Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Studio De Stad

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken wo, oktober 29, 2014 12:01:26

Op twintig december van vorig jaar werd de radiomicrofoon voor de neus van Ruth Joos weggegrist, omdat overijverige marketeers aan de hand van grafiekjes wilden bewijzen dat Radio 1 moest verjongen of populairder worden of verbreden of meer out-of-the-box radio moest gaan maken of welke term daar verder toen ook op gekleefd werd om indruk te maken op de directie van de openbare omroep.

Weg met Joos was ook lange tijd weg met Ruth. Ze ging voor Canvas werken, zo klonk het in een persbericht, en daar moesten we het een hele poos mee stellen. Meer dan tien maanden om precies te zijn, want sinds maandag is Ruth Joos tijdelijk terug als presentatrice van Studio De Stad, een concept dat werd uitgedokterd voor deze 'Week van de Stad'.

Lang is er over dat concept niet nagedacht, trouwens: zet de interviewster aan de kop van de tafel, zet vier gasten die iets zinnigs kunnen zeggen over steden, urbanisatie, ruimtelijke ordening en dat soort dingen twee aan twee aan de zijkanten, programmeer een lange documentaire en praat achteraf maar breeduit. Studio De Stad is iets te veel praten naar mijn zin, als was het een ouderwetse tv-uitzending uit de zwart/wit-dagen. Dan hang je af van de sterkte van de onderwerpen (dat zit wel goed), het stellen van de juiste vragen (prima) en de verbale kracht van de aanwezige gasten (mmm, dat kon beter).

Los van politieke voorkeuren: als je een bevlogen burgemeester als Daniel Termont bezig hoort en je krijgt de dag nadien het nietszeggende gewauwel van onze nieuwe minister-president-notaris, dan is dat contrast wel bijzonder groot. Er hadden ook wat meer zelf gedraaide filmpjes in mogen zitten en niet alleen reportages uit het archief, waarop nog altijd dat label 'rijkgevuld' rust. Nu lijkt deze programmareeks net iets te veel low budget om hip te zijn. Studio De Stad werd vast niet bedacht door één of andere marketeer die Canvas per se wil verjongen of populairder maken of verbreden of meer out-of-the-box laten programmeren of zoiets, dacht ik na de tweede uitzending.

Al waren de twee documentaires tot nog toe zeer relevant: over de gedaanteverwisseling die de Colombiaanse hoofdstad Bogotá onderging onder twee eigenzinnige en visionaire burgemeesters, en over de verschrikking van suburbia in het voorstadje Evergreen, ergens in Canada, maar het had net zo goed in de Verenigde Staten kunnen zijn.

Ik wil die langere studiogesprekken ook niet meteen afschieten: soms is het een verademing om een bevlogen en vlot pratende deskundige een lange uitleg te horen geven over een bepaald onderwerp. Dat mis ik tegenwoordig vaak in Terzake en Reyers Laat, waar gasten nauwelijks nog de tijd krijgen om hun zegje te doen en waar alles ondergeschikt is aan het Heilige Format.

***

Mocht u zich vooraf hebben afgevraagd of de warme stem van Ruth Joos in een dragende rol op televisie stand zou houden: het antwoord is volmondig 'Ja'. Ze doet dat goed. De volzinnen komen er even vlot uit voor de camera als in de veiligere omgeving van de radiostudio. In die zinnen maken sommige woorden nog altijd een elegante koprol alvorens ze net voor het punt of het vraagteken netjes weer met beide voeten op de grond belanden. Die taalrijkdom, die haar middagprogramma op de radio nog net iets beluisterbaarder maakte, etaleert ze ook op tv. Dat is een verademing in tijden van oprukkend verkavelingsvlaams.

Als kijker kan je alleen maar hopen dat dit slechts een begin is en dat het nieuwe netmanagement van Canvas Joos vanaf nu volwaardig zal inschakelen als anker van fijne praatprogramma's, waarin het eindelijk nog eens over iets mag gaan.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post531

Euthanasiesong

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken di, oktober 28, 2014 11:58:28

Ik had graag de beleidsnota van Sven Gatz grondig doorgenomen alvorens er een standpunt over in te nemen, maar helaas vindt een kat haar jongen niet terug op de site van de Vlaamse regering en heb ik de bewuste nota dus niet kunnen ontdekken. Ik zal het dus moeten doen met wat er vandaag in de pers over verschenen is.

Ik verslikte me in mijn koffie toen ik las welke toekomst de nieuwe Vlaamse minister van Cultuur, Media, Jeugd en Brussel voorbehouden ziet voor de openbare omroep. "De VRT moet de komende vijf jaar nog meer bijdragen tot culturele vernieuwing en een culturele fierheid in Vlaanderen", zegt Gatz onder meer, waarbij hij moet gedacht hebben: laat me er just for fun ook eens een gallicisme in verwerken ("fierheid" komt van het Franse "fierté", in het Nederlands hoort dit "trots" te worden). Terwijl de huidige beheersovereenkomst nog twee jaar en twee maanden doorloopt, maar wel vrolijk met voeten getreden wordt door het beleid, is Gatz van oordeel dat entertainment en sport niet meer tot de kerntaken van de VRT behoort. Alleen cultuur en informatie zouden volgens hem nog mogen overblijven als core business.

Geen ontspanningsprogramma's meer op de VRT? Toch wel, maar alleen als ze een maatschappelijke meerwaarde hebben, "bijvoorbeeld door moeilijke en soms controversiële thema's toegankelijk en bespreekbaar te maken voor het grote publiek". Hoe ziet de heer minister dat dan vertaald in programma's? Vlaanderen Racismeland? Ook getest op allochtonen? FC De Seksisten? Euthanasiesong? Ik probeer het me voor te stellen, maar dat gaat moeizaam. Het lijkt wel een nieuwe zoektocht naar de heilige televisiegraal, na de jarenlange poging om een toegankelijk, vlot en door de kijkers massaal gesmaakt boekenprogramma te maken. (Wat niet gelukt is en nooit zal lukken!)

Niet dat ik Gatz niet begrijp. De oude BRT, met zijn paternalistische "Wij weten alles beter"-attitude, moest halfweg de jaren negentig plaats ruimen voor een totaal andere visie, in eerste instantie opgelegd door de overheid, in casu toenmalig mediaminister Eric Van Rompuy (CVP), waarbij de BRT de Vlaamse Radio en Televisie-omroep moest worden en het bereiken van voldoende kijkers relevant werd. De slinger ging helemaal de andere kant op: van een clubje betweterige, gezagsgetrouwe ivoren toren-denkers werd de openbare omroep een vereniging van professionele cijferfetisjisten en marketeers. Cultuur werd verwaarloosd, entertainment opgewaardeerd, de portefeuille van sportrechten flink uitgebreid. Ja, er werd flink overdreven in die populairiteitsoefening.

De minister heeft dus een punt: de VRT moet meer lef tonen, durven innoveren, moeilijke programma's voor een kleiner publiek maken, zonder daarom te vervallen in Container-achtige toestanden, waarbij de makers elke week een vreugdesprongetje maakten omdat er weer enkele duizenden kijkers hadden afgehaakt na het uurtje geestelijke masturbatie. Alleen vergeet de minister even dat de kijkcijfers ook voor een stuk opgedrongen werden door zijn voorgangers. Ze staan prominent vermeld in de beheersovereenkomst (dat vodje papier, weet u wel).

Gatz wil dat de VRT ook inzet op digitalisering en innovatie, "toekomstgerichter wordt", "zich bij de tijd houdt". Ergens las ik zelfs de term 'visionair'. Mooi, maar ook intellectueel oneerlijk. Aan de ene kant moet de VRT tegen 2019 39 miljoen euro besparen; alleen al voor volgend jaar wordt die oefening op 22 miljoen geschat. (Faut le faire, want volgend jaar loopt de beheersovereenkomst 2012-2016 nog door, dit is dus niet meer of niet minder dan contractbreuk!). Die besparingen zullen zich zeker ook laten gevoelen op het domein innovatie, waar de VRT een apart budget voor had voorzien, dat nu nagenoeg volledig geschrapt zal worden. (Ergens zal er nu wel iemand opspringen om te zeggen dat je voor creativiteit en innovatie geen geld nodig hebt, alleen goede ideeën...)

Aan de andere kant hebben de voorgangers van Gatz, en dan met name ene Geert Bourgeois in de periode dat hij voogdijminister van de VRT was, net een rem gezet op die innovatie. De plannen van de 'visionaire' CEO Tony Mary werden weggelachen en de man moest na een bitsige strijd met de politiek opstappen, waarna de stoelendans der CEO's begon. Ingenieur Dirk Wouters kwam, een man die qua onbekwaamheid zijn gelijke niet kende, vertellen bronnen aan de Reyerslaan me. Het vleesgeworden Peterprincipe. Tussendoor werd Piet Van Roe nog een paar keer uit pensioen teruggeroepen. Dan werd Sandra De Preter aangesteld, over wie de meesten op de VRT zeer enthousiast waren, maar zij viel helaas door ziekte uit. Daarop werd de vroegere financiële directeur Willy Wijnants tegen zijn zin kortstondig uit pensioen teruggeroepen. En nu werd oudgediende Leo Hellemans aangesteld als gedelegeerd bestuurder, maar die gaat zelf over anderhalf jaar al met pensioen. Continuïteit: zero, met dank aan de kortzichtige politiek.

Tot slot nog iets over sport, toch een stokpaardje van me. Ik vind dat populaire sporten wel degelijk op de openbare omroep thuis horen. Dank zij de VRT heeft de rijke Vlaamse wielertraditie zich weten handhaven. Je kan dan wel meewarig doen over al die veldritten en tweederangskoersen op tv, maar zonder die uitzendingen zouden de meeste van die wedstrijden op sterven na dood zijn, of al verdwenen. Als de VRT niet meer de rechten zou kopen op EK's en WK's Voetbal of op Olympische Spelen, moesten we met zijn allen tegen betaling achter een decoder op zoek gaan naar die evenementen, omdat ze voor de bestaande commerciële omroepen een onverantwoorde investering vormen.

Kortom, Sven Gatz heeft gelijk dat hij bepaalde accenten wil leggen op méér cultuur en véél informatie, maar hij houdt te weinig rekening met de context. We hebben allemaal graag een mini-BBC tot het erop aankomt om daarvoor de middelen ter beschikking te stellen. Alle partijen, behalve misschien Vlaams Belang, prevelen over "een sterke openbare omroep" en vergeten vervolgens dat koken geld kost, ook al gaat het dan om dagelijkse kost. Wat me vooral angst inboezemt, is dat de huidige samenstelling van de regering nefast kan zijn voor de VRT: er zit heel veel rancune in de politiek en de drie partijen in de (centrum)rechtse Vlaamse regering hebben vanuit het verleden nog een appeltje te schillen met wat zij al meer dan veertig jaar beschouwen als een 'rode burcht' en de 'linkse VRT'. Er een nichezender van maken waarover men over vijf jaar kan zeggen dat hij toch niet zo populair is en het daarom met nóg minder middelen kan stellen, is in mijn ogen een reëel gevaar.

Ik wens mijn vrienden en ex-collega's op de Reyerslaan veel goede moed. De wintertijd is aangebroken en zou wel eens vijf volle jaren kunnen duren.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post530

Alles uit de kast

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken ma, september 29, 2014 12:36:42

Heeft u ooit al van de marathon van Oostende gehoord? Ik tot gisteren om een uur of twee ook niet. Toen viel een nazomers uitstapje naar de Belgische/Vlaamse/Wereldkust, en dan meer bepaald de koningin/presidente der badsteden, in de Noordzee/Mer du Nord omdat er nergens parkeerplaats te vinden was. Kom je als Antwerpenaar eens op de Parking, blijkt ook dat laatste een leugentje te zijn, wegens 'Vol'. Aangegeven in knalrode letters. Vol is vol.

Het was vervelend voor onze geplande activiteit, maar goed voor mijn aardrijkskundige kennis. Zo leerde ik dat Oostende ongeveer halfweg onze kustlijn ligt en dat je een afstand van 31 kilometer niet in een half uur overbrugt. Gelukkig wachtte aan het eind van de rit de beloning in de vorm van twee bollen roomijs van de Glacier de la Poste in Knokke. Onderweg kon ik dan totaal onverwacht toch nog het WK wielrennen op de weg en AA Gent-Lokeren op de radio volgen.

Prima verslaggevers bij Sporza Radio, daar niet van, maar op de duur kwam de beeldspraak mijn oren uit. Wijlen Jan Wauters gebruikte ook soms metaforen om situaties te schetsen of om net na een opwindende spelfase terug te blikken op wat hij net gezien had (en wij niet). Dat was pure poëzie, zeker als je er ook nog dat unieke timbre en die haast plechtige voordracht gratis en voor niets bij kreeg.

Tegenwoordig zit de beeldspraak al in het rechtstreekse commentaar bij pregnante fasen in de wedstrijd. Tussen Oostende en Knokke, op die ellendig lang lijkende kustweg, waar je voortdurend wordt geconfronteerd met nieuwe snelheidslimieten, van 50 over 70 tot 90 en terug, kreeg Sporza mij bijna op de kast. Of toch op het dak van de auto, want die kast is denkbeeldig.

Doelman X "haalde alles uit de kast" om een bal te pakken. Ik beeldde me in hoe hij, vlak vóór de wedstrijd, enigszins nerveus omdat de belangen groot waren en de tribunes vol zaten, nog een keertje checkte of hij wel al het nodige uit zijn locker had gehaald: een paar keepershandschoenen, scheenbeenbeschermers, enkelverband, veiligheidstape voor rond zijn vingerkootjes, een petje tegen de laaghangende septemberzon, voetbalschoenen, het zakje met de reservehandschoenen en het flesje water. Dat was voor mij 'alles uit de kast halen'. Bleek het in werkelijkheid om een uitstekende redding tijdens de wedstrijd te gaan.

Even later werd er medegedeeld dat er veel 'afval in het spel' van ploeg A zat. Opnieuw ging mijn fantasie met me aan de haal. Ik zag een volgepropte vuilniszak voor me, die al een beetje begon te stinken door de restanten van dat stoofvlees dat al een eind voorbij datum bleek te zijn, en de vuilkar zou pas vier dagen later passeren. Wat nu gedaan met dat afval? In sportjargon betekent 'afval' dat er niet goed gespeeld wordt, dat de bal vaak verloren wordt aan de tegenstander, dat de passen en voorzetten niet aankomen.

Maar goed, ploeg A wist intussen al dat het 'het geweer van schouder moest veranderen'. Voetbal in een oervlaamse stad in het jaar 2014 en toch kwam de Eerste Wereldoorlog ook even piepen. In zijn sjofel uniform verplaatste de soldaat zijn versleten schiettuig van zijn rechter- naar zijn linkerschouder. Oorlogstaal en Voetbal, dat gaat goed samen, daar houden we van. 'Voetbal is oorlog', jazeker meneer Michels, u haalt alweer uw gelijk. Ploeg A moest dus eigenlijk tactisch bijsturen en anders gaan spelen.

Er werden verder ook nog 'hoge horden' genomen, er stonden spelers te 'molenwieken', enfin er gebeurde van alles binnen de 'groene rechthoek', op één ding na: er werd niet meer simpelweg tegen een bal getrapt. Een doelman redt niet meer spectaculair, hij haalt alles uit de kast. De middenvelders geven geen slordige passen meer, neen, ze hebben afval in hun spel. Een andere tactiek toepassen is zó passé, nu moet je het geweer van schouder veranderen. Ontevreden je armen in de lucht steken doe je vandaag ook al niet meer: je molenwiekt.

En dan mogen we nog blij zijn dat Franky Vercauteren uiteindelijk toch niet is teruggekeerd naar de vaderlandse competitie of we hadden achteraf nog een uitleg over 'te weinig beschikbaarheid' gekregen ook. Beeldspraak is slechts een hulpmiddel om een toestand visueel te verduidelijken, bloemrijker voor te stellen dan hij is of te versterken, maar onze taal is rijk genoeg om er niet constant een loopje mee te moeten nemen. Gewoon is vaak al gek genoeg.

Als een commentator voortaan alles uit de kast haalt, hoop ik dat daar een boekje 'Hou het simpel' tussen ligt.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post505

VRT en VTM hebben elkaar nodig

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken wo, augustus 13, 2014 12:09:09

In de uitgelekte besparingsplannen van de nieuwe Vlaamse regering zit onder meer een luikje openbare omroep. De VRT moet het de komende vijf jaar, de legislatuur van Bourgeois I, met 27 miljoen euro minder doen. Ach, roepen de tegenstanders van een sterke openbare omroep, dat mag wel eens: 300 miljoen euro is ontzettend veel als dotatie. Meestal wordt daar dan tussen haakjes '12 miljard oude Belgische franken' aan toegevoegd om het nog indrukwekkender te doen klinken. En uiteraard mogen de reclame-inkomsten niet ontbreken in de optelsom. De posten 'radioreclame' en 'boodschappen van algemeen nut' zijn samen nog eens goed voor 70 miljoen.

Driehonderd zeventig miljoen euro, daar kan je wel een zender mee runnen, me dunkt. Vooral op de opiniepagina's van De Standaard werd de jongste dagen geopinieerd dat het een lieve lust was, daar dienen die pagina's tenslotte voor. "Waarom pompen we elk jaar honderden miljoenen euro in publieke radio en televisie, terwijl we dat niet doen voor andere media of cultuurdragers?", bond mijn ex-collega Luc van Doorslaer (omdat hij zo'n fijne kerel is schrijf ik die 'van' op zijn verzoek zonder hoofdletter) de kat maandag de bel aan.

Professor Marc Hooghe reageerde dinsdag: "In landen waar de openbare omroep zwak staat, is de politieke kennis van de bevolking beperkter, is er meer politiek wantrouwen en krijgen populistische en racistische partijen meer kansen." Het kwam hem op hoongelach en hevige kritiek te staan, die je kan samenvatten in één vraag: brengt VTM dan geen volwaardig nieuws misschien, meneer de professor?

Vandaag is er de onvermijdelijke Cas Goossens om zijn al even onvermijdelijke adagium "To make good programmes popular and popular programmes good" nog eens vanonder het stof te halen, wat voor hem de hoofdopdracht van een openbare omroep is. Goossens was twintig jaar lang redactiesecretaris en rechterhand van toenmalig administrateur-generaal Paul Vandenbussche, in de tijd dat de VRT nog BRT heette, de grote baas van dat machtige instituut nog niet CEO werd genoemd en de man aan de top een partijkaart had, zeer gezagsgetrouw was en danste naar het pijpen van het CVP-partijbureau. Tussen 1986 en 1996 was Goossens zelf administrateur-generaal, al kennen de meesten hem vooral als personage in Het Leugenpaleis. Hij kent de VRT dus, heeft bij wijze van spreken dat spuuglelijke gebouw aan de Reyerslaan steen per steen gebouwd. Hij mag er een mening over hebben.

Vanuit de top van de VRT zelf werd er vooralsnog niet gecommuniceerd, alleen voorzitter van de raad van bestuur Luc Van den Brande reageerde op zijn Vandenbrandes: enerzijds, anderzijds, ja, neen, en verwacht vooral geen helder antwoord. Alleen de vakbonden roerden zich: er werd nog net niet gedreigd met acties. En de ACOD-VRT voerde terecht aan dat de huidige vijfjarige beheersovereenkomst (2011-2016) nog tweeëneenhalf jaar doorloopt. Nu financieel ingrijpen zou neerkomen op contractbreuk. Heeft u dat genoteerd, meneer de minister-president en meneer de minister van cultuur en media?

***

Is er op de VRT te veel entertainment te zien? Werkt de VRT marktverstorend? Zou het Vlaamse audio-visuele medialandschap met een zwakke of zelfs afwezige VRT de onwetendheid van de bevolking vergroten? Is de VRT nodig? Moet de VRT inleveren wanneer andere geledingen van de Vlaamse samenleving dat ook moeten doen?

Zoek niet naar de antwoorden: 't is vijf keer volmondig 'Ja!'.

Decennialang wilde de monopolistische Belgische Radio en Televisie het Vlaamsche volk slimmer maken. Geen geweten schoppen, dat mocht dan weer niet van de CVP. Maar wel aan volksverheffing doen. Met als gevolg dat die Vlaming op de duur massaal overliep naar den Ollander, waar hij wel kon kijken naar vluchtig entertainment als Eén van de Acht of De Berend Boudewijn Quiz. (Of de Barend Servet Show, maar dat was dan voor de geniepigaards). In 1996 kwam er een nieuwe wind: weg met de BRTN die veel te weinig Vlamingen beroerde, er moesten toegankelijkere programma's gemaakt worden en er werden streefcijfers opgelegd. Onder nieuwe CEO Bert De Graeve en adviseur Aimé Van Hecke ging de BRTN verbreden en verbreden en verbreden en... De naam werd VRT, VTM werd cijfermatig geklopt en het accent werd verlegd naar verbreding (of heb ik dat al gezegd?). Ja, er is vandaag te weinig evenwicht tussen informatie, educatie en recreatie, de drie pijlers uit de initiële opdracht van de openbare omroep.

Natuurlijk haalt de VRT geld uit de markt, dat misschien anders naar de anderen zou gaan, de commerciëlen. Al is dat nooit echt bewezen: een adverteerder die al actief is op VTM en VIER zal daarom niet meer gaan uitgeven bij die zenders, als de reclame op de VRT helemaal verboden zou worden. Anderzijds biedt het de VRT wel meer mogelijkheden. Zeventig miljoen euro meer, om precies te zijn. Ja, de VRT werkt gedeeltelijk marktverstorend.

Ik ben ervan overtuigd dat zonder sterke, relevante VRT, met een nieuwsdienst die ze ons in het buitenland benijden, de concurrentie minder inspanningen zou doen om zelf ook kwalitatieve nieuwsuitzendingen te blijven maken. Zonder VRT zou die concurrentie zich zelfs tot het uiterste minimum beperken. Nieuws en duiding brengen geen centen in het laatje: de uitzendingen mogen niet onderbroken worden voor reclame, er is veel personeel voor nodig om de programma's te maken, op de uren dat er nu nieuws en duiding zit kunnen er geen goedkopere en wellicht zelfs populairdere formats worden geprogrammeerd. Waarom zouden VTM en, in veel mindere mate, VIER nog investeren in duur nieuws, als de VRT er niet meer zou zijn of een nichezender zou zijn geworden? Ja, een zwakke VRT zou ook betekenen dat de burger minder geïnformeerd is en wantrouwiger zou staan tegenover politiek, om maar iets te noemen.

Als het aan Open VLD'er Bart Tommelein ligt, mag de VRT flink inkrimpen, en dan mogen we nog blij zijn dat eeuwige VRT-criticus Carl Decaluwé zich een paar jaar geleden heeft teruggetrokken in het West-Vlaamse gouverneurshuis of we zouden ook uit die hoek krimpscenario's te horen krijgen. Anderen zullen in stilte hopen op een uitdoofscenario. Het doet me denken aan de jaren vóór de commerciële televisie, toen ik nog bevlogen (maar absoluut niet meer te lezen!) teksten pleegde tégen de komst van de commercie op radio en tv, al was het maar om Dirk Verhofstadts Het einde van het BRT monopolie te counteren. Nu lach ik daar, in het beste geval, even mee, want die verloedering is er zeer zeker niet gekomen. Een beetje verkleutering, ja, dat wel. Maar zonder VRT zou het allemaal nog veel banaler en platter worden. Ja, de VRT blijft nodig.

De dotatie van de Vlaamse openbare omroep is zeer hoog, zegt men. 'Men' zou eens moeten vergelijken met andere openbare omroepen: niet de absolute getallen, maar de relatieve. Hoeveel krijgt de VRT per Vlaming om radio, televisie en andere media te maken? Blijkt dat de VRT niet eens in de Europese Top 10 staat. Zelf pleit ik al sinds begin jaren tachtig voor een hógere dotatie, geen lagere. En schrap dan gerust die reclame-inkomsten, zodat de concurrentie niet meer kan zeuren over verstoring van de markt. Alleen: 't is crisis. Bourgeois en kornuiten moeten op vijf jaar tijd 8 miljard euro beknibbelen op de begroting. Ja, dan zal ook de VRT maar moeten inleveren zeker?

***

De openbare en commerciële omroepen hebben elkaar nodig. Om elkaar beter, scherper, alerter te maken. Om de Vlaamse beeldindustrie te stimuleren. Om een gevecht te leveren voor de kijker, waar die kijker zelf beter van wordt. (Niet altijd, jammer genoeg, maar ik ben er zeker van dat er zonder die concurrentie veel minder goede programma's zouden worden gemaakt.)

Zonder de VRT zou met name VTM minder actief zijn in de actualiteitsbranche. Programma's zouden goedkoper worden, in beide opzichten van dat woord. De VTM-nieuwsdienst zou uit een handvol reporters bestaan, die zich zouden toeleggen op faits divers en andere familiedrama's. Het buitenland zou het verre buitenland zijn, alleen goed om in oorlogstijden mee bezig te zijn. Goedkope buitenlandse formats zouden het altijd halen op duurdere voorstellen uit eigen streek.

Zonder de VTM zou de VRT nog altijd hermetisch bezig zijn, met het verkeerde idee dat volksverheffing gelijk staat aan moeilijk doen en de kijker/luisteraar zoveel mogelijk negeren. In Het Journaal zouden nog altijd ellenlange brokken interviews met zelfgenoegzame politici zitten die hun verhaal klakkeloos mogen afdreunen, alleen af en toe onderbroken door een zeldzaam kritische journalist (die dan prompt de banbliksems van de partijbureaus over zich heen zou krijgen, wegens té scherp of net niet scherp genoeg). De kijkcijfers zouden één keer per maand bekeken worden en dan met veel dédain in de prullenmand gesmeten.

De VRT en de VTM hebben elkaar nodig, al geven ze dat liefst niet in het openbaar toe. Er is vaak stevige kritiek op de uitzendingen op onze radio- en televisiezenders, niet zelden is die ook volkomen terecht (het kan allemaal nog zoveel beter!), maar zonder de huidige concurrentie zouden we er veel erger aan toe zijn. We zouden ofwel overstelpt worden met het allerplatste entertainment, ofwel met zijn allen naar den Ollander kijken.

Laten we die zegeningen koesteren en hopen dat het straks nog meevalt met die besparingsrage.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post473

"Je moet leven alsof er geen eind aan komt"

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken ma, augustus 11, 2014 11:44:26

"De mooiste avonden zijn de homogene, waarin de gast zich tot één thema beperkt", had Zomergasten­­-gast Reinbert de Leeuw, dirigent-pianist-componist-muziekpedagoog, bij het begin van de drie uur durende live-uitzending gezegd. En hij begon al direct met iets moeilijks: Igor Stravinsky.

De toon was gezet en even aarzelde ik: zou ik de rit uitzitten of toch maar naar een dvd of een opname kijken? Ik hou heel veel van muziek, vele verschillende muziekjes trouwens, maar ik word zelden begeesterd door wat muzikanten te zeggen hebben, zoals ook een sportman doorgaans niet uitblinkt in het analyseren van zijn eigen prestaties, maar meestal blijft hangen in stuntelig geponeerde gemeenplaatsen. Als ik een interview met een favoriete artiest lees, wil ik toch nog altijd dat er iets van mysterie blijft hangen. Het gaat mij om de muziek, niet om de praatjes eromheen.

Ik dacht: ik geef het een kans. En ik werd meteen meegezogen in de wereld van een eigenzinnige, koppige man van 75, een vieve grijsaard die warm, vol gloed en toch zonder stemverheffingen kan vertellen. 'Opa vertelt en alle kindjes hangen aan zijn lippen', dat soort sfeer ademde dit uit, waarbij ik die 'opa' met heel veel respect uit mijn toetsenbord schud.

Geen clichés bij De Leeuw. Hij sprak even gedreven over pianist Svjatoslav Richter als over componiste Galina Oestvolkskaja en ultieme vernieuwer en muzikale beeldenstormer John Cage. Om na al die als ontoegankelijk bestempelde dwarsliggers te eindigen met pure schoonheid: de aria 'Erbarme Dich' uit de Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach, een componist die De Leeuw als 'hemels' beschouwt, zonder dat adjectief overigens in de mond te nemen. Bach staat voor het hogere in de muziek.

Op zondag 10 augustus 2014 was Bach omstreeks kwart over elf 's avonds vooral een afscheid in opperste schoonheid, waarbij de tranen van ontroering niet veraf waren. Mooi dat de regisseur tijdens het beeldfragment van het optreden van Collegium Vocale Gent onder leiding van Philippe Herreweghe ook even inzoomde op het ontroerd meeleven door de studiogast, die als het ware presentator Wilfried de Jong, een zeldzaam empathische interviewer, een privé-vertoning schonk. Dit was niet gespeeld, geen ingestudeerd toneeltje: deze man werd één met de muziek. Daar werd ik dan weer even stikjaloers van, dat je dat kan.

In Zomergasten staat of valt alles met de studiogast, zoveel is duidelijk. Het is een geweldige format die af en toe de duvel wordt aangedaan door balorige, kribbige of zelfgenoegzame luitjes die er louter en alleen voor zichzelf zitten. Als alles goed zit, neemt zo'n gast je mee naar zijn of haar leefwereld en probeert ie je eigen denk- en leefwereld te verrijken. Reinbert de Leeuw was zo iemand.

"Het gaat niet om de dirigent, het gaat om de muziek", was één van de levenswijsheden die De Leeuw zomaar over de kijker uitstrooide. "Je moet leven alsof er geen eind aan komt", was een andere. Uitspraken waar ik even over moest nadenken. Waarna ik stevig van ja knikte. Hij heeft gelijk. Zo werd dit een tv-avond die je moest beleven alsof er geen einde aan zou komen.

Soms, heel soms, is televisie veel meer dan dat ordinaire, opdringerige en schreeuwlelijke medium met zijn voorgekauwde, hapklare brokken nonsens en exuberante zinledigheid. Daar ben ik telkens weer heel dankbaar om. Zoals gisteravond. Slow television, wars van voorspelbare formatjes, grapdwang en onbedoeld exhibitionisme, waarin een spreker nog de grens durfde trekken tussen privé en publiek (De Leeuw weigerde over zijn persoonlijke leven te praten), waar je drie uur lang werd ondergedompeld in een warm bad vol intense schoonheid (al moest je die soms tussen de lijnen ontdekken) en waar de tijd toch voorbij leek te vliegen.

Ik heb me weer voor heel even verzoend met het medium televisie.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post471

Wil er iemand alstublieft de Belgische competitie uitzenden?

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken vr, mei 30, 2014 12:14:47

(Deze bijdrage verscheen woensdag al op deredactie.be) Het voetbalseizoen zit erop, op dat ene toetje na: het WK in Brazilië. Terwijl elf miljoen landgenoten uitkijken naar dat vierjaarlijkse voetbalfestijn, voor het eerst in twaalf jaar mét Rode Duivels, maakt de top van ons professionele voetbal zich zorgen over wie minstens zeventig miljoen euro veil zou kunnen hebben voor de uitzendrechten op de eigen competitie en waar die wedstrijden vanaf eind juli te zien zullen zijn. Voorlopig: nergens.

Ja, het waren beklijvende play-offs. Ondanks (of is het: dank zij?) dit door alle voetbalkenners afgekraakte systeem, waarbij de punten na dertig speeldagen worden gehalveerd, indien nodig naar boven afgerond en alleen wie hogere wiskunde gestudeerd heeft nog kan volgen, bleef het bijzonder spannend tot op het einde.

Spanning staat echter niet gelijk aan hoogstaande kwaliteit, al zullen ze dat bij landskampioen Anderlecht niet zo erg vinden. Tot straks zal blijken dat de uitzendrechten minder zullen opbrengen dan verhoopt. Wil er eigenlijk wel iemand de wedstrijden van de Jupiler Pro League uitzenden?

MP & Silva

Het was een haast triomfantelijk persbericht dat de Pro League donderdag 13 februari de wereld in stuurde. Het Italiaans bedrijf MP & Silva had net de rechten op de Belgische voetbalcompetitie voor de volgende zes seizoenen verworven. Vijftien van de zestien eersteklassers (Standard wrong zoals gebruikelijk tegen) stemden voor een scenario waarbij een buitenlandse firma met veel ervaring in het verhandelen van sportrechten per jaar 70 miljoen euro garandeerde. Achteraf bleek uit het contract dat die garantie alleen maar het eerste seizoen zou gelden, ach ja, een detail. De kleine lettertjes, weet u wel.

Zeventig miljoen euro: dat is zo'n vijftien miljoen per jaar meer dan het net afgelopen voetbalcontract, waarin Telenet en VOO alle wedstrijden rechtstreeks uitzonden, Belgacom vijf wedstrijden per speeldag (maar niet de topaffiches) mocht programmeren en de samenvattingen te zien waren op VTM en La Une. Ook VRT deed nog een bescheiden duit in het zakje voor het uitzenden van 'Extra Time' op Canvas. Vijftien miljoen euro (ofwel: 90 miljoen op zes jaar tijd) meer voor onze noodlijdende voetbalclubs, niet onbegrijpelijk dat de dollartekens in de ogen van de clubbestuurders verhinderden dat ze verder keken dan hun neus lang is.

Een voorstel van Telenet om samen met de Pro League een eigen zender op te richten en de rechten te verhandelen op niet-exclusieve basis, zodat ook andere zenders een deel ervan konden kopen en tv-kijkers niet opnieuw van aanbieder moesten veranderen, werd hooghartig afgewimpeld. Telenet moest maar mee bieden bij MP & Silva, in de hoop dat dit nog een pak meer dan zeventig miljoen zou opbrengen. Ik schreef toen al op mijn blog: "Vraag is of Telenet nog een stap verder wil zetten of dat Belgacom diep in haar zakken zal tasten om de rechten over te nemen of dat er een monsterverbond ontstaat." Het antwoord is, zoals ik destijds al vermoedde, voorlopig: neen.

Verlieslatend prestigeproduct

Wat de directie van de Pro League zwaar overschat heeft, is de concurrentiële machtsstrijd tussen Telenet en Belgacom. De eerste is de marktleider op het vlak van digitale televisie in Vlaanderen, de tweede is ook in Wallonië actief en heeft daardoor een groter bereik. Beide bedrijven verkopen bij voorkeur pakketten digitale televisie-mobiele telefonie-gewone telefonie-internet.

In het verleden vochten ze een bikkelharde strijd uit om elke morzel marktaandeel. Toen in 2005 digitale televisie werd uitgerold leidde dat al snel tot een clash van bedrijfsculturen en van CEO's. De zakelijke Nederlander Duco Sickinghe (Telenet) en de eigengereide Belg Didier Bellens (Belgacom) vochten menig oorlogje uit.

Bij de Pro League dacht men: laat ze maar doen, het zal de prijs van het voetbalcontract alleen maar opdrijven. En zo geschiedde. In 2005 en 2008 haalde Belgacom haar slag thuis, in 2011 verhuisden de rechten grotendeels naar Mechelen. In 2014 zijn Sickinghe en Bellens echter van het toneel verdwenen. In hun plaats kwamen rustigere managers, die al een tijdje door hebben dat de koek verdeeld is en dat de grote verschuivingen niet meer zullen komen van waanzinnige investeringen in een verlieslatend prestigeproduct als het Belgisch voetbal, dat in het verleden trouwens nooit geresulteerd heeft in zwarte cijfers in de boekhouding.

En dus wordt er niet meer met gekke bedragen gegoocheld, iets wat ze bij MP & Silva totaal verkeerd hebben ingeschat. Daardoor zit je nu in een situatie waarbij de huidige rechtenhouders nog altijd wel geïnteresseerd zijn, maar niet ten allen prijze en zeker niet aan hogere bedragen dan vandaag. Een eigen zender oprichten lijkt ook niet direct aan de orde: af en toe is er een flapuit binnen de Pro League die dat idee op tafel gooit, maar buitenlandse voorbeelden tonen aan dat dat zelden een lucratief gevolg heeft. Het zou de clubs hoe dan ook een pak minder opleveren dan de 55 miljoen die ze de jongste jaren onder elkaar mochten verdelen. Bovendien: zo'n zender schud je niet op twee maanden tijd uit je mouw.

Hoe dit nu verder moet is onduidelijk. Misschien moet er wel een informateur, koninklijk verkenner of voetbaldiplomaat worden aangeduid die de partijen nader tot elkaar brengt?

Belgische voetballers ≠ Belgisch voetbal

Bij MP & Silva zullen ze al flink gevloekt hebben over wat hen aanvankelijk zo'n aanlokkelijke deal leek. In het hoofdkantoor in Londen zijn ze gewend om met grotere bedragen dan die belachelijke 70 miljoen euro te zwaaien, maar die investeringen leveren hen meestal achteraf ook een pak winst op. Zouden ze nog altijd "onder de indruk" zijn van de "professionaliteit in België", zoals de vice-CEO van het bedrijf de dag na de toewijzing van de rechten orakelde? Ik durf het te betwijfelen.

Kan het zijn dat zo'n gerenommeerd rechtenagentschap zich verkeken heeft op de waarde van de Jupiler Pro League? Dat ze 'Belgische voetballers' heeft verward met 'het Belgische voetbal'? Kompany, Hazard, Courtois, Witsel & co zijn gegeerde namen op de internationale voetbalmarkt. In de Belgische competitie loopt er niemand rond die dat niveau in de verste verte benadert. In de selectie voor het WK zitten welgeteld twee (2) voetballers die in de eigen competitie actief zijn, als derde doelman Bossut mee mag worden dat er volle drie. Drie bankzitters. Wie hier aardig tegen een voetbal kan trappen, verkast al vóór zijn zestiende naar het buitenland. Van de basisploeg van de Rode Duivels heeft de helft nooit een minuut bij ons in de eerste klasse gespeeld.

De tijd dat er internationale toppers in België kwamen spelen, ligt al ruim twee decennia achter ons. Hooguit stuit je op een meeloper die zichzelf een God op noppen waant, type Milan Jovanovic of Dieumerci Mbokani: sant in Belgenland, maar ordinaire bankzitter buiten onze landsgrenzen. We zijn een opleidingscompetitie geworden en een transitland voor would be-subtoppers en overbetaalde hasbeens. Dat is de harde realiteit.

***

Vrijdag 25 juli start het voetbalseizoen 2014/2015. Minder dan twee maanden voor de eerste aftrap weet niemand waar de wedstrijden kunnen bekeken worden, wie er commentaar zal geven en wat dat zal kosten. Goed dat de Rode Duivels straks wereldkampioen worden, anders zou er weer flink met het Belgisch voetbal gelachen kunnen worden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post425

Après nous le déluge!

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken do, mei 08, 2014 11:39:48

Nauwelijks tweeëneenhalve week geleden, het was paasmaandag, schreef ik op deze plek: "Op drieëndertig dagen van de verkiezingen is het hopen op een andere verrijzenis: die van de bevlogen, toekomstgericht denkende en charismatische politicus". Iets verderop klonk het streng: "We hebben geen staatsmannen meer. Het zijn straatmannen (m/v) geworden, die van straatgevecht tot straatgevecht leven."

Gisteravond keek ik naar de eerste aflevering van Schild en Vriend, een tweedelige documentaire die Eric Goens draaide voor VIER en waarvoor hij vrijwillig een paar weken achter de coulissen van de politiek dook. Masochisme is het journalistenheir niet vreemd.

Ontluisterend is het adjectief dat nog het best samenvat wat we te zien kregen. We zagen geen staatsmannen, geen toekomstgericht denkende politici, geen vrouw (Liesbeth Homans) en mannen (Wouter Beke, Alexander De Croo, Bart De Wever, Kris Peeters, Bruno Tobback, Ben Weyts) die veel zin hebben om nader tot elkaar te groeien. Neen, dit waren vechtersbaasjes die klaar staan om de vijand te bekampen in een wedstrijd zonder regels. Onder de gordel slaan mag.

Nu is die Goens een handige sloeber en slaagt hij er al heel zijn journalistieke leven in om gesprekspartners uitspraken te ontlokken die ze wellicht liever niet zouden doen, maar dat belet niet dat politici, die op een blauwe maandag toch minstens anderhalf uur mediatraining moeten hebben gevolgd, op vervelende tussenvraagjes kunnen antwoorden met 'Geen commentaar' of 'Daar antwoord ik liever niet op'. Dat deden ze niet. Integendeel, ze lieten zich eens vrolijk gaan. "Er is geen 'achter de camera's' meer, want die draaien altijd en overal", wierp ik in die blogpost van 21 april al op. Deze docu was daar een perfecte illustratie van.

De geportretteerde politici waren geprikt, zoals dat in het vakjargon heet: ze hadden een minuscuul microfoontje laten bevestigen op hun kraag. Ze wisten dat. Ze hadden daarvoor de uitdrukkelijke toestemming gegeven. Ze koketteerden er zelfs mee op vergaderingen en gemeenteraden. En toch zeiden ze de hele tijd dingen die je van een politieke protagonist liever niet hoort, tenzij je houdt van provoceren, beledigen en ruzie maken.

***

We kwamen te weten dat Beke en De Croo De Wever niet vertrouwen en dat De Wever de rest van de wereld niet vertrouwt, behalve dan misschien zijn rechterhand Homans. De kinderen van De Wever manifesteerden zich als hooligans in spe, woest naar elkaar trappend terwijl papa een zoveelste kort interview gaf. Peeters en De Croo probeerden elkaar af te troeven op een koersfiets. De camera registreerde, Goens wierp af en toe een been voor zijn onderwerpen en die hapten toe. Schoolvoorbeeld van een goed gemaakte documentaire. Pijnlijk beeld van een politieke generatie.

Je kan erom lachen, maar na 25 mei moeten deze dame en heren wel met elkaar rond de tafel gaan zitten. Ziet u Laurette Onkelinx en Joëlle Milquet al in een positieve gemoedsgesteldheid plaatsnemen in dezelfde ruimte als Ben Weyts, die hen een paar weken voordien indirect luiwammesen heeft genoemd door zijn 'noeste' hangbuikzwijnen Mignonette en Cotelette te noemen in plaats van Laurette en Joëlle? Versta: die luie Walen! Ziet u De Croo en De Wever gezellig samen tafelen na een drukke dag onderhandelen, flesje wijn erbij, keuvelend over de naderende vakantie ("Willen we anders samen met de caravan naar Beieren gaan, Sander?")? Kan dat nog nu beide heren elkaar onbetrouwbaar noemden, niet eens elkaars gsm-nummer blijken te hebben, zodat ze niet discreet kunnen overleggen of toelichting vragen bij één of andere ongenuanceerde uitspraak?

Opvallend: de twee Waalse politici die in een cameorol opdraafden, Paul Magnette (in het debat met De Wever voor De Tijd) en Rudy Demotte (tijdens de Ronde van Vlaanderen voor Wielertoeristen in gesprek met zijn Vlaamse tegenvoeter als minister-president) straalden meer klasse uit dan al die Vlamingen samen. Demotte was niet bezig over 'de andere kloppen op de meet' en dat soort clichétaal van would be-coureurs in hun spuuglelijke outfit, maar sprak rustig en hoffelijk met Peeters. Zo kan het ook, bedacht ik. Maar helaas blijkbaar niet meer in Vlaanderen, voegde ik er meteen mijmerend aan toe.

***

'Schild en vriend' was de strijdkreet die de Vlamingen vlak voor de Guldensporenslag van 1302 gebruikten om Franstaligen in hun omgeving te kunnen ontmaskeren. In de versie van Eric Goens werd Schild en Vriend een genadeloze ontmaskering van een generatie politici die niet meer in staat zijn op een correcte manier met elkaar te communiceren, die van navelstaren een beroep hebben gemaakt en die het eigen 'Grote Gelijk', een denkbeeldige status die typisch is voor luidruchtige types met oogkleppen, belangrijker vinden dan het verantwoordelijk besturen van een land.

"Als de Vlaamse regering vliegensvlug tot stand komt, is het einde van België weer een stukje dichterbij gekomen", schreef ik op 26 april. Aan de woorden van 'flamingant' Beke te horen, ook al zei hij dan wel terloops dat ie De Wever niet vertrouwde (iets waarop die laatste niet echt inging), zou het best kunnen dat we straks heel snel een Vlaamse regering zullen hebben. Binnen de week, schreef ik, binnen de tien dagen, riep De Wever. En dan zitten we heel dicht tegen 'Après nous le déluge!' aan.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post408

Xing Hui De Wever

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken zo, maart 16, 2014 10:38:44

Klamme handen. Van verontwaardiging bibberende stembanden. Hogere bloeddruk. Soms is tv-kijken ongezond. Zaterdagavond zapte ik tussen twee favoriete programma's door toch maar even naar de Nacht van de Vlaamse Televisiesterren, het jaarlijkse incestbal van de Vlaamse tv-wereld, waar het verdienstelijk satirisch magazine De Ideale Wereld werd uitgeroepen tot 'Beste Informatieprogramma' en een grande dame als Kathleen Cools met haar trofee als 'Beste Presentatrice' schril afstak bij de meeste andere winnaars. Dat had ik allemaal via Twitter vernomen, waar er tussen acht en elf geen plekje meer te bemachtigen was aan de virtuele toog.

Hét gespreksonderwerp tot iets voor half elf was het décolleté van Evy Gruyaert. Naveldiep. Ik kan me voorstellen dat de programmamakers hun voorzorgen hadden genomen en dat er, mocht dit lapje stof van haar frêle schouders gevallen zijn, onmiddellijk iemand het licht zou hebben uitgedaan en de pancarte 'Evy Geduld' in beeld was verschenen.

Maar toen werd de rest van de show genadeloos weggeblazen door de intrede van twee panda's. De linkse tuimelde van het podium en kwam met veel moeite weer overeind. Er werd wat gemurmeld, panda's onder elkaar. U weet hoe die beesten zijn, mensenschuw. En dan stapte die ene voetje voor voetje naar het spreekgestoelte en deed hij zijn hoofd af.

B. D. W.

Uw burgemeester, Antwerpen. Uw voorzitter, N-VA. Uw parlementslid, Vlaanderen. Uw toekomstige verkiezingstriomfator, België. De zaal was verbijsterd, de huiskamer ook. Bart De Wever als panda. Wie bedenkt het? En, minstens even belangrijk, waarom? Want N-VA, was dat niet die partij waarvan enkele vertegenwoordigers, met name Kris Van Dijck en Geert Bourgeois, heel sterk gekant waren tegen de aanwezigheid van politici in amusementsprogramma's op radio en televisie?

Ik zou het kunnen hebben over de symboliek: aan de ene kant een steek boven water naar Elio Di Rupo die de panda's Xing Hui en Hao Hao vanuit het verre China naar 'zijn' Pairi Daiza had gelobbyd, in zijn achtertuin; aan de andere kant Bart De Wever verkleed als een dik, asociaal, lui en uitstervend dier, iets waar de opperVlaming zich bij voorkeur niet mee associeert, denk je dan. Maar daar ga ik niet dieper op in, de N-VA-propagandamachine zal hier wel over nagedacht hebben, vermoed ik. A la guerre comme à la guerre, klinkt het niet dan botst het tenminste (of valt het pardoes van een podium).

***

BDW is daar niet zomaar tot op dat podium gestruikeld, beste mensen. Hij is heus niet naar een verhuurcentrum voor carnavalskostuums gestapt voor twee pandakostuums, vervolgens naar Hasselt gereden, via de artiesteningang van de Ethias Arena stiekem binnengeslopen en daarna ook nog eens met een papiertje waarop een stuntelig geschreven tekst stond tot aan de microfoon gesukkeld. Neen, hij werd gevrààgd. Hij is uitgenodigd door de organisatoren van deze Nacht. Hij was hun eregast.

U leest dat goed: de drie grote Vlaamse omroepen (VRT, Medialaan en SBS) wilden De Wever als een soort uithangbord van hun show. De door de zenders zelf vastgelegde sperperiode van min of meer zes weken (die op 7 april ingaat op de VRT en op 14 april op VTM, niet op VIER) is dan wel nog niet bezig, maar dit neigt toch heel sterk naar populistisch favoritisme: een graantje meepikken van een populair politicus. Dat Ingrid Lieten ook een inleidend tekstje mocht debiteren was al vreemd, maar zij is tenminste nog Vlaams minister van Media, daar kan je eventueel nog een flauw excuus voor verzinnen.

Maar Bart De Wever? In een persiflage op zijn voornaamste politieke tegenstander? Mag ik daaruit afleiden dat de omroepen, zoals bekend rode burchten vol linkse potverteerders, hun keuze al gemaakt hebben tussen het N-VA-model en het PS-model? (En dat met ons belastinggeld!?)

***

BDW wist ongetwijfeld al van zijn toekomstige bijdrage tot de Vlaamse tv-geschiedenis af alvorens hij woensdag zijn kat genaamd Theo Francken naar het voorzittersdebat van het Vlaams Rechtsgenootschap in Leuven stuurde. De voorzitter was officieel verhinderd omdat hij vast zat in het Vlaams Parlement. Drie vragen daarover: 1) wat is zijn aanwezigheidspercentage in het halfrond?, 2) wat was er dan zo dringend woensdag dat hij er absoluut moest aanwezig zijn en blijven?, en 3) waarom bleef hij in het verleden dan weg van maatschappelijk zeer relevante besprekingen zoals de onderwijshervorming? (Vraag 4 zou kunnen zijn: wordt die cumul niet zwaar om dragen voor de burgemeester-voorzitter-parlementariër-lijsttrekker met een ernstig en hopelijk voor hem tijdelijk gezondheidsprobleem? En ook nog, vraag 5: had de dokter hem niet aangeraden om het eventjes rustiger aan te doen?)

Hoe moeten we dit anders verstaan dan: voorzitter van de grootste Vlaamse partij wil niet in debat gaan met andere voorzitters, maar hij wil wel populistisch scoren in een tv-programma waar hij geen tegenspraak moet verwachten. Ook al was het dan met letterlijk vallen en opstaan en met een semi-geïmproviseerde speech waarvan mijn tenen een half etmaal later nog altijd in krulstand staan. Die toespraak had nog minder om het lijf dan Evy Gruyaert.

En dan werd kort nadien - de helft van de zaal lag nog in katzwijm, Twitter was net ontploft - ook nog Philippe Geubels aangekondigd. Mijn kronkelige geest zat direct bij die andere Göbbels, propaganda, volksverlakkerij en de jaren dertig, maar dat zal wel aan mij liggen.

***

Wij leven in een land, lieve mensen, waar de premier hoogstpersoonlijk twee panda's komt ophalen op de nationale luchthaven. Staatszaak! Waar de voorzitter van een gezinspartij voor de lol (en de foto) in bed kruipt met een bejaarde vrouw. Iedereen inbegrepen! Waar twee kopstukken van Vlaamse partijen in een niet zo ver verleden met lange nepbaarden opdraafden in een programma dat werd gepresenteerd door twee nepvrouwen. U begrijpt: 'nep' is een anagram van 'pen' en 'pen' is mijn instrument waar ik net weer ingekropen ben. Dit is het beeld van Vlaanderen dat onze toppolitici ophangen: een travestieshow, 365 dagen per jaar carnaval, een pandamime. Woodwork squeaks and out come the freaks. Wie gelooft die mensen nog? Wie neemt hen nog ernstig?

Ach, waar maak ik mij druk om? Het zal De Wever en de N-VA geen electorale schade toebrengen, wees gerust. Zo doordacht was deze geste wel, de collateral damage neemt de partij er met plezier bij. BDW geniet nog een tijdje van een 'goddelijke status'. Guy Verhofstadt, Steve Stevaert en Yves Leterme weten dat dit een tijdelijk fenomeen is, de slimme historicus De Wever beseft dat ongetwijfeld zelf ook wel, maar op dit ogenblik kan hij zich zowat alles permitteren. Zijn trouwe aanhangers pikken alles van hem, de eerbied voor de Grote Leider is onvoorwaardelijk. Dit is een personencultus met sektaire trekjes.

Stel dat morgen uitlekt dat BDW iets onoirbaars heeft gedaan met jonge jongetjes, dan zal de reactie iets zijn in de trant van: 'Och, ja, die ene keer, hij is ook maar een mens hé'. (Waarmee ik overigens helemaal niets wil insinueren! Neen, ik heb geen anonieme bronnen die me iets hebben toevertrouwd. Ik geef het voor de zekerheid maar even mee, want voor je 't weet schrijft Eric Goens er een venijnig opiniestuk over!)

***

De polarisatie tussen links en rechts is na zaterdagavond alleen maar toegenomen. Het had de komende dagen in de media over werkloosheid, loonlasten, kansarmoede, onderwijs, drugs, het referendum op de Krim, Syrië, Turkije en desnoods zelfs confederalisme kunnen gaan. Móeten gaan, in feite. In plaats van die ernstige onderwerpen zal het weer maar eens BDW zijn die alle aandacht naar zich toe zuigt en hebben de koppenmakers van kranten en nieuwssites de keuze tussen hoogst voorspelbare titels als 'De val van De Wever', 'Pandagate' en '10 politici die zich vroeger al verkleedden op televisie'.

Morgen staan de kranten vol met vlammende editorialen. De adjectieven 'schandalig' , 'misplaatst' en 'wansmakelijk' zullen overuren draaien. Maar u weet hoe dat gaat: de honden blaffen, de karavaan trekt voort. Met de glimlach. Met een V-teken. Verandering Voor Vooruitgang. Maar nu ook met een zijtak: Vaudeville Voor Vlaanderen.

De toestand is hopeloos maar niet ernstig. Bedenk: in een democratie krijgt een volk de leiders die het verdient. Ze zullen hem niet temmen, de fiere Vlaamse panda.







  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post366
« VorigeVolgende »