Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Wit konijn

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 21, 2018 13:48:21

Het is weer de tijd van de witte konijnen. Minder dan een half jaar voor verkiezingen komen die vrolijk uit Vlaamse velden gehuppeld om op een net wel/net niet-verkiesbare plaats van een politieke lijst te gaan staan. Tom Dice en zijn gitaar komen op voor Groen in Eeklo, kwamen we deze week te weten. Aron Berger komt niet op voor de CD&V in Antwerpen, al was dat wel de bedoeling.

O ironie, in de stad die haar naam dankt aan een handwerpende held kwam een man die weigert vrouwen een hand te geven enkele etmalen lang in het oog van een stormpje in een glas Scheldewater te staan, zij het dat stormpjes in de politiek tegenwoordig dankzij de media altijd de indruk geven dat ze een tsunami veroorzaken. Uit respect, doet de heer Berger dat niet, vrouwen een hand geven. Respect voor de vrouw, begrijp hem niet verkeerd. Dezelfde man bleek een tijdje geleden losse handjes te hebben gehad, want hij zou een oude, zieke man een kleine dertigduizend euro te hebben afgetroggeld. Hij werd schuldig bevonden door de rechtbank van eerste aanleg. Nu zou je kunnen veronderstellen dat een politieke afdeling nieuwe kandidaten uitvoerig screent (tik op Google de naam van de potentiële politicus in en je komt vrij snel dingen te weten), maar neen, hoor. Wisten ze niet.

Nu vind ik de reden om te weigeren handjes te schudden met leden van het andere geslacht heel flauw: het doet sterk denken aan religieus fundamentalisme, is dat waarschijnlijk ook. Maar als ik met mijn beste vrienden afspreek, schudden we ook zelden handjes. We begroeten elkaar met een zwaai en een kwinkslag en doen alsof we het vorige gesprek gewoon voortzetten, ook al zijn er ondertussen een paar maanden overheen gegaan. Veel erger is Bergers standpunt over gemengde scholen: de man noemde dat kindermishandeling. Ook dat standpunt kun je redelijk snel googelen. Zo'n man moest dus een verruimingskandidaat worden op de lijst van de Antwerpse CD&V. Enerzijds is het een fanatieke malloot, anderzijds kon de partij zo de joodse stem proberen binnen te halen. Enerzijds, anderzijds: tsjeverij van de kwalijkste soort. Vóór de luidruchtige intrede van de sociale media en de nieuwssites kwam je daar nog behoorlijk vlotjes mee weg, nu niet meer. Had de CD&V kunnen inschatten.

***

Chassidische joden zijn niet geïnteresseerd in 'de' Antwerpenaar, moet u weten. Zij leven in een eigen coconnetje, een zeer gesloten leefgemeenschap waar je niet in- of uitgeraakt. Ik kan het (een beetje) weten, want ik heb een aantal jaren gewoond vlak naast wat de lokale gemeenschap weinig minzaam 'de Jodenbuurt' noemde. Ik ging weleens naar hun favoriete bakkerij, Kleinblatt, in de Provinciestraat. Je kon er donder op zeggen dat de joodse klanten die ná jou de winkel binnenliepen, eerst werden bediend. Loop je in 'hun' buurt op het trottoir, dan zal jij moeten uitwijken naar de straat als ze druk keuvelend met drie naast elkaar lopen. In andere contexten wordt daar weleens de term 'racisme' voor gebezigd. Maar er is nu eenmaal dat bezwaard verleden, die schandvlek van de Tweede Wereldoorlog, de collaboratie en het wegvoeren naar de kampen, waar al bij al weinig verzet tegen was. Dat collectieve schuldgevoel maakt dat de joodse gemeenschap zich veel meer mag permitteren dan de moslimgemeenschap en dat de burgemeester zich graag aanschurkt tegen hen: noem het een poging tot Wiedergutmachung van iets wat niet goed te maken valt.

Zolang ze worden gerust gelaten, zijn de Antwerpse joden niet in politiek geïnteresseerd, maar 'ons kent ons' kennen ze evengoed als wij. Zullen we de zaken even benoemen? Mocht het zijn doorgegaan, Aron Berger op de CD&V-lijst, dan zou de man dat alleen maar gedaan hebben om zijn eigen achterban te plezieren. Op zich is dat niet uitzonderlijk, vele honderden kandidaten zullen dat na 14 oktober 2018 proberen te doen. Dienstbetoon is des mensen. Maar zég dat dan ook. Bruggen slaan naar de andere gemeenschappen - wat sommige analisten gaarne hadden zien gebeuren - zou nóóit de bedoeling geweest zijn van Berger.

***

Witte konijnen, worden ze genoemd: onverwachte kandidaten op verkiezingslijsten, plots uit het sociale leven geplukt om zieltjes te winnen in het stemhokje. Op zich een verdienstelijk idee, in een wereld die voordien werd beheerst door semi-nepotisme. Politiek in België, dat was heel lang een zaak van vader op zoon, af en toe vader op dochter, bijna nooit moeder op zoon of dochter. Nieuwe impulsen en inzichten welkom, anders blijf je toch maar hangen in het eigen Grote Gelijk. Alleen is de vaststelling dat politiek een stiel is, misschien zelfs een roeping, iets waar je vol moet voor gaan, een leven lang. Opportunisme is de politiek niet vreemd, maar opportunisten houden het er zelden lang vol.

Vernieuwingsoperaties lukken zelden in de politiek. Witte konijnen voegen weinig toe, of ze vluchten weg nog voor ze hun stempel kunnen drukken. Omdat de politieke mallemolen te traag rondjes draait. Omdat er te veel in achterkamertjes beslist wordt en niet in het halfrond. Omdat er zelden rechtdoor gehandeld wordt. Het is een wereld van gekronkel en gekonkel, en dat bedoel ik niet eens negatief. Democratie vereist onderhandelen, oneindig veel geduld, compromissen sluiten die liefst niet té compromitterend zijn, het grotere plaatje proberen te zien. Het algemeen belang, net wat u zegt.

***

In 1981 introduceerde de kortstondige premier Mark Eyskens Robert Vandeputte in zijn regering, de gepensioneerde gouverneur van de Nationale Bank. Op zijn 73ste kon de man als minister van Financiën weinig toevoegen. Op dat moment ontspoorde onze begroting, maar laten we dat vooral niet in de schoenen van Vandeputte schuiven. En toch: hij stond erbij, keek ernaar en verdween al snel weer in de coulissen. Maart 1993 werd Mieke Offeciers weggeplukt op de studiedienst van de werkgeversorganisatie VEV (vandaag: Voka) om minister van Begroting te worden in de eerste regering-Dehaene. Ze hield het een jaar vol, keerde dan terug naar het VEV, promotie erbovenop.

Roland Duchâtelet, gewiekst ondernemer, probeerde het een tijdje met een eigen partij, Vivant, en weldoordachte ideeën, onder meer over het basisinkomen. Hij sloot later aan bij Open VLD, werd zelfs schepen in Sint-Truiden, maar raakte gedegouteerd door de nationale en lokale politiek, en stortte zich dan maar op het voetbal. Met even weinig succes. Fernand Huts zat eind vorige eeuw vier jaar lang in de Kamer van Volksvertegenwoordigers namens de VLD. De flamboyante baas van Katoen Natie verveelde er zich steendood en gaf er de brui aan.

Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Er zijn weinig uitzonderingen. Philippe Muyters is er een van. Minister van, onder meer, Werk en Sport in de Vlaamse regering, nu toch al negen jaar lang, voordien gedelegeerd bestuurder van Voka. Patrick Janssens deed het ook niet onaardig, als partijvoorzitter, her(uitvinder) van de sp.a en burgemeester. En, ach ja, er is ook Jean-Marie Dedecker. Brulboei van 't zeetje.

Maar het beste voorbeeld dat het in theorie wel kán, de overgang van de bedrijfswereld naar de politiek, is... Kris Peeters, die in 2004 door de CD&V als gedelegeerd bestuurder van Unizo werd gevraagd om minister te worden in de Vlaamse regering. U kent dat spreekwoord: uitzonderingen bevestigen de regel. Peeters kent blijkbaar noch de uitzondering, noch de regel goed genoeg, want wat bezielde hem om Aron Berger in te lijven? Naïviteit? De hoop dat er massaal stemmen van de al bij al kleine en nauwelijks in politiek geïnteresseerde Joodse gemeenschap naar de CD&V zouden stromen? Of wilde hij gewoon Bart De Wever vliegen afvangen, de man die zich al sinds hij op het Schoon Verdiep zit als grote vriend van de Antwerpse joden profileert en er, bijvoorbeeld, voor zorgt dat er geen vervelende affiches met schaars geklede dames in hun buurt te zien zijn. (Soumission, jawel.)

***

Een politieke carrière begint stilaan op de fameuze 'fifteen minutes of fame' te gelijken. Ze is voorbij nog voor ze goed en wel begonnen is. Dat is buitengewoon jammer en dat heeft de politiek aan zichzelf te danken (te veel gekronkel en gekonkel). En aan ú. U, kiezer, bent zo wispelturig als een veertje in de wind. De man of vrouw die ooit het halve scheldwoord polletieker heeft bedacht, zou (wellicht postuum) gesanctioneerd moeten worden, vanwege de negatieve connotatie die eraan vastkleeft. Ooit was politicus een beroep met aanzien. Nu ben je als politicus per definitie verdacht. Resultaat is dat politieke partijen moeite hebben om hun lijsten kwalitatief te vullen. Kneusjes genoeg, aan opportunisten geen gebrek, maar zeer zelden een witte raaf. Dan maar op zoek naar witte konijnen, maar die vluchten pijlsnel terug naar hun veilige holen.

Politicus zou terug een eerbaar beroep moeten worden, vertrekkend vanuit een ideologie en een volwaardig programma, weg van de kretologie en de scheldtirades in 280 tekens. Of we dat nu willen of niet, we hebben de politiek nodig. En zij ons.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post790

Gewoon doen

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 07, 2018 12:11:15

Gewoon doen. Eigenlijk vind ik dat, in alle eerlijkheid, een prima politieke slogan, vanwege die dubbele boodschap. Gewóón doen en gewoon dóen, u heeft dat er zelf ook wel in gelezen. Toch kreeg de partij die de slogan liet bedenken, Open VLD, de hele sociale mediameute over zich heen. Hoongelach van hier tot in Pyongyang, en terug. Twitteraars zijn ongenadig hard, bij momenten. Bij steeds meer momenten, moet dat eigenlijk zijn.

Ons wantrouwen tegenover de politiek is - behalve bij diehard-aanhangers van de N-VA - bijzonder groot. Alleen de grootste partij van Vlaanderen kan zich nog zowat alles permitteren. Helfies lanceren, bijvoorbeeld. De medestanders steken dan ook spontaan hun hand op. Dat de tegenstanders er de spot mee drijven, ach: haters gonna hate. Andere partijen krijgen niet zoveel krediet, zelfs niet - en misschien vooral - van hun eigen achterban.

De oorzaak moeten we niet ver zoeken. De traditionele partijen - en voor één keer reken ik de N-VA daar niet toe, ook al is ze dat in de praktijk wel al geworden - weten van geen hout nog pijlen te maken, laat staan dat ze woorden in een geschikte slogan kunnen gieten. Hoe socialistisch is de sp.a nog? Hoe christelijk de CD&V? Hoe liberaal Open VLD? Het kiezerskorps van die partijen kalft steeds verder af. Op 31 maart 1968, precies vijftig jaar en een week geleden, behaalden de nog unitaire traditionele drie gezamenlijk 80,6 procent van de stemmen. De Volksunie - pleegmoeder van de N-VA - beleefde haar grote doorbraak: 9,8%, goed voor twintig volksvertegenwoordigers, twaalf meer dan bij de vorige stembusgang. Op 25 mei 2014 kwamen CD&V, cdH, Open VLD, MR, sp.a en PS samen uit op 56,5%, 24,1 procent minder dan destijds. De N-VA kwam, federaal, uit op 20,3%, meer dan het dubbele van de Volksunie van toen. En daarnaast is er de versnippering, want groene en extreemrechtse partijen waren er destijds nog niet in het parlement, en de communisten waren in '68 al in vrije val.

Kiezers terugwinnen doe je ofwel door beleid (gewoon dóen), ofwel door een geloofwaardig en realistisch programma uit te bouwen met oog voor de ideologische onderbouw (gewóón doen). Daar slagen de traditionele partijen al vele jaren niet meer in. En dat maak je niet goed door een goed gevonden slogan, die hooguit een tijdelijk effect kan ressorteren. Bovendien: het prima 'Gewoon doen' volgt na de belabberde pogingen 'Mensen hebben vleugels' en 'Goesting in de toekomst'. De Open VLD had beter vier jaar geleden een beetje gewoon gedaan, in plaats van nietszeggende zinnetjes te brouwen.

Gewoon doen. Eigenlijk is dat een prachtige metafoor voor wat de gewezen Grote Drie al jaren fout hebben begrepen. Je moet niet de anderen achternalopen en proberen een kruimeltje mee te pikken van andermans electoraal succes door een beetje naar (extreem)rechts of (f)links op te schuiven. Dat is zowel op korte als op middellange termijn contraproductief. De kiezer doet weleens iets doms, maar niet altijd en zeker niet de hele tijd. Back to basics, daar komt het op neer. Maar dan moet je je als partijbons natuurlijk nog wel herinneren wat die basisprincipes waren... Misschien nog eens de beginselverklaring lezen? Gewoon dóen!



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post788

Eergevoel

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 24, 2018 13:13:54

Mmm, zou ik vandaag iets schrijven over de niet zo excellente excellentie Steven Vandeput of zijn al evenmin uitblinkende Vlaamse collega Sven Gatz? In geval van twijfel, dan maar de twee, zei een niet nader geïdentificeerd stemmetje in mijn hoofd.

***

Die ochtend tijdens een intercontinentaal telefoongesprek.

"Sven, we gaan bloeden, je moet iets doen. Adverteerders zullen weglopen."

"Ja, maar, ik kan als liberaal toch moeilijk mensen verplichten om naar reclame te kijken?"

"Komaan, Sven, het is dat of het einde van commerciële televisie!"

Die avond in de media.

"We zullen het doorspoelen van reclame tijdens het uitgesteld kijken verbieden."

***

Dat een liberale minister van Media van nature vriendelijk is voor commerciële media is op zich geen probleem. Samen met de chronisch ontevreden christendemocraten, die vonden dat té kritische post-'68-journalisten van de openbare omroep hen voor de voeten liepen, zetten de liberalen in de tweede helft van de duistere jaren tachtig van de vorige eeuw de deuren immers wagenwijd open voor commerciële televisie. En in het kielzog van de gedoogde vrije radio's kwamen ook door reclame-inkomsten gedreven radiostations eraan. Het werd een ramp (Big Brother, Temptation Island, algehele verkleutering, BV's van het zevende knoopsgat in een eindeloze stoet panelprogramma's, gewauwel in de ether, ...). Het werd een zegen (de VRT die gedwongen werd zichzelf heruit te vinden, de opflakkering van de Vlaamse beeldcultuur, Moeder, waarom leven wij?, De laatste getuigen, Twin Peaks, Wat als?, Safety first, ...).

Maar dat net een liberaal de vrijheid van de individuele kijker wil beperken, is natuurlijk een paar bruggen te ver, zo vond ook het Orakel van Aarschot, in het gewone leven voorzitster van de partij van die Gatz. "Het liberalisme heeft als uitgangspunt zo veel mogelijk vrijheid van het individu zolang hij de vrijheid van anderen niet beperkt," klinkt de definitie. Wat Gatz voorstelde, was het tegenovergestelde daarvan. Het deed me denken aan het slothalfuur van A Clockwork Orange, waarin Alex de Large (Malcolm McDowell) verplicht wordt met letterlijk opengesperde ogen naar de vreselijkste beeldfragmenten te kijken, zodat hij - de moordlustige nozem - zou kunnen genezen. (En als dat niet lukte, hadden de autoriteiten hem tenminste toch een koekje van eigen sadistisch deeg kunnen geven.)

Is het dát wat Gatz wil? Mensen die tegen hun zin naar reclamespots kijken? Wil hij eventueel nog een stap verder gaan en krantenlezers verplichten om elke pagina te doorploegen, schaarse advertenties inbegrepen? Kunnen we straks op het internet niet meer scrollen zonder eerst die blitse top topical gezien te hebben? Sire, zijn er nog liberalen?

Wie al eens de moeite doet om Vlaamse reclamespots te bekijken of te beluisteren, weet wat ik bedoel. Ongeïnspireerd, zoutloos, humor om vooral niet mee te lachen: het is ergernis- en deerniswekkend. Kijk en luister af en toe eens naar de STER-reclame op de Nederlandse tv en radio, het verschil is aanzienlijk. Spitsvondig, vaak écht grappig, gedurfd: ik blijf soms hangen bij zo'n spot, voel dan niet eens de aandrang om snel door te spoelen. Bij ons krijg je grijze saaiheid, bedacht door vermeende grapjurken, daarna flink afgezwakt door opdrachtgevers die vooral niemand tegen de borst willen stuiten, vervolgens van elk scherp randje ontdaan door het reclamebureau, met als resultaat bloedeloze antireclame, met uitzondering dan van de basstem van Guy Mortier, die ochtend op de radio.

Als mensen niet naar reclame willen kijken, dan komt dat omdat ze a) geen zin hebben in flauwekul, b) geen tijd hebben voor flauwekul, en c) hechten aan hun vrijheid die hen toelaat om te ontsnappen aan flauwekul. Als een minister het doorspoelen wil verbieden, dan is dat dus niet meer of niet minder dan flauwekul. Dan vraag je je af of zo iemand wel mediaminister kan blijven.

***

Die ochtend op het partijbureau.

"Verdomme, Steven zit nu echt wel in de put. Verdient hij ons vertrouwen nog?"

"We zullen hem niet laten vallen, dan lijden wij ook gezichtsverlies. Kunnen we niet iets bedenken om de aandacht af te leiden?"

"Zeg, de informatie werd gelekt via de socialisten, kunnen we niet...?"

Die avond in alle media.

"Het is de schuld van de sossen!"

***

Makkelijk zat, dat riedeltje. Alles wat in het verleden fout liep, is de schuld van de sociaaldemocraten. Alles wat vandaag fout loopt? Schuld van de socialisten! Alles wat in de toekomst fout zal lopen, daar kun je donder op zeggen: de sossen, uiteraard. Dat de minister van Defensie intussen de minister van Defenestratie is geworden, omdat de hoogste militaire top cruciale informatie verborgen hield voor hem, wordt dan even bijzaak. De perceptie moet zijn dat hij een slachtoffer is, en geen onbekwame bestuurder die op zijn eigen kabinet en in de kringen die hij geacht wordt aan te sturen, doodgemoedereerd gepasseerd wordt. Alsof hij niet bestaat. Zo bekijken ze dat allicht ook bij de luchtmacht: hoe lang zit die passant daar nog?

Deze minister is aangeschoten wild, hij zal nooit nog de geloofwaardigheid (her)winnen om dat departement te leiden, hoeveel sossen je ook in diskrediet probeert te brengen. In het Engels heet dat 'a lame duck', een zwakkeling. Wie gelooft die man nu nog?

Het zou met VDB niet waar geweest zijn. Die zou zelf een hand gehad hebben in gefoefel en gesjoemel. "Ik heb de vliegtuigen zien vliegen en ze vliegen goed," zei die ooit op een vervelende vraag van een lastige reporter. Als ik me goed herinner ging dat over de aankoop van de F-16's. Ha, Vanden Boeynants: zo corrupt als de pest, maar hem zou de legertop nooit belazerd hebben. VDB leidde zijn departement met ijzeren hand en geopende bankrekening. VDP is VDB niet. Een regeringsmededeling door VDB, daar bleef je naar kijken. Een regeringsmededeling door VDP, zou je zo snel mogelijk willen doorspoelen. Misschien een ideetje voor de Vlaamse mediaminister: de herinvoering van de regeringsmededeling, doorspoelen verboden! A Clockwork Blue.

***

Om de eer aan jezelf te kunnen houden, moet je natuurlijk in de eerste plaats een eergevoel hebben en in de tweede plaats een eer die het waard is om verdedigd te worden.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post786

DNA

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 03, 2018 13:17:13

Je moet het de vertegenwoordigers van de grootste partij van Vlaanderen nageven: qua top topical-reacties zijn ze onovertroffen. Inhaken op de actualiteit wordt hen ingegeven door een alert communicatieteam. Dus is het niet verwonderlijk dat aan het eind van een week waarin Kendrick Lamar een kleine aardverschuiving veroorzaakte op de grens van Merksem en Deurne, een concert dat overigens opende met DNA, een N-VA-politica uitpakt met een ideetje om van alle pasgeborenen een DNA-staal af te nemen. 'Ideetje', geen wetsontwerp of -voorstel, geen uitgewerkte resolutietekst, geen doorwrocht opiniestuk in een toonaangevende krant. Neen, een ideetje, uit de mond van een minder bekende volksvertegenwoordiger, niet herhaald door een partijkopstuk: even peilen van waar de wind komt en dan beslissen of er voldoende steun is om ermee door te gaan, waarna de grote namen het zullen overnemen of het ideetje in de prullenmand terechtkomt, bij al die andere ideetjes.

Er moet een nationale DNA-databank komen, riep de procureur van Veurne, een ideetje dat de bekende strafpleiter Walter Damen wel genegen is, waarna federaal parlementslid Kristien Van Vaerenbergh het overnam. Ik heb haar even moeten wikipediaën en moest vaststellen dat ze zowaar een kwartiertje van mij vandaan woont, in het doorgaans idyllische Pajottenland. Zou ze naar het concert van Kendrick Lamar geweest zijn, opgehitst door die begintonen, "I got, I got, I got, I got- / Loyalty, got royalty inside my DNA / Cocaine quarter piece, got war and piece inside my DNA / I got power, poison, pain and joy inside my DNA / I got hustle though, ambition flow inside my DNA", vroeg ik me af.

Want, uit dat DNA kun je veel afleiden, zeggen mensen die veel slimmer zijn dan ik. Of je later zwaar ziek zult worden, bijvoorbeeld. Of er een crimineeltje in die jonge botten huist, wie weet wel zo'n ettertje dat later zichzelf zal opblazen in een vol metrostation. Stel dat we die dader snel kunnen opsporen dankzij het DNA dat we uit zijn peuterbotten hebben gepeuterd... Geweldig, toch?

"I got dark, I got evil, that rot inside my DNA / I got off, I got troublesome heart inside my DNA."

Van Vaerenbergh kreeg al snel bijval van Raf Terwingen, federaal volksvertegenwoordiger voor de CD&V. "In deze decennia primeert veiligheid op privacy," liet hij optekenen in Het Nieuwsblad. Hoezo, 'in deze decennia', dacht ik meteen. Was veiligheid voordien dan minder belangrijk? Leven we nu in onveiliger tijden dan vijfentwintig of vijftig jaar geleden? (Het antwoord is neen, u moet die gegevens zelf maar even opzoeken.) En is het eigenlijk nog wel nodig om te benadrukken dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens vierkant tegen zo'n DNA-databank is, of zijn die hoge dames en heren definitief gecatalogeerd als 'wereldvreemde juristen'?

We hebben leren leven met het opofferen van onze privacy. Facebook weet meer over ons dan onze vrienden en familieleden. We ontvangen mails met voorstellen op maat, omdat Het Internet heeft ontdekt dat we veel tijd steken in een welbepaalde dure hobby. Big Brother kijkt over onze schouder mee. Voor advocaat Walter Damen is dat net een extra reden om dat DNA-staal af te staan, want het "maakt echt niet veel verschil meer." Van Vaerenbergh en Terwingen, beiden eveneens advocaat, knikken. Dat de N-VA nog niet zo lang geleden met een standpunt op de partijwebsite liet weten dat het "radicaal tegen een databank voor alle burgers is", och ja, de mensen vergeten dat wel. Denk aan artikel 1 van de statuten, een beetje opportunisme moet kunnen.

Ik las nog in Het Nieuwsblad, zonder aanhalingstekens maar het had een citaat kunnen zijn: "Het zou bovendien zorgen voor een ontradingseffect. Wie weet dat zijn of haar gegevens ergens liggen opgeslagen, denkt twee keer na vooraleer een misdaad te begaan." A ja? Je gaat er de zelfmoordterroristen niet mee tegenhouden, vermoed ik. Kan het hen wat schelen dat we post mortem te weten komen wie ze zijn. En wie echt ver heen is op het pad van de misdaad, ligt daar heus niet wakker van. Zou het Renaud Hardy hebben kunnen tegenhouden?

"Bitch, your hormones prolly switch inside your DNA / Problem is, all that sucker shit inside your DNA / Daddy prolly snitched, heritage inside your DNA / Backbone don't exist, born outside a jellyfish, I gauge."

Ja, maar uw DNA wordt veilig opgeslagen in een centrale databank, niemand kan daar aan, klinkt een argument pro. Ik durf te wedden dat ietwat intelligente hacker al heel snel toegang zal hebben tot die gegevens. En als het dan ook nog eens een onethische hacker is, zal hij die met veel plezier doorverkopen aan de hoogstbiedende. DNA als handelswaar.

Bovendien: stel nu dat een meerderheid in het parlement dit goedkeurt en dat iedereen voortaan van na de eerste schreeuw weet welke ziekten hij of zij onder de leden heeft, wíl je dat dan weten? Móet je dat dan weten? Behoort dat soort informatie niet tot het strikte privé-terrein, waarop iedereen op volwassen leeftijd maar voor zichzelf moet uitmaken hoeveel hij of zij wil prijsgeven qua privacy? Partijen die zich openlijk afkeren van besnijdenis van jonge jongetjes pleiten nu voor het afstaan van DNA, heel vreemd. Oké, pijnloos, dat wel, in tegenstelling tot die besnijdenis, maar kun je dat een pasgeborene aandoen, wetende dat het net zogoed onomkeerbaar is?

Ach, er zijn al veel ideetjes de revue gepasseerd, het ene al gekker dan het andere, sommige zijn zelfs in wetteksten gegoten, andere belandden in de vergeetput met losse gedachten. Best mogelijk dat die DNA-databank niet verder geraakt dan die vergeetput. Maar het is goed om af en toe ¡No pasarán! te roepen. Tot hier en niet, nooit!, verder.

Benieuwd of dit wordt opgepikt door de King Kunta van de politiek. Misschien toch ook eens kijken naar de rest van de setlist van Kendrick Lamar, daar stond onder meer HUMBLE tussen. Al wanen heel wat van onze politici zich tegenwoordig een GOD in het diepst van hun gedachten, waarmee we bij het enige bisnummer van Lamar zijn aanbeland.

Ik loop nog liever de rest van mijn leven met een vergiet op mijn hoofd rond, dan dat ik vrijwillig een DNA-staal afsta.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post783

MacMerkel (Hé Hé!)

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 03, 2017 12:56:51

Stomme idioot, narcist van al die Staten,

tweetende malloot, Bannonkop vol gaten

kikvorst, potentaat

hansworst, orangeade

dommeclimatechangeontkenner

arrogante volksmenner

Hé hé, wat 'n feest,

lang genoeg beleefd geweest!

(vrij naar Hé Hé van Jan De Wilde)

***

De démarche van Trump zal Europa verenigen, lees je nu overal. Dat dacht ik eerst ook. Macron en Merkel, ze zaten weer op één as. Het is wachten tot iemand hen 'MacMerkel' gaat noemen. (Hé hé, 't is gebeurd!) Onze Charles Michel, de brave man, sprak de Amerikaanse president rechtstreeks aan op Twitter: hij veroordeelde diens mededeling dat Amerika uit het klimaatakkoord van Parijs zal stappen. Zelden onze premier zo weten roepen, al kan dat met die tijdelijke doofheid te maken hebben. Maar de Europese Unie, dat is ook Orbán en nog wat van die potentaten. Malloten. Bokkenrijders. Hobbelpaarden van Troje die zich in de Europese burcht gewurmd hebben. Nee, die eenheid is nog niet voor morgen, zelfs niet als straks de Britten de unie zullen hebben verlaten. Europa is nog lang niet verenigd, net zomin als dat de Verenigde Staten een (h)echte unie vormen. Verenigd is een adjectief, dat staat er als aanvulling, om iets te omschrijven. Verenigen is een werkwoord.

***

Hé hé, dat lucht op, ram het in hun domme kop!

***

Die Macron, daar gaan we nog van horen. Links-liberaal en ook wel een beetje gladde aal. Werd verkozen omdat de Fransen die andere kandidate niet wilden, eerder dan om zijn eigen welomlijnde ideeën, want die is hij nog volop aan het ontwikkelen tegen de parlementsverkiezingen. Stapte na zijn overwinning naar het spreekgestoelte op de tonen van Ode an die Freude. Hij verkoos Ludwig van Beethoven boven Claude Joseph Rouget de Lisle, de Europese hymne boven de Marseillaise, Europa boven Frankrijk. C'est symbolique, quoi! En na de speech van het oranje gevaar in het Witte Huis tweette hij: 'Make this planet great again'. Een Franse president die verder denkt dan de eigen landsgrenzen, c'est remarquable. Hoopgevend, voor het Europese project. De weerbarstige Britten eruit, de Fransen er terug helemaal in. En avant la musique!

***

Hé hé, zie je wel, die daar springt al uit z'n vel!

***

We hebben nood aan méér Europa, niet minder. Europese Unie, bedoel ik dan, want meelopers die alleen maar een graantje van de economische eenheid willen meepikken kunnen we missen als de builenpest. De nieuwe generatie leiders (veertigers zonder buikje en een voluntaristisch Mädchen) zal het moeten rechttrekken. Los van Amerika, weg van het Verenigd Koninkrijk. Zoals een volksvertegenwoordiger ooit op een nogal ongepast moment riep: "Vive la République d'Europe!"

***

Hé hé, wat 'n lol, ik viel even uit m'n rol.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post774

Volksvijand nummer 1: het volk

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 22, 2017 13:37:44

Vergeet de tegenstelling links-rechts. Of beter: vergeet ze niet, parkeer ze even langs de kant van de weg, u mag zelf bepalen of het de linker- dan wel de rechterzijde van de politieke straat wordt. Vergeet, in België, ook even de tegenstelling Vlaanderen-Wallonië, ook al valt er op basis van talloze feiten te concluderen dat dit een tweesporenland is. De schisma's van vandaag hebben weinig te maken met ideologie en dat is waar ideologen, sociologen, culturologen, politicologen en allerlei andere -logen zich voortdurend op miskijken. Ze proberen verkiezingsuitslagen en polls te verklaren aan de hand van inhoud en concrete gebeurtenissen, en daar gaat het nauwelijks nog over.

***

Enter: het schisma steden versus platteland. De kloof tussen burgers die leven in (middelgrote tot grote) steden en burgers die wonen op wat gemakshalve als 'de buiten' wordt aangeduid, wordt steeds groter. Zie: brexit, presidentsverkiezingen in Amerika, referendum in Turkije. In de steden werd doorgaans gestemd op basis van redelijkheid, op het platteland telde het buikgevoel. (Ik vat het even kort door de bocht en arrogant samen.) Dus stemden mensen die niet in de steden woonden extreem conservatief: tegen het lidmaatschap van de Europese Unie, tegen het 'establishment' (wat dat verder ook moge betekenen, met een presidentskandidaat die stinkend rijk was en zich fiscaal inciviek gedroeg), tegen democratische verworvenheden. Maar wel vóór isolationisme, protectionisme en een dictatoriaal leiderschap, hoe contradictorisch dat ook mag lijken en klinken in een wereld die steeds kleiner lijkt te komen.

Kiezers op het platteland kiezen liever voor wat ze in het verleden kenden en waar ze een vaak vals nostalgisch gevoel aan overhielden, dan dat ze een blik in de toekomst werpen. Liever een sterk leiderschap dan twijfel. Liever luide roepers dan stille werkers. Liever doeners dan denkers. Politieke ideeën worden bedisseld in machtscentra, niet bij hen in de buurt, op de buiten. Misschien moeten we hen voortaan wel buitenlanders noemen. Dat schept een band met andere uitgeslotenen.

***

Interludium. In Vlaanderen speelt die tegenstelling steden-platteland minder, vanwege twee redenen: stedelingen werden in een niet zo ver verleden naar het platteland gejaagd (daarbij geholpen door een gebrek aan ruimtelijke ordening) en brachten hun stedelijke mentaliteit mee, én de aloude verzuiling. Zeg maar: de CVP-staat, die mensen van de wieg tot het graf aan zich probeerde te binden en daar meer dan veertig jaar vlekkeloos in slaagde. Dus wordt er bij ons op het platteland voorlopig nog minder extreem gestemd dan elders in de wereld.

Ik ben geboren in Merksem, toen nog een gemeente die apart van Antwerpen functioneerde, maar woon al zesentwintig jaar in het Pajottenland. Op de buiten. In de vorige gemeente waar we resideerden kwam er op zeker moment een houten barak op een kleine parking naast ons huis te staan. Een frituur, zo bleek. Zonder vergunning. Zonder de buurt te consulteren. Zonder toestemming te vragen. Na de eerste avond dat het ding open was, vonden we een halve curryworst in de brievenbus. Er piste al eens een zatlap tegen de zijgevel. Auto's stationeerden voor onze garage en als je in het frietkot aanschuivende chauffeurs daarop attent maakte, bekeken ze je vies en maakten ze pas na drie — steeds minder beleefd wordende — aanmaningen aanstalten om hun auto vijf meter te verplaatsen. Maar de burgemeester, al jaren aan het hoofd van een volstrekte meerderheid (en twintig jaar later nog altijd), greep niet in en probeerde te verzoenen, onder het motto: iedere kiezer is er één. "Och, ge kunt toch niets hebben tegen een kleine, lokale zelfstandige die een frituur wil beginnen?" Nee, maar je kunt wel iets hebben tegen mensen die zonder toestemming overlast beginnen te veroorzaken. Dan maar een brief gestuurd naar de nationale voorzitter van die partij, die — o voorspelbaarheid — aanraadde om de zaak uit te praten met... de burgemeester. Kastje. Muur. Dat is Vlaanderen ten voeten uit: dienstbetoon voorop, iedereen proberen tevreden te houden, maar als het moet toch de kant kiezen van een plaatselijke neringdoener en de inwijkeling op zijn plaats te zetten. Ik voelde me toen als een migrant: assimileren zult gij, inclusief het aanvaarden van pesterijtjes en corruptie op lokale schaal. Onze waarden en normen en zo. Wat ik wil zeggen: de mentaliteit tussen stedelingen en buitenmensen verschilt enorm. En zal dat ook blijven doen, hoeveel stedelingen ook migreren naar de buiten. Of omgekeerd, al gebeurt dat zelden.

***

Enter: het schisma jong versus oud. Opnieuw: dat nostalgisch stemgedrag. Met oogkleppen terugkijken op hoe het vroeger was. Ouderen zijn al snel geneigd om 'Vroeger was het beter' te zeggen, waarbij ze al wat fout liep met de mantel der vergane liefde bedekken. Jongeren krijsen 'Nu is het aan ons!' en dat schrikt die ouderen dan weer af. De tijd dat jongeren aan tafel hun mond moesten houden en vooral geen dwarse standpunten mochten innemen, ligt al een poos achter ons, maar heel wat ouderen kijken daar met enige nostalgische verlangens op terug. Die goede ouwe tijd, de tijd van toen, toen ze het nog voor het zeggen hadden. Groot-Brittannië uit de Europese Unie stemmen is als een oude ezel die met zijn allerlaatste krachten de jonge ezel een stamp geeft, om hem op afstand te houden en een levenslesje te leren. Hé, ik ben er nog. En ge zult naar mij luisteren!

***

Enter: het schisma elite versus plebs. U moet vandaag het interview met Open VLD-voorzitter Gwendolyn Rutten in Het Laatste Nieuws maar eens lezen. Daarin zegt ze onder meer dat ons, westers, denken superieur is aan dat van de rest van de wereld. Los van het zelfgenoegzame dat hieruit blijkt, geeft dit perfect weer hoe al wie niet denkt zoals de zogeheten westerse elite hier gecatalogeerd wordt: als een stel minkukels. Boeren, zeg maar. Als weinig geïnformeerde, nauwelijks geïnteresseerde burger zou je voor minder je kar keren en je afzetten tegen het politieke establishment. Wat denkt die Rutten wel? Wat dacht die Clinton wel? En die Cameron? Natuurlijk is Gwendolyn Rutten pakken intelligenter dan de doorsnee Vlaming, maar door precies dit te benadrukken doet ze iets wat bijzonder onintelligent is: ze kakt op de mensen. In eerste instantie op al wie pro andere ideologieën en religies is, maar het gaat veel verder dan dat. Wellicht dacht ze: ik moet ook iets zeggen in het opbod tegen de vreemdelingen, stel je maar eens voor dat zo'n pittige tante de Open VLD in een zondagsblad een moslimpartij zou noemen.

Ik zag deze week een cartoon waarop je twee verplaatsbare toiletten bovenop elkaar gemonteerd ziet. Op de bovenste stond er 'Politicians' op de deur, op de onderste 'Voters'. De (grote) boodschap is duidelijk: politici kakken op kiezers. Ze doen beloften die ze in de verste verte niet kunnen waarmaken. Ze kondigen grootse plannen aan waarvan ze weten dat die geen schijn van kans maken. Ze roepen A en denken tegelijk B. Burgers zijn niet altijd even slim, soms zelfs ronduit dom, als ze tegen hun eigen belangen in stemmen bijvoorbeeld, maar Abraham Lincoln indachtig kun je niet de hele tijd doen alsof ze achterlijk zijn. Dat wreekt zich uiteindelijk, in het stemhokje. Ik herhaal: brexit, presidentsverkiezingen in Amerika, het stemgedrag van de Turkse Belgen (of Belgische Turken, zo u wil).

Niets of niemand is superieur, dat zou de basis van het liberalisme moeten zijn, dacht ik zo.

***

Enter: het schisma 'the winner takes it all' versus representatieve democratie. Brexit en Trump waren alleen maar mogelijk in samenlevingen die hebben gekozen voor het 'the winner takes it all'-principe. Zo'n samenleving dreigt Turkije op korte termijn te worden, nu Erdogan een nipte 'Ja' heeft gekregen op zijn referendumvragen. Dat voordeel hebben wij tenminste: hier is dat ondenkbaar. Hier moeten partijen op zoek gaan naar raakvlakken. Tezelfdertijd is dat ook de extreme zwakte van ons democratische systeem. Door de verregaande versnippering — zie ook: Nederland na de verkiezingen — wordt het steeds moeilijker om raakvlakken te vinden. Tussen twee partijen gaat dat nog. Met drie is dat lastiger, met vier quasi onmogelijk. Terwijl 'the winner takes it all' het risico inhoudt dat één leider of één partij onherstelbare schade aanbrengt aan het sociale en economische weefsel, houdt ons systeem het risico in dat er niet meer geregeerd kán worden. Ook dit heeft niets met de links-rechts-tegenstelling te maken. Kijk maar naar het gekibbel in de (centrum)rechtse regeringen die wij vandaag hebben.

De representatieve democratie hikt tegen haar beperkingen aan. Maar als we morgenavond de uitslag van de Franse verkiezingen te horen krijgen en over veertien dagen de winnaar van de tweede ronde bekend is, zullen we ons gelukkig prijzen dat we zo'n ingewikkeld systeem hebben. Churchill had gelijk: democratie is een slecht systeem, maar er is niets beters. Politiek zit met een constructiefout. 't Is als een Ikea-kast die je moet ineenschroeven terwijl er een paar vijzen ontbreken. Helaas kun je met de politiek niet terug naar de winkel om haar om te ruilen. Dus blijf je maar luidop vloeken. (En op je handen timmeren.)

***

Een paar dingen kun je wel al heel snel bijsturen. Eén: schaf de opkomstplicht af. Ik schreef het hier eerder al (ooit vormde het de kern van mijn eerste blogpost op deze plek): zorg ervoor dat mensen gemotiveerd gaan stemmen. Niet dat dit per se de uitslag zal bewerkstelligen die u of ik het liefst zouden zien: daar gaat het niet om. Het gaat erom dat kiezers met goesting naar het stemhokje moeten trekken, gemotiveerd, liefst ook een beetje geïnformeerd. Niet vanuit een misplaatste burgerplicht of omdat het nu eenmaal moet, maar omdat ze dat zelf willen. Als er dan een regering totstandkomt die een beleid voert dat haaks staat op mijn ideeën, zou ik daar veel beter mee kunnen leven. Dan weet ik pas écht dat ik tot de minderheid behoor.

Twéé: voer stemrecht in vanaf zestien jaar. Er bestaat geen pensioenleeftijd voor kiezers, waarom is er dan wel een minimumleeftijd? Waarom zouden jongeren niet mee over hún toekomst mogen beslissen? Iemand die op 25 mei 2014 17 jaar en 364 dagen oud was, mocht toen niet gaan stemmen. Maar diezelfde jongeling zal bij de volgende verkiezingen, normaal in mei 2019, bijna drieëntwintig zijn en geconfronteerd geweest zijn met beslissingen die zijn toekomst mede zullen bepalen. Als we senioren, terecht, laten meekiezen, dan moeten we junioren ook bij het democratische proces betrekken, hen het recht geven om over hun toekomst te stemmen.

***

Bescheidenheid en vastberadenheid zijn schone deugden, ook in de politiek. Politici moeten ideeën hebben, een ideologie verdedigen, consequent handelen, maar ze vergeten al te vaak dat de burger niet zit te wachten op verbaal spektakel, gehakketak of betweterigheid. Politici zijn geen superieure wezens, noch uitverkorenen. Het zijn net mensen, met hun kwaliteiten en hun gebreken. Alleen dringt dat besef te zelden door. Gaan ze zich niet alleen superieur voelen, maar zich ook zo gedragen. En zo worden ze brutaal geconfronteerd met hun eigen onvermogen en vervelend stemgedrag. Zo wordt Het Volk volksvijand nummer één.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post768

Noodtoestand

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 25, 2017 13:01:29

Ik weet niet hoe uw week is verlopen, maar ik heb deze week een staatssecretaris gekust en de hand geschud van de premier en een vice-premier. In de drie gevallen zedig, kortstondig en met het nodige respect voor de functie, laat daar vooral geen misverstand over bestaan. Het was dan ook een bijzondere week, één jaar na u-weet-wel.

De premier had niet gesproken, woensdag, en dat vonden we op de redactie van de gelegenheidsuitzending 22/3, 1 Jaar Later bijzonder genoeg om er hem een vraag over te stellen. Ik had dat vooraf doorgenomen met zijn woordvoerder, die benadrukte dat de premier niet hóefde te spreken, omdat het staatshoofd, de koning-le roi-der König, dat al had gedaan. En die vertegenwoordigt nu eenmaal de stem van de natie.

Tijdens de repetitie mocht ik gedurende vijf minuten het land leiden. Wist ik ook eens hoe het voelde om door grande dame Martine Tanghe geïnterviewd te worden. (Het voelde goed.) En we repeteerden ook die ene vraag: 'Waarom heeft u zelf geen toespraak gehouden, premier?' Waarop ik, gelegenheidspremier, antwoordde zoals ik verwachtte dat de echte premier dat een paar uur later zou doen: 'Als het staatshoofd spreekt, is het niet meer nodig dat ook de premier nog eens het woord zou voeren.'

***

In realiteit zei de premier ongeveer dit: 'Vandaag was een dag voor de slachtoffers, we wilden in de eerste plaats hen aan het woord laten.' Ik was verrast door dit antwoord. Aangenaam verrast. Op deze ongebruikelijke herdenkingsdag gaf het hoofd van onze federale regering het signaal dat 22/3/17 in het teken stond van slachtoffers, nabestaanden en hulpverleners, niet van hoogwaardigheidsbekleders die zich proberen te kwijten van hun taak van de dag: empathie uitstralen en de juiste woorden uitspreken. Onze premier claimde de dag niet, wilde het moment niet aangrijpen om zichzelf in het centrum van de belangstelling te wringen, zag geen noodzaak in politieke recuperatie. Ik vond dat verfrissend. En juist, o zo juist.

Diezelfde dag had de man die weleens schaduwpremier wordt genoemd, of nog: de échte leider van deze regering, op gang geschoten met een opiniestuk, waarin hij hulde bracht aan de slachtoffers en vervolgens zijn eigen dada weer op tafel gooide: de noodtoestand. 'We moeten ons voorbereiden op het ondenkbare', schreef hij, waarna hij dat ondenkbare heel denkbaar probeerde te maken. En dus, zo werd ons ingepeperd, was het nodig om een wettelijk kader te creëren om sneller te kunnen ingrijpen na een terreuraanval. Huisarrest, propagandaverbod, preventieve opsluiting, dat soort dingen. Terwijl de premier het woord liet aan de mensen om wie het echt ging die vermaledijde dag, eiste de schaduwpremier alle aandacht op. Dat is meer dan een verschil in stijl. Het heeft met prioriteiten te maken. Zelfs voor één dag werd slachtoffers en nabestaanden niet gegund om centraal te staan. U moet daar zelf maar een passend adjectief bij bedenken.

***

En dan was er Londen. Een aanslag in het hart van de Britse democratie. Ik moest de berichtgeving in het oog houden voor de uitzending van 's avonds en wat mij opviel was de relatieve kalmte. De Londense burgemeester, Sadiq Khan, bleef op de achtergrond. Zijn eerste tweet werd pas één uur en driekwartier na de feiten verstuurd, en daarin meldde hij alleen 'a serious incident' en verwees hij voor informatie door naar de Twitteraccount van de politie. Pas drie uur later — toen duidelijk werd dat het om een terroristische aanslag ging - schreef hij: 'Londoners will never be cowed by terrorism'.

Een dag later reed een dronken Fransman zigzaggend over de Meir. Een kwartier later werd hij een eind verderop slapend in zijn auto teruggevonden. 'Poging tot terroristische moord', besloot het parket. Ik denk dan: als hij écht van plan was mensen te doden, zou hij wel anders gereden hebben. Gerichter. Sneller. Doelbewuster. Hij zou niet gestopt zijn aan een rood licht, vermoed ik. Hij reed alleen maar door omdat hij achtervolgd werd door para's. Te voet. Ik probeer de losse stukjes in de berichtgeving met elkaar te verbinden. Tegen tachtig per uur over de Meir zoeven en dan worden ingehaald door zwaarbewapende militairen? Dat wereldrecord van Usain Bolt is in gevaar! Niet dat die beschonken fransoos een lammetje is, want normale mensen rijden niet rond met een riotgun en wat messen in hun koffer, maar toch...

Wat deed de burgemeester van Antwerpen, die u tevens een paar alinea's eerder al leerde kennen als schaduwpremier: hij gaf een geïmproviseerde persconferentie en zei dat niemand ongerust hoefde te zijn, waarna zowat iedere Antwerpenaar ongerust werd en het parket heel boos, omdat het veel te vroeg was om te communiceren. Stel je maar eens voor dat die dronkenlap een echte terrorist was en dat er nog een kompaan van hem rondliep. Mocht het gekund hebben, de noodtoestand zou al uitgeroepen geweest zijn. (Ik probeer me dan even in te beelden dat alle alcoholisten met een Frans accent preventief naar de Begijnenstraat zouden gevoerd worden, maar dat zal wel aan mijn slecht karakter liggen.)

***

En zo werden nog wel meer proefballonnetjes opgelaten deze en vorige weken en maanden, en heus niet alleen door die ene meneer en zijn acolieten. Het is eigen aan onze hapsnappolitiek van vandaag. Gisteren verscheen er weer een peiling, morgen zullen we weer hoogdravende initiatieven horen en lezen. Politici van links en rechts, en ook in het midden, lopen achter de feiten aan. Ze proberen de waan van de dag te vatten. In te praten op 'het gezond verstand' van 'de man in de straat'. Ik zet dat tussen aanhalingstekens, want gezond verstand is heel relatief en de man in de straat bestaat niet. Er zijn veel mannen in veel straten en hun gezond verstand waaiert alle richtingen uit.

De Homo Politicus is hedentendage opportunist, politicus, mens. In die volgorde. Hij/zij speelt in op de actualiteit, probeert dat in de eigen ideologie te vertalen — als dat niet lukt: tant pis! — en vergeet daar menselijk op te reageren. Niet dat ze vroeger zo voluntaristisch en breeddenkend waren, maar in dit tijdsgewricht worden ze wel heel erg opgejaagd door wat in de (sociale) media uitgebraakt wordt. Je zou als gemotiveerde burger voor minder een noodtoestand uitroepen!

De politicus die eerst als mens, dan als politicus en pas op het laatst, en liefst helemaal niet, als opportunist reageert, geniet mijn voorkeur en zal straks mijn stemgedrag beïnvloeden. Daarom was ik woensdagavond zo aangenaam verrast door de premier: door de slachtoffers voorop te plaatsen, positioneerde hij zich eerst als mens, dan pas als politicus. Hij zat daar niet om stemmen te ronselen. Zo worden staatsmannen geboren.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post764

Als winnaars verliezers worden, en omgekeerd

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 18, 2017 13:28:00

De absurdste kop die van de week te lezen viel stond woensdagavond boven een artikel op newsmonkey.be. 'Mark Rutte wint met glans verkiezingen in Nederland, Wilders krijgt uppercut'. Op dat ogenblik was de definitieve uitslag nog niet bekend. De exit polls — vinger aan de pols van de kiezers die net het stembureau hadden verlaten — gaven aan dat de VVD van Rutte tien zetels had verloren. Later zou dat worden gecorrigeerd tot acht zetels verlies. De PVV van Wilders won er vier (uiteindelijk werden dat er vijf).

'Met glans winnen' en 'uppercut' kregen zo een nieuwe dimensie. Winnaars worden verliezers en verliezers worden winnaars. Dat gebeurt altijd bij verkiezingen, maar meestal komt die onzin uit de mond van de politici zelf, niet uit het klavier van een journalist. Een correctere titel had geweest: 'Partij van Rutte verliest één op vijf zetels, maar blijft de grootste. Winst Wilders kleiner dan verwacht'. Of 'gevreesd', zo u wil. En ja, ik besef ook wel dat de inzet van de Nederlandse parlementsverkiezingen niet alleen over procenten en zetels ging, maar ook over wie de grootste partij zou hebben: Rutte of Wilders? Die strijd heeft Rutte gewonnen, maar laten we die 'glans' best achterwege laten.

***

Met verkiezingen is het als met wedstrijden van de nationale voetbalploeg: iedereen die geïnteresseerd is, heeft er een mening over. En heeft ook dadelijk een analyse bij de hand. Nederland telt bij benadering 12 miljoen bondscoaches (de voetbalhaters buiten beschouwing gelaten), België zo'n 7,5 miljoen. Allemaal weten ze hoe het moet, wat er goed of fout liep, wiens schuld dat is, wat de gevolgen zijn en hoe het de volgende keer moet worden aangepakt. Zo ging dat ook bij deze verkiezingen. Een stem voor Europa, las ik op vele plekken. Gezond verstand keert terug, zo werd gekwaakt. Populisme wordt een halt toegeroepen, dat ook nog. Doe eens normaal, zou ik willen roepen. Wacht even af wat de verkiezingen in Frankrijk en Duitsland zullen geven. En vergeet niet dat Donald Trump in het Witte Huis zit en dat 46 op 100 Oostenrijkers in december een extreemrechtse kandidaat wilden als hun president. Bovendien: als andere partijen het discours van extreemrechts laten binnensijpelen in hun eigen retoriek, dan hoef je niet eens in de regering te belanden om je programma waar te maken. Dat zie je bij ons, dat merk je ook in Nederland. Dewinter en Wilders krijgen meer gedaan op de oppositiebanken dan als lid van een regering.

De feiten: de VVD behaalde 21,3 procent. Iets meer dan één op vijf stemmen dus, tegenover meer dan één op vier vijf jaar geleden. Een glansrijke opdoffer is dat, in mijn ogen. De PVV steeg van 10,1 naar 13,1 procent. In kiezers vertaald: van één op tien naar ongeveer één op acht. Niet echt een uppercut. De PvdA tuimelde van 24,8% naar 5,7%. Dát, beste lezer, is een uppercut. Een knock-out die ietwat bokser niet snel te boven komt. In 2012 was de Partij van de Arbeid nog de tweede partij van Nederland, nu de zevende. Nog een feit: de opkomst was hoog, 77,7 procent. Ook daar werden verregaande conclusies aan verbonden: tégen populisme, pro Europa, pro traditionele partijen. Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten pikte het op en pleitte opnieuw voor het afschaffen van de opkomstplicht, al noemde ze het verkeerdelijk het invoeren van het stemrecht. Dat kennen we al een tijdje, mevrouw. Al ben ik het met haar eens. Net als dat ik het eens ben met al die partijen die pleiten voor stemrecht vanaf zestien jaar. Het gaat immers over de toekomst, jongeren zijn heus wel gemotiveerd genoeg om keuzes te maken.

In de Tweede Kamer, de Nederlandse Kamer van Volksvertegenwoordigers, zullen straks dertien partijen zetelen. Mocht er een kiesdrempel worden gehanteerd, zoals bij ons, zouden dat er slechts zeven zijn, met de PvdA als kleinste. Mét kiesdrempel zou regeringsvorming iets simpeler zijn, want drie partijen zouden volstaan. Nu zijn er minstens vier nodig, voor een linkse coalitie zelfs zes.

***

In de maanden die voorafgingen aan deze verkiezingen werd het meest geschreven over één man, Geert Wilders. Die behaalt, ocharme, 13,1 procent van de stemmen. Dertien jaar geleden haalde Vlaams Blok bij de Vlaamse verkiezingen 24,2 procent. Dat is toch van een andere orde. Ik weet het, het is appelen met peren vergelijken, want je moet in België eigenlijk de landelijke uitslag bekijken, maar anderzijds is dat in een tweetalig land niet eens nodig. De Walen kunnen niet op Vlaams Blok/Belang stemmen, alle Nederlanders wel op de PVV.

Je kunt bij Wilders allesbehalve van een Trump-effect spreken en zelfs die wist in realiteit slechts één op de zes Amerikanen te overtuigen. Kortom, populisme is in landen met het Angelsaksische the winner takes it all­-principe veel invloedrijker dan in landen met meerdere partijen in een regering. Zoals Joël De Ceulaer vandaag in De Morgen schrijft: "De representatieve democratie is tot nader order goed bestand tegen de machtsgreep door radicaal-rechtse populisten." Daarom boezemt Frankrijk ons maar best meer angst in dan Duitsland. Marine Le Pen moet in staat worden geacht om de tweede stemronde te halen en daarin zal veel afhangen van de actualiteit van de dag: nieuwe aanslagen of dreigingen, schandalen, overtuigingskracht in de slotdebatten...

Ook het succes van GroenLinks is overroepen. Van vier naar veertien zetels — meer zetels gewonnen dan we ooit in de Tweede Kamer hebben gehad, toeterde Jesse Klaver een paar uur nadat de exit polls waren binnengelopen — is een knap resultaat, maar die 9 procent die het in realiteit is, ligt een pak lager dan wat Groen bij ons, in Vlaanderen, volgens de recentste peilingen zou halen. Klaver denkt best ook twee keer na om zich te engageren in een coalitie: zie wat Agalev na paarsgroen (1999-2003) overkwam. En wat de PvdA nu overkomt: als je als partij zo ongeveer niets van je eigen programma kunt realiseren en anderen met alle pluimen gaan lopen (denk aan wat Stevaert de groenen veertien jaar geleden flikte door handig alle 'groene' verwezenlijkingen op het conto van de sp.a te zetten), word je nagenoeg overbodig. Jezelf kapotregeren, het bestáát. "Er bestaat geen bodemkoers," schrijft De Ceulaer. "Iedere partij is in principe overbodig." Zo is dat.

***

541 dagen, dat is 'ons' record. Als er niet snel een regering wordt gevormd in Nederland, zou het weleens heel lang kunnen aanslepen. Al zullen de nuchtere Nederlanders het nooit zó lang laten aanslepen en komen er allicht nieuwe verkiezingen. Benieuwd wie er dan met glans zal winnen en wie de uppercut moet incasseren. Best laten ze het niet zo ver komen. En bij ons kunnen partijen maar beter tot de conclusie komen dat ze zichzelf moeten blijven, hun eigen accenten blijven leggen, zoveel mogelijk trouw blijven aan hun ideologie, principes en achterban, maar wel met aandacht voor wat er leeft onder de bevolking, zonder daarom de populistische toer op te gaan. Dat kan niemand beter dan de populisten zelf.

Hoop en optimisme, dat lazen sommigen af van de verkiezingsresultaten bij onze noorderburen. Nog één keer Joël De Ceulaer: "Als (de media) iets gemist hebben de voorbije jaren, is het niet de onderbuik van de boze blanke man, maar wel de enorme diversiteit die de samenleving te bieden heeft." Maar voor hetzelfde geld lees je er hopeloosheid en uitzichtloosheid in, want dat is wat versnippering met het politieke landschap doet. Mijn conclusie, als kleine garnaal aan de zijlijn, is: ik weet het niet. Dat klinkt een beetje flauw, maar het is een pak minder onzinnig dan 'Mark Rutte wint met glans verkiezingen in Nederland, Wilders krijgt uppercut'.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post763
Volgende »