering te vormen vóór er Europees en Vlaams gestemd wordt. Drie en een halve maand (meer dan honderd dagen, sire) voorsprong om het quasi onmogelijke te realiseren. Als de federale verkiezingen samenvallen met de twee andere, zou het weleens kunnen dat de Vlaamse regering snel gevormd wordt, en dat de federale onderhandelingen in het diepvriesvak belanden. Waarna de Dead Parrot-sketch kan herhaald worden, niet voor deze regering, maar voor het land.

Soms is de stekker eruit trekken moediger dan wachten tot iemand anders dat doet.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post846
Volgende »