Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Dag AlDe'emeh

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 22, 2018 12:41:45

Maurice De Wilde is vandaag precies twintig jaar dood. Een monument van de Vlaamse journalistiek. Een leermeester, en dat mag u letterlijk opvatten. Ik zat aan het RITCS helemaal alleen in de afdeling Sociale Communicatie en kreeg twee jaar lang privéles van de man ten tijde van zijn spraakmakende reeks De Nieuwe Orde. Kettingroker. Doordrammer. Begenadigd verteller. Een mentor, ja, toch wel. Tot ik een deel van mijn burgerdienst doorbracht op de redactie waar hij de serie over de collaboratie maakte. Ik heb er op korte tijd veel geleerd. Positief, hoe je een tv-programma over een moeilijk onderwerp voorbereidde. Negatief, hoe je als leidinggevende je medewerkers voortdurend onder druk kunt zetten en geregeld schofferen. Een moeilijke mens, kortom. En, ja, je kunt bedenkingen maken bij zijn manier van 'ondervragen', want dat was het wel, veel sterker dan gewoon maar interviewen. Hij wist beter wat er gezegd moest worden dan zijn meestal al wat oudere en vergeetachtige gesprekspartner, en beet hem dat ook toe. Een voorbereide journalist, stel je dat voor. Andere tijden... Soms werd er al eens een nazisymbool — dat discreet ergens in een duister kamertje hing — prominent in het beeldkader geplaatst, om de sfeer van die donkere tijd te schetsen. Geheel en al objectief was dat natuurlijk niet. Maar laat me deze inleidende paragrafen positief eindigen: hij was een voorbeeld. De Wilde zou nooit met de nagenoeg voltallige nieuwsredactie hebben meegedanst op de tonen van Happy. Hij zou er eerder een reportage over hebben gemaakt — 'enquête', noemde hij het zelf liever —, over de verloedering van de journalistiek.

We missen Mauricen in de hedendaagse journalistiek.

***

Ik heb een poging gewaagd om deze week het interview van Montasser AlDe'emeh met Dries Van Langenhove in Dag Allemaal te lezen. Het is me niet gelukt, moet ik bekennen. Vanwege: slijmerig, dweperig, journalistiek onwaardig. Slachtoffers onder elkaar, dat was de teneur. Die homo-erotische openingsparagraaf zette de toon. Radicaal van mening verschillen? Vergeet het. Uren van bewondering, dat was het. De uitgestoten student kreeg een forum aangeboden van iemand die de beginselen van kritische journalistiek niet kent, niet wil kennen, nooit zal kennen. Een dilettant. Vermoedelijk zonder perskaart en als hij die heeft, moet de journalistenbond eens stevig nadenken op welke gronden iemand tegenwoordig zo'n kleinood kan bemachtigen. Nu ik er even bij stilsta: dat moet de bond sowieso doen, er lopen toch al te veel would-bejournalisten rond.

Dag Allemaal werd heel even Dag AlDe'emeh. Diezelfde meneer AlDe'emeh kon op diezelfde dag pronken met een interview in Humo. Humontasser. Mijn journalistieke hart bloedde twee keer op één dinsdag. Ik begrijp dat niet. Ik wil dat niet begrijpen. Ik zal dat nooit begrijpen. Er is veel terechte en nog veel meer onterechte kritiek op de media. Maar zo lang media zelf charlatans een pen aanreiken en andere charlatans hun ongecontroleerde zeg laten doen, zal die kritiek alleen maar aanzwellen en steeds meer terecht worden. Om een heden ten dage populaire uitdrukking te hanteren: de media moeten opgekuist worden. Echt wel.

***

Ja, Maurice, 't zijn tijden, man. Misschien maar goed dat je 't niet meer hoeft mee te maken. Je zou er wellicht een zoveelste hartaanval van gekregen hebben.

(Frank Van Laeken, trotse journalist, perskaart: N02686)



  • Reacties(3)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post814

Would it be nice?

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 21, 2018 13:12:34

Dat ze hem verkeerd begrepen hadden, kon hij moeilijk aanvoeren: het was geen one-on-one-interview met een fake news-verspreider, beelden van de persconferentie werden live uitgezonden. Wie toekeek hoorde duidelijk 'would' en niet 'wouldn't'. Maar dat was wel wat hij bedoelde, zei de oranje idioot in het Witte Huis vierentwintig uur later. Pardon, ik mag een vreemd staatshoofd geen 'idioot' noemen? Idioot! Idioot!!! Maar wel een gevaarlijke idioot. Eentje die iets te zeggen heeft in de wereld. Iemand waarnaar je moet luisteren, niet vanwege zijn eruditie of welbespraaktheid, maar omdat hij nu eenmaal aan het hoofd staat van een van de machtigste naties ter wereld, waaraan wij, West-Europeanen, ons lot hebben vastgeklikt.

Hij zei oorspronkelijk: 'Ik zie geen enkele reden waarom het Rusland zou zijn' (op de vraag of Rusland de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2016 zou hebben gemanipuleerd). Hij zei een dag later: 'Ik zie geen enkele reden waarom het Rusland niet zou zijn'. Hij bedoelde: 'Ik ben mede verkozen dankzij mijn vriend Vladimir en "fuck off!" iedereen.'

Geef deze man de Nobelprijs voor de Vrede riepen Trump-aanhangers ook bij ons, toen hij vijf weken geleden kort gesproken had met Kim Jong-un. 'Historisch'. 'Ongezien'. 'Vredestichter'. En nog wat adjectieven en zelfstandige naamwoorden die als standbeelden verrezen om Hun Held toe te juichen. Tot een etmaal later al duidelijk werd dat wouldbe-dictator Trump helemaal geen toegevingen had afgedwongen van dictator Kim. Een showtje was het, een nagekomen aflevering van The Apprentice, met Donald T. als kandidaat die zichzelf mocht beoordelen. Amazing!

In dezelfde lijn ligt zijn ontmoeting met Poetin. Kruiperigheid in de besloten salons van het Kremlin, gevolgd door gespeeld triomfalisme achteraf. Wat president Trump in werkelijkheid gedaan heeft: hij bezorgde (semi-)dictatoriale regimes een legitimiteit die ze de voorbije vijftig jaar nooit gehad hebben. In zijn eentje versterkte Trump het lokale en territoriale belang van Kim Jong-un en Vladimir Poetin. Faut le faire. Geef die man een standbeeld op een groot plein in Pyongyang en Moskou! Erdogan, Assad en andere potentaten kunnen niet wachten tot de man van 'Make America Great Again' ook bij hen langskomt, ze hebben hun agenda's alvast vrijgemaakt. Donald, legitimeer ons ook, please!

De wereld wordt elke dag een onveiliger plek. Na acht jaar behoedzaam beleid onder Obama (té behoedzaam soms, zeer zeker, en die vredesprijs na zijn eerste jaar was veel te voorbarig, ook waar) heeft Trump in anderhalf jaar presidentschap de wereldorde duchtig door elkaar geschud, maar niet in de zin dat je er veel vertrouwen van krijgt. De democraten hebben geen waardige tegenkandidaat en de republikeinen deinzen terug om in te grijpen, want de man is weliswaar een idioot, maar hij is wel hún idioot én populair. Toen ik drie jaar geleden bij het begin van de Amerikaanse voorverkiezingen een stukje pleegde over Trump-stemmers en hoe achterlijk die wel niet waren, kreeg ik van sommigen weerwind. Je kunt dat niet zomaar zeggen van die mensen, vonden ze. En, inderdaad, miljardairs, fascisten en racisten hebben alle reden om in die man te blijven geloven, hij bedient hen op hun wenken. Maar wie van de gewone Amerikaanse bevolking vandaag nog altijd achter Trump blijft staan en (opnieuw) voor hem zou stemmen, blijf ik gatachterlijk noemen. Een voorspelling: over twee jaar wordt hij gewoon herkozen. Mensen weten niet beter. Mensen wíllen niet beter weten.

***

De N-VA draagt barones Mia Doornaert voor als voorzitster van het Vlaams Fonds der Letteren, VLF. Eigenlijk kan dat niet: politici mogen wel de leden van de raad van bestuur aanduiden, maar die kiezen onder elkaar de nieuwe voorzitter. Het lijkt een detail (uiteindelijk wordt ze toch verkozen), maar het zegt veel over de politieke zeden en over de bemoeienissen van de politiek met het culturele leven.

Filosoof, activist en auteur Bleri Lleshi reageerde prompt met een tweet in krakkemikkig Nederlands: 'Ik heb aan VLF laten weten dat indien Mia Doornaert voorzitter wordt dan dienen ze per direct mijn naam uit die auteurslijst te schrappen. De lage racistische en islamofobe reacties die Doornaert de wereld instuurt stroken niet met mijn literair engagement.' Zo, die zat. 'Pure laster', repliceerde de barones. Rechtser dan rechtse twittertrollen zeiden nog veel straffere dingen aan het adres van Lleshi (pure laster, eigenlijk). Ik heb de tweet van Lleshi geliket. Ik geloof niet dat Doornaert racistisch is, maar haar voortdurende kritiek op de islam is wel zéér ongenuanceerd. Ze verspreidt bijvoorbeeld af en toe filmpjes over vermeende wandaden van moslims. Dingen die totaal uit hun context werden gerukt of die zich op andere plekken en in een andere periode afspeelden dan wat ze beweert. Fake news. En als je haar daar dan op wijst, negeert ze dat en blijft ze dat gebeuren (dat dus níet gebeurd is) oprakelen. Misschien is ze goedgelovig. Of een beetje kortzichtig. Maar het kan net zo goed islamofobie zijn. Wat nog niet wil zeggen dat ze niets van literatuur kent of haar toekomstige taak niet onafhankelijk zal invullen. We zullen zien. En lezen.

***

Voor de wereld zou het beter zijn mocht Mia Doornaert president van de Verenigde Staten worden en Donald Trump de nieuwe voorzitter van het Letterenfonds.

***

Een interview met een extreemrechtse twittertrol in een onafhankelijk weekblad voor radio en televisie. Dat mankeerde er nog aan. Sinds dinsdag niet meer. Een boezemvriend noemt dat weekblad al een jaar of dertig 'de Story voor intellectuelen' en ik ging daar meestal tegenin. De heilige Humo een 'boekske' noemen, dat ging te ver, vond ik. Ik lees het blad al van de vroege jaren zeventig en ben het slechts twee korte periodes ontrouw geweest. Toen mijn ouders plots overschakelden naar TV Ekspres (Louis De Lentdecker in plaats van Willy Courteaux, een verschrikking!) en ik nog niet de financiële middelen had om zelf een abonnement te nemen, en toen de verwoestijnvissing helemaal was doorgeslagen. Ik vrat de dossiers, de lange en onwaarschijnlijke knappe interviews met en door knappe koppen, de spitsvondige titels (net niet flauw genoeg om studentikoos te worden, 'Van Pool tot zeveraar' en dat soort dingen), de onthullingen, de meesterwerken uit de wereldliteratuur ('De vanger in het koren'!). Het was een wekelijkse afspraak met een betere wereld tegen beter weten in.

Er komt deze week godbetert een twittertrol aan het woord, die alle moslims uit ons land wil laten deporteren, al heeft hij nog nooit een boek over de islam gelezen. Toogpraat, recht uit café De Leeuw van Vlaanderen. Die man kan zich beroepen op zijn recht op vrije meningsuiting, op Twitter, aan de toog van ranzige bruine kroegen, op de IJzerbedevaart, op familiefeesten waarbij tegen middernacht de rechterarmen weleens worden gestrekt, maar waarom moet ik dit zo nodig lezen in míjn weekblad? Wat is de toegevoegde waarde van toogpraat in gedrukte vorm? Natuurlijk was het fout om het cordon sanitaire destijds ook rond de kiezers van het Blok te trekken, maar moet je hen daarom vanaf nu een voor een uitgebreid aan het woord laten? Er zijn echt wel genoeg interessante mensen met een relevante mening out there. Humo is een boekske geworden. Als mijn vriend de volgende keer dat ik hem zie opnieuw 'Story voor intellectuelen' roept, ga ik hem niet meer tegenspreken, denk ik.

Eerder kwamen al een jonge roeptoeter van een extreemrechts groupuscule en een wouldbe-islamfilosoofje uitgebreid aan het woord in een krant die ik al bijna veertig jaar als mijn ochtendlijke metgezel beschouw. ('Al bijna veertig jaar' omdat ze nog niet eens zo lang bestaat, hier zit een lezer van het eerste uur.) Wat voegen die ondoordachte meningen toe aan het maatschappelijke debat? Ik wil gerust een interview met Dewinter of Van Grieken doorstaan, omdat die mensen nu eenmaal een bepaalde, niet-onbelangrijke rol spelen in de samenleving, maar waarom moet elke knallende scheet uitvergroot worden? Kun je net zo goed mij een forum geven. Wekelijks. Met nuance en al.

***

Voor mij liggen twee overschrijvingen. Of ik alstublieft die twee abonnementen wil verlengen, op die krant en op dat weekblad. Ik twijfel heel sterk.

***

Op de Spotify-lijst van Donald T. deze week: Would it be nice? van The Beach Boys, Would it be good? van Nik Kershaw en Wouldn't I lie to you? van Eurythmics.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post805

Bende hypocrieten

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 31, 2018 13:11:53

Journalist, dát is pas een zwaar beroep. Onmogelijke werkuren, opdringerige deadlines, constant zeurende collega's die al drie dagen rondlopen in kleren die een penetrante zweetgeur afstoten, waanzinnig slecht en ongezond kantine-eten, chronisch ontevreden kijkers/luisteraars/lezers, writer's block dat om de hoek blijft loeren. Ik zeg u: wij verdienen het om vervroegd met pensioen te mogen gaan, óf om geregeld een sabbatical te mogen nemen. Op kosten van de werkgever, dat spreekt voor zich. Laten we zeggen: om de vijf jaar, dat is zo ongeveer het moment dat ons bedrijf wordt weggesaneerd, overgenomen of tot synergieën gedwongen. Stresspieken, telkens weer.

Wij weten ook heel veel, beste mensen, en het ergste is dat we de helft daarvan niet mogen opschrijven. Off the record. Of: off off off the record. Of: privé en niet voor curieuzeneuzemosterdpotten zoals u daar bestemd. Slechts heel af en toe wordt die code - die zowat even heilig is als de eed van Hippocrates voor artsen - doorbroken. Omdat we het niet meer kunnen houden, al die geheimen. Omdat ons medium nood heeft aan verse nieuwsconsumenten. Of omdat de informatie te relevant is om achter te houden.

***

The Knack and How to Get It. Zegt die filmtitel u nog iets? Neen, natuurlijk, want u bent veel te jong en hebt niet alle festivalerelijsten in uw achterhoofd zitten, tenzij uw voornaam Wiki is. Een Britse komedie uit 1965 is dat, die dat jaar ook de Gouden Palm won in Cannes. Dus zeker geen niemendalletje. 'The knack' betekent zoveel als 'iets onder de knie hebben', 'goed zijn in iets', 'een kunstje kunnen flikken'. Ik weet niet of die uitdrukking aan de basis ligt van het weekblad Knack, dat pas zes jaar na de film voor het eerst in de krantenwinkel lag. Maakt ook niet zoveel uit, want iedereen zegt toch 'Knak', en niet 'Nak', zoals dat in het Engels zou moeten. Knack draait al zesenveertig jaar mee (en ook een beetje: tégen) in het Vlaamse medialandschap, dat is best wel een verdienste voor een zogeheten kwaliteitsblad.

Uitgerekend in dit blad (of beter: op de website ervan) verscheen eergisteren een stuk over de stukgelopen relatie tussen twee politici van totaal verschillende partijen, zij het dat die relatie dateert uit de periode dat de ene nog geen lokaal voorzitter van de sociaaldemocraten was en de andere nog niet vertrokken was naar het Vlaamse niveau. Boegeroep op vele banken. Over het privéleven van politici schrijf je niet. Dat soort informatie hou je voor achterkamertjesgesmoezel onder reporters (journalisten roddelen meer dan de gemiddelde mens!), zo schreven media die elke dag wel iets schrijven over kandidaten van reality-programma's die iets met elkaar hebben, of hebben gehad, en die de smeuiigste verhalen opdissen over BV's die het met elkaar doen, of het niet meer met elkaar doen. Als wíj het niet schrijven, is het niet correct, zoiets moet dat zijn. Journalisten zijn niet alleen bovengemiddelde roddelaars, het zijn ook jaloerse types, die elkaar het schaarse daglicht in de ogen niet gunnen. Dus was Knack plots de Grote Boosdoener. Onder journalisten kom je ook meer hypocrisie tegen dan in de gemiddelde Vlaamse huiskamer. Een bende hypocrieten, ja, dat mag u gerust zeggen.

Ik weet het zo nog niet. Mijn eerste reflex was eveneens: dit doe je niet. Mijn tweede en derde ook, trouwens. Dat het verhaal achter een betaalmuurtje moest gezocht worden, vond ik ook al zo verdacht. Als de informatie dan toch zo relevant is, publiceer het dan gewoon zodat iederéén die dat wil het gratis kan lezen. Anders wordt het helemaal een peepshow. Vond ik tactisch niet slim van Knack (de boekhouding van Roularta spreekt me tegen). De N-VA, en de hele kliek van trollen, vond het er ver over. Ook sp.a-voorzitter John Crombez vond het niet relevant om dit openbaar te maken. De Vlaamse Vereniging van Journalisten achtte de publicatie weliswaar op het randje, plaatste kritische kanttekeningen, maar vond het uiteindelijk toch te verantwoorden. En als de (vrouwelijke) betrokkene zich onheus bejegend voelt, moet ze maar klacht indienen bij de Raad voor Journalisten, zo klonk het nog bij de journalistenbond.

***

Een relatie tussen publieke figuren heeft voor mij geen enkele maatschappelijke relevantie, tenzij het openbaar belang in het gedrang komt of een of beide personen iets grensoverschrijdends doen. De relevantie van dit specifieke stuk berust op die ene uitspraak van een 'hooggeplaatste N-VA'er' dat er wel degelijk een interne afspraak is dat hun politica moet gewroken worden. 'We hebben L keer op keer gewaarschuwd, maar zij dacht in T.M. de liefde van haar leven gevonden te hebben,' zei die ene bron. 'Ze dacht echt dat hij zijn gezin voor haar zou verlaten. Dat is niet gebleken, maar het is niet vergeten. Bij ons wordt inderdaad gezegd: "M moet kapot." Om wat hij L heeft aangedaan.'

Aandoenlijk, die toewijding voor de 'goede zaak'. En als het klopt - bronnen kunnen ook hun fantasie laten werken, maar dit even terzijde - past het wel degelijk in een beschadingsoperatie tegen een politieke tegenstander en gaat het verder dan het strikte privéleven. Maar moest het dan nú al gepubliceerd worden, is de vraag. En met naam en toenaam? Het zou best kunnen dat media die net iets minder lang twijfelen dan Knack om privé-geruchten breed uit te smeren, zich nu al verkneukelen om eens goed loos te gaan.

Overigens, de Vlaamsnationalisten die zich zwaar hebben geërgerd aan de berichtgeving en die nu Knack viseren, zouden beter een beetje consequent zijn. De eerste publicatie van de relatie, weliswaar in de vorm van een sappig roddelstukje, verscheen op doorbraak.be, hun eigen forum, zeg maar. Kwestie van eerlijk en volledig te zijn.

Nogmaals: als het 100 procent waar is dat een politieke tegenstander vanwege een afgesprongen affaire met een van hen nu systematisch wordt beklad, onder anderen door de man die eerst de treinen deed achteruit rijden en die nu de Vlaamse bussen in cirkeltjes moet laten rijden, dan is dat wel degelijk relevante informatie. En toch... Ik hoop van niet, maar ik vrees dat wat Knack heeft gedaan contraproductief zou kunnen zijn voor de hele journalistiek. Een Catch-22­-geval: damned if you do, damned if you don't. Er zullen best wel wat politici met de poepers zitten, dit paasweekend.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post787

Kramp

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 10, 2018 13:16:26

"Wat mogen we dan nog wél?"

Dat was zowat de vaakst uit mannenmonden afkomstige vraag van de voorbije maanden. De schuldige: hashtag Metoo. Pardon, neen, de schuldige zijn die mannen zelf, die niet weten waar de grenzen liggen. Want de eigenlijke vraag moet natuurlijk luiden: "Wat mogen we?" Zonder meer. Sowieso. Überhaupt. En dat is geen nieuwe vraag, die stellen we al sinds mensenheugenis. Sinds we ons vragen kunnen stellen, in feite. Wat mogen we? Wat mogen we wellicht niet? Wat mogen we zeker niet?

We zitten, als samenleving, in een kramp. Een succesvolle filmproducer die zijn fikken en andere, half achter een dunne kamerjas verborgen, lichaamsdelen niet kon thuishouden in Hollywood en omstreken, dat konden we nog behappen: dat was een eind van ons weg. En u weet hoe dat gaat met die filmmensen, dat hoert en boert maar op, nietwaar. Tot er hier bij ons een geliefde programmamaker net iets te vaak op 'send' had gedrukt, nadat ie de welluidende boodschap "Ik wil je neuken" had ingetikt. Zo kwam het wel héél dichtbij. Hij toch niet, die ideale schoonzoon, de grappigste man van Melle en omliggende weiden? En dus kreeg de 'flirterige' eeuwige jongeman plots het voordeel van de twijfel, integendeel tot de filmmogol, want dat bleef natuurlijk een vieze vetzak.

Wat mogen we nog? Best heel veel, zo lang je rekening houdt met wat de ander (m/v/x) wil. En dat kan de ene dag zus zijn, de volgende dag zo, en volgende week weer zus. Een relatie is van het moeilijkste dat de mens kan overkomen. Geen relatie en er op zoek naar gaan, is ook al niet eenvoudig. Of gewoon eens goed van bil willen gaan, niets menselijks is ons immers vreemd. Wil die ander dat dan wel? Maar wat is er nu zo moeilijk aan om te begrijpen dat er consensus moet zijn? Dat moet vooral niet in contractvorm worden gegoten - je weet maar nooit dat er een procedurefout uit voortvloeit! -, maar het is wel iets waar je het over eens moet worden. Jouw appartement of het mijne? Hoe ver wil je gaan? Wat wil je doen? Samen-leven is niet makkelijk, maar het is ook niet onmogelijk, tenzij je een narcistische gek bent, in een groot wit huis woont en denkt dat je je alles kan permitteren. Dan doe je maar op.

***

Veruit het interessantste interview van dit weekend leest u in De Standaard, waar sociolinguïst Jan Blommaert uitgebreid aan het woord wordt gelaten. "De chaostheorie heeft het van de klassieke communicatiewetenschappen overgenomen," zegt hij onder meer, als het gaat over #metoo. "Kampen zoeken voortdurend naar de gepaste overdrijvingen. Het woord moet ook een emotionele lading dekken, als verdediging of als aanval." Welkom in de wereld van de sociale media!

***

En het ergst van al: we laten het debat kapen door de luidste roepers. Nuance is out, voor zover ze ooit in is geweest. De media bieden een megafoon aan de grootste decibelproducenten. Kom hier, dat we uw boodschap helpen verspreiden! Zo kwam het dat het zeer nuttige, ja, zelfs levensnoodzakelijke #metoo-debat werd gevoerd door extremen, van onverbeterlijke seksistische zwijnen tot verzuurde castratiefeministen. Soms leek het wel alsof daar niets tussenin zat. Het is zwart of wit, net het soort keuzes die onze politici ons willen opleggen. Wat missen we mensen als Frank Vandenbroucke, Karel De Gucht, Jean-Luc Dehaene en Hugo Schiltz - om er kriskras wat te noemen - in de Wet- en de Dorpsstraat. Heren van stand, die goedkope meningen tegenspraken, die zelfs hun eigen achterban of partijgenoten ongelijk durfden te geven, die bij het innemen van een standpunt niet met de volgende peiling in het achterhoofd zaten.

Vandaag lees je paginavullende interviews met achttienjarige would-be-filosofen die nog niet eens vol in het leven staan, maar alles al beter denken te weten vanuit hun stereotiep, religieus verkleurd denken, of met fascistoïde nieuwlichters in de politiek. Klinkt het niet, dan botst het. En als het botst, verkoopt het kranten of boekskes. 'Roeptoeters' vergallen het brede maatschappelijke debat. Erger nog, er ís geen debat, er zijn alleen maar losse meninkjes.

***

Jan Blommaert weer, vanochtend tot mij sprekend via De Standaard. "Maatschappelijke debatten gaan niet meer over de inhoud maar over de definities. (...) Politiek heb je succes als je tegenstander jouw definities van de werkelijkheid gebruikt. Dat was ooit het grootste succes van het Vlaams Blok. 'Wij zeggen wat u denkt' was een briljante leugen. Eerst lieten ze de gewone man spreken zoals Filip Dewinter, nadien vertelde Dewinter dat hij sprak zoals de gewone man. Uiteindelijk sprak heel de samenleving zoals Dewinter."

***

Het Sudan-rapport stemt iedereen een beetje tevreden. Dan kan je concluderen: goed zo, een objectief werkstuk. Maar ook: iemand heeft dit niet goed gelezen. Of interpreteert de dingen zoals het hém uitkomt. Dat is niet nieuw. Binnenkort ligt het boek Mei '68. 31 dagen die ons leven veranderden? van Geert De Vriese en mezelf in de handel, en wees maar zeker: vijftig jaar geleden werd er ook veel geroepen, gereageerd, verkeerd begrepen, gelogen. Niets nieuws onder de dezer dagen opvallend afwezige zon.

***

Blommaert: "Het scheppen van volume wordt algemeen aangevoeld als het winnen van een debat. Wie viraal gaat, wint."

***

Nu gaan er weer stemmen op om 'blank' te vervangen door 'wit'. Anderen vinden dan weer dat mensen die worstelen met hun seksuele identiteit niet zoveel positieve aandacht moeten krijgen, waarna zij - de tegenstanders - het uitgebreid mogen uitleggen in de media. Dat Boudewijn Bo werd, is ongetwijfeld te breed uitgesmeerd in de media, dat Bo geen Bo zou mogen zijn, had gewoon toogpraat moeten blijven van kwezels en domoren, en had nooit de nationale pers mogen halen. Er is al genoeg domheid, we moeten die niet nog wat extra bandbreedte gunnen. Laat die heren en zeldzame dames hun gang gaan op cantussen en dergelijke, en laat dát hun beleving van vrijheid van meningsuiting zijn. Verder hoeft dat heus niet te gaan.

De slinger is doorgeslagen. Niet in de zin van wat Catherine Deneuve of Chris Lomme zeggen, maar in de zin dat een hond met een hoed op nu iets zinnigs denkt te zeggen en dat we daar ook nog eens moeten naar luisteren ook. Ik pleit voor meer ernst en saaiheid op het publieke forum.

***

Nog één keer Jan Blommaert. "Geloven we echt dat het probleem is opgelost wanneer we plots 'witte mensen' schrijven in plaats van 'blanke mensen'? Stel dat we 'wit' gebruiken, gaat iedereen zich dan over drie jaar bewust zijn van ons koloniale verleden? Aan de wezenlijke ongelijkheid zal het niets veranderen. In de politiek zijn woorden op zich niet voldoende, er moet een reële actie tegenover staan opdat er iets zou veranderen. (...) Bovendien zijn het vooral elites die zich daarmee bezighouden. Zo'n discussie in een tijd met een zekere gevoeligheid voor identiteit garandeert vooral op tafel dansende opiniemakers."

***

En als u me nu wilt verontschuldigen, ik ga even op tafel dansen.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post780

Relatief onbekend

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 13, 2017 13:20:55

'De relatief onbekende uitdager', zo stond er daags na de rectorverkiezingen in Leuven in een courant die zich gaarne kwaliteitskrant laat noemen. Ik verslikte me net niet in mijn tweede kopje espresso van de dag. Luc Sels, want zo heet de 'relatief onbekende', heeft internationaal veel meer renommée in zijn vakgebied dan de uittredende rector. Ik heb Sels ooit mogen interviewen, ruim twee jaar geleden, voor mijn boek Als het werk stopt, over de problematiek van werkzoekende vijftigplussers. Ik zocht Sels niet toevallig op. Na uitgebreide bronnenstudie kwam ik tot de vaststelling dat deze man in ons land dé autoriteit is op het vlak van arbeid en tewerkstelling. Decaan van de faculteit Economie en Bedrijfswetenschappen, leidende kracht binnen het Steunpunt Werk en Sociale Economie, auteur van beredeneerde boeken over werk. Geboren in Merksem dan nog, dat schiep meteen een band. Een man die bedachtzaam en genuanceerd praatte, allesbehalve een tafelspringer. Zo blijf je natuurlijk 'relatief onbekend' in een tijd dat aandachtzoekers snel een microfoon onder hun neus geduwd krijgen en beginnen te ratelen. Sels hoeft niet mee te doen aan De slimste mens ter wereld: hij is het. (Oké, lichtjes overdreven, maar u weet wat ik bedoel.)

'Wie is Luc Sels?', zo begon vandaag een artikel in een andere courant die zich gaarne kwaliteitskrant laat noemen. Opnieuw spoot de koffie bijna door mijn neusgaten. Sels kwam zelf ook even aan het woord, iets wat ie zelden doet in de media. En hij zei iets dodelijks over zijn voorganger, zonder diens naam te vermelden. "Ik zal zeker niet meedoen aan De slimste mens ter wereld. Terzake kan uiteraard wel, als het gaat over de rol van de universiteit of mijn eigen expertisedomein. Voor de rest wil ik de universiteit meer in de breedte zichtbaar maken. Over de Amerikaanse verkiezingen hoor ik veel liever Bart Kerremans dan de rector van de KU Leuven. Ik wil graag gaan voor een universiteit met meer maatschappelijke impact, maar daarvoor hoef ik niet constant aan het woord te zijn."

Touché! Van deze man hoeft u geen handvol spitse oneliners per dag te verwachten op Twitter, zoals de huidige rector placht te doen. Deze man gaat dus niet in leuke panels bon mots droppen en ironisch proberen te zijn in de overtreffende trap. Deze man vindt deskundigheid belangrijker dan verbale aanwezigheid. Dat wordt wennen voor de media, die al vele jaren aan de voeten liggen van Sels' voorganger. Als je die belde voor een losse babbel, stond ie meestal aan het eind van het telefoongesprek al buiten voor de deur te wachten. Kan ook zijn dat hij zijn chauffeur de opdracht gaf om de hele dag rond te rijden, van krant naar zender, je weet maar nooit dat hij iets zou mogen komen zeggen. Over de Amerikaanse verkiezingen, bijvoorbeeld.

***

Kan best zijn dat we over vier jaar concluderen dat Luc Sels, de tegen dan 'relatief bekende' rector van de Leuvense universiteit, de slechtste rector uit de geschiedenis is, maar daar gaat het hier niet over.

***

Waarom hollen wij, journalisten, toch altijd achter de usual suspects aan?

***

Laatst ging het in De afspraak over vrouwenrechten in Saudi-Arabië en maakte de sociale media-meute zich boos omdat er geen vrouw in het panel zat. Bleek dat Annemie Turtelboom op het laatste moment had afgebeld en dat er in een zoektocht naar een vervang(st)er geen andere vrouw vrij bleek. Kan gebeuren. Het probleem is alleen: het gebeurt áltijd. Het zijn bijna altijd mannen die aanschuiven om over vrouwen in andere culturen te praten. En weet u wat: dat is óók de schuld van de vrouwen! Want die zijn veel te bescheiden.

Ik verklaar mij nader. Als ik voor een artikel op zoek ben naar een deskundige in een bepaald vakgebied, maak ik gebruik van de Expertendatabank, een hulpmiddel voor journalisten met een mager gevulde contactenlijst. Daarin vind je professoren, bedrijfsleiders, dokters, noem maar op. Er staan meer vrouwen dan mannen tussen: die databank wil namelijk bewust meer vrouwen in de media aan bod laten komen. Een nobele zaak, waar ik me graag achter schaar. Alléén: als je zo'n deskundige vrouw belt, heeft die altijd de neiging om zich luidop af te vragen of zij wel de meest geschikte is om te antwoorden op jouw vragen. Een zeer deskundige vrouw zegt: "Oei, ik ken daar wel iets van, maar misschien kun je dat toch beter aan collega X vragen, die is daar al veel langer mee bezig dan ik." Een halfdeskundige man zegt: "Ja, natuurlijk, vraag maar op."

Dat er te weinig vrouwen in uw krant of weekblad staan, op uw radio weerklinken of op uw tv-scherm verschijnen is dus zeer zeker de schuld van die media, maar óók van de vrouwen.

***

"Wees niet zo nederig. Zo belangrijk ben je nu ook weer niet." - onbekende auteur

***

"Dikwijls is datgene wat wij bescheidenheid noemen, niets anders dan het verlangen om tweemaal geprezen te worden." - Godfried Bomans (een man)

***

Ik droom van een journalistiek waarin wát gezegd wordt oneindig veel belangrijker is dan hóe of door wíe het gezegd wordt. Dromen zijn bedrog, ik weet het, de wijsgeer M. Borsato zei dat al. Een aardige oneliner vinden wij, journalisten, nog altijd prettiger dan twee samenhangende zinnen, vanwege: langer dan tien seconden. Of saai geformuleerd. "De mensen gaan dat niet kunnen begrijpen." En zo blijven échte deskundigen als Luc Sels 'relatief onbekend'. Plus est en nous, collega's.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post771

Jahjah? Neehneeh!

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 14, 2017 13:33:23

Toen De Standaard-hoofdredacteur Karel Verhoeven maandag met een omstandige uitleg bekendmaakte dat Dyab Abou Jahjah niet langer columns mocht schrijven voor zijn krant, kon ik daar wel begrip voor opbrengen. De opiniemaker-activist, een bezige bij als het erop aankomt controverse te veroorzaken, had vorige zondag na de aanslag met een vrachtwagen op een groep Israëlische soldaten Malcolm X nageaapt en 'By any means necessary' geschreven op Facebook. Met alle noodzakelijke middelen. Op Twitter werd dat: 'An attack on occupation SOLDIERS in occupied territory is not terrorism! It is an act of Resistance. #FreePalestine'. Nu kan je erover discussiëren of die redenering klopt — was het een daad van verzet of gewoon terrorisme, is dit wat de Conventie van Genève aanvaardbaar acht? — en heel wat hele, halve en kwart-deskundigen deden dat dan ook. Ik ga dat hier niet dunnetjes overdoen.

Dat ik begrip kon opbrengen voor de beslissing van De Standaard komt omdat ik zelf ook hoofdredacteur ben geweest, een functie waarin je jammer genoeg steeds minder met inhoud kunt bezig zijn en je steeds meer moet toeleggen op management, budgetbeheer en vergaderitis, een ongeneeslijke ziekte in die kringen. Tussendoor moet je brandjes blussen, ego's sussen en de directie paaien, dat hebben ze graag. Ik weet dus hoe zo'n beslissingsproces loopt. Op een bepaald moment weet je: hier is geen uitweg meer, dit kunnen we niet winnen. Dan wordt altijd het makkelijkste slachtoffer gezocht. Het is niet mooi, ik ben er vies van, maar ik weet, helaas, hoe het gaat. Moed ruimt dan plaats voor het vage begrip 'algemeen belang'. En dus moest, in dit geval, Abou Jahjah sneuvelen.

***

Begrip is één ding, ermee akkoord gaan is een ander. Hoe langer ik erover nadenk — en we zijn intussen vijf dagen na de feiten —, hoe meer ik tot de conclusie kom dat de beslissing te snel is gekomen. Van een activist mag je dit soort stellingnamen namelijk verwachten. Zo genuanceerd Abou Jahjah meestal is, pardon: wás, in zijn columns in de krant, zo ongenuanceerd klinkt hij op de sociale media. Er is een verschil tussen 140 en, pakweg, 6.000 tekens. Het eerste is gebald roepen, het tweede rustig uitleggen. Waarom heeft De Standaard Abou Jahjah destijds die wekelijkse columnruimte aangeboden, denkt u? Omdat hij zo filosofisch wordt bij de pogingen tot hervorming van ons onderwijs? Omdat hij lyrisch kan schrijven over kunst en cultuur in onze contreien? Omdat hij wat er gebeurt in de coulissen van onze politiek zo treffend weet te duiden?

Nee, als De Standaard geïnteresseerd was in de mening van Abou Jahjah, was het omdát hij controverse veroorzaakt, durft te schrijven wat hij denkt en geen angst heeft voor tegenkantingen. Heel bizar: de controversiële tweets die hij schreef vóór hij die column kreeg, hebben de redactie drie jaar geleden overstag doen gaan om voor hem dat hoekje in de krant te reserveren, terwijl hij nu precies geofferd wordt op basis van, jawel, een spraakmakende tweet. Het is allemaal heel dubbel. Anders gezegd: eigen schuld, dikke bult, De Standaard had dit kunnen weten, want het stond in de Palestijnse sterren geschreven.

Om het in voetbaltermen te zeggen: Dyab Abou Jahjah is een spits die heel vaak buitenspel loopt en het vertikt om een stapje terug te zetten. Nog liever wordt hij voor de zoveelste keer afgefloten, zolang hij maar ten aanval kan trekken. Af en toe scoort hij, daarom staat hij nu eenmaal op die plek. En dan is de ploeg tevreden. Hij verslikt zich weleens in een dribbel, geeft de bal niet snel genoeg af, trapt al eens na. Maar als trainer weet je: dat zijn z'n voordelen, dit zijn z'n nadelen, als je die tegen elkaar afweegt stel je hem op. Of niet. De Standaard besliste om hem op te stellen.

***

Vorige zomer moest CD&V-medewerker Youssef Kobo opkrassen nadat een aantal sociale media-oprispingen uit het verleden weer waren beginnen rondzingen, onbezonnen uitlatingen waarvan hij intussen geheel of gedeeltelijk afstand had genomen. Nu is het Dyab Abou Jahjah die een stukje monddood wordt gemaakt: hij blijft roepen, maar zijn megafoon werd afgepakt. De kritiek op beide heren kwam telkens uit dezelfde kringen, kringen die zich rond de jaarwisseling op een nieuwe prooi hadden gestort: de PVDA. 'Restafval van de 20ste eeuw', werd die partij genoemd. Een schande dat Raoul Hedebouw wél uitgenodigd werd voor De slimste mens ter wereld, en Filip Dewinter niet, zo werd getoeterd. Er werd nog net niet opgeroepen tot een cordon sanitaire rond de extreemlinkse partij. Zéér staatsgevaarlijk, met maar liefst twee (2) vertegenwoordigers in het federale parlement, nul (0) in het Vlaamse. Alarmfase 4: de totale rode overrompeling dreigt!

Kans is reëel dat Peter Mertens niet zal worden uitgenodigd voor het volgende seizoen van De slimste mens, want zo gaat dat dan: redacties beginnen na te denken over al die negatieve reacties, vragen zich af of ze wel kunnen ingaan tegen de mening van machtige mannen en vrouwen, en gaan vervolgens over tot een gemakkelijkheidsoplossing: zelfcensuur. En terwijl die ene partij ervan beschuldigd wordt sympathie te koesteren voor het regime in Noord-Korea, grijpt de machtigste partij naar technieken die ze in Pyongyang maar al te goed kennen. Een fluistercampagnetje hier, een verdachtmakinkje daar, tegenstander monddood maken, hupsakee, weer een vervelend sujet uit de weg geruimd: stilaan ligt Noord-Korea aan de Schelde.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post753

Dewinter

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 21, 2016 13:00:56

'Er staat een primeur in deze krant', zo vat Bart Eeckhout een lang uitgevallen editoriaal in De Morgen aan. 'Voor het eerst publiceren we vandaag een uitvoerig interview met Filip Dewinter, leidend politicus van de extreem-rechtse partij Vlaams Belang'.

A ja, en dan?, was mijn eerste reflex. Dat heb ik wel vaker. Ik ben van nature een 'Et alors?'-type. Maar goed, ik bladerde toch maar door naar pagina 12, waar de heer Dewinter op een drie kolommen grote foto enigszins bedenkelijk net naast de lens kijkt, alsof de fotograaf hem dat zo gevraagd heeft. Op de pagina ernaast een kleinere foto met een gesticulerende Vlaams Belangpoliticus en een ietwat stuurs kijkende Joël De Ceulaer, de interviewer met dienst, beiden gezeten in een soort nepantieken salon, maar laten we het hier vooral niet over de gustibus en zo hebben.

Mijn 'En dan?' heeft vooral te maken met het groots uitpakken. Waarom? En: waarom nù? Een kwarteeuw geleden was de Vlaams Blokker nog een curiosum, op weg naar een eclatant verkiezingssucces, waarvoor prompt de term 'Zwarte Zondag' zou bedacht worden, maar dat wisten we in al onze hooghartige naïviteit nog niet. Het Blok, dat waren toch die neonazi's en fascisten, die we vooral moesten doodzwijgen? Viel dat even tegen, zeg! Zwarte Zondag was dan nog maar een lichtgrijze variant op de verkiezingszondagen die de daaropvolgende vijftien jaar zouden volgen, tot het Vlaams-nationalistisch discours opnieuw werd opgeëist door de Volksunie, zij het in een nieuwe verpakking, in feller geel en zwart.

Achteraf bekeken is altijd makkelijk praten, maar eigenlijk hadden we toen meer nood aan een lang interview met de bezemveger met de bokshandschoen dan nu. Als je dat wil, kun je nu overal lezen wat de Brugse inwijkeling in Antwerpen en zijn kornuiten nastreven. Ja, zelfs in De Morgen, waar elke extreem-rechtse scheet aan bod komt. Niet in interviewvorm, maar in de vorm van redactionele bijdragen over de standpunten van Vlaams Belang. Zelden op de voorpagina, maar ook niet weggemoffeld in een klein hoekje op pagina veertien of daaromtrent.

Het cordon sanitaire werd nooit opgeheven, net zomin als het cordon médiatique, maar de ideeën van wijlen Vlaams Blok werden geheel of gedeeltelijk overgenomen, anders verpakt en soms voor een stuk in de praktijk uitgevoerd, terwijl de media de opnameapparatuur niet meer in een Pavloviaanse reflex afzetten als iemand van VB iets roept, wel integendeel, elke scheet valt tegenwoordig in alle geuren en kleuren te bewonderen. En dat is normaal. Ik heb er niets op tegen om alle deelnemers aan het politieke spectrum aan bod te laten komen. Dat heet onpartijdig zijn. Zo objectief mogelijk berichtgeven. Maar wel altijd: kritisch blijven, afstandelijk, de juiste vragen stellen, ook al hoort de geïnterviewde die niet graag.

In onverdachte tijden, 1995 om precies te zijn, vatte ik de idee op om in de aanloop naar de parlementsverkiezingen twaalf kopstukken uit de Vlaamse politiek te interviewen voor het boek Hoogvliegers in de Wetstraat, een titel die de uitgever bedacht in volle Agustacrisis. Moest ik ook iemand van het Blok aan het woord laten? Na toch wel zeker zevenentwintig seconden piekeren, had ik mezelf al overtuigd: ja, dat moest! En dus maakte ik een afspraak met Karel Dillen, de toenmalige voorzitter voor het leven van VB. Of ik het er als reporter goed vanaf gebracht heb, kunt u met een beetje geluk ontdekken in de ramsj, tenzij u een van de 772 kopers was, waarvoor mijn oprechte dank met terugwerkende kracht. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet medeplichtig was aan het succes van het Blok in de daaropvolgende verkiezingen. Maar doodzwijgen was voor mij niet aan de orde. Dan maak je er een verboden en juist daardoor nog veel aanlokkelijker vrucht van.

Hier past ook een reductio ad Hitlerum: stel dat het nu 1944 is, maar dan wel met sociale en andere media, en je zou de kans hebben om de Führer te interviewen, moet je dat dan doen? Ik vind van wel. Zeer goed voorbereid, zonder angst voor represailles, onmiddellijk onderbrekend wanneer hij een racistische dooddoener poneert. (Ik heb niet voor niets twee jaar privé-les gehad van Maurice De Wilde, eenzaam en alleen dat ik was in mijn studierichting.) Een cordon médiatique werkt alleen maar contraproductief, het is zeer naïef om te veronderstellen dat je daardoor potentiële kiezers weghoudt bij dat soort figuren. Het is een dédain dat je wel vaker tegenkomt in journalistieke kringen. Journalisten willen al te vaak Mitspieler zijn, terwijl ze uiteindelijk toch maar langs de zijlijn staan.

Alleen vraag ik mij dus nogmaals af: waarom, De Morgen? En vooral: waarom nù? Als een interview met zoveel poeha wordt aangekondigd, dan verwacht ik minstens dat Dewinter zich verontschuldigt voor meer dan een kwarteeuw ranzige standpunten. Dat hij de islam omarmt of pleit voor ongeziene tolerantie bij de Vlaming. Dat hij het 70-puntenplan afzweert. Of het tegendeel: dat hij nog een tandje bijsteekt in zijn retoriek en oproept tot geweld tegen elke vreemdeling, ik roep maar wat. Niets van dat alles. Ik heb niets geleerd uit dit interview. Alles is al gezegd geweest, in andere interviews in andere tijden in andere omstandigheden in andere media.

Een interview met de 33-jarige Filip Dewinter had me doen huiveren, maar zou me mogelijk ook iets geleerd hebben over zijn beweegredenen en zijn toekomstige plannen. Een interview met de 53-jarige Filip Dewinter had ik vooraf al zelf letter per letter kunnen uitschrijven, zo voorspelbaar is het. Ik vind dat jammer.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post720

En de winnaar is... de radio

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 19, 2016 12:53:55

'We hebben hem'. Staatssecretaris Francken liet zich voor zijn tweet inspireren door Paul Bremer, de Amerikaanse bestuurder van Irak ten tijde van de tweede Golfoorlog, toen die na de arrestatie van Saddam Hoessein op 13 december 2003 de geïmproviseerde persconferentie opende met 'Ladies and gentlemen, we got him!' Cowboytaal, typisch Amerikaans, nu stoer overgenomen door Francken, die snel werd teruggefloten door andere regeringsleden, want zijn tweet werd kort daarna verwijderd. 'We hebben hem' is dan ook geen taal voor een regeringsfunctionaris, laat dat aan de yankees over.

***

'We hebben het'. Zo moet het op verschillende nieuwsredacties geklonken hebben. Een cameraploeg van VTM stond 'toevallig' in de buurt, een ploeg van Het Journaal was blijkbaar zelfs een uur voordien al ter plekke (maar maakte geen beelden omdat de politie dit vriendelijk gevraagd had), nieuwssites braakten 'Breaking' uit alsof het om een ordinaire indigestie ging. Ik ben een nieuwsjunkie, ik volg het nieuws via verschillende platformen, maar ik ben ook een voorstander van slow journalism. Liever nog wat tijd te verliezen door te triplechecken dan ongecontroleerd iets in de ether te pleuren 'want de anderen doen dat ook'. Ik word daar, eerlijk gezegd, een beetje ziek van. Als journalistiek hoernalistiek wordt — denk aan de redactioneel lijkende advertenties waarmee we steeds vaker om de oren worden geslagen — is dat heel erg, als er alleen nog plaats is voor de snelle wip wordt deze oudere jongere weemoedig. Niet dat het vroeger beter was, nee, hoor: andere tijden, andere tekortkomingen.

Wat ik gisteravond alweer geleerd heb tussen al die ongecheckte berichten, de primeurs van min of meer betrouwbare bronnen en de eindeloze stand-ups om te zeggen dat er voorlopig niets te zeggen was door: leve de radio! Zeer alert: zodra de eerste geruchten over een huiszoeking bevestigd werden, werd dit sec gebracht, met de melding 'Zo dadelijk meer'. To the point: geen geleuter, maar korte, zakelijke updates. Feitelijk: af en toe iets in de voorwaardelijke wijs, maar pas groots uitpakken wanneer het waar bleek te zijn. Eens te meer bleek de kracht van radio: je hebt geen beelden nodig, goed geïnformeerde journalisten volstaan. En als er niets te melden valt, draai je gewoon een plaatje. Geen gezeur. Gezien de bijzondere omstandigheden werd de uitzending van De Wereld Vandaag met een uur verlengd, zoals het hoort, want de actualiteit moet natuurlijk op de voet gevolgd worden.

Ik herhaal: leve de radio!

***

'We hebben hem'. Het werd ook in diverse toonaarden en in iets meer passende bewoordingen herhaald door andere regeringsleden, maar op een totaal misplaatst triomfalistisch toontje. Goed zo, de boosdoener werd gevat (al moeten we de rol van die hele Salah Abdeslam ook onmiddellijk relativeren: een mislukte zelfmoordterrorist, die wellicht in de ogen van iS een overbodig stukje onbenul is, een loser, niet bepaald een 'brein' of 'de gevaarlijkste man van het land'). Schouderklopje links, een glaasje cava rechts — champagne is in het kader van de begrotingsinspanningen nogal ongepast —, straks misschien ook een promotie voor wie mee op de eerste rij stond. Volledig akkoord, maar zullen we toch ook in rekening brengen dat die Abdeslam vier maanden lang spoorloos was, terwijl hij zich al die tijd gewoon op een paar honderd meter van het ouderlijke huis bevond? Eigenlijk heeft ie de hele tijd de Ronde van Molenbeek gelopen, inclusief een etappe met aankomst in Vorst. Dat zegt voor mij drie dingen: 1) het speurwerk was op z'n zachtst gezegd niet perfect, 2) de man heeft vrienden en kennissen die zijn daden vergoelijken en hem onderdak boden, 3) de strijd tegen de terreurnetwerken is niet gestreden. Er is werk aan de winkel. Cava, ça va, maar daarna moet er weer gespeurd worden.

Ik zag een foto passeren van premier Michel en minister van Binnenlandse Zaken Jambon die trots voor een jeep met op het dak vijf gewapende en onherkenbare militairen poseren. De foto werd niet gisteren gemaakt, gezien het daglicht. Maar hij werd wel vrijdagavond door Jan Jambon zelf verspreid met als tekst 'You got him, boys! so proud of you. Together we can fight terrorism'. Wat ik daarin zie zijn law and order-ministers die zichzelf voordoen als diegenen die het internationale terrorisme een kordate halt hebben toegeroepen, terwijl ze in werkelijkheid een onbeduidende, maar stevig spartelende vis gevangen hebben. Wat ik zie zijn een soort wassen beelden die de opening van een Molenbeekse vestiging van Madame Tussaud's moeten onderstrepen.

Vergelijk dit met de zakelijke toon van de Franse minister van Binnenlandse Zaken Cazeneuve: 'La menace reste élevée: la lutte contre le terrorisme doit se poursuivre sans relâche. Pensées pour les victimes du 13 novembre'. Kijk, zo hoort dat. Geen stoerdoenerij, geen hol gejuich, geen euforie. Communicatie zoals je die van de overheid mag verwachten. Zonder franjes. Het mag gerust een beetje saai lijken.

***

'Ik heb het weer'. Zo zou je de tweet die kamervoorzitter Siegfried Bracke gisteren om 19u22 de wereld instuurde kunnen begrijpen. Hij schreef: 'Of u dat nu leuk/goed vindt of niet, de waarheid gebiedt mij het opnieuw te zeggen: vtm is een uitstekende openbare omroep. Wake up, vrt!!'

Wat me tegenvalt: slechts twee uitroeptekens achter een Engelstalige (!) zin, en dat voor iemand die zopas de longen uit zijn lijf zong op het Vlaams Nationaal Zangfeest. Wat u moet weten: Bracke heeft de VRT niet als een vriend des huizes verlaten. De man die twintig jaar geleden nog stiekem tekstjes pleegde voor sociaaldemocratische blaadjes onder de nom de plume Valère Descherp, die prat ging op zijn lidmaatschap van de loge en die tijdens een lunch met de toenmalige CEO van de VRT het ontslag eiste én verkreeg van zijn hoofdredacteur — kortom, een man die het gewend was om zijn zin te doen én te krijgen ­—, wil nu op alle mogelijke en onmogelijke momenten wraak nemen omdat hij de VRT langs een achterpoortje heeft moeten verlaten. Dat een van zijn beste vrienden algemeen hoofdredacteur is van de VTM-nieuwsdienst, is geen probleem: je kiest je vrienden nog altijd zelf. Maar het is al te doorzichtig om nu al een paar jaar een hetze tegen de openbare omroep te blijven aanwakkeren. Zó laag, zó doorzichtig.

Wat ik vind: een kamervoorzitter — volgens de traditie nog altijd de 'eerste burger' van het land — moet zich terughoudend en zo neutraal mogelijk gedragen, ook al draagt hij een partijpetje. Dat de heer Bracke een voorbeeld neemt aan zijn partijgenoot Peumans in het Vlaams Parlement. Die wordt gerespecteerd door álle partijen, omdat hij zijn rol correct invult. Wake up, Siegfried!!





  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post706
Volgende »