Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Generieken 2016

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 31, 2016 13:07:01

In 2016 sloot ik elke avond op Twitter af met een generiek van een tv-serie uit het verre of nabije verleden. 'Generieken', 366 schrikkeljaardagen lang. Dit is, op verzoek van trouwe volgers, de lijst: niet in volgorde van tweets, maar in chronologische volgorde. Ik begon er dit jaar aan met You Bet Your Life, een eigenzinnige, knotsgekke quiz met de onvergelijkbare Groucho Marx als quizmaster-entertainer-ordeverstoorder, en eindig, vandaag, met de generiek van The West Wing, een van mijn all-time favorites. Ik vermeld telkens het eerste jaar dat de serie werd uitgezonden. Sommige series liepen vele seizoenen.

1950. You Bet Your Life

1951. Dragnet / I Love Lucy

1952. Gunsmoke

1954. Lassie

1957. Maverick / Perry Mason / Zorro

1958. Huckleberry Hound / Ivanhoe

1959. Bonanza / Rawhide / Schipper naast Mathilde / The Twilight Zone / The Untouchables

1960. Coronation Street / The Flintstones / Popeye

1961. The Avengers / Ben Casey / Car 54, Where Are You? / The Dick Van Dyke Show / Dr. Kildare / Klein klein kleutertje / Mister Ed / Yogi Bear

1962. The Beverly Hillbillies / The Jetsons / The Lucy Show / The Saint / Steptoe and Son / The Virginian

1963. Doctor Who / The Fugitive / Petticoat Junction / Vi på saltkråkan (De kinderen van de zoutkreek, zowat mijn allereerste tv-herinnering)

1964. The Addams Family / Bewitched / Flipper / Gilligan's Island / Kapitein Zeppos / The Man from U.N.C.L.E. / Peyton Place / Stingray / Voyage to the Bottom of the Sea

1965. Axel Nort / Days of Our Lives / The F.B.I. / Get Smart / Hogan's Heroes / Johan en de Alverman / Lost In Space / Thunderbirds / Till Death Us Do Part

1966. Batman / Daktari / Mission: Impossible / The Monkees / Skippy / Star Trek / Tip Top

1967. Dragnet / The Flying Nun / The High Chaparral / Ironside / Mannix

1968. Columbo / Dad's Army / De Fabeltjeskrant / The Ghost & Mrs. Muir / Hawaii Five-O / Here's Lucy / It Takes a Thief / Please Sir!

1969. Fabian van Fallada / Marcus Welby, M.D. / Monty Python's Flying Circus / On the Buses / Pippi Långstrump (Pippi Langkous)

1970. Catweazle / McCloud / The Mary Tyler Moore Show / The Odd Couple / The Partridge Family / Tatort

1971. Alias Smith and Jones / All in the Family / Cannon / The Onedin Line / The Persuaders! / Upstairs, Downstairs

1972. The Adventures of Black Beauty / Are You Being Served? / Arthur of the Britons / Colditz / Kung Fu / M*A*S*H* / The Protectors / Sanford and Son / The Streets of San Francisco / Ti Ta Tovenaar / The Waltons

1973. De Kat / Kojak / Man About the House / Some Mother’s Do ‘Ave ‘Em

1974. Happy Days / It Ain't Half Hot, Mum! / Little House on the Prairie / Police Woman (Pepper) / Rhoda / The Rockford Files / The Six Million Dollar Man

1975. Fawlty Towers (reeks 1) / The Good Life / Starsky and Hutch / Welcome Back, Kotter / Wonder Woman

1976. The Bionic Woman / Charlie’s Angels / George and Mildred / I, Claudius

/ Mary Hartman, Mary Hartman / The Muppet Show / The New Avengers

1977. Der Alte / Lou Grant / The Love Boat / Man from Atlantis / The Professionals / Roots / Secret Army / Soap

1978. All Creatures Great and Small / Battlestar Galactica / De Collega’s

/ Dallas / Diff’rent Strokes / Fantasy Island / Mork & Mindy / Return of the Saint / Taxi / WKRP in Cincinnati

1979. The Dukes of Hazzard / Fawlty Towers (reeks 2) / Roots: the Next Generations / Tales of the Unexpected

1980. Magnum, P.I. / Shōgun / Yes, Minister

1981. Dynasty / Falcon Crest / Hill Street Blues / Merlina / Only Fools and Horses / The Smurfs

1982. 9 to 5 / Allo Allo / Cagney & Lacey / Cheers / Fame / St. Elsewhere / The Young Ones

1983. The A-Team / Blackadder / Scarecrow and Mrs. King / Taggart / Webster

1984. Alas Smith and Jones / The Cosby Show / Miami Vice / Miss Marple / Murder, She Wrote / La piovra / Spitting Image / Who’s the Boss? / Yes, Prime Minister

1985. Dempsey and Makepeace / EastEnders / The Golden Girls / Howards’ Way / MacGyver / Moonlighting / Neighbours

1986. Dear John / The Flying Doctors / L.A. Law / Matlock / The Singing Detective

1987. The Bold and the Beautiful / Father Dowling Mysteries / Jake and the Fatman / Married... With Children / The New Statesman / Star Trek: the Next Generation / Street Legal / Thirtysomething / Tour of Duty / The Tracey Ullman Show

1988. Empty Nest / Heimat / In the Heat of the Night / Mission: Impossible / Red Dwarf / Roseanne / The Wonder Years

1989. Agatha Christie’s Poirot / Baywatch / A Bit of Fry & Laurie / Seinfeld / The Simpsons / Tales from the Crypt / The Young Riders

1990. Beverly Hills, 90210 / The Fresh Prince of Bel-Air / House of Cards (BBC) / Keeping up appearances / Law & Order / Mister Bean / One Foot in the Grave / Twin Peaks

1991. Prime Suspect / Silk Stalkings

1992. Absolutely Fabulous / Heartbeat / Mad About You / Melrose Place / Men Behaving Badly / A Touch of Frost

1993. Beavis and Butthead / Frasier / Grace Under Fire / Lois & Clark: The New Adventures of Superman / The Nanny / NYPD Blue / To Play the King (vervolg op House of Cards van de BBC) / Walker, Texas Ranger / The X-Files

1994. Buiten de zone / Chicago Hope / Ellen / ER / Friends

1995. Baantjer / The Final Cut (slotreeks van de BBC-versie van House of Cards)

/ Pokémon / Xena: Warrior Princess

1996. Heterdaad / The Sentinel / Silent Witness / Spin City / 3rd Rock from the Sun

1997. Ally McBeal / Buffy the Vampire Slayer / The Practice / South Park

1998. Charmed / The Royle Family / Sex and the City / Will & Grace

1999. Flikken / Once and Again / Queer as Folk / Smack the Pony / The Sopranos / The West Wing

2000. Black Books / Coupling / CSI: Crime Scene Investigation / Curb Your Enthusiasm / Gilmore Girls / My Family

2001. 24 / Alias / Mersey Beat / The Office / Six Feet Under / Smallville / Stille waters

2002. CSI: Miami / Spooks / The Wire / Without a Trace

2003. Carnivale / Nip/Tuck

2004. The 4400 / Boston Legal / CSI: New York / Deadwood / Desperate Housewives / Het Eiland / Entourage / Green Wing / House M.D / Hustle / Joey / The L Word / Lost

2005. Bones / The Closer / Grey’s Anatomy / NUMB3RS / Prison break / Weeds

2006. 30 Rock / Brothers & Sisters / Dexter / Hotel Babylon / The IT Crowd

2007. Californication / Forbrydelsen (The Killing) / Mad Men

2008. 90210 / Breaking Bad / In Treatment / The Mentalist / True Blood / Wallander

2009. Archer / The Good Wife / Hung / Modern Family / NCIS: Los Angeles

2010. Boardwalk Empire / Borgen / Downton Abbey / Sherlock / Treme

2011. The Borgias / Bron/Broen (The Bridge) / Game of Thrones / Grimm / Homeland / Revenge / Suits

2012. Chicago Fire / Elementary / Lilyhammer / Line of Duty / Magic City / The Newsroom / Quiz Me Quick / Les Revenants / Scandal / Veep

2013. Agents of S.H.I.E.L.D. / The Americans / Banshee / The Blacklist / The Following / Hannibal / House of Cards (Netflix) / Masters of Sex / Orange Is The New Black / Peaky Blinders / The Walking Dead / Whitechapel

2014. 1864 / Fargo / Silicon Valley / True Detective

2015. Better Call Saul / Madam Secretary / Okkupert (Occupied)

2016. The Night Manager / Vinyl / WestWorld

(Van een aantal reeksen vond ik jammer genoeg geen generiek terug op YouTube. Had ik nochtans graag getoond: Pipo de Clown (1958), Maigret (1960), Swiebertje (1961), Ja zuster, nee zuster (1966), The Forsyte Saga (1967), Hadimassa (1967), Judd, for the Defense (1967), Der Kommissar (1969), Simplisties Verbond (1974), Derrick (1974), Baretta (1975), The Duchess of Duke Street (1976), Berlin Alexanderplatz (1980), The Lenny Henry Show (1984), Van Kooten en De Bie (1984), Meester, hij begint weer (1985), Inspector Morse (1987), Murphy Brown (1988), Drop the Dead Donkey (1990), Kulderzipken (1995), Dalziel and Pascoe (1996), Midsomer Murders (1997), Terug naar Oosterdonk (1997), Cold Feet (1998), Judge John Deed (2001), The Shield (2002), Wire in the Blood (2002), Matroesjka's (2005), Lewis (2006), De parelvissers (2006), Van vlees en bloed (2009), Den fördömde (2010), De Ronde (2011), Girls (2012), Endeavour (2012), Met man en macht (2013), Boss (2013), Mr. Robot (2015).)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post751

De mol

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 20, 2016 13:04:16

Nee, ik zou niet kijken dit keer. Niet dat ik De mol destijds een waardeloos tv-programma vond, wel integendeel. Drie seizoenen lang zat ik aan het scherm gekluisterd. Maar er is een verschil tussen de allereerste uitzending van Sinterklaasavond 1998, de voorlopig allerlaatste van 16 maart 2003 en vandaag. Toen was reality tv uitzondering, nu is het regel. Toen werd het scherm nog niet overbevolkt met opvallende onbekenden en BV's van het zevende knoopsgat, nu wel. Toen vonden we het een verademing dat er gewone luitjes op televisie hun ding kwamen doen, in 2016 ben ik al die aandachtshoeren kotsbeu.

Máár, ik programmeerde toch maar voor alle zekerheid de digicorder. En ik keek, zij het schoorvoetend, drie dagen later naar die eerste aflevering van de nieuwe De mol. Niets anders te doen, bedacht ik voor mezelf als excuus, ook al vroeg niemand erom. Ik keek en... ik was verkocht. En dus heb ik nu al drie afleveringen gekeken naar De mol en zal ook maandag de digicorder overuren draaien, zodat ik 's anderendaags met uitstel kan kijken.

Ik vroeg me af: hoe kan dat? Hoe kan een intelligente man — beetje intellectueel, beetje wereldvreemd, beetje elitair, gelukkig geen beetje Jan De Cock — wekenlang met plezier kijken en actief nadenken over wie van het gezelschap de saboteur is? Ik denk dat ik het antwoord weet: omdat De Mol Het Leven zelf is. Kijk om je heen: overal zie je wel een mol rondlopen, iemand die bewust de boel saboteert om er zelf beter van te worden. Of beter: je ziet hem niet of veel te laat, hij gaat ondergronds en pas veel later heb je door wat voor vieze rol hij (of zij) heeft gespeeld. Dat heb je niet met pakweg Temptation Island: testosteronhaantjes ontmoeten bimbo's, dat is uitlachtelevisie, en voor de deelnemers een gelegenheid om eens goed van bil te gaan voor een paar honderdduizend voyeurs. In tegenstelling tot dat wangedrocht is De mol serene televisie met een avontuurlijk tintje. Er gebeurt van alles, dat wel, het spelelement is permanent aanwezig, maar kandidaten worden niet uitgelachen, in de zeik gezet, gekleineerd, tenzij dan voor het spelletje.

Ik ben oud genoeg om al vele mollen in deze samenleving te kunnen aanwijzen. Mensen met een nauwelijks verborgen agenda, querulanten, egoïsten die saboteren om het plezier van de sabotage. Maar als je goed kijkt, zie je in je omgeving ook de streber, die ten koste van alles wil winnen. De achterbakse, die combines sluit en goed moet bijhouden welke afspraak hij met wie heeft lopen. De levensgenieter, die niets wint behalve misschien wel het plezier om te leven. De loser, die gewoon maar wat meedoet om de groep aan te vullen. De zorgzame, die oprecht bekommerd is om het welzijn van zijn medespelers, ook al betekent dit dat hij zelf allicht niet zal winnen. De roekeloze, die het avontuur op zich als doel ziet.

Dat alles en nog veel meer zie ik in De mol. Zelf zou ik dat nooit kunnen zijn, de mol. Kan niet liegen, en als ik het probeer val ik onmiddellijk door de mand. Houd niet van psychologische spelletjes, en daar draait het allemaal om in dit spel. Stel altijd het belang van het team voorop, en dat is nu net het tegenovergestelde wat een mol moet doen. Al zullen sommige ex-collega's mij mollenstreken verwijten, ze dwalen: ik heb altijd de lange termijn én het team vooropgesteld. Daardoor was ik een buitenbeentje in het management van de organisaties waar ik heb rondgelopen en waar winstbejag op korte termijn en 'politieke' spelletjes schering en inslag waren. Let wel, ik ben allesbehalve een heilige, maar ik zou nooit een mol kunnen zijn.

De mol levert iedere maandag een dwarsdoorsnede van de samenleving: zowel de Vlaamse, als eender welke maatschappij op deze aardbol. En het knappe is dat in deze tijden van opdringerige sociale media, het nog altijd niet uitgelekt is wie het is. Ik hoop dat dit negen afleveringen wordt volgehouden.

***

O ja, Hanne is de mol. (Mijn eerste favoriet was buschauffeur Marc, maar die viel al na twee afleveringen af, omdat hij die uitstap naar Argentinië puur als een vriendschappelijk spelletje zag, terwijl ik dacht: hé, deze mol speelt het héél slim, door zo nonchalant rond te lopen. Quod non, dus.) Hanne is ook zo'n type dat uitermate vriendelijk en teamgericht lijkt, maar de boel onder controle houdt en zich heel gewiekst binnen de groep begeeft. Cathy, Gilles, Issabel en Thibaud willen absoluut het spel winnen, Bruno en Stijn amuseren zich kostelijk, Manuella, Marc en Ruth deden ook gewoon mee voor de fun. Maar ik kan me vergissen: ik heb niet altijd de mollen in mijn omgeving tijdig ontdekt. Ik blijf dus kijken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post702

#opdevlucht

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 12, 2015 13:02:00

God ja, de VRT moet besparen, dat waren we haast vergeten. Ik heb het even terug opgezocht: in de vijfjarige legislatuur-Bourgeois dalen de inkomende middelen van Vlaanderen met 27 miljoen euro. Dus werd er lang en diep en in alle discretie nagedacht en een transformatieplan opgesteld dat onmiddellijk gelekt werd en vervolgens lang en diep werd geanalyseerd. Dinsdag wordt er gestaakt. Afhankelijk van de bijsturingen aan het plan: grondig (alles stil en op zwart) of in pieken (af en toe een pesterijtje en vervangprogramma's).

U heeft ze ook wel gelezen, de niet voor uw ogen bestemde kracht-van-veranderingslijnen van het plan. Er wordt vooral regionaal gehakt: West-Vlaanderen, Antwerpen en Limburg zouden verdwijnen. Nee, niet de provincies, dat is voor een later stadium, maar wel de VRT-gebouwen in Kortrijk, Antwerpen en Hasselt. Alleen in Gent en Leuven zou er een regionaal huis overeind blijven. Wat vreemd lijkt: Radio 2 is veruit de meest succesvolle radiozender van het land. Wat op een toegeving kan lijken: de openbare omroep geeft een deel van de markt in handen van de commerciële zenders. Wat ook een provocatie kan zijn: ik kan me niet voorstellen dat regionalistische politici het prettig vinden dat er net op dat punt wordt afgebouwd. Wat er ook van aan is: er kwam heisa van.

***

Veel heeft te maken met de geschiedenis en dan met name de relatie tussen de huidige Vlaamse coalitiepartners en 'hun' openbare omroep. Even terug in de tijd. Met de radio had de politiek weinig problemen in het verre verleden. Dat piep-tuut-krakmedium was af en toe zelfs nuttig om de bevolking moed in te pompen in tijden dat de vluchtelingen niet naar hier kwamen, maar van hieruit vertrokken. Toen op 31 oktober 1953 de televisie ons grijze bestaan zwart-witte impulsen kwam geven, werd dat ook nog op algemeen gejuich onthaald. Het was maar voor een paar uur per dag, volksverheffing was nog het algemeen Leitmotiv en interviews met politici waren nog van een hoffelijkheid die de tijd typeerde: keurig in pak-met-das gestoken journalisten waren al blij dat de hoogedelachtbare meneer de minister wilde antwoorden op hun vragen en knikten beleefd toen die aan een vanzelfsprekend niet door kritische tussenvragen onderbroken raison van pakweg vijf minuten begon.

Maar in de tweede helft van de jaren zestig sloeg de sfeer om. Vooral toen een in Vlaanderen aangewaaide Nederlandse professor op de Vlaamsche televisie 'voorhuwelijkse betrekkingen' verdedigde. Schande! 't Was dat de brandstapel in 1967 ergens plompverloren op zolder stof stond te garen, of die Jaap Kruithof zou er pardoes op beland zijn. Seks voor het trouwen (uiteraard in de kerk!), wat een gedacht. (Dat zowat de helft van de Vlaamse kinderen al een paar decennia op die manier verwekt werden, ach, wat niet weet, wat niet deert.)

En dan was er mei 68: de gedachten waren vrij, er ontstonden gemeenschappen waarin de vrouwen snorren hadden en de mannen baarden, de poster van Che Guevara sierde de slaapkamer van menige, in de beslotenheid van zijn eigen geheime verblijf onanerende puber, er gebeurde iets in de samenleving. Op de VRT sijpelde een nieuwe lichting journalisten binnen. Kereltjes en wijfjes met lef, die een politieke partijkaart weigerden, stel je dat voor. De grote baas, CVP-vazal Paul Vandenbussche — die erom bekend stond dat je een vergadering met hem vóór de middag moest plannen, anders was die fles whisky al soldaat gemaakt — zag het met lede ogen aan en schakelde zijn adjudant, chef informatie Karel Hemmerechts (vader van, maar vooral: ook een CVP-getrouwe), in om het journaille onder de knoet te houden.

Partij 1 die uitermate ontevreden was met de drang naar onafhankelijkheid van de nieuwsdienst: CVP.

Partij 2 die ontevreden was over de monopolistische overheidszender, vanwege het gebrek aan commerciële concurrentie: PVV. De liberalen ijverden samen met de christendemocraten voor het doorbreken van het monopolie. De CVP, omdat ze zo die nieuwsdienst in het hart hoopte te treffen (premier Tindemans ging zelfs nog op de RTL pleiten voor een commerciële zender in Vlaanderen!); de PVV, omdat ze zo het liberale vrijemarktdenken wilde ondersteunen. De broer van Guy Verhofstadt, Dirk, schreef daar nog een merkwaardig boekje over: Het einde van het BRT monopolie.

In de jaren tachtig kwamen christendemocraten en liberalen samen aan de macht, zonder die vervloekte sociaaldemocraten, en werd er achter de schermen geijverd om het monopolie te breken. De regering Martens-Verhofstadt viel in oktober 1987 en werd drie maanden later vervangen door een coalitie zonder PVV, maar de kiemen waren gelegd. Op 1 februari 1989 mocht VTM starten. Missie geslaagd.

***

Tja, nu was het monopolie doorbroken en was het een jaar of zes, zeven lachen met die weinig performante, oubollige, op oude ideeën voortdrijvende BRTN. Tot er een nieuw management kwam aan de Reyerslaan, programma's niet meer voor de unhappy few mochten worden gemaakt, en commerciële principes ook bij de openbare omroep binnen sijpelden. Sindsdien, nu al achttien jaar lang, is de VRT de dominante speler op het vlak van radio én televisie, tot spijt van wie 't benijdt. Marktleider, ze horen het niet graag in sommige kringen.

Enter, een nieuwe speler op de politieke markt, want je kunt de huidige N-VA bezwaarlijk een logisch vervolg op de Volksunie van weleer noemen. Ook (neo)liberaal, maar ook tegen al te kritische berichtgeving van al die rode jongens in hun slordige kleren. Kortom, partij 3 die anti-VRT is, kwam zich roeren. Het Vlaams-nationalisme heeft altijd een dubbelzinnige houding tegenover de openbare omroep gehad, vanwege te weinig Vlaams, te links, te dit, te dat.

Laat nu net die drie partijen die ofwel vanuit het verleden, ofwel vanuit het heden een eitje te pellen hebben met de openbare omroepen voor nog bijna vier volle jaren ononderbroken aan de macht zijn. Een uitgelezen kans om de stoute VRT een nieuwe les te leren.

Dit besparingsplan heeft echt niets met centen te maken, een te hoge dotatie, middelen die ten onrechte aan de markt worden onttrokken (die adverteerders zullen niet zomaar naar de andere zenders lopen, waar ze meestal trouwens al aanwezig zijn): dit is puur ideologisch. Revanchisme. Wat? Jullie hebben jaren niet leren luisteren? We zullen jullie eens een lesje leren.

Ik ben blij dat ik opnieuw voorzichtige stapjes mag zetten in dat vaak verwarrende, ondoorgrondelijke, spuuglelijke huis van — wat mij betreft — vertrouwen. Ik leef mee met al wie zich bedreigd voelt. Ik wens hen sterkte en hopelijk nog heel lang, heel veel werkvreugde. Het zijn harde tijden aan de Reyerslaan 52.

***

Donderdag bewees de VRT tot wat een openbare omroep in staat is als het op informatieverstrekking aankomt. #opdevlucht was een hele dag onmisbare radio, televisie en digitale media.





  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post671

Heer Bracke

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 09, 2015 13:19:49

Als u niet van karaktermoorden houdt, raad ik u aan de volgende paragrafen over te slaan. Begin dan met lezen onder de drie sterretjes.

***

Nee, niet deze drie sterretjes, de volgende, want hier begint die karaktermoord pas.

Was het nu '96, '97 of '98? Dat ben ik rats vergeten. Wat ik me nog wel als de dag van gisteren herinner: ik stond op de tweede verdieping van het spuuglelijke betonnen gedrocht aan de Reyerslaan 52 te wachten op een lift die maar niet kwam, zoals honderden medewerkers van de openbare omroep elke dag een flink deel van hun kostbare werktijd verprutsen door te wachten op een lift die maar niet komt.

Zeggen dat ik stond te schilderen zou de waarheid oneer aandoen zijn, want schilderen is een veel te nuttige bezigheid in vergelijking met liftwachten. Ik kreeg het gezelschap van een gedrongen mannetje met een onafgewerkt ogende snor. Vriendelijk knikte ik goedendag en murmelde iets in de trant van 'Het zou nog even kunnen duren, vrees ik'. Het mannetje monsterde mij even van kop tot teen, zei niets en keek dan nors naar de vloer, een beetje zoals genodigden in een voetballoge neerkijken op het plebs onder hen. Een loge, de loge, ach, wat is het verschil soms nog?

Mijn eerste kortbij-ontmoeting met de eerbiedwaardige politieke journalist Siegfried Bracke, notoir logebroeder, maker van bijzonder begrijpelijke en in een feilloos dribbelend Nederlands verpakte journaalitems over de moeilijkere onderwerpen des Politieke Levens, gevatte interviewer, linkse tiep, dacht ik, iemand waar ik wel naar opkeek, eigenlijk. Behalve dan aan die lift, omdat hij nu eenmaal een paar koppen kleiner was dan ik. En hooghartig bleek.

Later maakten we allebei carrière, ieder aan een kant van de liften. Ik werd eindredacteur en daarna hoofdredacteur op de tv-sportredactie, hij werd baas van de politieke verslaggeving en daarna van de duiding. De heer Bracke heeft de moeilijkere onderwerpen des Politieke Levens teruggebracht op mensenmaat: verstaanbaar en hapklaar. Hulde daarvoor. Maar hij is tegelijkertijd verantwoordelijk voor de verkleutering van het politieke interview. Wie promoveerde Freya Van den Bossche Valère Descherp-gewijs tot the next big thing in de Vlaamse politiek en degradeerde haar zo in één beweging tot hersenloze babe: Bracke! Wie heeft er onrechtstreeks voor gezorgd dat de heren Leterme en Vande Lanotte met een opgeplakte baard onnozel deden in de travestieshow van Debbie & Nancy? Bracke! Wie zorgde er vanop afstand voor dat de N-VA-voorzitter wekenlang mocht uitblinken in een populaire tv-quiz? Bracke! Wie gaf de aanzet tot het in formats, subformats en geformatteerde onderdelen van die formats gieten van zowat alle tv-programma's waar een beetje bij nagedacht moet worden? Bracke!

Ik hou niet van het mannetje en zijn logemaniertjes, al zou ik hem - gesteld dat ik in de teletijdmachine verkeerdelijk zou worden terug gekatapulteerd naar die dag en die lift, maar wetende wat ik nu weet - nog altijd vriendelijk een goedendag wensen. Dag, meneer Bracke. Hoe gaat het met u? Het zou nog even kunnen duren, vrees ik.

***

Als die vorige besnorde Kamervoorzitter al eens een gekleurde mening uitte, stond de hele Vlaams-nationalistische delegatie in het federale parlement op haar achterste poten, en terecht. De voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers moet zich zo neutraal mogelijk opstellen, moustache netjes gekamd, dat wel, maar voor de rest vooral niet opvallend.

Blijkbaar zit er iets in die snorren, een kriebelend insect of zo, want ook de huidige 'eerste burger van het land', de reeds genoemde en geportretteerde heer Bracke, laat zich in zijn eerste half jaar op die troon elke week wel betrappen op een mondeling opiniestuk.

Deze week was het weer raak. Heer Bracke mocht zowel in Knack als in De Morgen zijn ex-werkgever kapittelen. Excuus, schrap die 'ex' maar, want om carrière te kunnen maken aan de andere kant van de barrière, mocht hij 'politiek verlof' nemen, zodat hij in geval van mislukking nog altijd kan terugkeren naar het Huis van Vertrouwen. Veilig zat, toch, zo'n politieke move? Niet alleen luie werklozen hebben een vangnet, hoor, ook luid roepende, vuil spuitende politici. Alleen weten de meeste brave burgers dat niet. (Ze weten evenmin dat de meeste werklozen niet echt lui zijn.)

Volgens heer Bracke bestaat er een lijst met honderden namen van VRT-medewerkers die niet meer renderen. Hij had dat, zo beweerde ie, vernomen in de coulissen, waar hij nog wel eens durft te vertoeven. Hij vertelde er niet bij of het de coulissen van de VRT dan wel die van de loge waren. De vakbonden ontkenden dadelijk het bestaan van die 'zwarte lijst', op Facebook werd semi-spontaan de groep 'Wij willen dat Siegfried Bracke ontslag neemt als personeelslid van de VRT' gestart. Op dit eigenste ogenblik zijn er al 1.276 leden.

Nee, ik niet, trouwe lezers weten dat ik het gezegde van Groucho Marx huldig dat ik geen lid wil worden van een club die mij aanvaardt als lid. Bovendien hou ik niet van goedkope stemmingmakerij. Maar ik vind wel dat Bracke best ontslag neemt. Mocht ik hem aan de lift tegenkomen, ik zou zeggen: 'Heer Bracke, u heeft drie maanden geleden uw tweeënzestigste verjaardag gevierd, de volgende verkiezingen komen er pas over vier jaar aan, dan bent u officieel met pensioen, zou u niet beter de eer aan uzelf houden als u die hele VRT zo slecht geleid en zo ondermaats presterend vindt?'

De formulering zou zelfs nog iets langer kunnen zijn, tijd zat immers aan die liften. Wie zo'n gebrek aan loyaliteit tegenover zijn broodheer etaleert moet eruit of moet zelf opstappen, zo eenvoudig is dat voor mij.

***

Heer Bracke is er ondertussen wel in geslaagd om een zoveelste publiek debat over de werking van de openbare omroep op gang te brengen. Dat is op zich niet slecht - hoe ons belastinggeld besteed wordt mag best kritisch bekeken worden, zelf draai ik ook elke euro om alvorens ik hem uitgeef aan iets volstrekt nutteloos, maar dat gaat u verder niet aan! - en de VRT veegt die goedbedoelde opmerkingen best niet onmiddellijk onder het kamerbreed tapijt van het kantoor van de gedelegeerd bestuurder.

Ja, er liepen destijds al heel wat slecht presterende medewerkers rond op de Reyerslaan 52. Je herkende hen aan hun gelukzalige glimlach wanneer die liften weer ergens op een hoge verdieping bleven hangen, dat scheelde wat werktijd. Ja, ik heb in mijn tien jaar in dat Huis heel wat mensen fluks achter hun computer zien duiken wanneer je hun bureau passeerde in de gangen, angstig dat ze waren dat iemand hen nog zou opmerken in hun schuilhol. Ja, het zou kunnen dat er een lijst bestaat van medewerkers die een negatieve evaluatie hebben gekregen, maar die omwille van hun vaste benoeming met geen stokken buiten te krijgen zijn.

Maar dat bestaat overal. Hoe groter het bedrijf, hoe groter het aantal underachievers. Dat is een statistische wetmatigheid. Waarom wordt dat alleen voor een (semi-)overheidsbedrijf zo uitgelicht? Als losse medewerker heb ik heel wat zondagochtenden binnensmonds gevloekt omdat ik vol goede ideeën zat voor een fijne reportage in Sportweekend - ik had er speciaal in het gat van de nacht passende muziek voor uitgezocht, verdorie! - en ik in de montagecel merkte dat men mij een onbekwame monteur had toegewezen, zo eentje die nog zijn zaterdagse kleren aanhad, stinkend naar drank en sigaretten, dédain voor Meneertje de Sportjournalist uitstralend. Maar ik heb ook veelvuldig gejuicht omdat ik mocht samenwerken met vingervlugge, mee-denkende monteurs die mijn muzikale inbreng wel konden verwerken in een dynamisch stukje televisie waar ik achteraf een schouderklopje voor kreeg.

Wat ik wil zeggen: in de privé beantwoordt de gemiddelde medewerker netjes aan de vooropgestelde kwaliteitsnormen, bij de VRT lopen er tussen die veel hoger of veel lager scoren dan die normen. Dat laatste weten ze onder die toren ook wel, maar dat kan je niet in één-twee-drie oplossen. Ik weiger echter mee te spelen in dit spelletje 'Kind met het badwater weggooien'. Dat hebben al die capabele, hardwerkende, oprecht het grote publiek dienende medewerkers niet verdiend, verdomme.

***

Rancune is een slechte raadgever. De man die jarenlang in strikte anonimiteit hand- en spandiensten leverde aan de Vlaamse sociaal-democratische partij en die op een zijspoor dreigde te belanden in het instituut dat hij met steun van zijn logebroeders stapsgewijs wilde veroveren tot hij er op de allerhoogste troon zat, toont dat elke dag opnieuw, door de grofgebekte eerste criticus te zijn van sp.a en PS, én de werkgever die hem toestond politiek verlof te nemen waardoor ie nu op een andere troon kon plaatsnemen.

Zielig schouwspel. Nogal eerloos. Vraag is of zo iemand wel in staat is om de eer aan zichzelf te houden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post638

Wat is er nu weer van de sport?

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken di, maart 17, 2015 17:59:31

(Deze bijdrage verscheen eerder op deredactie.be)

Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz gooide een stevige knuppel in het hoenderhok: er is te veel entertainment en sport op de VRT, vindt hij. Daarmee zet hij de toon bij de start van de onderhandelingen voor een nieuwe beheersovereenkomst. Maar heeft hij een punt? Ach, laten we het hooguit een puntje noemen, maar de onophoudelijke kritiek op de sportuitzendingen op de openbare omroep mag nu wel eens ophouden.

Hij maakte zijn entree in de Vlaamse regering weliswaar vanaf het reservebankje bij de Vlaamse liberalen, maar als Vlaams minister van Cultuur, Jeugd, Media en Brussel heeft Sven Gatz zich toch al flink in de kijker gewerkt. Zo wil hij bijvoorbeeld af van de verplichting dat elke gemeente een openbare bibliotheek heeft. Het kwam hem op tonnen kritiek uit de culturele sector te staan.

Zondagmiddag was hij ook de eerste praatgast in De Zevende Dag. Het ging uiteraard over die bibliotheken, maar daarna werd het onderwerp verlegd naar de VRT. Altijd kies wanneer een journalist een minister moet interviewen over zijn eigen werkgever. Vergis ik me of klonk er voor één keer iets meer emotie door in de immer gemoedelijke stem van Tim Pauwels? 'De VRT moet geen sport- en entertainmentzender zijn', orakelde Gatz. Het was een welgemikte voorzet nu de onderhandelingen over de nieuwe beheersovereenkomst eraan komen. Weten de onderhandelaars van de openbare omroep meteen waar ze aan toe zijn.

De slinger is de andere kant opgeslagen

Nieuw is het niet, een minister die zijn mening over de omroep waarvan hij de voogd is met het grote publiek deelt. Niet zelden worden zulke oorlogjes uitgevochten in de media. Herinner u de bitse strijd tussen Tony Mary en Geert Bourgeois van een jaar of tien geleden, toen die eerste CEO van de VRT en die tweede Vlaams minister van Cultuur was.

Evenmin nieuw is dat het te hoge gehalte aan entertainment de VRT wordt aangewreven. Toen in de jaren tachtig heel lang vruchteloos werd gepoogd om het monopolie van - toen nog - de BRT te doorbreken, was het vooral de bedoeling van christen-democraten en liberalen om de vrije markt kansen te gunnen. Dat, en het aan banden proberen leggen van de in hun ogen al té kritische nieuwsdiensten.

Na de blijde intrede van VTM, op 1 februari 1989, kreeg de inmiddels tot BRTN herdoopte omroep klappen. Zeven jaar lang was het Huis van Vertrouwen een kneusje, een muffe staatszender, zielig achterlopertje in de strijd om de kijkcijfers en marktaandelen. Tot het oude management door Eric Van Rompuy, voorganger van Gatz, met het groot huisvuil werd buitengezet en de buitenstaander Bert De Graeve tot gedelegeerd bestuurder benoemd werd.

Negentien jaar na datum is van die stoffige openbare omroep geen sprake meer. Eén haalt al vele jaren hogere kijkcijfers dan VTM. De journaals die de redactie aan de Reyerslaan produceert, houden die van de Medialaan op respectabele afstand. En ja, het commerciële, marktgerichte denken heeft ook op de VRT toegeslagen. Marketeers kwamen in de plaats van vastgeroeste ambtenaren, het buikgevoel ruimde baan voor cijferanalyses en dure studies. Dat steekt.

Bij de concurrentie, want lagere marktaandelen vertalen zich doorgaans in lagere inkomsten uit reclame, al is de VRT op dat vlak met zijn door de beheersovereenkomst begrensde reclame-inkomsten niet echt een zware tegenspeler. Bij de politiek, want een sterke en performante openbare omroep mag dan wel een eis zijn van de politiek, maar té sterk wordt als ongezond ervaren en er is nog altijd dat eeuwige spanningsveld tussen de Vlaamse politiek en onafhankelijke verslaggeving.

Als de huidige VRT-bonzen diep in eigen boezem kijken zullen ze toegeven dat de slinger wellicht te veel de andere kant is opgeslagen. Iets te veel fun en hits, te weinig cultuur, want daar scoor je zelden mee in het cultuurarme Vlaanderen. Dat de VRT qua programmering commercieel denkt is dus onmiskenbaar zo. Maar dat komt mede doordat er in vorige beheersovereenkomsten telkens weer de nadruk op gelegd werd dat de openbare omroep voldoende kijkers, luisteraars en online lezers moest bereiken. Tja, ofwel leg je die cijfermatige minimumnormen niet op, ofwel verplicht je de VRT om haar programmering op de grootste gemene deler af te stemmen en niet op een niche-publiek.

Alles achter de decoder?

Sport is entertainment. In de ogen van Gatz is er te veel sport op tv en terzelfdertijd te weinig. Hij bedoelt: te veel populaire sporten (voetbal en wielrennen), te weinig kleinere (al de andere). In het verleden werd er vaak op gehamerd dat de openbare omroep te veel uitgaf aan ontiegelijk dure sportrechten. 'Er wordt met geld van de belastingbetaler gesmeten', was de onderliggende teneur. Ik heb zelf het voorrecht gehad om bijna vier jaar lang de tv-sportredactie te mogen leiden en ik kan u verzekeren: elke centiem en later elke eurocent werd verschillende keren omgedraaid alvorens ie werd uitgegeven.

Bovendien zijn de écht dure rechten - Champions League en Jupiler Pro League - ondertussen verhuisd naar de Medialaan 1. De Europa League, die Europese beker waar Belgische teams ook na de winterstop nog even mogen opdraven, kost veel minder. Als de VRT die rechten niet had verworven, zouden al die wedstrijden nu achter een decoder zitten, onbereikbaar voor Jan Modaal. Is het dat wat de critici willen? Betaalzenders zullen het voorzichtig toejuichen, maar ook hun budgetten zijn niet onbeperkt.

Dat de VRT vooral voetbal en wielrennen uitzendt is een feit. Daar zijn drie heel eenvoudige redenen voor. Eén: voetbal blijft de populairste sport. Twee: begin deze eeuw verwierf de VRT de rechten op alle Vlaamse wielerwedstrijden die er ook maar een beetje toe deden. Dat ging niet over veel geld, want de meeste organisatoren zijn gewoon heel blij dat hun wedstrijd live op tv komt en de openbare omroep is de enige die voldoende geoutilleerd is om op regelmatige basis wielerwedstrijden te capteren. Drie: Vlaanderen heeft geen sportcultuur. Sjotten en koers, dat is het zo'n beetje, waarbij die 'koers' zich zowel op de weg als in het veld kan afspelen.

Je kan dat betreuren, maar het is nu eenmaal zo. Alleen als er heel uitzonderlijk een paar tennismeisjes of enkele goed presterende atleten opduiken, krijg je een lichte verschuiving van de aandacht naar andere sporten, maar dat is tijdelijk en beperkt. Er zullen altijd meer mensen kijken naar Kuurne-Brussel-Kuurne dan naar de bekerfinale in het basketbal.

Weggegooid belastinggeld

De beheersovereenkomst dwingt de VRT dus aan de ene kant om voldoende kijkers te halen, maar aan de andere kant klinkt er die onophoudelijke kritiek dat de omroep te populistisch bezig is. Ja, wat is het nu? Stel dat de sportredactie binnenkort gedwongen wordt om de stekker uit een aantal Vlaamse wielerwedstrijden te trekken, dan zal niemand die rol overnemen en zullen heel wat organisatoren na een tijdje noodgedwongen moeten stoppen bij gebrek aan sponsoring. Zonder koers op tv, geen koers, zo eenvoudig is dat.

Als de VRT meer niche-sporten moet gaan uitzenden - en dat zijn dus alle sporten behalve voetbal en wielrennen in dit vrolijke landsgedeelte - dan zal zich dat gaan vertalen in lagere kijkcijfers en marktaandelen - concurrentie gelukkig, politiek gelukkig - maar dat zal die andere sporten niet populairder maken. Ook dat weet ik als ervaringsdeskundige. Toen de sportredactie dertien jaar geleden begon met het rechtstreeks uitzenden van basketbalmatchen, vertaalde zich dat in kijkcijfers die beneden de statistische foutenmarge zaten. Dat is - met alle respect voor al wie begaan is met het Belgische basketbal - compleet zinloos. Weggegooid (belasting)geld, frustratie voor de basketbalclubs erbovenop. Een verslag van een topper in Sportweekend haalt makkelijk een miljoen kijkers, daar ben je veel meer mee qua positieve media-aandacht.

Sven Gatz heeft dus hooguit een puntje: er is te veel entertainment en in verhouding veel te weinig cultuur op de VRT. Maar op het vlak van live sport is er in 2015 een veel beter evenwicht dan pakweg een decennium geleden. De concurrentie met VTM verloopt nu veel eerlijker, de markt is evenwichtig en netjes verdeeld. Als Gatz de sowieso al beperkte Vlaamse sportcultuur nog wat meer wil ringeloren, dan moet hij vooral blijven eisen dat er minder sport op de VRT wordt uitgezonden of dat er meer aandacht moet gaan naar niche-sporten. Dan zal zijn collega van Sport straks de pijnlijke gevolgen mogen constateren.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post608

No-lifer

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken wo, december 17, 2014 12:02:25

Ik ben een no-lifer, beste lezer. Bijna zesenvijftig jaar lang heb ik vruchteloos gezocht naar een etiket dat ik op mezelf kon kleven, maar nu weet ik het, met dank aan een onnozele uitsmijter van flapuit Rani De Coninck in een speciale Blokken­-aflevering voor Music For Life. 'Een twitteraar is een no-lifer', zei mevrouw de presentatrice, na een vraag waarop het antwoord 'Twitter' was. 'Ik denk altijd maar: lees nen boek', repliceerde Ben Crabbé.

Ja, u leest dat goed, de presentatrice van hoogstaande intellectuele programma's als De Parenclub en De Waarzeggers, die naar eigen zeggen niet actief is op de sociale media, vindt al dat getwitter en gefacebook tijdverlies. De presentator van de tv-versie van Tetris, wiens gezicht ook op de cover staat van het filosofisch traktaat 10.000 vragen uit 20 jaar Blokken, propageert het lezen van boeken. Dat laatste vind ik overigens een gezond alternatief voor het kijken naar domme tv-programma's, vooral tussen zes en zeven en zolang het licht niet uitgaat in die ons lang geleden beloofde black-out. (Toffe tiep, overigens, die Crabbé, begenadigde reportagemaker ook, wat we dezer weken elke maandagavond op Canvas mogen bewonderen in Karakters.)

Mogelijk ligt het aan het feit dat ik acht kilo vermagerd ben en mijn riem onvoldoende aanspant, maar mijn broek zakte weer eens af. Gelukkig overkomt me dat meestal in huiselijke kring en worden er geen selfies of andere foto's van verspreid op no-lifers-media. Ik verzeker u, 't is geen zicht.

Waar bemoeien mensen zich mee? Waarom flappen BV's er eender wat uit en wordt dat vervolgens op respectabele nieuwssites als interessant weetje verpakt, waarna een lullige uitspraak een eigen kutleven gaat leiden? Waarom schenken we überhaupt aandacht aan meninkjes van no-brainers? (Ik weet het: dat is ook een verschrikkelijk vooroordeel, want ik weet dat namelijk niet, dat mevrouw De Coninck geen hersenen zou hebben.)

Klinkt hard? Bedenk dan maar dat no-lifers altijd in 140 tekens en sloganeske taal denken. Ik kijk niet naar de programma's van De Coninck, ik kijk bijna nooit naar Blokken, geeft dat mij het recht om die kijkers randdebielen te noemen?

Zit ik te vaak op Twitter? Zou best kunnen, ik maak me zelf soms die bedenking. Elke dag eigenlijk. Ben ik daarom een no-lifer? Neen, want ik lees nog altijd veel boeken en luister naar muziek en schrijf teksten voor mezelf en anderen en ga naar concerten, theatervoorstellingen en tentoonstellingen en vermoed dat ik dat vaker doe dan Rani en Ben tezamen, en zelfs als dat laatste niet zo is, so what?!

***

John Cale zat in Reyers Laat. John Cale is een van mijn muzikale helden. Over tweeënhalve maand wordt de Welshman 73. Werkte mee aan de eerste twee platen van de Velvet Underground, een groep die we nu legendarisch en invloedrijk noemen, maar die in haar tijd de platen niet eens aan de New Yorkse straatstenen kwijt raakte.

Als we 's mans leven overschouwen zat hij niet eens zeven procent van zijn bijna 73 jaren bij de Velvet. Als we zijn œuvre overlopen beslaat de Velvet-periode amper 8 procent van zijn productie. En toch ging het de helft van de tijd over Andy Warhol, de Velvet Underground en Lou Reed, de poëet van het alledaagse en allenachtse New York, waarmee Cale een haat/liefde-verhouding had. Hij bewonderde de dichter in Reed en vocht tegelijkertijd menige ruzie uit omwille van muzikale meningsverschillen. Of om een lief dat ze van elkaar afpakten.

'Lou was niet de baas', prevelde Cale verveeld, na een onderonsje tussen Lieven Van Gils en andere gast Joost Zwagerman, een kenner van Americana en Andy Warhol. Wie die eerste platen van de Velvet intensief beluistert weet dat: de duistere, hoekige, tegenspartelende viola van John Cale is even dominant aanwezig als de gitaar en de basstem van Lou Reed. Ere wie ere toekomt. Velvet Underground was een Groep, geen eenmansproject.

Er valt zoveel meer over Cale te vertellen dan over die handvol jaren in de New Yorkse ondergrondse muziekscène. Dat hij tijdens de woelige en door drank en drugs bezoedelde jaren zeventig levende kippen de strot afbeet op het podium, bijvoorbeeld. Dat hij samenwerkte met grote namen als Phil Manzanera, Robert Wyatt en Mike Oldfield. Of dat hij de debuutplaten van Patti Smith, The Stooges en Jonathan Richman and his Modern Lovers produceerde. Dat hij Heartbreak Hotel van Elvis Presley binnenstebuiten keerde en er een hartverscheurende versie van maakte. Dat hij aan de universiteit van Antwerpen een eredoctoraat ontving voor zijn 'invloedrijk en grensverleggend werk in de eigentijdse muziek'.

Cale staat bekend als een nukkige man, moeilijk te interviewen, gesloten, allesbehalve praatziek. Ik kan me voorstellen dat je zo wordt als je zesenveertig jaar na het afsluiten van het hoofdstuk Velvet Underground nog altijd vragen krijgt voorgeschoteld over die periode en verondersteld wordt om domweg ja te knikken op de vraag of Lou Reed een genie was.

Er zijn nog tickets voor een uniek concert dat Cale zaterdag 20 december geeft in een vredestent in Mesen, waar hij een persoonlijke evocatie van de waanzin van de Eerste Wereldoorlog geeft en een nieuwe interpretatie van zijn meesterwerk Paris 1919 uit 1973, zo kwamen we nog te weten. Doe er uw voordeel mee. Of luister naar een van de talrijke parels uit zijn solocarrière. Of lees een goed boek.

***

No-lifers: get a life!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post566

Gelul

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken di, november 18, 2014 11:43:59

Veel Geluk, zo heet de nieuwste worp van Leo Bormans op de boekenmarkt. De marktkramer van de wereldwijde happiness, de Pharrell Williams onder de pseudopsychologen, heeft nu, samen met enkele gediplomeerde psychologen van de KULeuven, een Groot Geluksonderzoek uitgevoerd (alles heet 'Groot' mét hoofdletter tegenwoordig) en dat zullen we geweten hebben. Het mediacircus draait op volle toeren, Bormans is een graag geziene gast in allerhande praatshows, met zijn gelul over geluk.

'Geluk' en 'gelul', er zit maar één letter verschil op: gewoon even doorschuiven in het alfabet en je bent er. Tien seconden naar het oeverloze gezwam van Bormans luisteren helpt ook om de 'k' vliegensvlug door een 'l' te vervangen. "Geluksgoeroes zijn de homeopaten onder de zielenknijpers", zo titelde ik op 26 februari 2013 een bijdrage op deze blog over een vorig mediaoptreden van de man. Ik blijf bij die stelling. Net als homeopaten zorgen de Leo Bormansen van deze wereld voor verdunnende nepoplossingen. Als het niet werkt, is het natuurlijk uw eigen schuld, u staat er niet open voor.

Niet dat ik dat onderzoek tijdverlies vindt. Met ruim zevenduizend respondenten is de enquête zelfs uiterst zinvol en representatief voor de bevolking. Wat mij mateloos stoort is dus niet dát onderzocht werd wat ons gelukkig en ongelukkig maakt, wel dat er allerlei tips aan worden verbonden om ons leven prettiger te laten verlopen. Hier, neem een pilletje, en u zult zo genezen zijn. Lees ons boek, het zal de best gespendeerde twintig euro van het decennium zijn. Volg zorgvuldig onze instructies, u raakt zo uit het alledaagse doolhof.

Stierendrek!

Geluk is... voor iedereen anders. Er bestaan geen universele oplossingen voor persoonlijke verzuchtingen, wensen of problemen en als er al aanzetten tot genezing van kwalen van onze geest zouden bestaan, dan moeten we die gaan zoeken bij beëdigde psychologen en psychiaters, niet bij charlatans à la Bormans. Dat rijmt, wat niet van 's mans ideeën kan gezegd worden. Zoek uw geluk zelf, bepaal zelf waardoor uw dag er rooskleuriger gaat uitzien, laat u niet in de luren leggen door amateuristische praatjesmakers.

Geluk is... voor mij elke ochtend kort na elkaar drie stevige espresso's, die ik koppel aan mijn drie papieren kranten. Maar de dag nadien kan dat net zo goed zijn dat ik heel vroeg uit de veren moet voor een gesprek met een interessante mens in een godvergeten gat. En de dag daarna slaap ik zonder schuldgevoel lang uit, waarom niet? Ik kijk ernaar uit om zo dadelijk twee langere interviews uit te tikken voor een boek dat ik schrijf, dat is mijn kleine geluk van deze dinsdag 18 november 2014.

Ik ben gelukkig getrouwd, heb gelukkig geen kinderen (lees dit met de nodige zin voor ironie, alstublieft) zodat die discussie over kindergeld voor tweeverdieners mij niet persoonlijk raakt, heb geen ongeneeslijke ziekte, mijn ouders leven nog en zijn gezond, ik heb zelfs nog een grootmoeder van 101, doe mijn werk met plezier (het mag altijd meer zijn, dat wel), maar voor hetzelfde geld voel ik me morgen ongelukkig om precies dezelfde redenen. Hé, that's life! Er bestaan geen doktersvoorschriften, pilletjes of muurtegels die mij medisch verantwoord of goedbedoeld op weg helpen naar meer geluk in dit aardse bestaan.

Stierendrek!

Anderhalf jaar geleden pakte genoemde Bormans, Leo uit met het experiment om twee minuten lang te zwijgen tijdens een praatprogramma. Ongezien! Ongehoord! (Onnozel!) Gisteravond stelde hij in Reyers Laat voor om even te denken aan iemand die ons gelukkig maakt, want daar zouden we dan zelf weer gelukkiger van worden. Kassa kassa, weer 20 euro voor een boek. Als marktkramer is hij geboren.

Ik heb zelf een voorstel voor een experiment in de media: hou Leo Bormans vijf jaar lang uit álle kranten, weekbladen, gespecialiseerde en niet-gespecialiseerde tijdschriften, radio- en tv-programma's. Ik weet niet of het Bruto Nationaal Geluk erdoor zal stijgen, maar het zal ons alleszins besparen van een overdosis gelul.

Kunnen we dat afspreken, beste media? Veel geluk!



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post545

Schampen

Radio en TelevisieGeplaatst door Frank Van Laeken di, november 04, 2014 12:44:27

'Schampen', zo vind ik in verschillende woordenboeken terug, is 'afstuiten', 'afglijden', 'zijdelings even raken'. "De bal schampte de paal", staat er als voorbeeld bij. 'Schampen', zo leerde ik in mijn door Antwerps dialect aangeklede jeugd, is tevens een kruising tussen zeuren en beledigen. "Hij heeft op mij geschampt", betekent dat iemand in niet al te vriendelijke bewoordingen zijn beklag over mij heeft gemaakt. In deze week waarin de taal in het centrum van de belangstelling staat - tenminste toch bij iedereen die beroepsmatig met taal bezig is - is het niet slecht om zo'n in onbruik geraakt dialectwoord weer even op te rakelen.

Zou de Oost-Vlaming Wim Schamp, die zondag op zestigjarige leeftijd overleed aan de gevolgen van pancreaskanker, het Antwerpse begrip 'schampen' gekend hebben? Als man van de wereld moet dat haast wel. Het werkwoord zou hem op het lijf geschreven geweest zijn, als ik de diverse overlijdensberichten lees. Daarin wordt hij door vriend en concurrent omschreven als 'spraakmakend', 'controversieel', 'dwarsligger' en 'grote mond'. Van de doden niets dan goeds, weet u wel, dus houden vroegere gezworen vijanden zich nog in en hanteren ze omfloerste termen.

Ik heb Schamp nooit persoonlijk gekend, heb hem slechts één keer ontmoet, voldoende om te weten dat hij flamboyant, welbespraakt en luidruchtig was, als ik het zo even mag samenvatten. Hij schopte de Vlaamse reclamewereld geen Booniaans geweten, maar zette de keet wel in vuur en vlam. 'Annemie brusselt' (met de dertig jaar jongere versie van Annemie Neyts die zorgvuldig mascara aanbrengt) en 'Frankie goes to Brussel' (voor de prille politicus Frank Vandenbroucke) waren halfweg de jaren tachtig campagnes die zowel de dertiger Schamp als de kandidaten op de politieke kaart zetten.

Latere slogans werden me te 'woordspelerig': 'Frans gaat Vlaams' (voor CD&V-kandidaat Frans Peeters op een, u raadt het al, lijst voor de Vlaamse verkiezingen), 'Brave Hendrik? Straffe Hendrik?' (voor de nogal duffe CD&V'er Hendrik Bogaert) of 'Geen woorden maar waarden' (voor Mia De Schamphelaere, ook al CD&V) zouden na een nacht ongeïnspireerd wallebakken op een bierviltje bedacht kunnen zijn. In het boek 100 campagnes, 1 miljoen kiezers, dat hij eerder dit jaar publiceerde, blijft Wim Schamp er vierkant achter staan.

Ik moest spontaan aan Schamp denken toen ik gisteren live naar de eerste aflevering van het negende seizoen van 24 keek. Meestal volg ik tv-series niet op het moment van hun lineaire uitzending, zodat ik de reclame snel kan doorspoelen, maar dat kon nu niet. Zoals altijd ergerde ik me aan het totale gebrek aan inspiratie, humor en wervende kracht.

Kijk naar de STER-reclame op de Nederlandse televisie en vergelijk met de spots die je hier bij onze commerciële zenders te zien krijgt, en je ziet dat dit twee verschillende werelden zijn, ook al zijn het dan buurlanden. Niet zozeer omwille van de uiteenlopende interpretaties over de Nederlandse taal - laten we dat modderwoordengevecht even over aan de Joël De Ceulaers en Benno Barnards van deze wereld - maar wel om de manier waarop de filmpjes gedraaid zijn. In Nederland: spitsvondig, grappig, weldoordacht, vaak ook gedurfd, niet zelden dubbelzinnig, maar je blijft er wel naar kijken. Goede televisie. In Vlaanderen: saai, to-taal on-grap-pig, alsof ze op een paar minuten tijd vlak voor de opnamen ter plekke bedacht zijn, sec, je wil zo snel mogelijk zappen ware het niet dat je dan een stukje van het feuilleton dreigt te missen. Ouderwetse Sovjettelevisie.

Nederlanders staan erom bekend dat ze zakelijker en droger zijn dan Vlamingen. Rechttoe rechtaan, zonder al te veel franjes. Broodje karnemelk voor lunch op kantoor, dat soort dingen, waar wij, bourgondiërs, vrolijk de draak mee steken. Neen, dan liever een rijkelijk met exquise wijnen overgoten zakenlunch, zodat de aanwezigen de volledige namiddag nodig hebben om te ontnuchteren. En toch... Als wij, levensgenieters volgens het boekje, moeten beslissen over de inhoud van onze reclameboodschappen, worden we brave Hendriken, die alle controverse schuwen en vooral niemand tegen het hoofd willen stoten. De bedrijfswereld speelt op veilig, de reclamejongens doen aan zelfcensuur, met als resultaat gedrochten die niet om aan te zien zijn. De reclamewereld zal de grootsprakerigheid en branie van Wim Schamp missen.

U mag het gerust weten, ik heb gisteravond geschampt op de gebrekkige kwaliteit van onze reclame.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post534
Volgende »