Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Vanthology, deel 1 (40 -> 31)

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken di, augustus 25, 2015 07:10:22

Hij is niet de beste zanger. Hij is niet de beste songschrijver. Hij is niet de beste componist. Hij is niet de beste saxofonist, gitarist, pianist of mondharmonicaspeler. Hij is niet de beste mens. Maar hij is wel mijn favoriete artiest. Vandaar deze reeks van zeven afleveringen, vertrekkend vanuit bewondering en dank voor zoveel moois. Noem het gerust een Fanthologie. Of een Vanthology, zo u wil. Een anthologie van Van Morrison is het alleszins.

Ik heb — in de eerste plaats voor mezelf, maar u mag er getuige van zijn — een lijst van zijn platen opgesteld. Ik weet het, er hangt een odeur van zelfliefde in de lucht. Er zal schaamteloos gedweept worden. Lijstjes zijn gratuit, u zegt het al, en terecht. Maar toch...

Ik hou van die stem, die mij zowel melancholiek kan stemmen als ontzettend blij maken. Die een warme gloed over me legt, me kippenvel bezorgt, me doet wegdromen op moeilijke momenten. Ik hou van die muziek die in geen hokje te vatten valt. Is het rock? Ja, maar, het is ook pop, soul, jazz, blues, rhythm & blues, rock-'n-roll en nog zoveel meer. En tegelijk is het vooral: Van The Man. File under Van Morrison, een aparte platenbak.

Al ben ik zelf niet gelovig, toch ga ik graag samen met hem op in het hogere. Al hou ik me in het dagelijkse leven ver van mystiek, toch zuig ik de lyrische verhalen over Avalon en andere alleen in de literatuur bestaande geheimzinnige plekken op. Al ben ik op mijn hoede voor namedropping, toch laat ik me zonder morren onderdompelen in streams of consciousness waarbij zowel namen van bekende en onbekende schrijvers als die van bekende en onbekende blueszangers voorbijflitsen, occasioneel ook een George Best, nog zo'n jongen uit Belfast.

O ja, waarom nú precies deze reeks van zeven bijdragen? Van Morrison wordt op 31 augustus zeventig. Dat leek me een fijne gelegenheid. En een handig excuus om elpees en cd's nog eens op te leggen. Zo kom ik aan een Top 40: dat zijn al zijn soloplaten (dus niets van Them in dit overzicht, of bijdragen op prachtige platen als The Last Waltz, het afscheidsfeestje van The Band), geen bootlegs (ik kan er u nochtans een paar aanbevelen), geen verzamelaars (tenzij die meer toevoegen aan het œuvre dan één of twee 'nooit eerder uitgebrachte nummers', er staat er eentje vrij hoog geklasseerd tussen) en omdat ik per se op veertig — en niet op eenenveertig — wilde afronden, heb ik Tell Me Something: The Songs of Mose Allison van het lijstje geschrapt. Dat is een hommage aan de inmiddels 87-jarige Amerikaanse bluesmuzikant, die in 1996 werd uitgebracht op het label van Van Morrison en die door hem werd geproducet, maar waarop de zang in veel gevallen door anderen gebeurt. Dus: niet echt een Van Morrisonplaat. En als u het wil weten: ★★. Niet onmisbaar, dus.

Conclusie: er zit geen enkele echte instinker bij (aka totaal waardeloze plaat), vijftien platen die vier sterren verdienen en zeven — in mijn onbescheiden ogen en oren — absolute meesterwerken. Maar dat is voor later. Eerst tel ik af van 40 naar 31, de mindere goden in het universum van Van Morrison.

***

40. Pay The Devil (2006) ★★

Van gaat de country-toer op. Wat blijft is die unieke stem. Muzikaal voegt het niets toe.

Download: met wat goede wil There Stands The Glass en Pay The Devil.

***

39 The Skiffle Sessions - Live In Belfast 1998 (2000) ★★

Skiffle. Slordige muziek die slordig gebracht wordt, alsof een stel uitgelezen muzikanten alleen maar tijd had om een rommelige eerste repetitie op te nemen.

Download: opnieuw veel goede wil nodig, maar doe maar Alabamy Bound, Dead Or Alive en Goodnight Irene.

***

38 How Long Has This Been Going On (1995) ★★

Van goes jazz. Opnieuw een snelle live-opname, dit keer in Ronnie Scott's Jazz Club in Londen. Jazz-classics afgewisseld met jazzy interpretaties van eigen songs.

Download: pff, goed dan, I Will Be There, Who Can I Turn To (When Nobody Needs Me) en All Saint's Day.

***

37 You Win Again (2000) ★★

Rock-'n-roll! Een duetalbum met Linda Gail Lewis, de zus van Jerry Lee. Naar het schijnt waren vooral de ruzies backstage tijdens de aansluitende tournee memorabel. De plaat zelf niet, nee.

Download: Let's Talk About Us, You Win Again en Think Twice Before You Go.

***

36 What's Wrong With This Picture? (2003) ★★

Ondanks de Grammy Award-nominatie voor 'Best Contemporary Blues Album' een middelmatige plaat.

Download: What's Wrong With This Picture?, Too Many Myths en Saint James Infirmary.

***

35 Down The Road (2002) ★★

Commercieel succes, wat helaas ook veel zegt over de smaak van het grote publiek. Een flauw doorslagje van vorige platen en die cover van Georgia On My Mind van Morrisons lievelingsartiest Ray Charles klinkt eerder als een persiflage dan als een hommage.

Download: Meet Me In The Indian Summer, Whatever Happened To P.J. Proby en Evening Shadows.

***

34 Avalon Sunset (1989) ★★

Deze plaat leverde hem een gigantische hit op, Have I Told You Lately, die achteraf ook nog eens met succes gecoverd werd door gerenommeerde collega's, maar als geheel blijft dit hinken op twee gedachten: wil hij toegankelijker worden of wil hij zijn Ierse roots exploreren?

Download: Whenever God Shines His Light, Orangefield en These Are The Days. (En als u het echt niet kunt laten ook die wereldhit, Have I Told You Lately).

***

33 Keep It Simple (2008) ★★

Weer een van die dertien-in-een-dozijn platen die hij uitbracht tussen halfweg de jaren negentig en het einde van het eerste decennium van deze eeuw. Nooit slecht, maar ook nooit briljant en dus eigenlijk niet goed genoeg voor zijn doen.

Download: That's Entrainment, Keep It Simple en Behind The Ritual.

***

32 A Period Of Transition (1977) ★★

Na tweeënhalf jaar stilte halfweg de jaren zeventig keerde Van Morrison terug met deze overgangsplaat. Na zijn briljante eerste solo-jaren zouden vanaf 1979 nieuwe hoogdagen volgen. Maar nog niet op deze plaat. Opvallende gastrol voor Mac Rebennack, die u en ik beter kennen als Dr. John.

Download: You Gotta Make It Through The World, Joyous Sound en Flamingos Fly.

***

31 Irish Heartbeat (1988) ★★★

Een half geslaagde samenwerking met de traditionele Ierse folkhelden The Chieftains. De stem van Morrison hinkt een beetje achterop in de snelle nummers, maar het speelplezier dat van de elpee druipt maakt veel goed.

Download: Star Of The County Down, She Moved Through The Fair en My Lagan's Love.

***

Morgen: tellen we verder af van 30 naar 21.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post663

...a marvelous night...

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 18, 2015 10:59:16

De wereld is slecht. Het leven is lelijk. De actualiteit van deze week zat weer op Armageddoniveau. Hardvochtige Duitsers, bedelende Grieken (u mag zelf het accent leggen: 'bédelen' of 'bedélen'), moorden, ongevallen, waanzinnige transfersommen in het voetbal, en, ja, toch ook wat ontspanning met die nucleaire overeenkomst tussen de Verenigde Staten en Iran. Ik weet niet wat u daarmee aanvangt - misschien wel helemaal niets, wat uw volste recht is, al zal ik het nooit begrijpen - maar ik heb dan nood aan balsem voor de ziel. Dan komt het goed uit dat je een ticket hebt voor een concert van Van Morrison op Gent Jazz.

***

Een krasse knar van bijna 76 betoverde bij wijze van opwarming de nog maar halfvolle tent. Nee, ik heb het niet over Van Morrison (die moet nog zeventig worden, op 31 augustus), maar over drummer Ginger Baker, ooit het kloppende hart van supergroepen als Cream en Blind Faith, later zijn jazz-, blues- en rockinvloeden verruimend met Afrikaanse ritmes. Dat resulteerde in Ginger Baker's Jazz Confusion, een vierkoppig gezelschap dat het avontuur niet schuwt op het podium. Beeld u daarbij geen wervelend spektakel in, ik heb het over muzikaal avontuur. Mooi.

***

Ik heb het even opnieuw nagerekend: dit was niet het twaalfde optreden van Van Morrison dat ik zag - zoals ik eerder schreef - maar het dertiende. Ik was vergeten dat ie heel lang geleden, in 1992, ook op Graspop had gestaan, toen dat nog geen heavy metalfestijn was. Dertien, voor een Beerschotsupporter móet dat wel een geluksgetal zijn.

Het openingstrio was identiek aan dat van het concert in Brescia, anderhalve maand geleden. Celtic Swing, Close Enough For Jazz en By His Grace beloofden een beleefd optreden, smaakvol op temperatuur gebracht door een geoliede vijfkoppige band en aangevuurd door Die Unieke Stem. Op zijn bijna zeventigste tovert Morrison nog altijd warme klanken uit zijn strot.

Ook Carrying A Torch, met de mooi tegen elkaar schurkende stemmen van Van en achtergrondzangeres Dana Masters, liet nog niet vermoeden dat het een onvergetelijke avond zou worden. Swingend, knap gebracht, smooth, fijne klasse, al wat u maar wil, maar onvergetelijk? Dat was al geleden van april 1992, toen ik hem in het pluche van de Koningin Elisabethzaal met open mond en tranen van opwinding zat te bewonderen.

En toen... barstte Baby Please Don't Go los. Een nummer uit zijn Them-periode, toen hij nog 'angry young Van' was: amper twintig, muzikale rebel, thuis opgevoed met een stapel jazz- en bluesplaten van intussen allang vergeten artiesten, invloeden die de kleine Van opzoog en later zou uitwerken tot een volledig eigen muziekstijl. Dit was geen routineus gebrachte, een volle tent tevreden stellende song meer, eindelijk ging de Noord-Ier weer voluit. Parchman Farm, My Baby, Stop Drinking en Don't Start Crying Now vloeiden in elkaar over. Aangezweept door een enthousiaste menigte - wat een contrast met het brave Italiaanse publiek in Brescia! - volgde een doorleefde versie van Ray Charles' I Believe To My Soul, dat ook al terug te vinden was op zijn allerbeste live-plaat, It's Too Late To Stop Now uit 1974.

In het onvermijdelijke Moondance, de song die hij het vaakst live heeft opgevoerd, hier in een jazzy versie, slopen enkele tonen My Funny Valentine: dat deed hij als vanouds voortdurend, stukjes citeren uit nummers van zijn lievelingsmuzikanten. Toen wist ik al: het is inderdaad 'a marvelous night'. Prima maar voor de rest allesbehalve onmisbare songs als Tore Down A La Rimbaud en Enlightenment klonken plots als, euh, onmisbare songs, met heel veel bezieling gebracht. Zag ik de meester zelfs even onhandig mee swingen tijdens een instrumentaal intermezzo of was het toch een stofje in mijn oog? Nee, hoor, het gebeurde echt.

***

'Magisch moment in tent te Gent' - het had in een vlaag van slechte inspiratie ook de titel boven dit stuk kunnen geweest zijn -, daar zorgden de in elkaar gevlochten mini-meesterwerkjes In The Afternoon, Ancient Highway en Raincheck uit de cd Days Like This (die met vier songs het best vertegenwoordigd was gisteravond) wel degelijk voor: magie in het kwadraat. Koude rillingen, kippenvel, ontroering. En op het podium: veel zweet. De strak in het pak zittende bard breide er nog enkele flarden Big Joe Turner aan en Burn Baby Burn, terwijl hij tussendoor het parelende zweet vanonder zijn hoed wegveegde.

Morrison omgordde dan voor het eerst (en ook het laatst) zijn gitaar om in een hemelse versie van It's All Over Now Baby Blue generatiegenoot Bob Dylan waardig te eren. (Anekdote: Van en Bawb hebben veel bewondering voor elkaar en zijn ook halve vrienden. Ooit zaten ze samen iets te drinken, een ontmoeting waarbij nauwelijks een woord gewisseld werd. Na het afscheid zei Van tegen een compagnon: 'It's always nice to meet Bob'. Dat soort mensen!) Om maar te zeggen: hij zegt niet veel, ook niet tegen zijn publiek. De gitaar zei wel heel veel in And The Healing Has Begun. Wat is de overtreffende trap van ultieme schoonheid? Ach, zoek niet naar een modaal woord om het onbeschrijfelijke te beschrijven, het lukt toch niet.

Help me mocht de reguliere set afronden en eventjes koesterde ik zelfs de hoop dat hij voor één keer niet na het contractueel afgesproken anderhalf uur het podium zou verlaten, want elke aandachtige afwezige kon zien dat de artiest die zelden emoties toont zich zeer goed amuseerde. Al bleef de verbale communicatie met het publiek beperkt tot een bijna onverstaanbaar gepreveld 'How about this band?' helemaal op het eind.

Vanuit de coulissen kwam een roadie aangespurt om de keyboardspeler in het oor te fluisteren dat The Man als eerste bis Ballerina wilde brengen, een van de acht songs op het meesterwerk Astral Weeks uit 1968, een hermetische, bloedmooie collectie impressies van een op dat ogenblik amper 22-jarige zoekende artiest die het idioom van rockster (Gloria!) zo snel mogelijk van zich af wilde schudden. Ballerina is een waanzinnig schoon liefdesliedekijn. O zo schoon. Waarna hij dan toch loos ging in Gloria, de song die hij bijna vijftig jaar geleden nog zo vervloekte. Twee keer het refrein uit volle borst laten meezingen door het uitgelaten publiek en weg was ie. De band mocht dan nog minutenlang soleren en excelleren, maar ik wist: hij is weg. Limousine in, recht naar het hotel. Zo staat dat in hetzelfde contract waarin ook die 90 minuten vermeld worden.

***

De hemel huilde na afloop dikke tranen van ontroering, misschien wel omdat er net iemand vier sterren weggeplukt had. Die iemand was ik, u moet het mij vergeven. Ik ben al vergeten wat er deze week in de actualiteit zat. De wereld is goed. Het leven is mooi. ★★★★

***

Setlist

Celtic Swing

Close Enough For Jazz

By His Grace

Carrying A Torch

Baby Please Don't Go/Parchman Farm/My Baby/Stop Drinking/Don't Start Crying Now

I Believe To My Soul (Ray Charles cover)

Moondance

Days Like This

Precious Time

Tore Down A La Rimbaud

Enlightenment

In The Afternoon/Ancient Highway/Raincheck/Burn Baby Burn

Whenever God Shines His Light

Think Twice Before You Go

It's All Over Now Baby Blue (Bob Dylan cover)

And The Healing Has Begun

Help Me (Sonny Boy Williamson cover)

---

Ballerina

Gloria



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post658

Iedereen is van de wereld die doordraait

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken do, juni 25, 2015 11:35:23

'Ik heb gewoon gezegd dat ik met die clausule vrijheid wou, want Wilmots is iemand die graag vrij wil zijn.' Dat zegt Marc Wilmots over Marc Wilmots in Sport/Voetbal Magazine. Praten over jezelf in de derde persoon enkelvoud, daar moet een psychologische uitleg voor bestaan die volgens mij nooit flatteus kan zijn voor de persoon in kwestie. Althans, dat denk ik, Frank Van Laeken. (Waar ik als liefhebber van pietluttige details extra hartelijk om moest lachen, is dat de naam 'Wilmots' in vetjes staat, omdat S/VM elke naam die voor het eerst in een artikel wordt vermeld systematisch vetjes zet.)

***
Zou Thé Lau ooit over zichzelf hebben gepraat in de derde persoon enkelvoud? Ik vermoed van niet. Daarvoor was de zanger-schrijver te nuchter, te weinig gehecht aan uiterlijke pracht, praal en statussymbolen, onvoldoende zelfingenomen. Zijn verhaal van een aangekondigde en toch nog even uitgestelde dood werd dinsdagavond abrupt beëindigd, op zijn verzoek. De dodelijke keelkanker had hem het laatste restje waardigheid ontnomen. Het is goed dat we dan in een beschaafde wereld voor euthanasie kunnen kiezen. (Of niet, daarom heet het ook 'keuze'.)

Op radio en televisie en in de sociale media struikelden bekende en vooral minder bekende Vlamingen en Nederlanders over elkaar heen om hun medeleven te betuigen, om te treuren om de dood van een geliefde volkszanger, om verdriet collectief te delen en - helaas ook - om te benadrukken dat die Thé zo niet hun beste, dan toch een hele héle goede vriend van hen was geweest.

Ik was geen echte fan van The Scene, maar ik kon hun bijdrage tot de Nederpop wel appreciëren. Ik heb Thé Lau niet persoonlijk gekend, maar ik hoorde en las hem bij momenten graag. Voor zover ik hem vanop een afstand kon beoordelen: een rauwe, hese en tedere man. Een zanger die heerlijk net niet kon zingen, waardoor hij dan weer een interessante zanger werd. Een stem die meer van schuurpapier dan van honing was. Uitermate geschikt voor Rauw, hees, teder, Blauw, Rigoreus en Iedereen is van de wereld. Met een geoefende, vloeiende stem zouden die nummers veel minder tot hun recht zijn gekomen.

Zijn doodsstrijd - gepronostikeerd op zes maanden, in realiteit vijftien - werd een flinke brok voor de media, omdat hij dit per se zelf wilde delen. Je kan dat ijdel noemen, een kreet om aandacht, maar ik vond het - en nu zoek ik een gepast adjectief - mooi. Sereen. Waardig. En ook nog eens maatschappelijk relevant om de aandacht op de verschrikkelijke ziekte K te trekken. Rust zacht, Thé.

***

Als niemand meer luistert / als niemand iets zegt / dan heerst doodse stilte / dan kraken karakters / dan zegt men geen woord / dan sluit zich de poort / dan zijn we weg (uit Nighthawks, cd: Tempel der liefde, Thé Lau)

***

Vijfenhalf jaar na de dood van zijn zoon heeft vader Jacob vandaag eindelijk een beetje gerechtigheid gekregen, met de voorwaardelijke veroordelingen van de 'bottinekes' en de verantwoordelijken van een psychiatrisch opvangcentrum die zijn zoon destijds weigerden op te nemen. ('Het zien duurt een seconde, de gedachte blijft voor altijd')

Onze staatssecretaris voor Asiel, Migratie en het Blocken van Geïnteresseerde Medeburgers wil de verdragen van Schengen veranderen, zodat het vrije verkeer van personen binnen Europa moeilijker verloopt. Hij wil ook zo weinig mogelijk bootvluchtelingen opvangen en Syriëstrijders voor eeuwig uit ons land verbannen. ('Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen')

Meisjes van dertien en veertien moeten de nacht doorbrengen in een politiecel, omdat er geen opvangmogelijkheden zijn in de bestaande gesloten centra en omdat ze anders blijven ten prooi vallen van een loverboy die hen in de prostitutie gedwongen heeft. ('En ik word dover / want ik hoor de woorden vallen / maar niemand wordt geraakt / en ik zoek naar het woord dat alles open maakt').

Een rechter in Den Haag beveelt de Nederlandse overheid om tegen 2020 de uitstoot van broeikasgassen met een kwart te verminderen tegenover het peil van 1990. Onze overheid blijft voorlopig Oost-Indisch doof. ('En de klok zegt tik, tik / op de witgestucte muur / voor wie wacht komt alles steeds te laat')

Een van onze belangrijkste warenhuisketens fuseert met - zeg gerust: wordt overgenomen door - een grote Nederlandse keten. Ahold-up, als het ware. De aandelen van Albert Heijn stijgen, die van Delhaize dalen. ('In de lange lange nacht, rij met mij / ik zal alles voor je doen / en ik zal alles voor je zijn')

***

Hier is het eind, het eind van het feest / kom, we gaan naar beneden / de bloemen zijn dood, de flessen zijn leeg / het was mooi, maar nu is het verleden / jij was zo mooi, jij was prachtig / maar jij, jij hebt je strijd nu gestreden (uit Feest, cd: Avenue de la Scene, The Scene)

***

Iedereen is van de wereld, maar die draait hopeloos door.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post652

Van Il Uomo

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken zo, juni 07, 2015 15:33:43
De vooroordelen kloppen, dames en heren. Hij is nors (toen hij na de soundcheck van het podium kwam, bromde hij eerst met zware Ierse tongval 'Later' naar de handtekeningenhongerige en op de vingers van twee handen te tellen fans, waarna hij met zichtbare tegenzin gauwgauw een paar krabbels plaatste op concerttickets, boeken en T-shirts). Hij treedt exact anderhalf uur op (stipt begonnen om 21 uur racete hij door finale bis 'Gloria' zodat hij klokslag 22u30 het podium kon verlaten, waarna de band nog enkele minuten mocht verder spelen). Hij wordt vlak voor het concert door een limousine afgeleverd en net nadat zijn persoonlijke laatste noten zijn uitgestorven weer opgepikt (hij riep nog één keer 'Gloria' en werd naar zijn hotel, om de hoek!, gebracht, terwijl de vijf bandleden het publiek nog wat vermaakten).
Er valt dus iets voor te zeggen om niet van Van The Man te houden. Er valt, wat mij betreft, niets voor te zeggen om niet van Van The Musician te houden. De man heeft meesterwerken op zijn erelijst staan, weinig platen die minder dan 'goed' zijn, op een occasionele uitschuiver na. Live kan hij zowel schitteren als tegen zijn zin een act afwerken. Zaterdagavond op de romantische Piazza della Loggia in de mooie stad Brescia was het niet briljant, maar ook niet ondermaats. Mooi concert met een paar kippenvelmomenten en zeer veel muzikale klasse, maar iets te beschaafd naar mijn zin.
Ik hou meer van de contemplatieve, afwisselend ingetogen en weidse Van Morrison; zelf kiest hij de jongste jaren voor een jazzy aanpak. Keurig, met een groep die netjes binnen de lijntjes kleurt en zijn op z'n bijna zeventigste nog altijd fabelachtige stem mooi tot zijn recht laat komen, maar het mag wat meer gedurfd en bevlogen zijn. Er is ook een verschil tussen concerten van Van Morrison in het VK en op het continent. Bij 'thuiswedstrijden' gaat 'The Belfast Cowboy' er, wellicht terecht, van uit dat hij voor een publiek van kenners speelt. In de rest van Europa kiest hij voor een toegankelijker repertoire, met meer 'hits' (voor zover je in zijn geval van hits kan spreken). Dus kregen we behoorlijk wat Them ('Baby please don't go', 'Here comes the night', 'Gloria'), makkelijk in het continentale gehoor klinkende songs (genre 'Brown eyed girl', 'Precious time' en 'Bright side of the road') en zijn al te zeer aan het origineel herinnerende versie van Ray Charles' 'Can't stop loving you'). 'Moondance' kreeg een fris arrangement mee, ook 'Real real gone' klonk anders dan op plaat (en minstens even goed), maar echte magie was er tijdens 'Carrying a torch', 'Sometimes we cry', het minder bekende 'Little village', 'Magic time' en het wonderbaarlijke 'In the garden'.
Dit was mijn elfde Van Morrison-concert en zeker niet het beste, maar op een wolkenloze zwoele avond in een kunsthistorisch belangrijk oord was dit toch een fijn tijdverdrijf. Wat zeg ik: mooi concert!
***
Celtic Swing
Close Enough For Jazz
By His Grace
Days Like This
Precious Time
Baby Please Don't Go/Parchman Farm
Moondance
Brown Eyed Girl
Carrying A Torch
Bright Side Of The Road
Sometimes We Cry/Cry (Johnny Ray)
Early In The Mornin'/Rock Me (BB King Tribute)
Real Real Gone
Little Village
Magic Time
Here Comes The Night
Can't Stop Loving You (Don Gibson, bekend van Ray Charles)
Whenever God Shines His Light
In The Garden
---
Help Me (Sonny Boy Williamson)
---
Gloria



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post649

IJzeren gordijn

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 20, 2015 11:13:23

Kreetjes van vreugde, ook bij mensen die ik ervan verdenk dat ze wel eens een moeilijk boek in de hand durven nemen of naar een Iraanse film zonder ondertitels gaan in een klein achterafzaaltje. Reden van die mini-euforie: 'onze' Loïc Nottet was er gisteravond iets voor elven in geslaagd de finale van het Eurovisiesongfestival te bereiken, a small step for mankind, maar een giant leap voor de meeste Belgische deelnemers. Een Waal die in het Engels zong dan nog, kaakslag/caqueslag!

Ik heb gekeken, ja. Een vreemde mengeling van acute Twitterverslaving, kitschdrang en een ziekelijke neiging om een portie uitlachtelevisie te nuttigen overvalt me elk jaar rond deze periode. Even schakel ik dan de intellectuele modus helemaal uit (grapje!) en ga ik totaal los, al begint mijn maag doorgaans van bij de eerste noot oprispingen te maken en eindig ik onveranderlijk total loss, met een schuldgevoel over het tijdverlies.

Het Songfestival was heel lang geleden een etalage voor zangers en zangeressen die zichzelf al bewezen hadden. Artiesten die - stel u voor! - echt konden zingen, drie minuten bewegingsloos centraal op het podium door een microfoon op staander stonden te kwelen en vervolgens werden beoordeeld door een deskundige jury. Ik hield niet van die melige liedjes, die pathetische voordracht en die statische show, maar er werd wel gezongen, door lieden die al wel eens een zangles of twee, drie hadden gevolgd en hadden geleerd om te articuleren in hun eigen taal.

Ik vind Après toi van Vicky Leandros een draak van een nummer, maar het mens kon wel zingen. Ik zal Eres tu van Mocedades nooit een favoriete song noemen, maar het verhoudt zich tot de inzendingen van vandaag zoals Stafke Fabri zich verhoudt tot Bob Dylan. Ik moest niets hebben van die Séverine, maar Un banc, un arbre, une rue zou vandaag kunst worden genoemd in vergelijking met wat we de jongste jaren geserveerd krijgen. En die blonde van Abba mocht Waterloo altijd wel eens persoonlijk komen zingen op mijn puberkamer, dat weet ze (en toch kwam ze nooit langs en nu is het te laat).

Le dernier qui a parlé van Amina, 1991, moet zowat de laatste inzending zijn geweest die me kon bekoren. Meer nog: ik vind dat een geweldig nummer. Uiteraard won ze niet (ze werd tweede). Toen kwam de omslag: de implosie van de Sovjet-Unie en de burgeroorlog in Joegoslavië. Politiek en oorlog, zult u zeggen, maar nee: een vermenigvuldiging van het aantal deelnemers aan het Europese voetbal, de voorrondes van WK's en EK's, én het Songfestival. Met dan nog buurlanden die elkaar steunen, ook al stonden ze mekaar nauwelijks twee decennia geleden nog voor het leven. Ons kent ons, maar dan in het Russisch of Servo-Kroatisch. De Australiërs - ja, onoplettende lezers, de Aussies nemen dit jaar deel aan het Eurovisiesongfestival, omdat dat zestig jaar bestaat - zullen het nog ondervinden: zonder vriendelijke buren die op je stemmen, wordt het niks.

Kunnen zingen is bijzaak geworden. Alles draait om het toneeltje dat wordt opgevoerd: schaars geklede meisjes en jongens, een overuren draaiende windmachine, confetti die uit de denkbeeldige hemel fladdert, tot in den treure ingeoefende danspasjes, acrobatie, travestieacts (meestal afkomstig uit landen waar holebi's opgejaagd wild zijn). Het ooit zo dominante orkest met een aparte dirigent per deelnemend land is ergens weggemoffeld in de coulissen. Wordt er eigenlijk nog wel live gezongen?

Ik pleit voor een nieuw IJzeren Gordijn tussen Oost-Europa en de rest van dit continent (het kleed van de Servische deelneemster kan daarvoor dienen). Ik wil een Reviewcommissie die kwalitatief ondermaatse inzendingen uit competitie haalt. Ik eis dat de deelnemers niet worden gekozen omwille van hun smoeltje, maar omdat ze welluidende klanken uit hun strot kunnen toveren. Zo lang dat niet gebeurt zal ik dit 'gebeuren' vanaf de zijlijn bespugen en scheef becommentariëren.

Voor wie het gisteren gemist heeft: u heeft niets gemist. En er komt nog een halve finale. En een finale, waarvoor ik nu al een geldig excuus heb om 'm te missen.

***

Mijn inzendingen:

'"Hé, gij daar, gij trekt een beetje op ne jonge Sting, doe maar mee!"' (Moldavië)

'Dit is liftmuziek. En ik neem de trap. Naar het 37ste.' (Armenië)

'Alweer een compleet foute keuze: WILMOTS BUITEN!!!' (België)

(iemand schreef: 'De Fyra-landen achter mekaar', en ik repliceerde) 'En dan nog Treintje Oosterhuis ook.' (Nederland)

'De Finnen stuurden mensen met een mentale beperking. Alle andere landen stuurden deelnemers met een volledige beperking.' (Finland)

'O jeetje. Snel, drachme hier vandaan!' (Griekenland)

'Est nog nie gedaan?' (Estland)

'#Eurovision2015, waar een spraakgebrek eerder een troef dan een nadeel is.' (Macedonië)

'Er zijn voor minder burgeroorlo... *gecensureerd*' (Servië)

'Fan van Hongarije! (Hoe is het met klank?)' (Hongarije)

'Waarom zitten wij eigenlijk in de reeks met alle Oostbloklanden? Al die verre verplaatsingen.'

'"He's after my violin"' (Wit-Rusland)

'"Dit jaar sturen we een vamp". *Russische inzending* "Een VAMP, heb ik gezegd, geen RAMP!"' (Rusland)

'"Laten we onze band Anti Social Media noemen!" "Geweldig idee! Kondig jij het aan op Facebook en Twitter?"' (Denemarken)

'Dit zou Enver Hoxha nooit getolereerd hebben. #ouwezakkentweet' (Albanië)

'Altijd gedacht dat Dimitri Leue een Roemeen was.' (Roemenië)

'Morticia Addams, verdorie. Maar waar blijven Uncle Fester, Lurch en Thing?' (Georgië)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post642

Duets / Van Morrison

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken do, april 02, 2015 08:56:24

Het is die stem. Als die uit de luidsprekers weergalmt word ik altijd warm vanbinnen, een tikkeltje weemoedig ook en vertoon ik uiterlijke tekenen van opwinding, zij het dat die doorgaans netjes verborgen blijven voor de glurende buitenwereld. Kippenvel. Stijve tepels. Een plots intens gevoel van genot dat opweegt tegen dagelijkse sleur, ochtend- en avondfiles, landerigheid of andere dagelijkse besognes van dat gedrocht dat Leven heet.

Dat is wat Van Morrison met mij doet. Telkens opnieuw. Oh The Warm Feeling. Op 31 augustus wordt 'The Belfast Cowboy' zeventig en in dit feestelijke jaar grasduinde hij in zijn immense œuvre om er zestien niet voor de hand liggende en op geen enkele verzamel-cd van hem prijkende songs uit te pikken voor duetten met collega-artiesten.

Ach, duetten, het D-woord, de Laat-Me-Nog-Snel-Wat-Munt-Uit-Mijn-Carrière-Slaan voor gevestigde waarden op de terugweg. Vluggertjes zijn het meestal, op cd en vinyl geperste afdankertjes, waarbij de gastzanger of -zangeres doorgaans niet eens de moeite doet om naar de studio te komen. Even een bandje inzingen en dat wordt dan wel gemixt met de originele artiest. Makkelijk zat. Ik hield dan ook mijn hart met beide handen vast toen ik vernam dat mijn favoriete artiest - die nota bene al bijna dertig jaar geen meesterwerk heeft gemaakt en wiens jongste cd's verdienstelijke doorslagjes van mekaar waren, keurig opgebouwde copy-paste-composities zonder de magie van weleer - zich ook aan zo'n duet-retteketet-project zou wagen.

Duets: Re-working The Catalogue heet die cd en ook die titel duidt niet onmiddellijk op een overdosis originaliteit of lef. De opnamen werden gespreid over meer dan een jaar, wat maakt dat de vorig jaar bij het begin van de zomer overleden Bobby Womack toch nog postuum de openingstrack voor zijn rekening mag nemen. Grote namen uit de soul (naast Womack ook Mavis Staples, Joss Stone en Mick Hucknall), de jazz (George Benson, Gregory Porter en Michael Bublé) en de rock (Mark Knopfler en Steve Winwood) mogen meedoen.

Het resultaat is bij momenten verbluffend sterk, zelden ongeïnspireerd en voorspelbaar, en voegt daadwerkelijk iets toe aan die bestaande nummers, waarbij het feit dat het om minder voor de hand liggende songkeuzes gaat (geen Gloria, Brown Eyed Girl, Bright Side Of The Road of Have I Told You Lately?) een extra pluspunt vormt. Zo doet de betreurde Bobby Womack wonderen bij de opsmuk van Some Peace Of Mind en is George Benson de geknipte figuur om middels de van hem bekende, vlot in het gehoor klinkende snaarplukmethode van Higher Than The World een onverwachte hymne van de Goede Smaak te maken. PJ Proby mag bij wijze van knipoog meezingen op Whatever Happened to PJ Proby. Mick Hucknall blinkt het pareltje Streets of Arklow (uit het onovertroffen Veedon Fleece) op en drijft ook Van the Man tot het uiterste van zijn vocale capaciteiten. Bijna zeventig, maar still going strong.

Zelfs Michael Bublé, een soort Sinatra van den Aldi, weet in de uptempo versie van Real Real Gone zijn mannetje te staan. Minder geslaagd zijn de jazzy passages The Eternal Kansas City (van de vergeten elpee A Period Of Transition uit 1977, met Gregory Porter) en Get On With The Show (van de al even verwaarloosbare cd What's Wrong With This Picture? uit 2003, met Georgie Fame). Dertien-in-een-dozijn-songs die op een dertien-in-een-dozijnmanier vertolkt worden. Niet slecht, maar in se overbodig.

Neen, dan Chris Farlowe, met die unieke bluesstem van 'm, die van een weinig opzienbarend nummer als Born To Sing iets moois maakt, of de in blueskringen legendarische en in alle andere kringen nagenoeg onbekende of compleet vergeten Taj Mahal, die het slotnummer How Can A Poor Boy? netjes inkleurt met streepjes harmonica en heel veel grain op de stem. Ook dochter Shana Morrison valt niet uit de toon in Rough God Goes Riding. Maar het pièce de résistance is het zeseneenhalve minuut durende Wild Honey, sowieso al een parel van de verbluffende cd Common One, maar hier ook nog eens zo subtiel en toch intens gebracht, dat mijn weinige haren er uren over hebben gedaan om weer netjes te gaan liggen. Van Morrison meets Joss Stone, de souldiva van de jaren Nu. Koestermoment.

Verbazen zal Van Morrison wellicht niemand meer in de tijd die hem nog rest in het hiernumaals, mooie muziek maken hopelijk nog wel af en toe, maar mij heeft hij in positieve zin verrast op deze Duets. Een kleinood waarvan de meeste van de zestien tracks er zich uitstekend toe lenen om aperitiefgewijs op smaakvolle gasten te worden losgelaten. Meer moet dat soms niet zijn.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post616

Carrie & Lowell / Sufjan Stevens

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 01, 2015 12:46:34

Ik ga zelfs geen poging wagen om u ervan te overtuigen dat het alleen maar een stofje was. Neen, het was een moddervette traan die zich vanuit mijn linkerooghoek een weg over mijn wang baande. Ik was pas drie nummers ver in Carrie & Lowell, de nieuwe cd van Sufjan Stevens, file under indiefolk, en de emotie nam de bovenhand. De bijna veertigjarige Stevens bezingt hierop zijn relatie tot zijn moeder, Carrie, die het gezin in de steek liet toen de jonge Sufjan een uk van een jaar oud was, die een leven leefde dat gevuld was met seks, drugs, rock 'n roll, alcohol en een knoert van een depressie, en die dik twee jaar geleden overleed.

Als dit rouwverwerking is, dan wil ik elke dag iemand horen rouwen. Zo verstild, zo intens mooi, zo diep in de ziel kervend. Spaarzaam begeleid en met een stem die meer fluistert dan zingt treft Sufjan Stevens de luisteraar recht in het hart. De man die twaalf jaar geleden nog aan het begin van een gigantisch project leek te staan - een aparte concept-cd maken over elke Amerikaanse staat, wat uiteindelijk beperkt bleef tot het illustere duo (Greetings from) Michigan en (Come on feel the) Illinoise - en die twee keer verraste met Songs for Christmas, twee boxen van vijf cd's met zowaar kerstliederen, weet letterlijk hoe je een gevoelige snaar moet bespelen, of dat nu op akoestische gitaar dan wel op banjo is.

In Fourth of July zit hij aan het sterfbed van de vrouw die hem genadeloos achterliet. Zij zegt 'Shall we look at the moon, my little loon / Why do you cry? / Make the most of your life, while it is rife / While it is light'. Je moet al heel hardvochtig zijn wil je daar geen krop van in de keel krijgen. 'How do I live with your ghost?' vraagt hij zich af in The Only Thing, een song waarin hij zijn geworstel met zelfmoordplannen blootlegt. 'Do I care if I survive this? / Bury the dead where they're found / In a veil of great surprises / I wonder did you love me at all?'. Pijnlijke zinnen die, gelukkig maar, heel omfloerst en zacht worden gezongen. Balsem voor de ziel.

Hoe erg de scheiding ook was en hoe zeer Sufjan Stevens zich in de steek gelaten voelde door de vrouw die hem gebaard had, hij vergeeft het haar: 'I forgive you, mother, I can hear you / And I long to be near you' (Death With Dignity). Icarus komt even langs, alsook Perseus, Medusa en Pegasus, maar bovenal zijn er de demonen die in het hoofd van de muzikant rondspoken en die ons poëtische pareltjes als 'There's only a shadow of me, / In a manner of speaking I'm dead' (John My Beloved) of 'There's no shade in the shadow of the cross' (No Shade In The Shadow Of The Cross) opleveren.

'Some tracks were also recorded on an iPhone in a hotel room in Klamath Falls, Oregon' staat er een beetje achteloos in de begeleidende informatie, alsof Stevens wilde aangeven dat dat hebbeding ook een nuttig gebruiksvoorwerp om kunst te creëren kan zijn.

'What's the point of singing songs / If they'll never even hear you?' vraagt hij zich vertwijfeld af in Eugene. Ik heb je gehoord, Sufjan, je hebt een waanzinnig mooie plaat gemaakt, waarbij die 'waanzin' in alle betekenissen van dat woord mag geïnterpreteerd worden. Hier moet ik even van bekomen. Die moddervette traan heeft inmiddels het gezelschap gekregen van enkele collega's. Ze houden een feestje op mijn wangen. Een triest feestje, jazeker, maar toch een feestje. Welkom op het galabal van de Opperste Schoonheid.

'I'm light as a feather / I'm bright as the Oregon breeze / My black shroud / Frightened by my feelings / I only want to be a relief' (Should Have Known Better).



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post615

Up where he belongs

MuziekGeplaatst door Frank Van Laeken di, december 23, 2014 13:13:37

O, wat vervloekte ik de man.

Het was juni 1985. Mijn ticket voor Rock Werchter lag anticiperend in de bovenste la van mijn bureau te wachten op die zonnige zomerdag. Wat keek ik uit naar die zevende juli van de zevende maand, want dan zou Neil Young naar de weide van het dubbelfestival komen. Zaterdag in Torhout, zondag in Werchter. De Canadese valszinger zou met een resem prachtsongs onder de arm en Crazy Horse als begeleidingsband mijn liefloze zomer inkleuren, daar was ik van overtuigd. Oké, ook de jonge band R.E.M., de punklegendes van The Ramones, de aardige Lloyd Cole en zijn Commotions, de stijliconen van The Style Council, het te mijden Depeche Mode (een kritische rockjournalist omschreef hen consequent als 'Pêche Démodé'), de in het popuniversum verloren gelopen soulzanger Paul Young en de in die dagen al onvermijdelijke publiekslievelingen van U2 stonden op de affiche: er moest nu eenmaal opgewarmd worden tot koning Neil om een uur of tien het podium zou betreden om dan Like A Hurricane de toeschouwers omver te blazen.

Tot dat droge bericht in Humo (of was het toch De Morgen? In die tijd werkten de media nog niet zo snel als nu. Jongeren waren helemaal niet sociaal bezig en zo): 'Neil Young zegt af voor Torhout-Werchter'. Hij was van zijn paard gevallen, luidde de officiële uitleg. Daar ging mijn topdag, zeker toen halsoverkop een vervanger werd gezocht en gevonden: Joe Cocker. Joe fucking Cocker, verdorie, een coverartiest, iemand die liedjes van anderen nazong. Niet dat ik nooit onhandige heupbewegingen had gemaakt op het swingende Feelin' Alright of de schuurpapieren versie van With A Little Help From My Friends niet kon appreciëren of de elpee Mad Dogs And Englishmen kon beluisteren zonder goedkeurend te knikken of niet wist dat hij op het legendarische Woodstock had gestaan, maar Joe fucking Cocker om Neil Young te vervangen: het idee alleen al!

Zelfs Herman Schueremans moet die Cocker maar een rare kwiet en zeker geen top of the bill gevonden hebben, want op de affiche stond hij op de zesde plaats, net boven Paul Young en U2. Alsof de Schuer wilde duidelijk maken dat die Engelsman uit de staalstad Sheffield niet meer dan een noodoplossing was, een artiest die hij bij wijze van spreken uit het dichtstbijzijnde café had geplukt omdat hij nu eenmaal acht namen nodig had op zijn in die tijd nog zeer overzichtelijke affiche.

Het werd een magere editie van Rock Werchter. R.E.M. begon prima, al zal niemand van de aanwezigen bevroed hebben dat het een superformatie in wording was die om elf uur 's ochtends de weide mocht opwarmen. Driekwartier lang de one-two-three-four van The Ramones was ook best te harden, zeker omdat de nummers maximaal twee minuten duurden. Het ging ontzettend goed vooruit, geen moment van verveling. Uitstekende soundtrack bij de lunch: hamburger en frieten. Lloyd Cole was me wat te braaf en The Style Council speelde wat te stil: de juiste artiesten op de verkeerde plek. Depeche Mode introduceerde elektronische muziek op T/W. De bandleden stonden op het einde van hun set vooraan op het podium het publiek op te jutten, terwijl de muziek vrolijk verder speelde. Live, mijn gat, de muziek stond verdorie op een bandje! Paul Young, ach ja, Paul Young: keurig entertainment voor yuppies. Bono zat in '85 volop in zijn vendelzwaaiperiode, U2 viel dus muzikaal ook dik tegen. En toen moest het ergste nog komen, dacht ik.

Een mens kan zich vergissen. De eerste tonen van Talking Back To The Night, een nummer dat Cocker geleend had bij Steve Winwood, waren voldoende om me, op een ondertussen half leeggelopen weide, bij de strot te grijpen en dat bleef zo tot anderhalf uur later de laatste noot van het alleen op piano begeleide en van alle franjes ontdane You Are So Beautiful dertigduizend mensen tevreden de nacht instuurde.

Joe fucking Cocker, dames en heren, was niet meer of niet minder dan een openbaring. Hoe je met zo'n rasperige, rauwe stem toch zoetgevooisd kon overkomen, het was me een raadsel. Ik dacht de hele tijd: straks haalt ie het niet, komt er alleen maar lucht uit dat keelgat. Beeld zonder klank. Ik duwde als het ware de woorden mee naar buiten. Maar hij haalde alle tonen wonderwel, ook in With A Little Help From My Friends, een nummer dat hij zo naar zich had toegetrokken dat je je op de duur afvroeg of de versie op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band nu het origineel of een goedbedoelde cover was.

Hij deed me Neil Young vergeten. Hij speelde de middelmatige, miscaste of overdreven naar publieksaandacht hengelende groepen naar huis. Hij was de echte headliner van Rock Werchter 1985, en hij alleen. Die affiche waarop hij niet onderaan stond? Foutje van de drukker, ongetwijfeld.

Halfweg de jaren tachtig en halfweg het jaar 1985 deed Joe Cocker me beseffen dat een goede vakman evenveel waard is als een zogeheten originele artiest. Ik geloofde er toen nog heilig in dat een goede politicus een staatsman moest zijn, verheven boven het volk, iemand die er keurig uitzag en afgemeten praatte. Geen woord te veel, af en toe een paar woorden te weinig. Dat iemand met de onbehouwenheid van een fabrieksarbeider en met 'loodgieter' als bijnaam het land kon gaan leiden ging er nog niet in bij mij.

Joe Cocker was de loodgieter van de muziekwereld. Geen echte rasartiest, geen uitzonderlijke componist, geen briljante zanger, geen Lennon of McCartney, maar een vakman die zijn métier uitzonderlijk goed beheerste en die zich andermans songs toe-eigende alsof ze van hemzelf waren. Achteraf zou ik hem nog een paar keer live aan het werk zien, maar het was nooit meer als die eerste keer in Werchter, vooral ook omdat de platen die hij van dan af zou gaan maken steeds meliger gingen klinken, op een enkele single als Unchain My Heart of You Can Leave Your Hat On na. De passie waarmee hij zijn job deed bleef wel dezelfde. Misschien dat er in de jaren zeventig wel eens ontevreden concertgangers naar huis waren gegaan na een door drank en drugs bezoedeld optreden van de man, maar de Joe Cocker die vanaf de jaren tachtig zijn ergste demonen had afgezworen, had maar één doel voor ogen: zijn publiek behagen. Hen waar voor hun geld bieden. Hen doen vergeten dat er ook Neil Youngs op deze aardkloot rondlopen. Daar slaagde hij in. Ondanks die schreeuwlelijke hemden en die spastische bewegingen met hoofd en handen, die me mijn eigen onbeholpen pasjes op de dansvloer in herinnering brachten, op voorwaarde dat ik me eerst genoeg moed had ingedronken. Diep in mij zit ook een Joe verscholen.

O ja, dat afschuwelijke Up Where We Belong is je vergeven, Joe. Rust in vrede. En als er dan toch een rock 'n rollhemel zou bestaan, dan zit je nu up where you belong.






  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post568
« VorigeVolgende »