Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Te Gek!?

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, oktober 27, 2018 13:40:54

De nieuwe campagne van Te Gek!?, een initiatief dat al veertien jaar aandacht opeist voor psychische problemen, draait rond hoogsensitiviteit. Vijftien procent van de bevolking is hoogsensitief, lees ik op www.tegek.be. "Wist je dat... een hoogsensitief persoon sneller dingen opmerkt, maar tegelijk intense prikkels eerder als lastig of als pijnlijk ervaart, wat kan leiden tot een verhoogde psychische kwetsbaarheid?" Euh, ja, ik wist dat al.

Hoe moeten we dit onder de aandacht brengen, klonk het op een van de brainstormnamiddagen van Te Gek!?. Toen kwam iemand op een briljant idee: laten we een aantal ongevoelige mensen in te schakelen, om het verschil duidelijk te maken. En zo geschiedde, al maakten ze zich er wel snel van af: er werden alleen anti-ambassadeurs van hoogsensitiviteit ingeschakeld uit de federale regering. Zo kan ik het ook: één vergadering en klaar was Kees. Gek, hé?

***

"Sanity is not statistical"

(George Orwell, 1984)

***

"Ik heb de vliegtuigen zien vliegtuigen en ze vliegen goed", zei Paul Vanden Boeynants ooit laconiek over een vorige zwaar gecontesteerde aankoop van gevechtsvliegtuigen. De acroniem geworden Brusselse beenhouwer-politicus was bijna acht jaar minister van Landsverdediging in zeven opeenvolgende regeringen, dan heb je wel wat connecties in de oorlogsindustrie en kun je al eens eigenhandig dingetjes regelen, zonder dat er al te veel parlementaire heisa over ontstaat.

Toen de ontslagnemende regering die zijn naam droeg in 1968 en stoemelings Mirage-gevechtsvliegtuigen aankocht (toen waren de Fransen nog onze vrienden), waagde een journalist het om te vragen of het wel verantwoord was om zulke dure tuigen te kopen in een regering van lopende zaken. VDB repliceerde: "Dat zijn geen lopende zaken, vriend, dat zijn vliegende zaken!"

Met VDB kon je nog lachen, ook al was hij dan zo corrupt als alle andere regeringsleden uit die tijd samen. Steven Vandeput is minder humorist dan zijn illustere voorganger, wellicht ook minder corrupt, maar hij mocht deze week wel een discutabele aankoop aankondigen: de F-35 zal het worden. Dat wisten we al een dik jaar, maar eerst mochten die vervelende lieden van de oppositie nog wat lelijks roepen en toen dat vervelend gedoe achter de rug lag, werd de beslissing in ijltempo door het parlement gejast. De herfstvakantie stond voor de deur, no time to waste.

Die F-35 is uiteraard het van het, of moet dat worden, want nu vertoont de vliegende blikkendoos nog wat mankementen. Och ja, de eerste toestellen moeten pas begin 2025 vliegensklaar staan. Dan denk ik, simpele ziel: waarom wordt dat meerderheid tegen minderheid beslist, zonder volwaardig debat, als je weet dat we in 2025 twee regeringen verder staan en dat die toekomstige bewindsploeg dat ding misschien helemaal niet wil?

Eric Donckier, gewezen politiek commentator van Het Belang van Limburg, zei het eergisteren nog op het TIJDcongres van MoMeNT in Tongeren (waar ik ook een paar woorden mocht zeggen): langetermijnbeslissingen moet je lostrekken van kortetermijndeadlines. En, voeg ik eraan toe: ze moeten breed gedragen worden en niet alleen door de toevallige leden van een tijdelijke meerderheid. Gouverner, c'est prévoir, neen? (Te gek!)

***

"War is peace.

Freedom is slavery.

Ignorance is strength."

(George Orwell, 1984)

***

Vingerafdrukken op de nieuwe identiteitskaart. Ik heb er net een nieuwe moeten afhalen, dus heb ik er negen jaar en tien maanden geen hinder van, maar de commissie Binnenlandse Zaken heeft woensdag het licht op groen gezet. Een ideetje uit de koker van minister Jambon, om onze veiligheid te kunnen garanderen, dat spreekt voor zich. Zo kunnen we misdadigers sneller opsporen, tenminste: als die zo vriendelijk zijn om hun vingerafdruk ergens achter te laten.

Geef toe dat het knap bedacht is: diegenen die ons al een paar jaar een onveiligheidsgevoel proberen aan te praten, komen nu af met een verplichte vingerafdruk op onze eID-kaart. "Bij ons zijt ge veilig, beste burger, ziet ge wel!" Genialiteit voor simpele zielen.

Wel vervelend dat er al een tijdje geen noemenswaardige aanslag meer geweest is in dit land, de mensen zouden op den duur nog denken dat het hier veilig is op straat en dat draconische maatregelen niet meer zo hoeven. Kijk daar, een boerkini: straks vormen die een leger en komen ze ons veroveren! Ginder, drie moslims die staan te konkelfoezen, over tien jaar zullen ze de macht hier overnemen! Onveilig zult gij zijn, beste landgenoot.

We hebben onze privacy toch al te grabbel gegooid, dan is dit toch een goed idee, zo voerden de voorstanders aan. Op sociale media werd die mening ook geventileerd door anonieme accounts, dat was best grappig. Niets te verbergen, hahaha. En dat we toch ook op Facebook zitten of naar Amerika reizen, waar je verplicht je vingers in de inkt moet dopen wil je het land binnen mogen? Tja, daar kies je dus wel zelf voor. Hier zou het domweg verplicht worden. België, Big Brotherland. Daar kwam dus protest van. #ikweiger. Ik ook.

De dag nadien was er een geval van zware verkeersagressie in Sint-Niklaas. Iemand beet het oor van een trucker af. Misschien best ook tandafdrukken op de eID-kaart zetten? Of is dat al te gek?

***

"Who controls the past controls the future.

Who controls the present controls the past."

(George Orwell, 1984)

***

Geen twee zonder drie, dacht de minister van Volksgezondheid. Woensdag, vingerafdrukkendag, donderdag, gevechtsvliegtuigendag, vrijdag, ziekemensenpestdag, een ware hattrick. Als het aan Maggie De Block ligt, komen er richtlijnen voor huisartsen waarin zal staan hoe lang uw ziekteverlof voortaan mag duren. Hartinfarct? Afhankelijk van hoe zwaar uw beroep is, wordt u geacht na achtentwintig of zestig dagen weer op de werkvloer te staan. Lichte angst of depressie? Twee weken. Lage rugpijn en u heeft een zittend beroep? Eén dag. In remissie na borstkanker? U krijgt binnenkort te horen wanneer u genezen wordt geacht. 't Is een beetje zoals die indicatieve tabel die de voetbalbond heeft opgesteld om schorsingen van spelers een beetje te harmoniseren. Daar is dat logisch — liefst geen twee maten en twee gewichten —, voor de individuele patiënt is het pure idiotie.

De Block haalde haar inspiratie uit Frankrijk (dat ons dus geen vliegtuigen, maar wel te gekke ideeën mag leveren), waar zo'n tabel al bestaat. En natuurlijk is het geen besparingsmaatregel, hoe durven we dat nog maar te insinueren! Een huisarts die collega-huisartsen aan de leiband wil houden, dat is nieuw in onze politiek. "Trop is te veel", zou VDB zeggen.

Tiens, is niet iedere patiënt een individu, dan? Zijn onze lichamen en onze geesten dan allemaal hetzelfde? Liberalisme, bestaat dat nog? Iedereen apart, zo veel mogelijk vrijheid voor het individu, iemand? Hoe noemt men dat systeem ook weer waarin alles en iedereen gelijkgeschakeld wordt? O ja, communisme. Rode Maggie.

***

"Orthodoxy means not thinking — not needing to think.

Orthodoxy is unconsciousness."

(George Orwell, 1984)

***

Ik zit hier ondanks alles met een redelijk brede glimlach dit stukje te tikken: mijn favoriete clubje heeft gisteravond namelijk gewonnen. Beerschot Wilrijk 3 - OH Leuven 1. De bekendste supporter van Leuven, ene Theo F., een flinke man die in tegenstelling tot zijn partijvoorzitter de oorlog met links duidelijk nog niet beu is, heeft een dubbele reden om triest te zijn: z'n ploegje heeft verloren en alle tegendoelpunten kwamen via de linkerflank. Linkse zever, te gek!

***

"Winston Smith: 'Does Big Brother exist?'

O'Brien: 'Of course he exists.'

Winston Smith: 'Does he exist like you or me?'

O'Brien: 'You do not exist.'"

(George Orwell, 1984)

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post831

Forza

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, oktober 20, 2018 13:13:32

'Vandalisme op het kerkhof: totaal gebrek aan respect voor onze overledenen'. 'FORZA TV: onthutsende beelden. Afrikanen lopen met vuurwapen door de stad!' 'Video: Vechtpartij in de Achturenstraat. Integratie al zeer goed geslaagd, of is het "geslagen"?...' 'Nieuwe beelden van jongerenbende Squad 94! Forza Ninove eist keiharde aanpak en roept slachtoffers nogmaals op om klacht in te dienen!' 'Deze nacht diefstal in zwembad van Ninove. Wees waakzaam!'

Het krioelt van de uitroeptekens op de website van Forza Ninove, de extreemrechtse lijst die vorige zondag veertig procent van de stemmen behaalde in de Oost-Vlaamse stad. Het lijkt wel alsof Ninove een grote no-gozone is geworden, door de intocht van 'vreemdelingen' die het Nederlands onmachtig zijn. Even de statistieken van de federale politie erbij halen (www.stat.policefederale.be/criminaliteitsstatistieken/interactief/tabel-per-politiezone/): blijkt dat er in 2012 2.599 criminele daden werden vastgesteld in Ninove en dat dit cijfer vorig jaar was opgelopen tot 2.687. Een stijging met achtentachtig sinds zes jaar geleden. Dat is niet significant veel meer, maar wel opmerkelijk, omdat de criminaliteitscijfers in de meeste politiezones zijn gedaald. Aandachtspuntje. Als we dan kijken door welke categorieën die stijging wordt veroorzaakt, dan blijken dat 'bedrog', 'drugs' (een groeiend fenomeen dat in alle politiezones opduikt) en 'andere' (een vergaarbak van criminele feiten) te zijn. Autodiefstallen en diefstal van objecten uit de auto zijn nagenoeg gehalveerd (betere beveiliging door de constructeurs, ongetwijfeld), zakkenrollerij eveneens, woninginbraken zijn met een derde afgenomen. Het aantal handtasroven was in 2017 zelfs gedaald tot... nul. Stijgen wel: fietsdiefstallen (van 79 naar 141), winkeldiefstallen (95-107) en — verontrustend — gewapende diefstallen. Al ging dat in totaal om zeven gevallen, een om de twee maanden. Erg voor de betrokkenen, zeer zeker, arresteer de daders en geef de slachtoffers psychologische bijstand, maar op een totaal van 38.692 inwoners nog altijd beperkt.

Het is nu niet bepaald dat je in Ninove (geuzennaam: 'De oudste, de stoutste en de wijste der steden') voortdurend achterom moet kijken, maar je moet wel op je hoede zijn. Zoals in alle steden ter wereld, eigenlijk.

***

Grappig: als je op forzaninove.be van een detailpagina opnieuw naar de startpagina wilt, verschijnt er in het url-scherm heel eventjes 'about:blank', wat meteen de essentie van dit samenraapsel van Vlaams Belangers en onafhankelijke kandidaten illustreert: het gaat om een bijzonder blank fenomeen. Eigen volk eerst, pardon: eerst onze mensen. 'Forza Ninove zet met 15 zelfstandigen op de lijst zwaar in op de middenstand!' Spoiler alert: het gaat om witte middenstanders (en dan heb ik het over hun huidskleur).

Omdat ik afgelopen weekend mee de verkiezingen mocht presenteren op TV Oost en ik dan op tien minuten van mijn deur telkens door Ninove reed, zag ik de verkiezingsborden prominent naast de weg staan. 'Het is 1 voor 12!' 'Guy D'haeseleer Kandidaat Burgemeester'. Maandag mocht ik die kandidaat-burgemeester interviewen na zijn triomftocht. Eerlijk: een man zonder charisma, geen vlotte prater, je vraagt je af hoe zo iemand zo populair wordt. Een tip van de sluier (oeps!) wordt nu opgelicht in de weekendkranten: hij zit voortdurend op café, trakteert jan en alleman, spendeert daar een groot deel van zijn parlementaire wedde aan (hij is meestal afwezig in het Vlaams Parlement), praat veel, luistert veel en knikt nog veel meer. Hij geeft 'de mensen' het gevoel dat ze meetellen en dat ze gelijk hebben. Dienstbetoon met een Witkap binnen handbereik, het werkt. Niet luisteren naar de mensen, dat werkt niet, zo wisten ze dertig jaar geleden al in de Antwerpse Seefhoek.

Ik mocht zijn partij niet extreemrechts noemen en hij benadrukte dat er slechts zes Vlaams Belangleden op de lijst met 33 namen stonden. Die verontrustende foto met een Hitlergroet op het volksfeest 's avonds? Framing van De Morgen, zo wist hij. Helaas had ik de fameuze 'chocomousse'-post toen nog niet zien passeren. Hij rekende op clementie van de N-VA-top. Je mag gerust ons programma lezen, daar staat niets racistisch in, benadrukte hij nog. En dat klopt: in dit meer dan zeventig (!) punten tellende programma lees je veel over mobiliteit, parkeerbeleid, veiligheid en dat soort dingen. Hoofddoeken mogen niet in stadsgebouwen, er wordt her en der over 'vreemdelingen' gesproken, maar ranzige taal? Neen, een duidelijk doordachte, radicaal rechtse tekst. Meer donkerblauw dan bruin. De taal in de brochure is een pak voorzichtiger dan de taal aan de toog in sommige Ninoofse etablissementen.

N-VA-voorzitter De Wever had maandagochtend nog niet in zijn kaarten laten kijken, met een wat warrige uitleg: dat je het signaal van de kiezer niet kunt negeren en dat het wat hem betreft liever niet tot een coalitie Forza-N-VA zou komen, maar dat dit eerst intern moest besproken worden. Ik dacht: er wordt een opening gecreëerd. Tot die chocomousse-foto 's avonds in Het Grote Debat op Eén zat en De Wever reageerde dat de kans op samenwerking nu 'sub zero' was geworden. Een beetje zoals de gevoelstemperatuur in Ninove bij diegenen die níet op Forza hadden gestemd, toch nog altijd zestig procent van de stemgerechtigde bevolking.

***

N-VA koos dinsdag voor de vlucht opzij: oppositie. Dat maakt het dilemma alleen maar groter, want de twee andere partijen, Open Vld en Samen (een tijdelijk kartel van CD&V'ers, sp.a'ers en Groenen), willen niet met Forza in de Dender. N-VA wil dus niet meewerken aan het doorbreken van het cordon sanitaire en het wil evenmin meewerken aan een coalitie tégen Guy D'haeseleer. Want er is dat ene Amerikaanse spreekwoord: damned if you do and damned if you don't. Er bestaat geen juiste keuze.

Wat N-VA doet is strategisch slim én pervers.

Slim, omdat je zo vermijdt dat je wordt gepercipieerd als extreemrechtse cordon-doorbrekers, opportunisten van het ergste soort. Bovendien weet je dat je over zes jaar een gepeperde rekening krijgt gepresenteerd: ofwel doet de coalitie het naar behoren (en dan zal vooral Forza de vruchten plukken, mogelijk zelfs ten koste van N-VA, dat nu al terugviel van vijf naar twee zetels, en wenkt alsnog de absolute meerderheid voor D'haeseleer en de zijnen), ofwel wordt het een gigantische flop (en zal je eveneens stemmen verliezen).

Pervers, omdat je een democratisch te verantwoorden meerderheid (twee zetels op overschot) uitsluit, waardoor Ninove per definitie onbestuurbaar wordt. En ook omdat je de weg vrijmaakt voor gedoogsteun aan een minderheid van Forza (15 zetels op 33). Je kunt dus én een rechts beleid uitstippelen én oppositie voeren als Forza te ver gaat. Ik geloof niet dat dit uit de koker van de lokale N-VA-vertegenwoordigers komt. Dit is de betere politieke stratego. Maar of de gemiddelde Ninovieter daar beter van wordt?

***

Wat ik mij nu zo opeens afvraag: zou kiesbedrog onder 'bedrog' worden opgenomen in de criminaliteitscijfers?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post829

Identiteit

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, oktober 06, 2018 12:39:33

Deze verkiezingen draaien rond identiteit, zei de voorzitter van de populairste partij van Vlaanderen tijdens een gastcollege eerder deze week. De Nederlandse taal en verlichtingswaarden als vrijheid en gelijkheid zijn vitale componenten, zo preciseerde hij. Identiteit is de schraag waarop onze democratie rust, het is "een natuurlijke behoefte van de mens". Uit zijn toespraak: "Wij zijn geen solitaire dieren. Het unieke vermogen van de homo sapiens om abstract te denken maakt het ons mogelijk om een collectieve identiteit te delen met mensen die we niet persoonlijk kennen. Het vormen van grote groepen mensen die elkaar erkennen en herkennen als medespeler van hetzelfde team maakte ons tot meesters van de schepping. Het zorgt er ook voor dat we een democratisch bestel kunnen doen functioneren en het creëert een ethische verbinding die de basis legt onder solidariteit via herverdeling binnen de groep."

Ik probeer dat te vatten en kan er me tegelijk veel en weinig bij voorstellen. Ja en neen. Warm en koud. Zin en onzin. Open en gesloten. Wat is mijn eigen identiteit? Ik denk: Mens-Man-Wereldburger-Europeaan-Belg-Vlaming-Antwerpenaar-inwoner van een kleine gemeente in het Pajottenland. Niet noodzakelijk altijd in die volgorde, maar meestal wel. En Beerschot-supporter natuurlijk, dat ook. Daar identificeer ik me mee. Dus ja, vrijheid en gelijkheid, dat zijn fundamentele waarden, maar die Nederlandse taal is eerder toevallig, omdat ik nu eenmaal hier geboren ben. Ik ben een Vlaming omdat ik uit de regio Vlaanderen afkomstig ben, maar beschouw dat niet als een verdienste noch als een bewijs van deugdelijkheid. Ik voel mij meer Europeaan dan Vlaming. Ik heb meer affiniteit met een inwoner van New York dan met een doorsnee plattelander hier. Identiteit bestaat, fluctueert, is niet zo statisch als nationalisten willen doen uitschijnen. Heel eerlijk, dat zei die voorzitter van de week ook letterlijk: "Wie wij zijn is niet wie wij waren en wie wij zullen zijn". Maar net daarom vond ik de rest van zijn discours zo teleurstellend voorspelbaar, want het is net wel op hic et nunc gericht. Een samenleving evolueert, anders zou het niet 'samenleving' genoemd wordt, maar 'samenstilstand', of zoiets. En natuurlijk moet je basiswaarden verdedigen, maar wat zijn die? De Tien Geboden? Niet doden, niet stelen, niet bedriegen, niet liegen, niet jaloers zijn: akkoord. Maar bovenal één God beminnen en de dag des Heren heiligen, zijn aan deze atheïstische jongen niet besteed. De Grondwet en een dosis gezond verstand kunnen een leidraad bieden.

***

Zou een inwoner van een sociale woning in Gent wakker liggen van zijn of haar identiteit? Of denkt die eerder aan die dakbalk, die dreigt neer te storten op zijn hoofd? De schimmel op de muur. De penetrante geur die in huis blijft hangen. De rekeningen die moeten betaald worden. De modale mens heeft nood aan het vervullen van zijn basisbehoeften: eten, drinken, een dak boven het hoofd, met een gerust gemoed kunnen slapen, een veilige omgeving, graag zien en gezien worden. Die stelt zich niet de vraag: wat is nu mijn identiteit ook alweer? Maar wel: zal er op het eind van de maand nog een stukje loon overblijven? Of erger: zal er op het eind van mijn loon nog een stukje maand overblijven?

Gemeenteraadsverkiezingen draaien nog veel minder rond identiteit dan federale, Vlaamse of Europese. Het gaat om lokale behoeften, micro machtsverhoudingen, wie het met wie wil doen en waarom en hoe je daar zelf beter van wordt. Grote ideologieën zijn niet besteed aan een dorp. Ik deed mee aan een paar stemtesten en kwam amper boven de vijftig procent uit van standpunten die aanleunen bij de mijne. Ik kwam uit bij politici en gelegenheidspartijtjes die ik van haar noch pluim ken (en wil kennen), een samenraapsel van populistische ideetjes om toch maar de zittende (absolute) meerderheid naar af te sturen. En met die partij aan de macht heb ik ook al niets. Ik ken beter mijn weg in buitenlandse steden dan in mijn eigen dorp, en dat vind ik best zo. Ik identificeer mij nadrukkelijk niet met dit kabbelende leven, maar ik vertoef er wel graag, in alle rust. De lokale identiteit? Connais pas. De lokale taal? Ik weiger ze te spreken. Ja, in mijn woonplaats hamer ik op het Nederlands.

Ik vind Vlaanderen wel een prettige regio om in te wonen, maar vraag me niet om me ermee te identificeren. Al word ik inwendig woest als een vertegenwoordiger van een telefoonmaatschappij me in het Frans belt om te proberen me een abonnement aan te smeren. Dat vind ik onbeleefd, dus ja, meneer de voorzitter, laten we zo goed en zo kwaad als dat kan een gemeenschappelijke taal hanteren — en dat mag best het Nederlands zijn — en vrijheid en gelijkheid respecteren, maar daar mag het wat mij betreft ophouden.

***

Er was vorig weekend veel te doen rond Curieuzeneuzen, een onderzoek van De Standaard dat de luchtkwaliteit had gemeten in heel Vlaanderen. Dat bleek in sommige gevallen flink tegen te vallen. Heel wat plekken scoorden rood (slecht), sommige paars (slechter). Niet zo toevallig was de toestand in de grootstad A belabberd, de stad waar de identiteitsvoorzitter van hierboven burgemeester is. En dus, zo concludeerden zijn aanhangers, was dit een gekleurd onderzoek. Daarmee bedoelden ze niet 'rood' en 'paars', maar links. Iemand die zichzelf Een Heel Groot Licht waant, fanatieke flamingant en tevens hoofdredacteur van een opiniewebsite die zeer eenzijdige opinies publiceert, ging zover het onderzoek activistisch te noemen, een met voorbedachten rade opgesteld plan van (s)linkse pennenridders om vlak voor de verkiezingen bestuurders in diskrediet te brengen. Alsof dat het opzet was van dit onderzoek!

Schone lucht is een mensenrecht. Dat garanderen is verdorie een plicht van politici. En als die dat niet doen, is het de verdomde plicht van journalisten om dit naar buiten te brengen. Tenzij je een verborgen agenda hebt, zoals die ene opiniewebsite. Je gaat me niet horen zeggen dat er geen vooringenomenheid is in de journalistiek: vooroordelen en voorkeuren zijn des mensen. Maar de activistische (pseudo)journalisten vind je eerder buiten dan binnen de mainstream media.

***

Mijn stemadvies: ga stemmen!

***

Volgende week zondag presenteer ik vanaf 16 uur mee het verkiezingsprogramma op TV Oost. De dag voordien is er een uitgebreide generale repetitie en moet ik studeren op de samenstelling van de coalities in 27 steden en gemeenten, geen tijd dus om een doorwrochte blogpost te schrijven. Tot 'in den draai', na de verkiezingen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post820

Aftellen naar 14/10

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 15, 2018 13:23:26

Over negenentwintig dagen moeten we naar het stemhokje. Verplicht. Opdraven en uw plicht vervullen! Het zijn gemeenteraadsverkiezingen, normaal lig ik daar persoonlijk niet zo wakker van. U moet weten, ik ben Antwerpenaar, maar ik woon op de parking. Heel eerlijk: de campagne in mijn geboortestad interesseert me veel meer dan die op de plek waar ik al veertien jaar woon. Op een schaal van 0 tot 10: óneindig veel meer. Al zal het ook hier ongetwijfeld boeiend zijn. De vraag is: doorbreekt de N-VA de hegemonie van de CD&V? Deze gemeente kent namelijk al sinds de fusie van gemeenten in 1976 een absolute meerderheid van lokale christendemocraten. In 2006 behaalde de CD&V nog 78,54 procent van de stemmen. Dat is wat ze in Amerika a landslide zouden noemen: de verzamelde concurrentie stond niet op de foto (dat waren toen alle andere partijen sámen, die zich voor de gelegenheid — er was over nagedacht, maar niet al te lang — KARTEL hadden genoemd). Zes jaar geleden kwamen er vijf aparte partijen op en zakte de CD&V naar 56,78%, de laagste score in tweeënveertig jaar. Paniek in de oranje tent. En nu houdt de populaire burgemeester, al achttien jaar op die stoel als opvolger van zijn nóg populairdere voorganger die vijfendertig jaar de sjerp droeg tot hij letterlijk doodviel, het voor bekeken. Verdriet om zijn (een paar jaar geleden) overleden vrouw en een kwakkelende gezondheid, zo zegt hij zelf. Gesjoemel in de marge en niet meer zo gewenst binnen zijn eigen partij, zo zeggen anderen. Dat is iets wat de autochtone bevolking ongetwijfeld bezighoudt, het levert ook wat extra inkomsten op voor regionale verslaggevers, maar als allochtoon die weigert te integreren gaat het bij mij het ene oor in en het andere weer uit. Ik zou niet eens weten wie de kandidaten zijn en welke partij het interessantste programma voor mij te bieden heeft. Wat De Wever, Beels, Van Besien, Peeters, Mertens en De Backer bekokstoven interesseert me dan veel meer. Zou het toch iets zijn met 't stad en de parking?

***

De bitsigheid van de toon waarmee tegenwoordig campagne wordt gevoerd is ongezien. Ik mocht voor het eerst mijn verplichte stemrecht uitoefenen op 8 november 1981, op m'n tweeëntwintigste. Voor het eerst mochten 18-jarigen toen hun stem uitbrengen, iets wat ik zelf vier jaar voordien dus nog niet mocht. De CVP van kortstondig premier Mark Eyskens verloor veertien zetels, maar hield er wel drieënveertig over, ruim meer dan PVV, SP en VU. Meer dan voldoende om weer de eerste minister te mogen leveren. Agalev palmde voor het eerst twee zetels in het federale parlement in (niet mijn verdienste), Vlaams Blok stuurde als nieuwkomer één volksvertegenwoordiger naar Brussel (niet mijn schuld), de unitaire communistische partij behield nog twee van z'n vier zetels (niets mee te maken).

Politici gebruikten soms harde taal in die dagen: Leo Tindemans trad af omdat zijn coalitiepartners de grondwet als "een vodje papier" behandelden, oppositieleider Louis Tobback noemde premier Martens Caligula, da joenk Verhofstadt liet zich evenmin onbetuigd met zijn radde tong, enzovoort, enzoverder. Er werd al eens ruzie gemaakt binnen de coalitie en dan viel de regering, maar nooit eerder werd er zo openlijk en zo permanent geruzied tussen leden van een regering of van regeringspartijen als nu. Nooit eerder werden in politieke discussies termen als 'bloedhond' gehanteerd door een lid van de regering, of had een (voormalige) schepen het over 'journalistenratten'. Nooit eerder zei een burgemeester over de lijsttrekker van zijn voornaamste coalitiepartner dat die z'n vis ging kopen bij een notoir lid van een drugbende. Ze rollen voortdurend vechtend over de vloer. Als ploegmaats dat in het voetbal zouden doen, kregen ze een rode kaart. In de politiek levert het spektakel op en heel veel plaatsvervangende schaamte. De lieden die ons regeren laten elke dag opnieuw merken dat ze gewrongen zitten in een verstandshuwelijk, de lieden die daar oppositie zouden moeten tegen voeren kunnen er niet tegenop, en wel om drie redenen: hun debatstijl is te krachteloos of te weinig origineel, ze maken inhoudelijk te weinig het verschil én geen enkele oppositietaal is sterker dan de zelfvernietigingskracht van ruziënde coalitiepartners. Of is het allemaal schijn?
***

Negenentwintig dagen en ik weet niet voor wie ik moet stemmen. Tweehonderd drieënvijftig dagen voor de zoveelste Moeder Aller Verkiezingen — federaal, Vlaams én Europees — en ik zou begot niet weten wat ik moet doen, straks. Ik hoor en lees flarden van partijprogramma's die me aanstaan, anderen stoten me dan weer af. Ik hoor en lees gekakel, maar word niet warm van de sociale media-politiek die wordt opgevoerd. Een barslecht geregisseerd toneelstuk. Veel te vaak theater zoals te verwachten en te voorzien was, de macht der theaterlijke dwaasheden loert om de hoek, om het met de titels van een in opspraak gekomen kattensmijter te hebben. Politiek is nooit echt een propere stiel geweest, maar ik herinner me niet dat er ooit tevoren met zoveel bakken modder tegelijk is gesmeten, en dan nog wel naar collega's die de dag na de verkiezingen preferentiële partners blijken te zijn, bij gebrek aan beter. Sommige partijen staan mijlenver van de doorsnee kiezer af, anderen hebben de kloof tussen burger en politiek helemaal gedicht, zodanig zelfs dat hatelijk populisme deel is gaan uitmaken van discours en beleid. Dan liever die kloof, eerlijk gezegd: je verwacht van een politicus dat die over de toekomst nadenkt, het beste met ons voor heeft, zich kan onttrekken van de waan van de dag. Niet dat hij of zij zich vereenzelvigt met toogpraat en makkelijke, sloganeske taal.

Het mag stilaan weer over inhoud gaan. Er is heus niets mis met een politicus die een Grote Boodschap heeft. Liever dat dan het constante kakken op elkaar.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post813

Weg met de democratie?

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 19, 2018 13:08:32

"Democratie is de slechtste vorm van regeren, op alle andere na."

***

Ik moest aan die legendarische, aan de Britse staatsman Winston Churchill toegeschreven uitspraak denken, toen ik vorige zaterdag rond middernacht zapte naar de puntentelling op het Eurovisiesongfestival. Een jaarlijks moment van zelfkastijding waarop ergernis en cynisch amusement elkaar kruisen. Ik weet niet of de goede Winston, bij het roken van een stevige sigaar, de laatste negen jaar van zijn leven naar dat liedjesfestival heeft gekeken, in de tijd dat deelnemers nog echt moesten kunnen zingen en niet als kippen zonder kop rondliepen op het podium. Misschien neuriede hij tien maanden voor z'n dood wel mee Non ho l'età.

Die democratie-uitspraak - die Churchill in werkelijkheid leende van een voorganger - sprong me voor de geest toen de punten van de volksjury's die van de vakjury's overruleden. Het zijn net verkiezingen, dacht ik. De stem van het volk klinkt krachtiger dan de stem van opiniemakers en experten. Je kunt dat 'democratie' noemen, maar het wordt steeds beangstigender. En dan heb ik het niet over die Israëlische nep-Björk die dankzij de stemmen van de massa triomfeerde. Kan het mij wat schelen wie er wint op het festival van de wansmaak! Neen, ik vind het beangstigend dat de stem van het volk steeds onvoorspelbaarder wordt en dat 'de mensen' zich steeds meer laven aan grenzeloos populisme.

***

Als democraat mag je niet twijfelen aan de democratie, zo gaat dat nu eenmaal. Ik ben een democraat, ik respecteer verkiezingsuitslagen, maar ik respecteer ze intussen al een jaar of twintig tot op het niveau dat ik er een beetje ziek van word. Ik ben oud genoeg om te weten dat de verzuiling ons en andere landen in een wurggreep hield. Er waren pakweg vijftig jaar geleden hooguit een handvol politieke partijen, meestal nog unitair georganiseerd, en die waren gelinkt aan een vakbond, een ziekenfonds en nog wat belangenorganisaties. Een systeem van 'ons kent ons' dat tot op zekere hoogte functioneerde, maar dat ook verlammend en verstikkend was voor de samenleving. De unitaire partijen hielden op te bestaan, de zuilen vielen weg, het politieke landschap versplinterde, tot op het punt dat er nauwelijks nog kan geregeerd worden. De kiezer was dat oude systeem terecht beu, maar een belangrijke minderheid onder de kiezers heeft dan maar meteen de hele politiek bij het groot huisvuil gezet. De foertstem dicteert. En de populistische politicus speelt daar gretig op in. Bij ons en elders.

Een kwart Vlamingen stemde in 2004 op een partij die kort voordien veroordeeld was vanwege aanzetten tot haat en discriminatie. Brexit. Trump. Pseudo-groen en extreemrechts zullen samen Italië besturen. Op een haar na kwam in Frankrijk en Oostenrijk een fascist aan de macht. Wat staat er ons in oktober en in mei volgend jaar te wachten? Telkens opnieuw moet je na een dag stemmen tellen concluderen: de kiezer heeft gekozen en we moeten dat respecteren. Móeten we dat? Of wordt het tijd om de democratie zelf in bescherming te nemen?

***

"Een pessimist ziet een probleem in elke mogelijkheid. Een optimist een mogelijkheid in elk probleem." (Churchill)

***

Ik schreef het hier eerder al: ik heb meer respect voor een oprechte fascist die voor een fascistoïde, racistische partij stemt, dan voor een foertstemmer die uit pure balorigheid tégen het systeem stemt. Of denkt dat te doen, want hoe verklaar je dat een uitgesproken establishmentfiguur als Donald Trump zich kan laten verkiezen door zich tégen het establishment op te stellen? Ik mocht dat van sommigen in de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen van november 2016 geen domheid noemen. Democratie, weet u wel, de kiezer heeft altijd gelijk. Wel, de kiezer heeft weleens ongelijk. Steeds vaker, trouwens. Vraag dat over een paar jaar aan de Britten die voor de brexit hebben gestemd en die dan zullen merken hoezeer hun land erop achteruitgegaan is. Ik weet het, het klinkt bijzonder hautain, maar soms moet je de mensen tegen zichzelf in bescherming nemen.

Maanden gelezen las ik een interview met een Amerikaanse politicoloog die mijn bezorgdheid deelde. Hij stelde voor om deelname aan het democratisch proces te koppelen aan een soort toegangsexamen. Ik dacht meteen: hé, dat is het. Of: dat zou het kúnnen zijn. Schaf, wat mij betreft, onmiddellijk de opkomstplicht af, dat scheelt al een pak ongemotiveerde kiezers (en foertstemmen). En peil bij diegenen die wel nog naar het stemhokje trekken naar hun minimale kennis van onze politiek. Hoe heet onze premier? Hoe heet de minister-president? Welke partijen zitten er in de federale en de Vlaamse regering? Hoe heet de voorzitter van de Europese Commissie?

De democratie is te belangrijk om ze over te laten aan populisten, dilettanten en interne vijanden. Of, om Donald Tusk versus Donald Trump te parafraseren: "Wie heeft er vijanden nodig, als je zulke vrienden hebt?"

***

"Wanneer twee mensen altijd dezelfde mening hebben is een van hen overbodig." (Churchill)

***

Ik word een beetje bang van mijn eigen woorden. Maar ik word nog banger van wat ons te wachten staat. Noem me elitair, een hoogopgeleide lapzwans, een technocraat, een antidemocraat, al wat u wil, maar naïef mag u mij niet noemen: als een op papier goed systeem van binnenuit uitgehold wordt tot op het niveau dat het zelfdestructief werkt, kun je dat systeem niet op de huidige manier laten bestaan. Want dan vernietig je uiteindelijk jezelf: zo werkt dat met het klimaat, zo werkt het met de mensenrechten, zo werkt het met de politieke democratie. Het werkt tot het niet meer werkt en dan is het gedaan. Dan kunnen we ons naar een plek begeven die overeenkomt met de initialen van Churchill en onszelf doorspoelen.

***

"Het beste argument tégen democratie is een gesprek van vijf minuten met de doorsnee kiezer." (Nog zo'n uitspraak die ten onrechte aan Churchill gelinkt wordt. Maar ze sneed, alweer, hout.)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post794

Homeopathische politiek

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 28, 2018 13:16:30

Zo, eind april weten we al wie dit jaar de Nobelprijs voor de Vrede zal ontvangen. Moon Jae-in en Kim Jong-un, respectievelijk de verkozen president van Zuid-Korea en de Grote Leider van grootvader-op-vader-op-zoon-op-de-toekomstige-generaties van Noord-Korea. Tot voor zeer kort: een goeie en een slechte, in westerse ogen.

Een kernwapenvrij Koreaans schiereiland, daar dromen beide heren en de rest van de wereld nu van. En het einde van de oorlog, die achtenzestig jaar geleden begon en officieel nooit beëindigd werd, maar die vrolijk overging in de strijd tegen de verderfelijke communisten in Vietnam en daardoor vergeten geraakte. Bij ons toch.

Benieuwd of Kim Jong-un de scheldterm 'dictator' blijft behouden - dat zou overigens zeer terecht zijn! - of dat hij dankzij die genormaliseerde relatie voortaan als 'Noord-Koreaanse leider' door het leven zal gaan. Even benieuwd of de bewoner van het Witte Huis zich er nog probeert tussen te wringen, in de hoop dat ook hij een tripje naar Oslo mag boeken eind dit jaar.

***

In het licht van deze - ja, het mag nu - historische gebeurtenis komt de politieke week in eigen land pas op de tweede plaats. Ergens is dat jammer, want er viel wel wat te beleven. Het definitieve afstel van een begrotingsevenwicht in deze regeerperiode, bijvoorbeeld. Het bericht dat de Kaaimantaks amper een honderdste zal opleveren van wat er in de begroting van dit jaar onder 'Inkomsten' genoteerd stond, nog zoiets.

Even leek het erop dat het Agentschap Wegen en Verkeer, een intern verzelfstandigd agentschap zonder rechtspersoonlijkheid dat instaat voor de infrastructuur van ons wegennet en dat onder de Vlaamse minister van Mobiliteit ressorteert, de opmerkelijkste uitspraak van de week had geproduceerd. Op Twitter antwoordde een ijverige communicatiemedewerker op vraag van ene Bart uit Veurne over omgekapte bomen langs de E313 ter hoogte van Ranst: "Dag Bart, dit zijn snoeiwerken in het kader van transmigratieproblematiek op parkings, op vraag van politie en gouverneur, zodat transmigranten zich hier niet kunnen verstoppen. In de toekomst gaan we dit onderhoud zeker mee opnemen tijdens ons hakhoutbeheer voor het broedseizoen." Wat volgt er hierna nog? Gebouwen mogen nog maximum één verdieping tellen om te vermijden dat er zich mensen van het dak zullen storten? Aan de Antwerpse Modeacademie worden alleen nog robots aanvaard als student? Treinen, trams en bussen rijden op tijdstippen die afwijken van het vaste uurschema om te vermijden dat mensen eraan kunnen wennen? (O ja, dat laatste gebeurt al een poos...)

Kan beter, moeten leden van de federale regering jaloers hebben gedacht en dus lieten ze toe dat Cédric Frère benoemd werd in de Regentenraad van de Nationale Bank, als opvolger van zijn vader Gérald, die op zijn beurt stamvader Albert had opgevolgd. Nu vind ik sowieso dat mensen die een accent aigu én een accent grave in hun naam hebben staan, per definitie verdacht zijn, maar je zou natuurlijk van een partij die de kracht van verandering propageert, mogen verwachten dat ze hier streng zou tegen optreden. Quod non. Ze mogen namelijk een eigen mannetje pistonneren. Voor wat, hoort wat, dus. Ik schreef op deze plek eerder al dat de N-VA een traditionele partij als een andere is geworden. Quod erat nogmaals demonstrandum.

Daar kan ik nog óver, moet Joke Schauvliege gedacht hebben. Wie stress heeft op het werk, mag vanaf nu een natuurcoach contacteren, om al wandelend in het bos de problemen aan te pakken. Hashtag 'levenskwaliteit', hashtag 'dewegvooruit'. #zeverinpakskes. De Vlaamse minister van Landbouw, Omgeving en het bevoordelen van de firma Essers laat voor één keer geen bos omhakken, maar ze ziet er de bomen duidelijk niet meer door. Een natuurcoach, verdorie. Welke opleiding zou zo'n onverlaat hebben gekregen? Waar zal de 510 euro die de Vlaamse overheid daarvoor pér geval zal ophoesten begrotingsgewijs gehaald worden? Wie controleert er of dat gesprek echt helpt? In de krant lees ik: "Vind hier eens iets in het bos dat een mooi beeld geeft van wie jij bent." En: "Kijk eens naar dit kleine boompje en vertel wat je hierbij voelt." Ik denk: ik neem een afgewaaide tak, liefst een hele dikke, en begin er die natuurcoach mee te slaan. Weg stress.

Om in de sfeer te blijven: wat zijn de mensen die ons moeten besturen toch geweldig goed in het afzagen van de tak waarop ze zitten. Een wijsheid van de deze week gefêteerde Herman De Croo, vijftig jaar volksvertegenwoordiger: "Je mag de tak afzagen waarop je zit, maar nooit tussen jou en de boom."

Een natuurcoach, verdorie. Qua homeopathische politiek kan dit tellen. Ondertussen worden noodzakelijke maatregelen verdund tot op het niveau dat ze niets meer voorstellen. Iemand nog iets gehoord over 'werkbaar werk', of kan die discussie de boom in?

***

Ik weet het, ik schreef hier vorige week nog dat we wat vriendelijker moeten zijn voor de politiek, maar de actualiteit noopt me daar niet toe. Mocht ik ijdel zijn, dan zou ik kunnen vermoeden dat vooraanstaande politici mijn blogpost van vorige week hebben gelezen en per se willen aantonen dat ze écht wel dom en kortzichtig zijn. Maar wellicht zijn sommigen dat gewoon zo al.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post791

Wit konijn

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 21, 2018 13:48:21

Het is weer de tijd van de witte konijnen. Minder dan een half jaar voor verkiezingen komen die vrolijk uit Vlaamse velden gehuppeld om op een net wel/net niet-verkiesbare plaats van een politieke lijst te gaan staan. Tom Dice en zijn gitaar komen op voor Groen in Eeklo, kwamen we deze week te weten. Aron Berger komt niet op voor de CD&V in Antwerpen, al was dat wel de bedoeling.

O ironie, in de stad die haar naam dankt aan een handwerpende held kwam een man die weigert vrouwen een hand te geven enkele etmalen lang in het oog van een stormpje in een glas Scheldewater te staan, zij het dat stormpjes in de politiek tegenwoordig dankzij de media altijd de indruk geven dat ze een tsunami veroorzaken. Uit respect, doet de heer Berger dat niet, vrouwen een hand geven. Respect voor de vrouw, begrijp hem niet verkeerd. Dezelfde man bleek een tijdje geleden losse handjes te hebben gehad, want hij zou een oude, zieke man een kleine dertigduizend euro te hebben afgetroggeld. Hij werd schuldig bevonden door de rechtbank van eerste aanleg. Nu zou je kunnen veronderstellen dat een politieke afdeling nieuwe kandidaten uitvoerig screent (tik op Google de naam van de potentiële politicus in en je komt vrij snel dingen te weten), maar neen, hoor. Wisten ze niet.

Nu vind ik de reden om te weigeren handjes te schudden met leden van het andere geslacht heel flauw: het doet sterk denken aan religieus fundamentalisme, is dat waarschijnlijk ook. Maar als ik met mijn beste vrienden afspreek, schudden we ook zelden handjes. We begroeten elkaar met een zwaai en een kwinkslag en doen alsof we het vorige gesprek gewoon voortzetten, ook al zijn er ondertussen een paar maanden overheen gegaan. Veel erger is Bergers standpunt over gemengde scholen: de man noemde dat kindermishandeling. Ook dat standpunt kun je redelijk snel googelen. Zo'n man moest dus een verruimingskandidaat worden op de lijst van de Antwerpse CD&V. Enerzijds is het een fanatieke malloot, anderzijds kon de partij zo de joodse stem proberen binnen te halen. Enerzijds, anderzijds: tsjeverij van de kwalijkste soort. Vóór de luidruchtige intrede van de sociale media en de nieuwssites kwam je daar nog behoorlijk vlotjes mee weg, nu niet meer. Had de CD&V kunnen inschatten.

***

Chassidische joden zijn niet geïnteresseerd in 'de' Antwerpenaar, moet u weten. Zij leven in een eigen coconnetje, een zeer gesloten leefgemeenschap waar je niet in- of uitgeraakt. Ik kan het (een beetje) weten, want ik heb een aantal jaren gewoond vlak naast wat de lokale gemeenschap weinig minzaam 'de Jodenbuurt' noemde. Ik ging weleens naar hun favoriete bakkerij, Kleinblatt, in de Provinciestraat. Je kon er donder op zeggen dat de joodse klanten die ná jou de winkel binnenliepen, eerst werden bediend. Loop je in 'hun' buurt op het trottoir, dan zal jij moeten uitwijken naar de straat als ze druk keuvelend met drie naast elkaar lopen. In andere contexten wordt daar weleens de term 'racisme' voor gebezigd. Maar er is nu eenmaal dat bezwaard verleden, die schandvlek van de Tweede Wereldoorlog, de collaboratie en het wegvoeren naar de kampen, waar al bij al weinig verzet tegen was. Dat collectieve schuldgevoel maakt dat de joodse gemeenschap zich veel meer mag permitteren dan de moslimgemeenschap en dat de burgemeester zich graag aanschurkt tegen hen: noem het een poging tot Wiedergutmachung van iets wat niet goed te maken valt.

Zolang ze worden gerust gelaten, zijn de Antwerpse joden niet in politiek geïnteresseerd, maar 'ons kent ons' kennen ze evengoed als wij. Zullen we de zaken even benoemen? Mocht het zijn doorgegaan, Aron Berger op de CD&V-lijst, dan zou de man dat alleen maar gedaan hebben om zijn eigen achterban te plezieren. Op zich is dat niet uitzonderlijk, vele honderden kandidaten zullen dat na 14 oktober 2018 proberen te doen. Dienstbetoon is des mensen. Maar zég dat dan ook. Bruggen slaan naar de andere gemeenschappen - wat sommige analisten gaarne hadden zien gebeuren - zou nóóit de bedoeling geweest zijn van Berger.

***

Witte konijnen, worden ze genoemd: onverwachte kandidaten op verkiezingslijsten, plots uit het sociale leven geplukt om zieltjes te winnen in het stemhokje. Op zich een verdienstelijk idee, in een wereld die voordien werd beheerst door semi-nepotisme. Politiek in België, dat was heel lang een zaak van vader op zoon, af en toe vader op dochter, bijna nooit moeder op zoon of dochter. Nieuwe impulsen en inzichten welkom, anders blijf je toch maar hangen in het eigen Grote Gelijk. Alleen is de vaststelling dat politiek een stiel is, misschien zelfs een roeping, iets waar je vol moet voor gaan, een leven lang. Opportunisme is de politiek niet vreemd, maar opportunisten houden het er zelden lang vol.

Vernieuwingsoperaties lukken zelden in de politiek. Witte konijnen voegen weinig toe, of ze vluchten weg nog voor ze hun stempel kunnen drukken. Omdat de politieke mallemolen te traag rondjes draait. Omdat er te veel in achterkamertjes beslist wordt en niet in het halfrond. Omdat er zelden rechtdoor gehandeld wordt. Het is een wereld van gekronkel en gekonkel, en dat bedoel ik niet eens negatief. Democratie vereist onderhandelen, oneindig veel geduld, compromissen sluiten die liefst niet té compromitterend zijn, het grotere plaatje proberen te zien. Het algemeen belang, net wat u zegt.

***

In 1981 introduceerde de kortstondige premier Mark Eyskens Robert Vandeputte in zijn regering, de gepensioneerde gouverneur van de Nationale Bank. Op zijn 73ste kon de man als minister van Financiën weinig toevoegen. Op dat moment ontspoorde onze begroting, maar laten we dat vooral niet in de schoenen van Vandeputte schuiven. En toch: hij stond erbij, keek ernaar en verdween al snel weer in de coulissen. Maart 1993 werd Mieke Offeciers weggeplukt op de studiedienst van de werkgeversorganisatie VEV (vandaag: Voka) om minister van Begroting te worden in de eerste regering-Dehaene. Ze hield het een jaar vol, keerde dan terug naar het VEV, promotie erbovenop.

Roland Duchâtelet, gewiekst ondernemer, probeerde het een tijdje met een eigen partij, Vivant, en weldoordachte ideeën, onder meer over het basisinkomen. Hij sloot later aan bij Open VLD, werd zelfs schepen in Sint-Truiden, maar raakte gedegouteerd door de nationale en lokale politiek, en stortte zich dan maar op het voetbal. Met even weinig succes. Fernand Huts zat eind vorige eeuw vier jaar lang in de Kamer van Volksvertegenwoordigers namens de VLD. De flamboyante baas van Katoen Natie verveelde er zich steendood en gaf er de brui aan.

Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Er zijn weinig uitzonderingen. Philippe Muyters is er een van. Minister van, onder meer, Werk en Sport in de Vlaamse regering, nu toch al negen jaar lang, voordien gedelegeerd bestuurder van Voka. Patrick Janssens deed het ook niet onaardig, als partijvoorzitter, her(uitvinder) van de sp.a en burgemeester. En, ach ja, er is ook Jean-Marie Dedecker. Brulboei van 't zeetje.

Maar het beste voorbeeld dat het in theorie wel kán, de overgang van de bedrijfswereld naar de politiek, is... Kris Peeters, die in 2004 door de CD&V als gedelegeerd bestuurder van Unizo werd gevraagd om minister te worden in de Vlaamse regering. U kent dat spreekwoord: uitzonderingen bevestigen de regel. Peeters kent blijkbaar noch de uitzondering, noch de regel goed genoeg, want wat bezielde hem om Aron Berger in te lijven? Naïviteit? De hoop dat er massaal stemmen van de al bij al kleine en nauwelijks in politiek geïnteresseerde Joodse gemeenschap naar de CD&V zouden stromen? Of wilde hij gewoon Bart De Wever vliegen afvangen, de man die zich al sinds hij op het Schoon Verdiep zit als grote vriend van de Antwerpse joden profileert en er, bijvoorbeeld, voor zorgt dat er geen vervelende affiches met schaars geklede dames in hun buurt te zien zijn. (Soumission, jawel.)

***

Een politieke carrière begint stilaan op de fameuze 'fifteen minutes of fame' te gelijken. Ze is voorbij nog voor ze goed en wel begonnen is. Dat is buitengewoon jammer en dat heeft de politiek aan zichzelf te danken (te veel gekronkel en gekonkel). En aan ú. U, kiezer, bent zo wispelturig als een veertje in de wind. De man of vrouw die ooit het halve scheldwoord polletieker heeft bedacht, zou (wellicht postuum) gesanctioneerd moeten worden, vanwege de negatieve connotatie die eraan vastkleeft. Ooit was politicus een beroep met aanzien. Nu ben je als politicus per definitie verdacht. Resultaat is dat politieke partijen moeite hebben om hun lijsten kwalitatief te vullen. Kneusjes genoeg, aan opportunisten geen gebrek, maar zeer zelden een witte raaf. Dan maar op zoek naar witte konijnen, maar die vluchten pijlsnel terug naar hun veilige holen.

Politicus zou terug een eerbaar beroep moeten worden, vertrekkend vanuit een ideologie en een volwaardig programma, weg van de kretologie en de scheldtirades in 280 tekens. Of we dat nu willen of niet, we hebben de politiek nodig. En zij ons.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post790

Gewoon doen

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 07, 2018 12:11:15

Gewoon doen. Eigenlijk vind ik dat, in alle eerlijkheid, een prima politieke slogan, vanwege die dubbele boodschap. Gewóón doen en gewoon dóen, u heeft dat er zelf ook wel in gelezen. Toch kreeg de partij die de slogan liet bedenken, Open VLD, de hele sociale mediameute over zich heen. Hoongelach van hier tot in Pyongyang, en terug. Twitteraars zijn ongenadig hard, bij momenten. Bij steeds meer momenten, moet dat eigenlijk zijn.

Ons wantrouwen tegenover de politiek is - behalve bij diehard-aanhangers van de N-VA - bijzonder groot. Alleen de grootste partij van Vlaanderen kan zich nog zowat alles permitteren. Helfies lanceren, bijvoorbeeld. De medestanders steken dan ook spontaan hun hand op. Dat de tegenstanders er de spot mee drijven, ach: haters gonna hate. Andere partijen krijgen niet zoveel krediet, zelfs niet - en misschien vooral - van hun eigen achterban.

De oorzaak moeten we niet ver zoeken. De traditionele partijen - en voor één keer reken ik de N-VA daar niet toe, ook al is ze dat in de praktijk wel al geworden - weten van geen hout nog pijlen te maken, laat staan dat ze woorden in een geschikte slogan kunnen gieten. Hoe socialistisch is de sp.a nog? Hoe christelijk de CD&V? Hoe liberaal Open VLD? Het kiezerskorps van die partijen kalft steeds verder af. Op 31 maart 1968, precies vijftig jaar en een week geleden, behaalden de nog unitaire traditionele drie gezamenlijk 80,6 procent van de stemmen. De Volksunie - pleegmoeder van de N-VA - beleefde haar grote doorbraak: 9,8%, goed voor twintig volksvertegenwoordigers, twaalf meer dan bij de vorige stembusgang. Op 25 mei 2014 kwamen CD&V, cdH, Open VLD, MR, sp.a en PS samen uit op 56,5%, 24,1 procent minder dan destijds. De N-VA kwam, federaal, uit op 20,3%, meer dan het dubbele van de Volksunie van toen. En daarnaast is er de versnippering, want groene en extreemrechtse partijen waren er destijds nog niet in het parlement, en de communisten waren in '68 al in vrije val.

Kiezers terugwinnen doe je ofwel door beleid (gewoon dóen), ofwel door een geloofwaardig en realistisch programma uit te bouwen met oog voor de ideologische onderbouw (gewóón doen). Daar slagen de traditionele partijen al vele jaren niet meer in. En dat maak je niet goed door een goed gevonden slogan, die hooguit een tijdelijk effect kan ressorteren. Bovendien: het prima 'Gewoon doen' volgt na de belabberde pogingen 'Mensen hebben vleugels' en 'Goesting in de toekomst'. De Open VLD had beter vier jaar geleden een beetje gewoon gedaan, in plaats van nietszeggende zinnetjes te brouwen.

Gewoon doen. Eigenlijk is dat een prachtige metafoor voor wat de gewezen Grote Drie al jaren fout hebben begrepen. Je moet niet de anderen achternalopen en proberen een kruimeltje mee te pikken van andermans electoraal succes door een beetje naar (extreem)rechts of (f)links op te schuiven. Dat is zowel op korte als op middellange termijn contraproductief. De kiezer doet weleens iets doms, maar niet altijd en zeker niet de hele tijd. Back to basics, daar komt het op neer. Maar dan moet je je als partijbons natuurlijk nog wel herinneren wat die basisprincipes waren... Misschien nog eens de beginselverklaring lezen? Gewoon dóen!



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post788
Volgende »